Interpretacja indywidualna z dnia 10 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.11.2026.4.AP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 stycznia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsca opodatkowania nabywanych przez Spółkę usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 lutego 2026 r. (wpływ 11 lutego 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. B.V. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką holenderską z siedzibą w (…), czynnym holenderskim podatnikiem VAT. Numer identyfikacji podatkowej w kraju jurysdykcji podatkowej: (…), VAT: (…).

Siedziba Spółki znajduje się pod adresem (…), gdzie działają działy sprzedaży, zakupów, administracji, kadr i kierownictwa. Pod tym samym adresem znajduje się również zakład produkcyjny i magazyn, gdzie pracują zespoły produkcyjne i logistyczne.

Spółka jest także czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce, w tym dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Spółka dokonała rejestracji jako czynny podatnik VAT (…) roku z uwagi na dokonywanie czynności stanowiących wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W (…) roku pojawiła się również dostawa towarów na terytorium kraju (Polski).

Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja oraz sprzedaż ozdób świątecznych.

W ramach swojej działalności opodatkowanej VAT w Polsce, Spółka nabywa towary od polskich kontrahentów, w celu ich dalszej dystrybucji i dostarczania do podmiotów na terenie Europy. W ostatnim czasie Spółka dokonywała również sprzedaży krajowej opodatkowanej stawką 23% VAT.

Działalność spółki w Polsce ma charakter sezonowy. Działalność Spółki trwa zazwyczaj od października do grudnia. W (…) roku, sprzedaż wyjątkowo pojawiła się również w styczniu.

Wszystkie istotne decyzje biznesowe Spółki są podejmowane w jej siedzibie na terytorium Holandii.

Spółka w związku z działalnością prowadzoną na terytorium Polski zawarła z B. sp. z o.o. (dalej: „Kontrahent”) umowę najmu nieruchomości położonej w miejscowości (…). Przedmiotem najmu jest hala produkcyjna. Umowa została pierwotnie zawarta na okres (…) r.- (…) r. Również w (…) r. Spółka kontynuuje najem hali produkcyjnej w Polsce. Umowa została zawarta do końca (…) r. Łącznie czas najmu przekracza 12 miesięcy.

Władztwo nad halą produkcyjną oraz znajdującą się tam infrastrukturą posiada Kontrahent.

Spółka w związku z wynajem nieruchomości ponosi również dodatkowe koszty takie jak opłaty za energię elektryczną, energię cieplną, wodę oraz wywóz śmieci. Czynsz wraz z kosztami dodatkowymi płatny jest na podstawie faktury.

W ramach umowy najmu nieruchomości z Kontrahentem znana jest Spółce przestrzeń hali produkcyjnej przeznaczona na własny użytek Spółki.

Kontrahent określa miejsce przechowywania towarów na hali produkcyjnej, gdy ma miejsce ich dostawa.

W umowie najmu zaznaczono, że Spółka zobowiązuje się do jej wykorzystywania wyłącznie w celu działalności produkcyjnej. Ponadto Spółka zobowiązuje się do nieskładowania i nieprzechowywania na hali produkcyjnej przedmiotów nie służących do prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka zobowiązana jest do regulowania czynszu, kosztów energii elektrycznej, energii cieplnej, wody, opłat za wywóz śmieci na podstawie przedłożonych przez Kontrahenta rachunków. Opłaty eksploatacyjne rozliczane są na podstawie liczników.

Kontrahent zobowiązuje się do zapewnienia Spółce możliwości odbierania dostaw (także w nocy) do pomieszczeń oraz zapewnia możliwość korzystania z ciągów komunikacyjnych na zewnątrz budynku oraz w jego wnętrzu.

Spółka odpowiada wobec Kontrahenta za szkody wyrządzone w przedmiocie najmu przez Spółkę, jej pracowników, dostawców oraz klientów Spółki.

Spółka zobowiązana jest do oddania przedmiotu najmu w stanie niepogorszonym.

Spółka wynajmuje hale produkcyjną w Polsce w celu przygotowania końcowych produktów, tj. ozdób świątecznych dostarczanych następnie do kontrahentów z państw UE oraz kontrahentów na terytorium kraju (w roku (…)).

Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniać w Polsce pracowników. Wnioskodawca natomiast wynajmuje pracowników sezonowych od Kontrahenta.

Pracownicy sezonowi to pracownicy tymczasowi zatrudnieni przez Kontrahenta na zlecenie Spółki. Godziny pracy są rejestrowane w systemie ewidencji czasu pracy Kontrahenta. Pracownicy Kontrahenta obchodzą halę produkcyjną, skanują identyfikatory pracowników tymczasowych na liniach produkcyjnych i dbają o to aby linia produkcyjna działała bez zakłóceń. Ponadto pracownicy Kontrahenta zajmują się kadrami oraz administracyjną obsługą pracowników tymczasowych. Powyższe oznacza nadzór nad pracownikami tymczasowymi.

Wykonanie obowiązków przez pracowników tymczasowych odbywa się zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami określonymi przez Spółkę. Jest to konieczne, aby zapewnić spełnienie wymagań i warunków określonych przez klientów końcowych.

Spółka jednakże nie posiada kontroli nad pracownikami Kontrahenta, która byłaby porównywalna do kontroli nad własnymi pracownikami. Na fakturach dotyczących wynajmu pracowników znajduje się następujący opis: „praca pracowników sezonowych i nadzór nad pracownikami”. Pracownicy wspierają proces produkcji.

Spółka deleguje do Polski kilku swoich holenderskich pracowników (od (…) do (…) osób), oddelegowani pracownicy przebywają w Polsce przez około 8 tygodni z przerwami. Pracownicy nie posiadają pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w jakiejkolwiek sprawie.

Oddelegowani pracownicy przywożą do Polski kilka maszyn i urządzeń takich jak wózki widłowe czy podnośniki, jednakże te urządzenia nie są wystarczające do prawidłowego funkcjonowania procesu produkcji, pełnią one wyłącznie funkcje pomocnicze. Maszyny i urządzenia znajdują się w Polsce przez około 8 tygodni w ciągu roku.

Spółka na terytorium Polski wynajmuje również sprzęt taki jak wózki widłowe oraz generatory elektryczne oraz korzysta z usług ładowarką teleskopową (Kontrahent zapewnia kierowcę oraz paliwo, które wliczone są w cenę usługi).

Spółka korzysta z pracowników firmy B., a także z pracowników tymczasowych, z którymi współpracuje od dłuższego czasu. Pracownicy pomagają w przygotowaniu produkcji, takich jak przyjmowanie i magazynowanie materiałów przychodzących, tworzenie aranżacji próbnych, malowanie dekoracji, rejestrowanie pracowników tymczasowych i ich godzin pracy. Pracownicy tymczasowi są odpowiedzialni za produkcję półproduktów i montaż końcowy. Ładowarka teleskopowa z kierowcą przemieszcza wózki. Spółka wysyła wózki z Holandii do Polski przed rozpoczęciem produkcji. Wszystkie zestawy końcowe zostają umieszczone na wózkach i przewiezione ciężarówkami do klientów. Spółka wysyła własne wózki widłowe do Polski od września do grudnia. Spółka wynajmuje agregat prądotwórczy od firmy zewnętrznej, ponieważ chce zabezpieczyć się na wypadek awarii prądu na hali produkcyjnej. Agregat wynajmowany jest w okresie produkcyjnym od września do grudnia/stycznia.

Ładowarka teleskopowa jest wynajmowana wyłącznie od firmy B. Wózki widłowe Spółka dostarcza do Polski osobiście. Ładowarka teleskopowa jest własnością firmy B. W przypadku jej wykorzystania przez Spółkę, godziny pracy kierowcy, wliczając w to opłatę za paliwo, zostają naliczone i na tej podstawie Spółka reguluje zobowiązanie. Okres najmu przekracza w związku z tym 30 dni. Nie można tego jednak porównywać z wynajmem sprzętu z zewnątrz, gdzie naliczane są opłaty za pełne dni, jak np. za agregat prądotwórczy, ponieważ kierowca również wykonuje pracę dla firmy B., w tym samym okresie.

