Interpretacja indywidualna z dnia 26 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-1.4010.35.2026.2.PP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych odnośnie ustalenia czy wykonywanie przez pracownika A GmbH pracy zdalnej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będzie skutkowało powstaniem po stronie Spółki zakładu podatkowego w Polsce w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Republiką Federalną Niemiec.

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 6 marca 2026 r. (data wpływu 6 marca 2026 r. ).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest A GmbH, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prawa niemieckiego, posiadająca siedzibę oraz rezydencję podatkową w Republice Federalnej Niemiec (…).

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie hurtowej sprzedaży towarów (hurtowa sprzedaż pozostałych artykułów gospodarstwa domowego, w tym drewna ogrodowego). Spółka organizuje transport towarów z miejsc produkcji do magazynów i klientów w Europie.

Spółka zarejestrowana jest w Polsce dla celów rozliczania podatku od towarów i usług (VAT) pod numerem NIP (…) - od dnia 01.02.2023 r.

Kluczowe funkcje zarządcze, decyzyjne i handlowe realizowane są w Niemczech.

Spółka nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziału, przedstawicielstwa ani biura. Nie zatrudnia w Polsce personelu zarządczego ani handlowego.

A GmbH korzysta z magazynu zlokalizowanego w Polsce. Magazyn ten jest wynajmowany oraz obsługiwany przez niezależnego operatora logistycznego, działającego we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Spółka nie posiada w tym magazynie własnego personelu, nie zarządza obiektem ani nie sprawuje nad nim kontroli organizacyjnej. Relacja ma charakter outsourcingu usług logistycznych.

Spółka zatrudnia pracownika, który planuje wykonywać pracę zdalną z terytorium Polski - obecnie pracownik wykonuje pracę z terytorium Niemiec.

Decyzja o wykonywaniu pracy z Polski wynika wyłącznie z inicjatywy pracownika i z przyczyn osobistych.

Spółka nie wymaga wykonywania pracy z Polski, nie organizuje pracy z Polski i nie uzależnia kontynuacji zatrudnienia od wykonywania pracy na terytorium Polski.

Zdarzenie przyszłe obejmuje następujący plan:

a)pracownik będzie wykonywał pracę głównie z miejsca zamieszkania w Polsce. Spółka nie będzie zapewniać pracownikowi w Polsce biura, coworkingu ani innej powierzchni do wykonywania pracy, nie będzie ponosić kosztów utrzymania takiej przestrzeni oraz nie będzie posiadać jakiegokolwiek tytułu prawnego ani faktycznego do miejsca zamieszkania pracownika.

b)Zakres obowiązków pracownika obejmuje czynności związane ze wsparciem procesów logistycznych, w szczególności: planowanie załadunków i dostaw, organizację transportów poprzez optymalizację wykorzystania pojazdów i przejechanych kilometrów, kontakt roboczy z firmami spedycyjnymi, zapytania ofertowe oraz zlecanie transportów spedytorom na podstawie cen oferowanych na rynku, przygotowywanie dokumentów logistycznych oraz bieżące monitorowanie realizacji transportów (kontakt telefoniczny z kierowcami w trakcie realizacji transportów).

Ponadto zaznaczyć należy, że pracownik nie posiada pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu Spółki, nie negocjuje warunków handlowych, nie ustala cen ani stawek oraz nie podejmuje decyzji prawnie wiążących Spółkę wobec kontrahentów. Decyzje o charakterze handlowym i strategicznym podejmowane są przez osoby na stanowiskach zarządczych Spółki - w Niemczech.

W ocenie Spółki pracownik wykonuje działalność pomocniczą, która nie stanowi kluczowego elementu podstawowej działalności Spółki.

Spółka zapewnia pracownikowi wyłącznie standardowe narzędzia pracy (laptop, dostęp do systemów informatycznych, telefon).

Ponadto w uzupełnieniu wniosku z 6 marca 2026 r. wskazali Państwo, że:

·Pracownik będzie wykonywał te same zadania, co obecnie. Ponieważ jest częścią większego zespołu, który dzieli zadania. Tego samego rodzaju zadania są także realizowane przez pracowników zatrudnionych w niemieckiej siedzibie firmy.

·Pracownik zatrudniony jest na czas nieokreślony.

·Czynności wykonywane przez pracownika będą realizowane regularnie, w sposób ciągły.

·Praca z Polski przekroczy 50% całkowitego czasu pracy Pracownika. Pracownik przeprowadza się na stałe do Polski i będzie podróżować z powrotem do niemieckiej siedziby tylko wtedy, gdy pojawi się potrzeba pracy osobiście.

