Interpretacja indywidualna z dnia 13 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.52.2026.1.MAP
Po likwidacji działalności gospodarczej opodatkowanej kartą podatkową, przychody z tej działalności uzyskane później nie mogą być dalej opodatkowane w tej formie, lecz podlegają ogólnym zasadom opodatkowania na podstawie skali podatkowej.
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w formie karty podatkowej oraz podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania „dodatku covidowego” otrzymanego po likwidacji działalności gospodarczej.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W latach 2011-2021 Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług pielęgniarskich - PKD 86.90.C. Świadczyła usługi w ramach kontraktu na rzecz szpitala i na koniec każdego miesiąca wystawiała fakturę za świadczone w danym miesiącu usługi. W grudniu 2020 r. oraz w lutym, marcu i kwietniu 2021 r. wystawiała faktury, które obejmowały należności za pracę na oddziale z pacjentami COVID-owymi. W 2020 r. korzystała z opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej w formie podatku liniowego. W 2021 r. zmieniła formę opodatkowania na kartę podatkową i opłacała comiesięcznie zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej w wysokości ustalonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w … z 25 lutego 2021 r. UNP: … . Działalność gospodarczą Wnioskodawczyni zakończyła 31 grudnia 2021 r.
29 grudnia 2025 r. otrzymała „dodatek covidowy” za pracę z pacjentami covidowymi w latach 2020-2021. Dodatkowe świadczenie pieniężne dla osób, które wykonują zawód medyczny i uczestniczą w udzielaniu świadczeń zdrowotnych i mają bezpośredni kontakt z pacjentami z podejrzeniem lub zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 - tzw. „dodatek covidowy” został przyznany w wysokości 100% wynagrodzenia za dany miesiąc, zgodnie z treścią Polecenia Ministra Zdrowia z 1 listopada 2020 r. Ww. dodatek Wnioskodawczyni otrzymała już po zakończeniu działalności gospodarczej - 29 grudnia 2025 r. Dodatek został wypłacony na mocy wyroku Sądu Rejonowego w … z 12 grudnia 2025 r. i obejmował 100% wynagrodzenia z grudnia 2020 r. i 100% wynagrodzeń z lutego, marca i kwietnia 2021 r. oraz ustawowe odsetki za opóźnienie od 19 października 2022 r. do dnia zapłaty.
Pytanie
Czy środki pieniężne otrzymane 29 grudnia 2025 r. wyrokiem sądu powszechnego, jako otrzymane już po likwidacji działalności gospodarczej należy potraktować jako opodatkowane w ramach formy, którą Wnioskodawczyni rozliczała przychody z działalności w ostatnim roku jej prowadzenia, tj. w formie karty podatkowej, a jeśli nie to w jaki sposób należy je opodatkować?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawczyni, otrzymany po zakończeniu działalności gospodarczej, tj.: 29 grudnia 2025 r. „dodatek covidowy” wraz z zasądzonymi wyrokiem sądu odsetkami ustawowymi, stanowi przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Datą powstania przychodu jest zgodnie z dyspozycją art.14 ust. 1i ww. ustawy - dzień otrzymania zapłaty, czyli 29 grudzień 2025 r.
Otrzymane środki pieniężne, obejmujące „dodatek covidowy” i odsetki ustawowe za zwłokę powinny być opodatkowane na zasadach jakie obowiązywały przy prowadzeniu działalności gospodarczej przed jej likwidacją - stanowisko takie zajął min. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach indywidualnych 0115-KDIT3.4011.70.2024.1.DP oraz 0114-KDIP3-1.4011.409.2018.1.ES.
W ostatnim roku prowadzenia działalności gospodarczej, tj. w 2021 r. działalność gospodarcza była opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych opłacanym w formie karty podatkowej, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Wysokość podatku opłacana była comiesięcznie w stałej kwocie ustalonej w decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.
Reasumując - otrzymany 29 grudnia 2025 r. „dodatek covidowy” wraz z odsetkami, stanowi przychód z działalności gospodarczej w momencie otrzymania środków na rachunek bankowy. Przychód ten, z uwagi na fakt opodatkowania działalności gospodarczej w ostatnim roku jej prowadzenia w formie karty podatkowej należy potraktować jako już opodatkowany w ramach karty podatkowej i nie należy go dodatkowo opodatkowywać, ponieważ wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej jest ustalana na rok podatkowy w formie decyzji i jest niezależna od wysokości uzyskiwanych przychodów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Z art. 1 pkt 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.) wynika, że:
Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą.
W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie:
1)ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych ;
2)karty podatkowej.
Stosownie do art. 6 ust. 1 ww. ustawy:
Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e – 1g, w tym również, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej „spółką”. Do przychodów przedsiębiorstwa w spadku nie stosuje się przepisu art. 12 ust. 10a.
Ten przepis wyraźnie wskazuje, że przychody z tytułu działalności gospodarczej, które podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, winny zostać ustalone zgodnie z art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychód z działalności gospodarczej, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Zgodnie z art. 14 ust. 1c cytowanej ustawy:
Za datę powstania przychodu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
1)wystawienia faktury albo
2)uregulowania należności.
Przepis ten wprowadza ogólną zasadę decydującą o dacie powstania przychodu. Powstanie przychodu następuje w dniu zaistnienia ww. zdarzeń, a jeżeli wystąpią one po dniu wystawienia faktury, czy po dniu dokonania zapłaty należności, o momencie powstania przychodu decydują te dni, a nie fakt zaistnienia konkretnego zdarzenia.
Wobec powyższego, regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydanie rzeczy, zbycie prawa majątkowego lub wykonanie usługi albo częściowe wykonanie usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności – przychód podatkowy powstaje w dacie tej czynności, która miała miejsce najwcześniej.
Opodatkowaniu podlega przychód należny, co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.
Ustawodawca przewidział również szczególną sytuację, gdy strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych (art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych):
Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
Przepis ten ma zastosowanie do usług o charakterze ciągłym, gdy strony uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy. Zatem w sytuacji, gdy postanowienia umowy, która jest wykonywana stale, w dłuższym – określonym, bądź nieokreślonym czasie, przewidują, że wynagrodzenie wypłacane będzie w okresach rozliczeniowych (miesięcznych, kwartalnych, rocznych), to przychód z tytułu usług wykonywanych w ramach tej umowy powstaje zawsze w ostatnim dniu okresu wskazanego w umowie (lub na fakturze) jako okres rozliczeniowy.
Z kolei, zgodnie z art. 14 ust. 1i omawianej ustawy:
W przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w latach 2011-2021 prowadziła Pani działalność gospodarczą w zakresie usług pielęgniarskich - PKD 86.90.C. Usługi świadczyła Pani w ramach kontraktu na rzecz szpitala i na koniec każdego miesiąca wystawiała fakturę za świadczone w danym miesiącu usługi. W grudniu 2020 r. oraz w lutym, marcu i kwietniu 2021 r. wystawiała Pani faktury, które obejmowały należności za pracę na oddziale z pacjentami COVID-owymi. W 2020 r. korzystała Pani z opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej w formie podatku liniowego. W 2021 r. zmieniła Pani formę opodatkowania na kartę podatkową i opłacała comiesięcznie zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej. Działalność gospodarczą zakończyła Pani 31 grudnia 2021 r. 29 grudnia 2025 r. otrzymała Pani „dodatek covidowy” za pracę z pacjentami covidowymi w latach 2020-2021. Dodatek został wypłacony na mocy wyroku Sądu Rejonowego z 12 grudnia 2025 r. i obejmował 100% wynagrodzenia z grudnia 2020 r. i 100% wynagrodzeń z lutego, marca i kwietnia 2021 r. oraz ustawowe odsetki za opóźnienie od 19 października 2022 r. do dnia zapłaty.
W związku z tym ma Pani wątpliwość dotyczące ustalenia w jaki sposób należy opodatkować „dodatek covidowy”, który otrzymała Pani po likwidacji działalności, tj. 29 grudnia 2025 r.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1845 ze zm.):
Pracownicy podmiotów leczniczych, osoby wykonujące zawody medyczne oraz osoby, z którymi podpisano umowy na wykonywanie świadczeń zdrowotnych, mogą być skierowani do pracy przy zwalczaniu epidemii. Do pracy przy zwalczaniu epidemii mogą być skierowane także inne osoby, jeżeli ich skierowanie jest uzasadnione aktualnymi potrzebami podmiotów kierujących zwalczaniem epidemii.
W myśl ustępu 2 tego artykułu:
Skierowanie do pracy przy zwalczaniu epidemii następuje w drodze decyzji.
Stosownie do art. 47 ust. 10 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2020 i 2021 r.):
Osobie skierowanej do pracy na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości nie niższej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego na danym stanowisku pracy w zakładzie wskazanym w tej decyzji lub w innym podobnym zakładzie, jeżeli w zakładzie wskazanym nie ma takiego stanowiska. Wynagrodzenie nie może być niższe niż wynagrodzenie, które osoba skierowana do pracy przy zwalczaniu epidemii otrzymała w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym wydana została decyzja o skierowaniu jej do pracy przy zwalczaniu epidemii.
W związku z powyższym, mając na uwadze, że:
- dodatkowe wynagrodzenie, tzw. „dodatek covidowy”, które pomimo, że pozostaje w związku ze świadczoną przez Panią usługą, to jednak nie jest elementem wynagrodzenia przysługującego Pani na podstawie umowy,
- „dodatki covidowe” wypłacane były z poleceniem Ministra Zdrowia z 4 września 2020 r. (oraz kolejnych aktualizacji), zobowiązującego Prezesa NFZ do zapewnienia środków na dodatkowe świadczenia pieniężne dla pracowników zaangażowanych w walkę z COVID-19,
należy uznać, że przychód z tytułu otrzymania przez Panią wskazanego we wniosku „dodatku covidowego” na podstawie art. 14 ust. 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powstał w momencie otrzymania zapłaty, tj. 29 grudnia 2025 r.
Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne nie zawiera szczegółowych przepisów, które regulowałyby zagadnienie opodatkowania przychodów uzyskanych po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej. Jednak otrzymanie środków pieniężnych po likwidacji działalności gospodarczej powoduje powstanie przysporzenia majątkowego (przychód) u osoby, która prowadziła działalność gospodarczą. Kwoty otrzymane w wyniku uregulowania wierzytelności zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej (art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Zauważyć należy, że w 2021 r. korzystała Pani z opodatkowania w formie karty podatkowej. Działalność gospodarczą zlikwidowała Pani 31 grudnia 2021 r. Zatem, przychody z prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w dacie jej zakończenia były opodatkowane w formie karty podatkowej.
Przepisy zawarte w rozdziale 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne przewidują opodatkowanie kartą podatkową tylko w trakcie faktycznego prowadzenia działalności. Z chwilą jej likwidacji (i złożenia PIT-16Z), ta forma opodatkowania wygasa.
Stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej, nie złożył oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych albo oświadczenia o wyborze opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym albo nie zawiadomił na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tej formy opodatkowania, uważa się, że prowadzi nadal działalność opodatkowaną w tej formie; zawiadomienie to podatnik może złożyć na podstawie przepisów ustawy o CEIDG.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Naczelnik urzędu skarbowego, uwzględniając wniosek o zastosowanie karty podatkowej, wydaje decyzję ustalającą wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, odrębnie na każdy rok podatkowy. Jeżeli działalność jest prowadzona w formie spółki, w decyzji tej wymienia się wszystkich jej wspólników.
Karta podatkowa jest specyficzną formą opodatkowania. Wysokość miesięcznej stawki karty podatkowej dla danego podatnika określa naczelnik urzędu skarbowego w drodze decyzji. Decyzja ustalająca wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej jest wydawana przez naczelnika urzędu skarbowego odrębnie na każdy rok podatkowy i co do zasady obowiązuje przez cały rok, na który została wydana.
Z treści wniosku wynika, że działalność gospodarczą opodatkowaną w formie karty podatkowej zakończyła Pani 31 grudnia 2021 r. Zatem, wydana dla Pani decyzja ustalająca wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2021 r. obowiązywała do końca 2021 i nie obowiązuje w kolejnych latach.
Ponieważ ustawa o zryczałtowanym podatku nie zawiera przepisów pozwalających na opodatkowanie ryczałtem przychodów otrzymanych po likwidacji działalności w formie karty podatkowej, stosuje się domyślną formę opodatkowania dochodów z działalności, czyli skalę podatkową, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Likwidacja działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej oznacza, że należności otrzymane (lub zrealizowane) po tej dacie, które wynikają z działalności prowadzonej wcześniej, nie są już opodatkowane stałą stawką karty podatkowej, lecz podlegają rozliczeniu na zasadach ogólnych (PIT-36).
W myśl art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa, stwierdzić należy, że przychód z tytułu otrzymania przez Panią wskazanego we wniosku „dodatku covidowego” wypłaconego na mocy wyroku Sądu Rejonowego powstał w momencie rzeczywistego otrzymania zapłaty (uregulowania należności), tj. 29 grudnia 2025 r. Należności te powinna Pani wykazać w rocznym zeznaniu PIT-36 za rok podatkowy, w którym pieniądze zostały otrzymane (za 2025 r.).
Wobec powyższego Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionych we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie zagadnienia będącego przedmiotem Pani wniosku. Inne kwestie nie podlegały ocenie.
W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych zaznaczam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie mają zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pani wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
- ·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