Usługi nabywane od Kontrahenta są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, które nie korzystają ze zwolnienia.

Działalność produkcyjna w Polsce jest całkowicie odrębna i niezależna od działalności prowadzonej w Holandii. Innymi słowy, zarówno w Polsce jak i w Holandii prowadzona jest działalność produkcyjna. W Holandii Spółka produkuje kompozycje roślinne, głównie z wykorzystaniem własnych roślin. W Polsce produkcja koncentruje się na kompozycjach takich jak wieńce, girlandy i ozdobne miski, wykonane z zieleni (gałęzie (…)) pochodzącej z Polski.

Spółka nabywa od polskich kontrahentów półprodukty (takie jak wieńce i girlandy) oraz naturalne kwiaty. Pozyskuje również artykuły takie jak: wieńce ze słomy, drewniane deski, świece i świeczniki, klej oraz część zieleni i mchu.

Półprodukty i towary zakupione w Polsce są montowane w zakładzie produkcyjnym w celu uzyskania produktu końcowego. Ponadto w zakładzie tym produkowane są w całości miski dekoracyjne. Wszystkie produkty pozostają własnością Spółki. Kontrahent wynajmuje Spółce hale produkcyjną oraz wspiera proces produkcji.

Spółka nie zakupuje innych towarów niż produkty potrzebne do produkcji ozdób.

Między czerwcem a wrześniem zakupione towary są dostarczane do Polski. W (…) roku po raz pierwszy dostarczono naturalne dekoracje, które B. pomalował w odpowiednich kolorach na potrzeby finalnych aranżacji – działalność, którą Spółka rozszerzyła w (…) roku. Zieleń jest przetwarzana dopiero od października, kiedy to finalne kompozycje są przygotowywane i sprzedawane. Ponieważ kompozycje zawierają świeżą zieleń i są sprzedawane na Wszystkich Świętych, Adwent i Boże Narodzenie, czas produkcji musi być bardzo krótki. Dlatego w okresie od czerwca do września trwają jedynie prace przygotowawcze, a produkty nie są jeszcze sprzedawane.

Głównie jednak to pod koniec września rozpoczyna się składanie zamówień na półprodukty. Ponieważ dotyczy to świeżej zieleni, konieczne jest skrócenie czasu realizacji zamówień do minimum. Półprodukty są następnie dostarczane do hali produkcyjnej. Pod koniec września/na początku października hala produkcyjna jest przygotowywana do uruchomienia linii produkcyjnych. Część sprzętu transportowana jest z Holandii, tj. wózki widłowe, paletowe i transportowe. Ponadto w Polsce Spółka wynajmuje tymczasowo sprzęt, taki jak generatory czy dodatkowe wózki widłowe.

Zamówienia od klientów są nadzorowane przez dział sprzedaży w Holandii. Na podstawie potwierdzonych zamówień dział zakupów zamawia niezbędne towary/półprodukty/materiały. Następnie dział produkcji w Holandii przygotowuje harmonogram pracy. Potrzebni pracownicy tymczasowi są zamawiani przez Kontrahenta, który kontaktuje się z agencjami pracy tymczasowej w sprawie dostępności i cen.

Wśród obecnych w Polsce pracowników z Holandii znajduje się kierownik produkcji, który odpowiada za planowanie i koordynację całego procesu produkcyjnego. Ze względu na dużą skalę zamówień uznano, że do zapewnienia odpowiedniego przygotowania wysyłek potrzebni są doświadczeni pracownicy logistyczni z Holandii. Ponadto obecni są pracownicy z Holandii, którzy przebywają w zakładzie przez krótszy czas, aby pomagać dalej usprawniać współpracę z Kontrahentem umożliwiając mu w przyszłości bardziej niezależną obsługę linii produkcyjnych.

Przez cały okres (październik-grudzień; ok. 8 tygodni) na miejscu obecny jest kierownik produkcji z Holandii, który nadzoruje prace. Dodatkowy personel logistyczny z Holandii również przyjeżdża do Polski, aby pomóc w przygotowaniu towarów do wysyłki.