·Praca z Polski jest wyłącznie decyzją osobistą pracownika. Firma nie ma potrzeby, aby pracownik pracował z Polski. Oznacza to, że decyzja nie była podyktowana żadnymi powodami związanymi z firmą. Jest to decyzja oparta na życiu osobistym pracownika oraz chęci zmiany miejsca zamieszkania.

·Nie ma planów wynajmowania biura w Polsce. Umowa z pracownikiem zakłada, że to ona sama odpowiada za zapewnienie odpowiedniej przestrzeni, w której będzie mogła efektywnie pracować. Jest to związane z faktem, że przeprowadzka do Polski była jej decyzją osobistą, a nie wymuszoną przez firmę.

·Będzie to jedyny pracownik pracujący z Polski. Jednak zakres jego pracy jest niezależny od lokalizacji.

·Praca zdalna z Polski nie będzie miała wpływu na działalność Spółki ani jej nie ułatwia. Zadania Pracownika mogą być wykonywane z dowolnego miejsca. Przeprowadzka pracownika do Polski niczego nie zmienia.

·Obecność fizyczna w Polsce nie jest wymagana. Zadania mogą być realizowane z dowolnego innego kraju.

·Pracownik podczas pracy z Polski:

‒nie będzie organizować ani uczestniczyć w spotkaniach z klientami;

‒ nie będzie budować nowej bazy klientów ani identyfikować nowych możliwości biznesowych;

‒ nie będzie szukać nowych dostawców, zarządzać relacjami z dostawcami i nadzorować umowy;

‒ będzie kontaktować się z dostawcami, tylko w zakresie planowania odbioru towarów. Kontakt ogranicza się również do działów logistyki dostawców;

‒ nie będzie świadczyć usługi dla klientów firmy, które wymagają fizycznej obecności pracownika w Polsce;

‒ nie będzie współpracować z innymi pracownikami lub powiązanymi firmami w Polsce ponieważ w Polsce nie ma innych pracowników ani powiązanych firm, będzie współpracować tylko z pracownikami w niemieckiej siedzibie firmy;

‒ będzie nadzorowany przez jej bezpośredniego przełożonego w niemieckiej siedzibie firmy;

‒ będzie wykonywał pracę zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami firmy;

‒ jest nadzorowany przy pomocy zdalnych narzędzi m.in. dostępności na platformie (…) i cyfrowego zegara czasowego, co pozwala łatwo zauważyć, jeśli pracownik nie jest dostępny w godzinach pracy bez zgody.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, wykonywanie przez pracownika A GmbH pracy zdalnej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będzie skutkowało powstaniem po stronie Spółki zakładu podatkowego w Polsce w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Republiką Federalną Niemiec?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym nie powstaje zakład podatkowy w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy o CIT oraz właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 4a pkt 11 ustawy o CIT, przez zakład rozumie się:

a)stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b)plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

c)osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

‒chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Z kolei art. 5 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Niemcami stanowi, że określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Obejmuje ono w szczególności: miejsce zarządu, filię, biuro, fabrykę, warsztat, kopalnię, plac budowy i prace budowlane jeżeli trwają dłużej niż dwanaście miesięcy.

W orzecznictwie i praktyce interpretacyjnej nie budzi wątpliwości, że pojęcie „zakładu” użyte w ustawie o CIT należy interpretować zgodnie z postanowieniami właściwej umowy międzynarodowej oraz w świetle Modelowej Konwencji OECD i Komentarza do niej, które stanowią podstawowy punkt odniesienia przy wykładni pojęcia „permanent establishment”.

Z Komentarza do Modelowej Konwencji OECD wynika, że dla powstania zakładu w postaci stałej placówki konieczne jest łączne spełnienie trzech warunków:

1.istnienie placówki (place of business),

2.stałość tej placówki (fixed),

3.prowadzenie przez tę placówkę działalności przedsiębiorstwa (business of the enterprise).

Brak spełnienia któregokolwiek z powyższych elementów wyklucza możliwość uznania, że zakład powstał.

W realiach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma pierwsza z powyższych przesłanek, tj. istnienie placówki pozostającej do dyspozycji przedsiębiorstwa. Komentarz OECD jednoznacznie wskazuje, że nie każda przestrzeń, w której fizycznie przebywa pracownik, może zostać uznana za placówkę przedsiębiorstwa. Warunkiem koniecznym jest to, aby przedsiębiorstwo miało możliwość faktycznego korzystania z danej przestrzeni jak z własnej infrastruktury (tzw. „disposal test”).

Aktualne brzmienie Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, uwzględniające doświadczenia związane z upowszechnieniem pracy zdalnej, jednoznacznie wskazuje, że dom pracownika nie stanowi zakładu przedsiębiorstwa, jeżeli:

·wykonywanie pracy z tego miejsca nie jest wymagane przez pracodawcę,

·decyzja o pracy z danego państwa wynika z przyczyn osobistych pracownika,

·przedsiębiorstwo nie ma prawa do dysponowania tą przestrzenią,

·przedsiębiorstwo nie ponosi kosztów utrzymania tej przestrzeni ani nie organizuje w niej swojej działalności.

Komentarz OECD podkreśla, że w takich okolicznościach brak jest podstaw do uznania, iż przedsiębiorstwo posiada w danym państwie stałą placówkę, nawet jeżeli praca wykonywana z tego miejsca ma znaczenie operacyjne dla działalności przedsiębiorstwa.

W stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę wszystkie powyższe warunki są spełnione. Praca zdalna z terytorium Polski jest wynikiem wyłącznie prywatnej decyzji pracownika, spółka nie wymaga wykonywania pracy z Polski, nie zapewnia w Polsce biura ani innej infrastruktury oraz nie posiada jakiegokolwiek tytułu prawnego lub faktycznego do miejsca zamieszkania pracownika.

Należy podkreślić, że nawet jeśli czynności wykonywane przez pracownika miałyby znaczenie dla bieżącego funkcjonowania przedsiębiorstwa, okoliczność ta sama w sobie nie przesądza o powstaniu zakładu. Z Komentarza OECD wynika bowiem, że istotne jest miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa jako struktury organizacyjnej, a nie samo miejsce wykonywania czynności przez pojedynczego pracownika.

W analizowanym stanie faktycznym pracownik wykonuje czynności operacyjne związane z koordynacją logistyki, jednak:

·nie reprezentuje spółki wobec kontrahentów,

·nie zawiera umów,

·nie negocjuje warunków handlowych,

·nie podejmuje decyzji wiążących spółkę w sensie prawnym.

Całość decyzji handlowych, strategicznych i zarządczych podejmowana jest poza terytorium Polski, w siedzibie spółki w Niemczech. Tym samym nie można uznać, że poprzez miejsce zamieszkania pracownika spółka prowadzi w Polsce działalność w rozumieniu art. 5 ust. 1 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2025 r., sygn. II FSK 609/22, wskazał, że prywatne mieszkanie pracownika nie może zostać uznane za zakład przedsiębiorcy, jeżeli przedsiębiorca nie ma faktycznej możliwości korzystania z tej przestrzeni jak z własnej placówki. Również udostępnienie i wykorzystanie sprzętu komputerowego pracownikowi nie oznacza, że dla Spółki wyodrębniona zostaje jakakolwiek przestrzeń na terytorium Polski do jego własnej dyspozycji.

Podobnie NSA w wyroku z 28 października 2025 r., sygn. II FSK 163/23, podkreślił, że wykonywanie pracy zdalnej przez pracowników z terytorium Polski nie prowadzi do powstania zakładu, jeżeli brak jest stałej placówki pozostającej do dyspozycji przedsiębiorstwa.

W analizowanym stanie faktycznym nie zachodzą również przesłanki do uznania powstania zakładu w formie tzw. zakładu agencyjnego, o którym mowa w art. 5 ust. 5 umowy Polska-Niemcy. Pracownik nie posiada i nie wykonuje pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu spółki, nie negocjuje warunków handlowych oraz nie odgrywa decydującej roli prowadzącej do rutynowego zawierania umów przez spółkę.

Mając na uwadze treść art. 4a pkt 11 ustawy o CIT, art. 5 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania Polska- Niemcy, Komentarz do Modelowej Konwencji OECD oraz aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, w ocenie Spółki należy stwierdzić, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie dojdzie do powstania zakładu podatkowego A GmbH na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:

Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które powinny być opodatkowane w Polsce.

Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to oznacza:

Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Państwa Siedziba znajduje się na terytorium Niemiec, dlatego też analiza czy posiadają Państwo zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90, dalej: „umowa polsko-niemiecka”).

Stosownie do art. 5 ust. 1 ww. umowy:

W myśl art. 5 ust. 2 ww. umowy określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej wyłączono spod pojęcia „zakładu” działalność polegającą na:

Tak więc art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki). Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco.

Stosownie do art. 5 ust. 5 ww. umowy:

Zgodnie z art. 5 ust. 6 umowy polsko-niemieckiej:

W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 umowy polsko-niemieckiej. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać istnienie zakładu w oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-4 art. 5 umowy polsko-niemieckiej. Jeśli w wyniku zastosowania ust. 1-4 zaistnieją okoliczności powstania lub nie powstania zakładu, to nie ma konieczności badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy niezależne od reprezentowanego przedsiębiorstwa.

Reasumując, z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 ww. umowy wynika, że dla uznania, że przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy następujące przesłanki:

·istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),

·stały charakter takiej placówki,

·wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:

Dokonując interpretacji postanowień tej umowy należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego. Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi zatem istnieć więź między placówką, a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki czas.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że mamy do czynienia z istnieniem placówki.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za pośrednictwem stałej placówki. Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa.

Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem stałej placówki oznacza, że osoby które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).

Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5 - w przedmiotowym przypadku pracownik będzie zatrudniony na podstawie umowy o pracę).

Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.

W sytuacji, gdy działalność ma charakter powtarzalny, wówczas każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat). Cykliczność przerw, mieszczących się w zwykłym toku działalności nie wyklucza stałości placówki.

Cechą konstytutywną zakładu jest między innymi to, iż przez placówkę prowadzona jest całkowicie lub częściowo działalność gospodarcza, z tym że nie może ona mieć charakteru pomocniczego czy przygotowawczego.

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.

Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

Nadmienić należy, że obok opisanej powyżej zasadniczej formy zakładu, umowa polsko-niemiecka przewiduje także alternatywny sposób ustalania istnienia zakładu, na podstawie którego można uznać, że zagraniczne przedsiębiorstwo posiada zakład, nawet jeśli nie dysponuje stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w drugim państwie. Jak wynika z art. 5 ust. 5 umowy polsko-niemieckiej, zakład może powstać także w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej za pośrednictwem tzw. zależnego przedstawiciela (tj. podmiotu działającego w drugim Państwie w imieniu zagranicznego przedsiębiorstwa).

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy wykonywanie przez Państwa pracownika pracy zdalnej głownie z własnego mieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będzie skutkowało powstaniem po stronie Państwa Spółki zakładu podatkowego w Polsce w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Republiką Federalną Niemiec.

Dokonując analizy czy świadczenie pracy zdalnej w Polsce z własnego mieszkania będzie skutkowało powstaniem zakładu podatkowego w Polsce należy wziąć pod uwagę aktualny Komentarz do art. 5 Modelowej Konwencji OECD w zakresie powstania zakładu zagranicznego w przypadku świadczenia transgranicznej pracy zdalnej.

Zgodnie z dodanymi od 19 listopada 2025 r. następującymi ustępami Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD dotyczącymi pracy transgranicznej z domu lub innego odpowiedniego miejsca (tłumaczenie Organu):

·44.1. Coraz częściej niektóre osoby mogą, i z powodów osobistych, wykonywać w całości lub w części swoją pracę dla przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa z miejsca w drugim Umawiającym się Państwie, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa ani lokalem innego przedsiębiorstwa mającego powiązania umowne lub inne z wymienionym wcześniej przedsiębiorstwem, takiego jak klient, dostawca lub przedsiębiorstwo powiązane (np. dom danej osoby lub inne miejsce, takie jak drugi dom, mieszkanie wakacyjne, dom przyjaciela lub krewnego itp.). Takie transgraniczne ustalenia dotyczące pracy stwarzają szczególne problemy przy ustalaniu, czy dom lub inne miejsce opisane w poprzednim zdaniu (zwane dalej „innym właściwym miejscem”) jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego działalność przedsiębiorstwa jest w całości lub w części prowadzona zgodnie z ust. 1 artykułu 5.

·44.2. Ustalenia, w których dom lub inne właściwe miejsce jest wykorzystywane przez osobę fizyczną do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa, zazwyczaj mają cechy, które odróżniają je od korzystania z innych miejsc przez przedsiębiorstwo. Na przykład większość domów lub innych właściwych miejsc nie jest dostępna dla innych osób pracujących dla przedsiębiorstwa i ma większy stopień powiązania z daną osobą oraz podlega jej kontroli. W rezultacie ustalenie, czy działalność prowadzona w takim miejscu jest wystarczająca, aby stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego prowadzona jest działalność tego przedsiębiorstwa, może być trudne. Poniższe rozważania są istotne, ale nie wyczerpujące, dla określenia, czy dom lub inne istotne miejsce jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

·44.6. Aby miejsce to stanowiło zakład stały w rozumieniu ust. 1 artykułu 5, dom lub inne odpowiednie miejsce musi być miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa. Sam fakt, że miejsce to jest wykorzystywane przez osobę fizyczną (np. pracownika) do prowadzenia działalności związanej z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa, nie powinien automatycznie prowadzić do wniosku, że miejsce to jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa. To, czy takie miejsce stanowi miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, będzie zależeć od faktów i okoliczności każdej sprawy.

·44.7. W wielu przypadkach prowadzenie działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w domu osoby fizycznej (np. pracownika) lub w innym odpowiednim miejscu będzie tak nieregularne lub incydentalne, że miejsce to nie będzie uznawane za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa (patrz paragraf 12 powyżej). Jeżeli jednak dom lub inne odpowiednie miejsce jest wykorzystywane w sposób ciągły przez dłuższy okres czasu do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa, ten i inne fakty (takie jak te omówione poniżej) mogą wskazywać, że miejsce to należy uznać za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.

·44.8. Osoba fizyczna zazwyczaj spędza czas w domu lub innym odpowiednim miejscu w kontekście prywatnym i może również podejmować działalność związaną z działalnością przedsiębiorstwa w tym samym domu lub innym odpowiednim miejscu. Wiąże się to z pewnymi względami, które należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu, czy dany dom lub inne odpowiednie miejsce jest miejscem prowadzenia działalności przedsiębiorstwa. W szczególnym kontekście korzystania przez osobę fizyczną z jej domu lub innego odpowiedniego miejsca do wykonywania czynności związanych z działalnością przedsiębiorstwa, dom lub inne odpowiednie miejsce zasadniczo nie będzie uznawane za miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, jeżeli osoba ta pracowała z tego domu lub innego odpowiedniego miejsca przez mniej niż 50% swojego całkowitego czasu pracy w danym przedsiębiorstwie w ciągu dowolnego dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym. Wyjątki od podejścia, o którym mowa w zdaniu poprzednim, nie są przewidywane w większości sytuacji, biorąc pod uwagę kontekst i rozumienie transgranicznych umów o pracę opisanych w punkcie 44.1 powyżej.

·44.9. Faktyczne zachowanie danej osoby będzie decydować o obliczeniu czasu pracy. Formalne ustalenia umowne między osobą fizyczną a przedsiębiorstwem (w tym wszelkie odpowiednie polityki przedsiębiorstwa) mogą być praktyczne w tym zakresie, w zakresie, w jakim odpowiadają one faktycznemu zachowaniu danej osoby.

·44.10. Jeżeli dana osoba pracuje z domu lub innego odpowiedniego miejsca przez co najmniej 50% całkowitego czasu pracy w ciągu dowolnego dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym, wówczas to, czy przedsiębiorstwo ma miejsce prowadzenia działalności w takim miejscu, zostanie ustalone na podstawie faktów i okoliczności.

·44.11. Istotną kwestią jest to, czy istnieje komercyjny powód dla działań, które dana osoba ma podjąć w Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się dom lub inne odpowiednie miejsce. Komercyjny powód dla wykonywania przez daną osobę działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie będzie uznawany za istniejący, jeżeli fizyczna obecność osoby w tym Państwie sama w sobie ułatwi prowadzenie działalności przedsiębiorstwa, na przykład gdy w tym Państwie znajdują się ludzie lub zasoby, do których przedsiębiorstwo potrzebuje dostępu w celu prowadzenia swojej działalności.

·44.12. Zasadniczo ma to miejsce, gdy przedsiębiorstwo ma powód, aby osoba fizyczna (np. pracownik) była fizycznie obecna w tym drugim Umawiającym się Państwie w celu prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, a korzystanie z tego domu lub innego odpowiedniego miejsca ułatwia prowadzenie takiej działalności. Na przykład, może się zdarzyć, że gdyby dom lub inne istotne miejsce nie było dostępne, przedsiębiorstwo korzystałoby z innych lokali w drugim Państwie (takich jak biuro wynajmowane przez przedsiębiorstwo). Powód komercyjny będzie obecny, gdy osoba fizyczna bezpośrednio współpracuje z klientami, dostawcami, przedsiębiorstwami stowarzyszonymi lub innymi osobami w imieniu przedsiębiorstwa, a to zaangażowanie jest ułatwione przez fakt, że osoba fizyczna znajduje się w tym Państwie.

·44.13. Jak opisano w paragrafie 7 powyżej, aksjomatem jest założenie, że każda część przedsiębiorstwa przyczynia się do produktywności całości, a ustalenie, czy dane ustalenia mają w związku z tym cel komercyjny, nie wymaga rozważenia, czy korzystanie przez daną osobę z domu lub innego istotnego miejsca ma „charakter produkcyjny”. Może istnieć kilka powodów korzystania z domu lub innego istotnego miejsca do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa; jeśli jednym z tych powodów jest powód komercyjny, wówczas ten wskaźnik zostanie spełniony.

·44.14. Zgodnie z rozważaniami opisanymi w punkcie 12 powyżej, powód komercyjny nie będzie uznawany za istniejący, jeżeli zaangażowanie ma charakter sporadyczny lub incydentalny. Na przykład, krótkie, okazjonalne wizyty w siedzibie klienta lub zaangażowanie o niewielkim znaczeniu w kontekście całościowych relacji biznesowych z tym klientem nie byłyby wystarczające do stwierdzenia, że istniał powód komercyjny dla wykonywania przez daną osobę działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie. Ocena, czy istnieje powód komercyjny, będzie wymagała rozważenia działalności przedsiębiorstwa i tego, jak konkretna działalność danej osoby wiąże się z tą działalnością.

·44.15. Powód komercyjny wymaga związku między obecnością osoby fizycznej w domu lub innym odpowiednim miejscu w tym Państwie a prowadzeniem działalności gospodarczej przedsiębiorstwa. Nie dotyczy to sytuacji, gdy przedsiębiorstwo umożliwia osobie fizycznej pracę z domu lub innego odpowiedniego miejsca wyłącznie w celu uzyskania lub utrzymania usług tej osoby.

·44.16. Przedsiębiorstwo, które zezwala na pracę z domu lub innego odpowiedniego miejsca wyłącznie w celu obniżenia kosztów (na przykład zmniejszenia wydatków na powierzchnię biurową), będzie to robić w tym celu, a nie dlatego, że istnieje powód komercyjny, aby osoba fizyczna wykonywała działalność związaną z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie lub w tym samym regionie geograficznym Państwa, w którym znajduje się dom lub inne odpowiednie miejsce.

·44.17. Handlowy powód podejmowania działań związanych z działalnością przedsiębiorstwa w drugim Umawiającym się Państwie może istnieć, jeżeli na przykład ma miejsce którakolwiek z poniższych czynności i jest ułatwiana (np. ze względu na konieczność fizycznej interakcji w tym Państwie lub w tym samym regionie geograficznym co to Państwo) przez osobę pracującą z domu lub innego odpowiedniego miejsca w tym drugim Państwie:

‒spotkania między osobą a klientami przedsiębiorstwa;

‒budowanie nowej bazy klientów lub identyfikacja możliwości biznesowych;

‒identyfikacja nowych dostawców, zarządzanie relacjami z dostawcami lub podejmowanie, monitorowanie lub zarządzanie umowami z dostawcami; interakcja w czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego z klientami lub dostawcami w różnych strefach czasowych (np. świadczenie usług call center, wirtualnego wsparcia IT lub usług medycznych);

‒dostęp do wiedzy specjalistycznej istotnej z punktu widzenia biznesu, wykorzystywanej w prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa, takiej jak regularne spotkania z personelem uniwersytetu prowadzącego badania istotne dla działalności przedsiębiorstwa;

‒współpraca z innymi przedsiębiorstwami;

‒świadczenie usług na rzecz klientów lub kontrahentów znajdujących się w tym drugim państwie, jeżeli takie usługi wymagają fizycznej obecności pracowników lub innego personelu przedsiębiorstwa w tym drugim państwie (np. szkolenia lub usługi naprawcze wykonywane w lokalu klienta);

‒interakcje z pracownikami i innym personelem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych.

Powyższe rozważania mają zastosowanie w ten sam sposób niezależnie od tego, czy dana osoba jest stroną trzecią, czy przedsiębiorstwem powiązanym.

·44.18. Sama obecność klientów lub dostawców przedsiębiorstwa, innych osób, o których mowa w ust. 44.17 powyżej, lub przedsiębiorstwa powiązanego w Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się siedziba lub inne istotne miejsce, nie powinna prowadzić do automatycznego wniosku, że istnieje komercyjny powód wykorzystywania takiego miejsca w tym Państwie do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa. Podobnie, sam fakt, że siedziba lub inne istotne miejsce znajduje się w innej strefie czasowej niż strefa czasowa Umawiającego się Państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, nie powinien prowadzić do automatycznego wniosku, że istnieje komercyjny powód wykorzystywania takiego miejsca w tym Państwie do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa.

·44.19. Jeżeli nie ma powodu handlowego do podejmowania działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa z domu lub innego odpowiedniego miejsca znajdującego się w drugim Umawiającym się Państwie, miejsce to nie będzie uważane za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, chyba że inne fakty i okoliczności wskazują inaczej.

·44.20. Inne okoliczności niż opisane powyżej przedstawiono w przypadku, gdy osoba fizyczna jest jedyną osobą lub główną osobą prowadzącą działalność przedsiębiorstwa. Wyraźnym przykładem jest konsultant niebędący rezydentem, który przebywa przez dłuższy czas w danym Państwie, gdzie prowadzi większość działalności własnego przedsiębiorstwa konsultingowego z biura założonego w swoim domu w tym Państwie; w takim przypadku to biuro domowe stanowi miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.

Tym samym, zgodnie z nowymi wytycznymi, weryfikacja powstania stałej placówki w wyniku pracy zdalnej będzie wymagała odwołania się do następujących przesłanek:

a)próg 50% – jeśli pracownik pracuje z domu lub innej lokalizacji poza firmą przez mniej niż 50% całkowitego czasu pracy w okresie 12 miesięcy - zazwyczaj nie powstanie stały zakład,

b)charakter komercyjny – nawet jeśli próg 50% zostanie przekroczony, nie powinno to prowadzić automatycznie do powstania stałego zakładu. Powstanie stałego zakładu wymaga wykazania, że działalność pracownika w tej lokalizacji ma charakter komercyjny.

Niezależnie od spełnienia ww. warunków, stały zakład nie powstanie w przypadku, gdy działalność w formie home office:

·nie będzie prowadzona w sposób permanentny (co do zasady dłużej niż 6 miesięcy) lub

·będzie działalnością o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

W przypadku przekroczenia ww. progu 50%, istnienie stałej placówki wymaga istnienia komercyjnej (handlowej) przyczyny, dla której dany pracownik świadczy pracę w państwie innym niż to, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.

Handlowy powód podejmowania działań związanych z działalnością przedsiębiorstwa w innym państwie niż jego siedziba może istnieć, jeżeli na przykład ma miejsce którakolwiek z poniższych czynności, która ułatwia (np. ze względu na konieczność fizycznej interakcji w tym państwie lub w tym samym regionie geograficznym co to państwo) przez pracownika pracującego z domu lub innego odpowiedniego miejsca w tym państwie:

‒spotkania między pracownikiem a klientami przedsiębiorstwa;

‒budowanie nowej bazy klientów lub identyfikacja możliwości biznesowych;

‒identyfikacja nowych dostawców, zarządzanie relacjami z dostawcami lub podejmowanie, monitorowanie lub zarządzanie umowami z dostawcami;

‒interakcja w czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego z klientami lub dostawcami w różnych strefach czasowych (np. świadczenie usług call center, wirtualnego wsparcia IT lub usług medycznych);

‒dostęp do wiedzy specjalistycznej istotnej z punktu widzenia biznesu, wykorzystywanej w prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa, takiej jak regularne spotkania z personelem uniwersytetu prowadzącego badania istotne dla działalności przedsiębiorstwa;

‒współpraca z innymi przedsiębiorstwami;

‒świadczenie usług na rzecz klientów lub kontrahentów znajdujących się w tym drugim państwie, jeżeli takie usługi wymagają fizycznej obecności pracowników lub innego personelu przedsiębiorstwa w tym drugim państwie (np. szkolenia lub usługi naprawcze wykonywane w lokalu klienta);

‒interakcje z pracownikami i innym personelem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych.

Jeżeli świadczenie pracy zdalnej wynika chociaż częściowo z jednej z takich przyczyn, przesłankę komercyjnego charakteru uznać należy za spełnioną (co w połączeniu ze spełnieniem progu 50% prowadzi do rozpoznania zagranicznego zakładu).

Z wniosku wynika, że Spółka zatrudnia pracownika, który planuje wykonywać pracę zdalną z terytorium Polski - obecnie pracownik wykonuje pracę z terytorium Niemiec. Decyzja o wykonywaniu pracy z Polski wynika wyłącznie z inicjatywy pracownika i z przyczyn osobistych. Praca z Polski jest wyłącznie decyzją osobistą pracownika. Firma nie ma potrzeby, aby pracownik pracował z Polski. Oznacza to, że decyzja nie była podyktowana żadnymi powodami związanymi z firmą. Jest to decyzja oparta na życiu osobistym pracownika oraz chęci zmiany miejsca zamieszkania. Spółka nie wymaga wykonywania pracy z Polski, nie organizuje pracy z Polski i nie uzależnia kontynuacji zatrudnienia od wykonywania pracy na terytorium Polski. Pracownik będzie wykonywał pracę głównie z miejsca zamieszkania w Polsce. Spółka nie będzie zapewniać pracownikowi w Polsce biura, coworkingu ani innej powierzchni do wykonywania pracy, nie będzie ponosić kosztów utrzymania takiej przestrzeni oraz nie będzie posiadać jakiegokolwiek tytułu prawnego ani faktycznego do miejsca zamieszkania pracownika. Umowa z pracownikiem zakłada, że to ona sama odpowiada za zapewnienie odpowiedniej przestrzeni, w której będzie mogła efektywnie pracować. Pracownik nie posiada pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu Spółki, nie negocjuje warunków handlowych, nie ustala cen ani stawek oraz nie podejmuje decyzji prawnie wiążących Spółkę wobec kontrahentów. Praca z Polski przekroczy 50% całkowitego czasu pracy pracownika. Pracownik przeprowadza się na stałe do Polski i będzie podróżować z powrotem do niemieckiej siedziby tylko wtedy, gdy pojawi się potrzeba pracy osobiście. Będzie to jedyny pracownik pracujący z Polski, a zakres jego pracy jest niezależny od lokalizacji. Praca zdalna z Polski nie będzie miała wpływu na działalność Spółki ani jej nie ułatwi. Zadania pracownika mogą być wykonywane z dowolnego miejsca.

Ponadto wskazali Państwo, że pracownik podczas pracy z Polski:

·nie będzie organizować ani uczestniczyć w spotkaniach z klientami,

·nie będzie budować nowej bazy klientów ani identyfikować nowych możliwości biznesowych,

·nie będzie szukać nowych dostawców, zarządzać relacjami z dostawcami i nadzorować umowy,

·będzie kontaktować się z dostawcami, tylko w zakresie planowania odbioru towarów, kontakt ogranicza się również do działów logistyki dostawców,

·nie będzie świadczyć usługi dla klientów firmy, które wymagają fizycznej obecności pracownika w Polsce,

·nie będzie współpracować z innymi pracownikami lub powiązanymi firmami w Polsce ponieważ w Polsce nie ma innych pracowników ani powiązanych firm, będzie współpracować tylko z pracownikami w niemieckiej siedzibie firmy,

·będzie nadzorowany przez jej bezpośredniego przełożonego w niemieckiej siedzibie firmy,

·będzie wykonywał pracę zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami firmy,

·jest nadzorowany przy pomocy zdalnych narzędzi m.in. dostępności na platformie (…) i cyfrowego zegara czasowego, co pozwala łatwo zauważyć, jeśli pracownik nie jest dostępny w godzinach pracy bez zgody.

Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że wykonywanie przez pracownika Państwa Spółki pracy zdalnej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie powoduje powstania zakładu podatkowego w Polsce w rozumieniu art. 5 umowy o unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec oraz art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.

Ponadto, Organ zauważa, że rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach sądów administracyjnych nie stanowią powszechnej wykładni przepisów prawa podatkowego, ponieważ wydane zostały w indywidualnych sprawach, w konkretnych indywidualnych określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i wiążą tylko strony danego postępowania. Orzeczenia sądowe nie mają mocy prawnej precedensów. Wyrok, czy też uchwała są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Każdy wyrok może jednak dostarczyć wielu argumentów w spornych kwestiach, wywierać wpływ na praktykę stosowania prawa podatkowego, wytykać luki w prawie, a także wskazywać na potrzeby zmian obowiązującego prawa. Za werdyktem sądu stoi wiedza i autorytet sędziów. Tutejszy organ ma świadomość (i z czego w codziennej praktyce nieustannie korzysta), że orzecznictwo jest pomocne przy interpretacji przepisów prawa podatkowego. Nie ma ono jednak charakteru wykładni powszechnie obowiązującej, stąd dla tutejszego organu stanowiska wyrażone w wyrokach przytoczonym przez Państwa nie mogą być wiążące. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.