Interpretacja indywidualna z dnia 16 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.153.2026.2.RK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Uzupełnił go Pan pismem z 16 marca 2026 r. (wpływ 17 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca od 2 listopada 2024 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, specjalizuje się w wykonywaniu instalacji elektrycznych (PKD 43.21.Z).

Wnioskodawca od października 2025 r. jest studentem studiów niestacjonarnych I stopnia na kierunku Elektrotechnika na Wydziale Elektrycznym Politechniki. Wybór tej uczelni i kierunku jest bezpośrednio podyktowany profilem Jego firmy.

Branża elektroenergetyczna przechodzi obecnie transformację (OZE, inteligentne budynki, systemy sterowania), co wymaga od Wnioskodawcy wiedzy wykraczającej poza podstawowe uprawnienia SEP. Program studiów obejmuje m.in. teorię obwodów, maszyny elektryczne, technikę wysokich napięć oraz projektowanie wspomagane komputerowo, co jest Wnioskodawcy niezbędne do codziennej pracy przy montażu i serwisie nowoczesnych instalacji.

Wnioskodawca, jako właściciel indywidualnej działalności gospodarczej (dalej: „JDG”), musi osobiście posiadać te kompetencje, aby móc konkurować o zlecenia przemysłowe oraz w przyszłości uzyskać uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Studia na Politechnice są jedyną drogą do zdobycia tych uprawnień, które pozwolą Wnioskodawcy na samodzielne projektowanie i nadzorowanie prac, co obecnie Wnioskodawca musi zlecać podmiotom zewnętrznym.

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na czesne na Politechnice stanowią koszt uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „PIT”), ponieważ:

• konieczność zdobycia uprawnień - Prawo budowlane wymaga określonego wykształcenia technicznego do uzyskania pełnych uprawnień zawodowych. Bez tych studiów rozwój Jego firmy zostanie zatrzymany na poziomie prostych prac montażowych. Inwestycja w studia jest więc bezpośrednim „zabezpieczeniem źródła przychodów” na przyszłość;
• związek przedmiotowy - wiedza zdobywana na zajęciach (np. z zakresu aparatów elektrycznych, czy automatyki) jest wykorzystywana przez Wnioskodawcę bezpośrednio przy realizacji zleceń dla Jego klientów. Nie jest to wiedza ogólna lecz specjalistyczna wiedza inżynierska niezbędna w zawodzie elektryka;
• potwierdzona linia orzecznicza - Wnioskodawca wskazuje, że organy podatkowe w podobnych stanach faktycznych (np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 sierpnia 2022 r. Nr 0113-KDIPT2-1.4011.455.2022.2.MZ) potwierdzają, że wydatki na studia wyższe właściciela firmy, które są ściśle związane z zakresem działalności, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów;
• cel zarobkowy - zdobycie tytułu inżyniera elektrotechnika pozwoli Wnioskodawcy na rozszerzenie oferty firmy o ekspertyzy, pomiary przemysłowe i projektowanie, co realnie zwiększy obroty Jego działalności.

W związku z powyższym, Wnioskodawca uznaje, że wydatek ten jest racjonalnie uzasadniony ekonomicznie i ma ścisły związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.

W piśmie z 16 marca 2026 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że w prowadzonej działalności gospodarczej stosuje opodatkowanie podatkiem liniowym, a dokumentację podatkową prowadzi w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów („PKPiR”).

Studia zaoczne I stopnia na kierunku elektrotechnika trwają 7 semestrów. Tytuł inżyniera Wnioskodawca planuje uzyskać w lutym-marcu 2029 r.

Opłaty czesnego za studia Wnioskodawca ponosi od października 2025 r. Wnioskodawca zamierza zaliczyć ponoszone opłaty czesnego do kosztów uzyskania przychodów począwszy od marca 2026 r. (drugi semestr studiów). Wszystkie opłaty są i będą dokumentowane fakturami wystawianymi przez uczelnię na dane firmy.

Uzyskanie tytułu inżyniera jest Wnioskodawcy niezbędne do rozszerzenia działalności o usługi projektowania instalacji i sieci elektrycznych, zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, posiadanie wykształcenia wyższego technicznego na kierunku elektrotechnika jest warunkiem koniecznym, aby ubiegać się o uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności instalacyjnej.

Celem Wnioskodawcy jest przekształcenie profilu firmy z wyłącznie wykonawczego na projektowo-wykonawczy, co pozwoli Mu na samodzielne sporządzanie dokumentacji technicznej i projektowej, za co obecnie należy płacić podmiotom zewnętrznym lub przekierowywać potencjalnych klientów do innych firm.

Planowany termin rozszerzenia zakresu usług o projektowanie to 2029 r.

Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na opłacenie czesnego za studia zaoczne na kierunku Elektrotechnika, rozpoczęte w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej o tym samym profilu, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie (przedstawione we wniosku i jego uzupełnieniu)

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki, które ponosi na opłacenie czesnego za studia niestacjonarne na kierunku Elektrotechnika na Politechnice, ma prawo w całości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Przemawiają za tym następujące argumenty:

• związek z przychodem (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT) - zgodnie z przepisami, kosztem jest wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia ich źródła.
• Firma Wnioskodawcy zajmuje się instalacjami elektrycznymi, a studia na tym samym kierunku bezpośrednio podnoszą Jego kompetencje zawodowe. Wiedza zdobyta na Politechnice (np. z zakresu maszyn elektrycznych, czy automatyki) pozwala Wnioskodawcy na świadczenie bardziej zaawansowanych usług, co realnie przełoży się na wzrost obrotów Jego firmy;
• charakter zawodowy, a nie osobisty - studia Wnioskodawca podjął już w trakcie prowadzenia firmy, a ich program jest ściśle dopasowany do profilu Jego działalności. Nie jest to edukacja dla celów ogólnych lecz specjalistyczne szkolenie inżynierskie, które jest niezbędne Wnioskodawcy do konkurowania na rynku elektroenergetycznym;
• konieczność uzyskania uprawnień - ukończenie tych studiów jest dla Wnioskodawcy warunkiem niezbędnym do ubiegania się o pełne uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej. Posiadanie takich uprawnień pozwoli Jego firmie na samodzielne podpisywanie projektów i nadzór nad pracami, co obecnie musi zlecać podwykonawcom. Jest to więc klasyczny przykład zabezpieczenia źródła przychodów na przyszłość;
• brak wyłączeń ustawowych - wydatki na studia właściciela firmy nie są wymienione w art. 23 ustawy o PIT, jako wydatki, których nie można odliczać. Skoro wydatek jest racjonalny, udokumentowany fakturą na firmę i związany z branżą, stanowi on koszt podatkowy.

Wnioskodawca podtrzymuje swoje stanowisko, że wydatki te są kosztem uzyskania przychodu. Podkreśla, że w Jego przypadku studia nie służą podniesieniu ogólnego poziomu wiedzy, ale są jedyną prawną drogą do uzyskania kwalifikacji projektanta. Wydatek ten jest więc bezpośrednio nakierowany na poszerzenie oferty firmy i zabezpieczenie przyszłych przychodów z nowych usług inżynierskich.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).

Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.

Bliżej zasadę tę opisuje wyrok NSA z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11, w którym stwierdzono:

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie w celu osiągnięcia przychodu zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie w celu należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot celowości.

Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Pana wydatków należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga, bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww. ustawy, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet, jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.

Wobec powyższego, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który - racjonalnie oceniając - mógłby przyczynić się do powstania przychodu, czy jego zwiększenia, nawet, jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.

Z przywołanego przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych powinna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.

Wskazać również należy, że sam fakt nieobjęcia ustawowym wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zawartym art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu kosztów negatywnych, nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt podatkowy.

Pogląd przeciwny zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 22 ust. 1 ww. ustawy celu poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.

Zauważyć należy, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wydatki na kształcenie, które pozwolą podatnikowi nabyć umiejętności i wiedzę niezbędną w prowadzeniu działalności, a ich poniesienie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów ze źródła jakim jest działalność gospodarcza należy uznać za uzasadnione racjonalnie i gospodarczo.

Wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych (czesne za studia) nie zostały wymienione w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do stwierdzenia zatem, czy wydatki takie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w związku wykonywaną działalnością, istotne jest ustalenie:

•  czy związane są z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, zdobywaniem wiedzy i umiejętności, które są potrzebne do wykonywanej działalności i które mają z nią związek,
• czy służą tylko podnoszeniu ogólnego poziomu wiedzy i wykształcenia niezwiązanego z działalnością, a więc co do zasady mają charakter osobisty.

Zatem, uzasadnionymi racjonalnie i gospodarczo kosztami, których poniesienie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów ze źródła, jakim jest wykonywana przez Pana działalność gospodarcza, są takie wydatki, które pozwolą Panu nabyć umiejętności i wiedzę niezbędną w jej prowadzeniu. Istotnym warunkiem zaliczenia takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest istnienie źródła przychodów, do którego dany wydatek można przyporządkować.

Z opisu sprawy wynika, że od 2 listopada 2024 r. prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. Specjalizuje się Pan w wykonywaniu instalacji elektrycznych. Od października 2025 r. jest Pan studentem studiów niestacjonarnych I stopnia na kierunku Elektrotechnika na Wydziale Elektrycznym Politechniki. Studia te trwają 7 semestrów. Wybór tej uczelni i kierunku jest bezpośrednio podyktowany profilem Pana firmy. Pan, jako właściciel indywidualnej działalności gospodarczej, musi osobiście posiadać te kompetencje, aby móc konkurować o zlecenia przemysłowe oraz w przyszłości uzyskać uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Studia są jedyną drogą do zdobycia tych uprawnień, które pozwolą Panu na samodzielne projektowanie i nadzorowanie prac, co obecnie musi Pan zlecać podmiotom zewnętrznym. Tytuł inżyniera planuje Pan uzyskać w lutym-marcu 2029 r., a uzyskanie tytułu inżyniera jest niezbędne do rozszerzenia działalności o usługi projektowania instalacji i sieci elektrycznych, zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, gdyż posiadanie wykształcenia wyższego technicznego na kierunku elektrotechnika jest warunkiem koniecznym, aby ubiegać się o uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności instalacyjnej. Pana celem jest przekształcenie profilu firmy z wyłącznie wykonawczego na projektowo-wykonawczy, co pozwoli Panu na samodzielne sporządzanie dokumentacji technicznej i projektowej (za co obecnie płaci Pan podmiotom zewnętrznym lub przekierowuje potencjalnych klientów do innych firm). Planowany termin rozszerzenia zakresu usług o projektowanie to 2029 r. Opłaty czesnego za studia ponosi Pan od października 2025 r., a zamierza zaliczyć Pan ponoszone opłaty czesnego do kosztów uzyskania przychodów począwszy od marca 2026 r. Wszystkie opłaty są i będą dokumentowane fakturami wystawianymi przez uczelnię na dane Pana firmy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wydatki ponoszone przez Pana na opłacenie czesnego za studia zaoczne na kierunku Elektrotechnika, rozpoczęte w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, choć trudno je przypisać konkretnym przychodom, to jako przydatne do wykonywania działalności gospodarczej, mogą zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli są właściwie udokumentowane.

Zauważyć jednak należy, że to do Pana należy wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami na studia a osiąganymi przychodami oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, bądź na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Wykazanie takiego związku jest warunkiem koniecznym dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie sprawy będącej przedmiotem Pana zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska nie podlegały ocenie.

Odnosząc się natomiast do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej, należy wskazać, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy podatnika, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i nie ma zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pana wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.