Kierownicy ds. klientów odwiedzają zakład, gdy na miejscu są inspektorzy jakości klienta. Produkcja jest realizowana przez pracowników tymczasowych pod nadzorem Kontrahenta. Do połowy grudnia cały personel i sprzęt Spółki wraca do Holandii.

Ponadto, należy dodać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osób pozyskujących nowych klientów) oraz innych osób działających na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa uprawnionych do zawierania umów.

Zakupy są realizowane na podstawie potwierdzonych zamówień, dlatego Spółka nie podejmuje się produkowania większej ilości towarów niż został zamówiony. Nie posiada zapasów gotowych produktów.

Posiadanie zapasów nie jest to również możliwe, ponieważ Spółka używana świeżych roślin przy produkcji, a są one towarem łatwopsującym się. Jedyne potencjalne zapasy to nadwyżki materiałów dekoracyjnych (takich jak ozdoby świąteczne i szyszki), które mają minimalną wartość. Będą mogły one pozostać w magazynie Kontrahenta.

Zasoby potrzebne do procesu produkcji są określane i ustalane przez kierownika produkcji w Holandii. Koordynuje on współpracę z Kontrahentem w celu oceny, jakie zasoby może on zapewnić.

W związku z powyższym Wnioskodawca posiada wątpliwości związane z powstaniem zakładu podatkowego na terytorium Polski w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej jako: ustawa o CIT) oraz art. 5 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów oraz zapobiegania uchylania się i unikaniu opodatkowania, podpisanej w Warszawie w dniu 13 lutego 2002 r. (dalej jako: umowa pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie podwójnego opodatkowania, UPO).

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również kwestii posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku od towarów i usług w świetle Rozporządzenia wykonawczego Rady UE 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. do Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Rozporządzenie Rady), a co za tym idzie – miejsca opodatkowania nabywanych przez Spółkę usług takich jak najem pracowników, najem sprzętu czy usług ładowarką teleskopową.

W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania:

1)W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana Państwa działalność gospodarcza w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak prowadzicie Państwo działalność w Holandii, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby korzystacie Państwo z jakichś magazynów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada Spółka w kraju siedziby itp.)?

Odp. Firma posiada w Holandii, gdzie ma swoją siedzibę, pełny zakład produkcyjny. Posiada biuro z działami kadr, sprzedaży, zakupów, produkcji, logistyki i wysyłki, finansów i wsparcia technicznego. Dysponuje wszelkiego rodzaju zasobami technicznymi, które ułatwiają produkcję w Holandii.

2)Czy hala produkcyjna, położona w miejscowości (…), którą wynajmują Państwo od B. sp. z o.o. (Kontrahenta) jest przeznaczona wyłącznie na Państwa użytek?

Odp. Nie, B. również używa hali do swojej własnej produkcji.

3)Czy najem ww. hali produkcyjnej jest kontynuowany w (…) r. i na jaki okres zostały zawarte umowy najmu?

Odp. Tak. Umowa będzie obowiązywać rok.

4)We wniosku wskazali Państwo, że działalność Spółki w Polsce ma wyłącznie charakter sezonowy i trwa od października do grudnia każdego roku (faktyczny okres produkcyjny), zaś umowa najmu hali produkcyjnej została zawarta na okres (…) r.-(…) r., a następnie przedłużona do końca (…) r. (łącznie czas najmu przekracza 12 miesięcy) – proszę wskazać jaki jest cel wynajmu hali w pozostałym czasie (tj. w okresie nieprodukcyjnym), w jaki sposób jest ona wówczas wykorzystywana i przez kogo?

Odp. W przeszłości Spółka miała sporo problemów ze znalezieniem miejsca do produkcji w Polsce na krótki okres, a miejsce to spełniałoby potrzeby spółki. Wiele firm woli długoterminowe umowy, a opłata za wynajem na krótki okres była bardzo wysoka. Poza tym, Spółka składa zamówienia na około 6–9 miesięcy przed faktyczną produkcją. Nie wiedząc, czy będzie posiadać odpowiednie miejsce do produkcji byłoby to ryzykowne. Obecnie z firmą B. Spółka zawiera umowy roczne, które dają pewność obu stronom. Firma B. ma również doświadczenie w barwieniu/malowaniu materiałów dekoracyjnych, co oznacza również współpracę w szerszym zakresie.

5)Czy Państwa Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad pracownikami sezonowymi, zatrudnionymi przez Kontrahenta na Państwa zlecenie? Czy mają Państwo wpływ na warunki ich zatrudnienia, płacowe, czasu pracy, sposób wykonywania pracy, itp.?

Odp. Nie, Spółka nie posiada kontroli nad pracownikami sezonowymi, nie ma wpływu na warunki zatrudnienia czy płacy. Nie decyduje o czasie ani sposobie wykonywania pracy.

6)W jakim celu Państwa Spółka oddelegowuje swoich holenderskich pracowników ((…) do (…) osób), którzy (jak wskazali Państwo we wniosku) „nie posiadają pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki w jakiejkolwiek sprawie”? Co należy do zadań tych pracowników w trakcie oddelegowania na okres ok. 8 tygodni w Polsce?

Odp. Pracownicy przyjeżdżają do Polski w celu wsparcia produkcji, sprawdzenia czy proces przebiega prawidłowo.

7)Czy wynajem przez Państwa Spółkę na terytorium kraju wózków widłowych przekracza 30 dni?

Odp. Jak już wspomniano, ładowarka teleskopowa jest wynajmowana wyłącznie od firmy B. Wózki widłowe Spółka przywozi do Polski we własnym zakresie. Ładowarka teleskopowa jest własnością firmy B., więc w przypadku wykorzystania jej do działań Spółki, godziny pracy kierowcy wraz z opłatą za paliwo zostaną naliczone. Okres ten zostanie przedłużony o 30 dni. Nie można tego jednak porównać z wynajmem sprzętu zewnętrznego, gdzie naliczane są pełne dni, jak np. w przypadku generatora, ponieważ kierowca w tym samym okresie wykonuje również pracę dla firmy B.

8)Czy kontrahent od którego wynajmowane są wózki widłowe będzie ponosił odpowiedzialność za prace wykonywane przy użyciu wózka widłowego i na czym te prace będą polegały i gdzie będą wykonywane?

Odp. To pracownicy firmy B. obsługują ładowarkę teleskopową i są odpowiedzialni za wykonanie prac. Ładowarka teleskopowa przenosi wózki, palety i odpady w zakładzie produkcyjnym w (…).

9)We wniosku wskazali Państwo, że między czerwcem, a wrześniem zakupione towary są dostarczane do Polski – proszę wskazać, czy ww. towary dostarczane są i przechowywane na terenie hali produkcyjnej zlokalizowanej w Polsce?

Odp. Towary znajdują się w na terenie hali produkcyjnej w Polsce.

10)Gdzie wykonywane są prace przygotowawcze (które trwają od czerwca do września)? Czy są wykonywane na terenie hali produkcyjnej zlokalizowanej w Polsce, czy też na terytorium Holandii?

Odp. Są wykonywane w hali produkcyjnej należącej do B.

11)Na czym dokładnie polegają te prace przygotowawcze? Kto je wykonuje (pracownicy Państwa Spółki oddelegowani z Holandii, pracownicy tymczasowi, pracownicy Kontrahenta)?

Odp. Czynności polegają na kontroli dostarczanych materiałów, zgłaszaniu problemów do zespołu ds. zakupów w Holandii, magazynowanie materiałów. Postępy w pracach przygotowawczych zgłaszane są do zespołu ds. zakupów w Holandii. Powyższe zadania są wykonywane przez pracowników firmy B. oraz, w razie potrzeby, przez ich kontrahentów.

12)Przez kogo realizowane są zamówienia na półprodukty (niezbędne do wytworzenia produktu końcowego), które rozpoczynają się pod koniec września (np. dział handlowy z Holandii, pracownicy w Polsce)? Należy opisać okoliczności zdarzenia (pytanie dotyczy działalności produkcyjnej Spółki w Polsce).

Odp. Półprodukty są częściowo wytwarzane przez firmę B., a pozostała część przez inne polskie przedsiębiorstwa. Zespół ds. zakupów w Holandii rozdziela półprodukty między poszczególne firmy w oparciu o ich moce produkcyjne i odległość.

13)Czy linia produkcyjna (która jest przygotowywana do uruchomienia pod koniec września/na początku października w hali produkcyjnej w Polsce) jest elementem zamontowanym na stałe w hali produkcyjnej czy też jest każdorazowo montowana i rozmontowywana na początku/końcu okresu produkcyjnego? Kto jest właścicielem tej linii produkcyjnej? Czy jest ona wynajmowana razem z budynkiem hali produkcyjnej?

Odp. B. posiada własną linię produkcyjną zamontowaną w hali. Jednak w szczycie sezonu to nie wystarcza, dlatego część linii produkcyjnych należących do A. przenoszona jest również do Polski i demontowana w grudniu, ponieważ Spółka potrzebuje ich również w Holandii od stycznia do września.

Pytanie (oznaczone we wniosku nr 2)

Czy miejscem opodatkowania usług nabywanych przez Spółkę, takich jak: wynajem pracowników, wynajem sprzętu oraz usług ładowarką teleskopową jest terytorium Polski?

Państwa stanowisko w sprawie (w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2)

Spółka stoi na stanowisku, iż nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku VAT, a co za tym idzie usługi nabywane przez Spółkę powinny zostać opodatkowane w Holandii, tj. w miejscu siedziby usługobiorcy.

Ustawodawca nie umieścił definicji „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” ani w ustawie o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r., ani w żadnych przepisach wykonawczych do tej ustawy. Pojęcie to ma swoje źródło w Dyrektywie 2006/112/WE, a zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu Rady 282/2011.

Zgodnie z treścią art. 11 ww. rozporządzenia:

1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Orzecznictwo TSUE przyczyniło się również do doprecyzowania definicji „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

Przykładowo, w wyroku z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. C-73/06 TSUE stwierdził, iż „pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia Rady 282/2011, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:

1.wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, oraz

2.obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, oraz

3.możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca.

W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika „oraz”, co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia wszystkich wskazanych w niej przesłanek.

W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

W tym miejscu należy zwrócić również uwagę na interpretację indywidualną z dnia 20 kwietnia 2023, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.2.RST, w której stwierdzono, że:

„Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.”

Dodatkowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13 doszedł do wniosku, iż do ustalenia czy przedsiębiorca posiada stałe miejsce wykonywania działalności w innym państwie nie jest konieczne posiadanie w tym państwie własnej infrastruktury technicznej, jednakże istotne jest, aby podmiot ten miał nad tym zapleczem technicznym faktyczne władztwo. Analogiczny pogląd odnosi się również do przesłanki posiadania zaplecza personalnego.

Jak podkreślono w stanie faktycznym, działalność Spółki prowadzona w Polsce ma charakter okresowy (sezonowy) i trwa co do zasady tylko 3 miesiące w ciągu roku. Ponadto, Wnioskodawca nie posiada faktycznego władztwa nad zapleczem zarówno technicznym jak i personalnym udostępnianym przez Kontrahenta. To Kontrahent sprawuje nadzór nad pracownikami tymczasowymi, jak również obsługuje halę produkcyjną oraz urządzenia techniczne i maszyny. Spółka dostarcza do Polski wyłącznie urządzenia techniczne mające charakter pomocniczy dla działalności, takie jak: wózki widłowe oraz podnośniki, a urządzenia te znajdują się w Polce około 8 tygodni. Przy wykorzystaniu wyłącznie tych urządzeń Wnioskodawca nie byłby w stanie prowadzić w Polsce działalności gospodarczej.

Art. 28b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., dalej: ustawa o VAT) stanowi, że miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Natomiast ust. 2 ww. przepisu wskazuje, że w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Do usług nabywanych przez Spółkę na terytorium Polski zastosowanie powinna mieć właśnie ta generalna zasada ustalająca miejsce opodatkowania wyrażona w art. 28b ustawy o VAT.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla celów VAT, a co za tym idzie, miejscem opodatkowania nabywanych przez Spółkę usług powinna być Holandia, tj. miejsce siedziby usługobiorcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia.

Według art. 28e ustawy:

Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011,

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności:

Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011 ustęp 1 nie ma zastosowania do:

Ponadto w myśl art. 28j ust. 1-2 ustawy:

Powyższe przepisy wynikają z zaimplementowania do ustawy postanowień art. 56 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r., nr 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.

Przepisy o VAT nie precyzują, co należy rozumieć pod pojęciem „środki transportu”. Należy więc tu sięgnąć do Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 i 2 rozporządzenia 282/2011:

Analiza regulacji art. 38 rozporządzenia 282/2011 wskazuje, że elementem przesądzającym o uznaniu danej maszyny, urządzenia czy pojazdu za środek transportu jest jej przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Użyty w definicji „środka transportu” zwrot dotyczący przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, dotyczy zarówno pojazdów, jak i innego rodzaju wyposażenia i urządzeń.

Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka jest spółką holenderską z siedzibą w (…) oraz czynnym holenderskim podatnikiem VAT. Spółka posiada w Holandii, gdzie ma swoją siedzibę, pełny zakład produkcyjny, gdzie pracują zespoły produkcyjne i logistyczne. Posiada biuro z działami administracji, kadr, sprzedaży, zakupów, produkcji, logistyki i wysyłki, finansów i wsparcia technicznego. Dysponuje wszelkiego rodzaju zasobami technicznymi, które ułatwiają produkcję w Holandii. Wszystkie istotne decyzje biznesowe Spółki są podejmowane w jej siedzibie na terytorium Holandii. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja oraz sprzedaż ozdób świątecznych.

Spółka jest także czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce, w tym dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Działalność produkcyjna w Polsce jest całkowicie odrębna i niezależna od działalności prowadzonej w Holandii. Innymi słowy, zarówno w Polsce jak i w Holandii prowadzona jest działalność produkcyjna. W Holandii Spółka produkuje kompozycje roślinne, głównie z wykorzystaniem własnych roślin. W Polsce produkcja koncentruje się na kompozycjach takich jak wieńce, girlandy i ozdobne miski, wykonane z zieleni (gałęzie (…)) pochodzącej z Polski. Działalność spółki w Polsce ma charakter sezonowy. Działalność Spółki trwa zazwyczaj od października do grudnia. W ramach swojej działalności opodatkowanej VAT w Polsce, Spółka nabywa towary od polskich kontrahentów półprodukty takie jak wieńce i girlandy oraz naturalne kwiaty. Pozyskuje również artykuły takie jak: wieńce ze słomy, drewniane deski, świece i świeczniki, klej oraz część zieleni i mchu. Półprodukty i towary zakupione w Polsce są montowane w zakładzie produkcyjnym w celu uzyskania produktu końcowego, w celu jego dalszej dystrybucji i dostarczania do podmiotów na terenie Europy. Między czerwcem a wrześniem zakupione towary są dostarczane do Polski. Zieleń jest przetwarzana dopiero od października, kiedy to finalne kompozycje są przygotowywane i sprzedawane. Ponieważ kompozycje zawierają świeżą zieleń i są sprzedawane na Wszystkich Świętych, Adwent i Boże Narodzenie, czas produkcji musi być bardzo krótki. Dlatego w okresie od czerwca do września trwają jedynie prace przygotowawcze, a produkty nie są jeszcze sprzedawane. Zamówienia od klientów są nadzorowane przez dział sprzedaży w Holandii. Na podstawie potwierdzonych zamówień dział zakupów zamawia niezbędne towary/półprodukty/ materiały. Następnie dział produkcji w Holandii przygotowuje harmonogram pracy. Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osób pozyskujących nowych klientów) oraz innych osób działających na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa uprawnionych do zawierania umów.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie usługi nabywane przez Spółkę powinny zostać opodatkowane w Holandii, tj. w miejscu Państwa siedziby.

Odnosząc się do kwestii będących przedmiotem wątpliwości należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”.W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. B.V. spełnia przesłanki do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce, związanej z produkcją oraz sprzedażą ozdób świątecznych, za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednie zasoby umożliwiające samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i sprzedaży ozdób świątecznych. