Interpretacja indywidualna z dnia 30 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.127.2026.1.JK2

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Od września 2025 roku podjął Pan zatrudnienie w brytyjskim oddziale spółki (…) Ltd. z siedzibą w Wielkiej Brytanii pod adresem (…) na podstawie brytyjskiej umowy o pracę. W związku z koniecznością wykonywania pracy na terytorium kraju swojego pracodawcy i znaczną odległość pomiędzy Polską a Wielką Brytanią wyjechał Pan z Polski i przeniósł się Pan do Wielkiej Brytanii w związku z pełnionymi obowiązkami służbowymi. Umowa ze spółką (…) Ltd. została zawarta na okres od 10 września 2025 roku na czas nieokreślony, z 12-tygodniowym okresem próbnym. Wyjechał Pan z Polski 16 września 2025 roku. Dodatkowo, nie planuje Pan wracać na stałe do Polski przynajmniej do czasu zakończenia swojej umowy o pracę.

Pana najbliższa rodzina, tj. małżonka oraz dwójka dzieci, nie zamierza towarzyszyć w przeprowadzce do Wielkiej Brytanii ani na etapie rozpoczęcia zatrudnienia, ani w okresie Pana zatrudnienia w (…) Ltd. Pomiędzy Panem a Pana małżonką obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej i od przeprowadzki do Wielkiej Brytanii prowadzi Pan oddzielne gospodarstwo domowe w Wielkiej Brytanii. Dzieci są osobami pełnoletnimi. Pana córka jest osobą pełnoletnią oraz niezależną finansowo, prowadzącą własne, niezależne życie osobiste i ekonomiczne. Pana syn uzyskał pełnoletność w dniu 12 stycznia 2026 r., pozostaje objęty systemem edukacyjnym w Polsce oraz pozostaje na utrzymaniu Pana małżonki. Pana małżonka oraz syn zamieszkiwać będą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kontakty rodzinne pomiędzy Panem a członkami Pana rodziny będą utrzymywane m.in. poprzez regularne wizyty w Polsce, nie częściej jednak niż dwa razy w miesiącu, zasadniczo w weekendy, jak również wizyty członków rodziny w Pana miejscu zamieszkania w Wielkiej Brytanii, przy czym wizyty te będą miały charakter czasowy i incydentalny.

Zamieszkuje Pan w wynajmowanym długoterminowo lokalu na terytorium Wielkiej Brytanii, zamierza Pan także na stałe wynająć tu samochód, opłaca lokalne podatki, rachunki za prąd, wodę, internet, wykupił Pan karnet na siłownię. Jest Pan objęty ubezpieczeniem na życie w ramach swojej brytyjskiej umowy o pracę, przystąpił Pan do dobrowolnego ubezpieczenia emerytalnego. Otworzył Pan brytyjski rachunek bankowy oraz indywidualne konto oszczędnościowe (…) związane z odkładaniem środków na przyszłą emeryturę, posiada także abonament na prywatną opiekę medyczną w Wielkiej Brytanii.

Pozostaje Pan właścicielem oraz współwłaścicielem nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jedna z nieruchomości – mieszkanie w (...) (współwłasność z małżonką) - stanowi główne miejsce zamieszkania małżonki oraz Pana syna. Z tytułu jednej z posiadanych wspólnie z małżonką nieruchomości uzyskiwane są przychody z najmu w wysokości (…) zł brutto miesięcznie, które przekazywane są na rachunek bankowy Pana małżonki i środki te pozostają do wyłącznej dyspozycji małżonki. Pozostałe nieruchomości oraz udziały w nieruchomościach nie generują po Pana stronie bieżących przychodów.

W zakresie Pana sytuacji majątkowej i ekonomicznej, należy wskazać, że przeważającą część Pana dochodów stanowi wynagrodzenie uzyskiwane z pracy na rzecz spółki z siedzibą w Wielkiej Brytanii.

Na podstawie brytyjskiej umowy o pracę pełni Pan ważną rolę dyrektorską w brytyjskiej spółce. Zakres Pana obowiązków wymagać będzie obecności na terytorium Wielkiej Brytanii oraz podejmowania tam decyzji istotnych dla funkcjonowania lokalnej spółki. W związku z tym, że rozpoczął Pan pracę we wrześniu 2025 roku, przebywał na terenie Wielkiej Brytanii mniej niż 183 dni w roku podatkowym 2025. Natomiast w roku 2026 i następnych latach Pana pobyt w Wielkiej Brytanii może wynieść więcej niż 183 dni w skali roku.

Zgodnie z informacją uzyskaną przez od brytyjskich doradców podatkowych zostanie Pan uznany za rezydenta podatkowego w Wielkiej Brytanii od momentu przyjazdu i podjęcia pracy w Wielkiej Brytanii zarówno na podstawie tamtejszych lokalnych przepisów podatkowych, jak i na podstawie postanowień Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Potwierdzeniem tego ma być certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez władze podatkowe w Wielkiej Brytanii.

W Pana przypadku od zatrudnienia w (…) Ltd. i przeprowadzki do Wielkiej Brytanii przebywa Pan i będzie przebywał zwykle na terytorium Wielkiej Brytanii.

Pytanie

Czy w podanym stanie faktycznym będzie Pan podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od momentu wyjazdu do Wielkiej Brytanii, czyli od 16 września 2025 roku oraz w kolejnych latach mieszkania w Wielkiej Brytanii?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, od 16 września 2025 roku, czyli od momentu wyjazdu do Wielkiej Brytanii oraz w kolejnych latach pobytu w Wielkiej Brytanii będzie Pan podlegać ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Uzasadnienie Pana stanowiska

Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy o PDOF, osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski (tzw. rezydenci podatkowi), podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy).

Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1a Ustawy o PDOF, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski uważa się osobę fizyczną, która posiada na terytorium Polski centrum interesów życiowych lub przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl art. 3 ust. 2a Ustawy o PDOF, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Przy czym, zgodnie z art. 4a Ustawy o PDOF przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Miejsce zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Innymi słowy, miejsca zamieszkania decyduje o tym, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podatnicy posiadający nieograniczony obowiązek podatkowy podlegają w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Tym samym, w Polsce podlegają oni opodatkowaniu od dochodów osiągniętych zarówno na terytorium Polski jak i zagranicą. W sytuacji, w której podatnik ma miejsce zamieszkania za granicą, w Polsce ma on jedynie ograniczony obowiązek podatkowy, czyli w Polsce płaci on podatek jedynie od dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Polski.

Ustawa o PDOF w art. 3 ust. 1a, określa dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Przy czym, należy zwrócić uwagę, że przesłanki te rozdzielone są spójnikiem „lub”, co oznacza, że aby podatnik został uznany za posiadającego miejsce zamieszkania na terytorium Polski wystarczy, aby spełnił jedną z tych przesłanek, a w konsekwencji podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” zawarta w artykule 4 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania dotyczy miejsca zamieszkania przyjętego w ustawodawstwach Polski i Wielkiej Brytanii, które we własnym ustawodawstwie określają podstawę do uznania podatnika za posiadającego nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

Zgodnie z ustawą o PDOF, pierwszym warunkiem pozwalającym na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski jaki przepisy wskazują jest posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Należy podkreślić, że warunek ten został skonstruowany w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o grupę osób, które na podstawie tego warunku posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć bardzo szeroko wszelkie powiązania rodzinne (bliższa i dalsza rodzina), aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z drugiej strony, przez „centrum interesów gospodarczych” należy rozumieć miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Zgodnie zaś z drugim warunkiem, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terenie Polski uważa się również osobę, która przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl art. 3 ust. 1a Ustawy o PDOF powyższy warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów podatkowych w Polsce, niezależną od posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Podkreślił Pan, że samo uznanie podatnika za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a Ustawy o PDOF nie determinuje, że podatnik ten posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Jak Pan wskazał wyżej, zgodnie z art 4a Ustawy o PDOF art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b Ustawy o PDOF stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Tym samym, oznacza to, iż ocena czy podatnik podlega w Polsce ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, powinna być dokonana z uwzględnieniem postanowień odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, mieszka i pracuje Pan na terenie Wielkiej Brytanii, podczas gdy Pana rodzina będzie przebywać w Polsce. W związku z tym, oceniając, czy powinien mieć Pan w Polsce ograniczony czy też nieograniczony obowiązek podatkowy, należy wziąć pod uwagę przepisy Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Anglią.

Na podstawie art. 4 ust. 1 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:

a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;

c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

W Pana ocenie, w celu dokonania prawidłowej analizy wyżej wskazanego przepisu, należy sięgnąć do komentarza do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Zgodnie z punktami 12-14 Komentarza Modelowej Konwencji OECD do artykułu 4 umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, przy stosowaniu konwencji (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, iż miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe; ognisko to musi być trwałe, co oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, a oznacza to, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych powodów może mieć krótkotrwały charakter (wycieczka, podróż służbowa, podróż w celach oświatowych, w celu odbycia kursu szkoleniowego itd.).

Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu umawiających się państwach, to postanowienia ustępu 2 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek interesów życiowych. W przypadkach, gdy miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie powyższej normy, postanowienia ustępu 2 dostarczają dodatkowych kryteriów – jest to przede wszystkim zwykłe miejsce przebywania, a następnie obywatelstwo danej osoby. Jeżeli osoba jest obywatelem obu państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to sprawa może być rozstrzygnięta w drodze postępowania polubownego.

Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu umawiających się państwach, to należy zbadać fakty w celu upewnienia się, z którymś z dwu państw jej osobiste i ekonomiczne powiązania są ściślejsze. Należy więc wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie okoliczności należy rozważyć w całości, lecz niewątpliwie należy zwrócić szczególną uwagę na indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Jeśli na podstawie tej analizy nie można ustalić, w którym z dwóch krajów znajduje się Pana ośrodek powiązań osobistych, Pana miejsce zamieszkania ustala się w kraju, w którym zazwyczaj on przebywa.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

W Pana ocenie mając na uwadze stan faktyczny będący przedmiotem niniejszego wniosku należy uznać, że na bazie lokalnych przepisów Polski i Wielkiej Brytanii będzie miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w roku 2025 zarówno w Polsce – przez cały rok podatkowy 2025 z uwagi na przekroczenie 183 dni pobytu na terytorium Polski i pozostawanie w Polsce najbliższej rodziny, jak i w Wielkiej Brytanii od momentu wyjazdu z Polski we wrześniu do końca grudnia tego roku, z uwagi na fakt, że od 16 września 2025 posiada Pan stałe miejsce pobytu i zamieszkania w Wielkiej Brytanii oraz pracuje na terenie Wielkiej Brytanii (potwierdzeniu czego będzie mógł służyć certyfikat rezydencji podatkowej uzyskany w Wielkiej Brytanii). W następnych latach, jednak pobyt w Polsce nie powinien przekroczyć 183, jednakże Pana najbliższa rodzina, żona oraz syn, dalej planuje mieszkać w Polsce.

Oznacza to, że Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy ustalić zgodnie z regułami wynikającymi z art. 4 ust. 2 lit. a) Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, czyli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, w którym osoba ta posiada stałe miejsce zamieszkania. Stałe miejsce zamieszkania oznacza, że osoba ta urządziła je i zarezerwowała do trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do pobytu czasowego, który ma charakter krótkotrwały i nie świadczy o utrwalonym powiązaniu z danym miejscem. W Pana ocenie, zarówno w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii istnieje możliwość korzystania z nieruchomości umożliwiających zamieszkanie. Jednak w analizowanym okresie, tj. od września do grudnia 2025 r., Pana stałym miejscem zamieszkania będzie Wielka Brytania, gdzie Pan zamieszkuje w związku z podjęciem pracy na stanowisku dyrektorskim w brytyjskiej spółce. Nieruchomość w Polsce, w której pozostaje Pana małżonka wraz z synem, nie stanowi w tym okresie Pana miejsca stałego zamieszkania, gdyż Pana pobyt w niej jest okazjonalny i ograniczony do krótkich wizyt rodzinnych.

W przypadku powstania jakichkolwiek wątpliwości co do ustalenia Pana rezydencji podatkowej, należy przeanalizować kwestię tzw. ośrodka interesów życiowych, rozumianego jako stopień powiązań osobistych i gospodarczych z Polską oraz Wielką Brytanią w analizowanym okresie, tj. od września do grudnia 2025 roku (oraz kolejnych latach zamieszkiwania i pracy w Wielkiej Brytanii).

Pana zdaniem, zarówno Pana ośrodek interesów osobistych, jak i ośrodek interesów ekonomicznych znajduje się w Wielkiej Brytanii. W odniesieniu do ośrodka interesów osobistych, od momentu przeniesienia się do Wielkiej Brytanii zamieszkuje Pan w wynajmowanym długoterminowo mieszkaniu na terytorium Wielkiej Brytanii, a Pana pobyty w Polsce ograniczają się do wizyt rodzinnych. Pana rodzina (małżonka oraz syn) pozostaje w Polsce i chociaż kontakty osobiste z członkami rodziny są utrzymywane, nie przesądza to o dominującym charakterze Pana powiązań osobistych z Polską. Posiada Pan rozdzielność majątkową z żoną i prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe w Wielkiej Brytanii. Od momentu przeprowadzki do Wielkiej Brytanii nawiązuje relacje w nowym środowisku i w nowym miejscu zamieszkania prowadzi swoje sprawy życia codziennego – pracuje, jest objęty ubezpieczeniem na życie, ma abonament na prywatną opiekę medyczną/lekarską, płaci lokalne podatki, opłaca rachunki, posiada rachunek bankowy, korzysta z siłowni (karnet), zamierza na stałe wynająć samochód. Od grudnia 2025 roku przystąpił do dobrowolnego planu emerytalnego w Wielkiej Brytanii.

W zakresie ośrodka interesów ekonomicznych, od momentu podjęcia zatrudnienia na podstawie umowy o pracę z brytyjską spółką realizuje swoje obowiązki dyrektorskie w Wielkiej Brytanii, przy czym główne źródło Pana dochodów pochodzi właśnie z tego zatrudnienia. Dodatkowo posiada Pan przychody z wynajmu nieruchomości w Polsce, jednakże stanowią one jedynie uzupełniające źródło dochodu (pozostające w całości do dyspozycji Pana małżonki) i nie przeważają nad wynagrodzeniem uzyskiwanym w Wielkiej Brytanii.

W konsekwencji, zarówno w aspekcie osobistym, jak i ekonomicznym, uważa Pan, że od momentu Pana wyjazdu z Polski, podjęcia pracy i zamieszkania w Wielkiej Brytanii Pana ośrodek interesów życiowych pozostaje w Wielkiej Brytanii. Jednakże w przypadku dalszych wątpliwości o Pana miejscu zamieszkania dla celów podatkowych w danym roku przesądzi to, gdzie zwykle przebywa, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt b) Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W Pana przypadku od zatrudnienia w (…) Ltd. i przeprowadzki do Wielkiej Brytanii przebywa Pan i będzie przebywał zwykle właśnie na terytorium Wielkiej Brytanii.

Tym samym, w Pana ocenie od 16 września 2025 roku, tj. przyjazdu i rozpoczęcia pracy na terenie Wielkiej Brytanii, i w latach kolejnych (aż do momentu wyjazdu na stałe z Wielkiej Brytanii), Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdować się będzie w Wielkiej Brytanii. Potwierdzeniem tego będzie również certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez władze podatkowe Wielkiej Brytanii na podstawie Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Mając zatem na uwadze powyższe, od 16 września 2025 roku oraz w latach kolejnych może Pan zostać uznany za rezydenta podatkowego w Wielkiej Brytanii i w związku z tym jako polskiego nierezydenta podatkowego (posiadającego ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce).

Stanowisko takie prezentuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach wydanych w podobnych stanach faktycznych, między innymi w interpretacji z dnia:

• 25 października 2024 roku, sygn. 0114-KDWP.4011.146.2024.2.AS1,
• 28 października 2022 roku sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.689.2022.1.DA.

Biorąc powyższe pod uwagę, wnosi Pan o potwierdzenie prawidłowości Pana stanowiska, zgodnie z którym w od 16 września 2025 roku, tj. od wyjazdu do Wielkiej Brytanii oraz w kolejnych latach pobytu w Wielkiej Brytanii powinien podlegać Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

Według art. 4a ustawy:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania osobiste (rodzina) i gospodarcze (posiadanie nieruchomości) może być Pan uznany, na gruncie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Jednocześnie ma Pan stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii.

Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz. 1840), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. (tzw. „Konwencja MLI”).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej Konwencji:

Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. Konwencji:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby.

Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Konwencji (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.

Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach, to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek interesów życiowych.

Po dokonaniu analizy stopnia Pana powiązań osobistych i gospodarczych, należy stwierdzić, że ośrodek interesów osobistych (rodzina) i gospodarczych (posiadanie nieruchomości) posiada Pan w Polsce i w Wielkiej Brytanii. Zatem nie można określić państwa, w którym od 16 września 2025 roku oraz latach następnych znajduje się Pana ośrodek interesów życiowych.

Zatem w Pana sytuacji należy odnieść się do normy kolizyjnej opierającej się na kryterium zwykłego przebywania, określonej w art. 4 ust. 2 lit. b Konwencji.

Z opisu sprawy wynika, że wyjechał Pan z Polski 16 września 2025 roku. Podjął Pan zatrudnienie na podstawie brytyjskiej umowy o pracę. Pana najbliższa rodzina, tj. małżonka oraz dwójka dzieci, nie zamierza towarzyszyć w przeprowadzce do Wielkiej Brytanii. Pana małżonka oraz syn zamieszkiwać będą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie planuje Pan wracać na stałe do Polski przynajmniej do czasu zakończenia swojej umowy o pracę. Kontakty rodzinne pomiędzy Panem a członkami Pana rodziny będą utrzymywane m.in. poprzez regularne wizyty w Polsce, nie częściej jednak niż dwa razy w miesiącu, zasadniczo w weekendy, jak również wizyty członków rodziny w Pana miejscu zamieszkania w Wielkiej Brytanii, przy czym wizyty te będą miały charakter czasowy i incydentalny. Zamieszkuje Pan w wynajmowanym długoterminowo lokalu na terytorium Wielkiej Brytanii, zamierza Pan także na stałe wynająć tu samochód, opłaca lokalne podatki, rachunki za prąd, wodę, internet, wykupił Pan karnet na siłownię. Jest Pan objęty ubezpieczeniem na życie, przystąpił Pan do dobrowolnego ubezpieczenia emerytalnego. Otworzył Pan brytyjski rachunek bankowy oraz indywidualne konto oszczędnościowe, posiada także abonament na prywatną opiekę medyczną w Wielkiej Brytanii. Pozostaje Pan właścicielem oraz współwłaścicielem nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z tytułu jednej z posiadanych wspólnie z małżonką nieruchomości uzyskiwane są przychody z najmu. W związku z tym, że rozpoczął Pan pracę we wrześniu 2025 roku, przebywał na terenie Wielkiej Brytanii mniej niż 183 dni w roku podatkowym 2025. Natomiast w roku 2026 i następnych latach Pana pobyt w Wielkiej Brytanii może wynieść więcej niż 183 dni w skali roku. Zostanie Pan uznany za rezydenta podatkowego w Wielkiej Brytanii od momentu przyjazdu i podjęcia pracy w Wielkiej Brytanii zarówno na podstawie tamtejszych lokalnych przepisów podatkowych, jak i na podstawie postanowień Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Skoro jak Pan wskazał, od przeprowadzki do Wielkiej Brytanii przebywa Pan i będzie przebywał zwykle na terytorium Wielkiej Brytanii, to od 16 września 2025 r. i latach następnych miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o normy kolizyjne jest Wielka Brytania.

Oznacza to, że w okresie od 16 września 2025 r. i w latach następnych (o ile nie ulegnie zmianie stan faktyczny oraz prawny) podlega Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pan obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,
• zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wskazuję, że wskazane przez Pana interpretacje dotyczą indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.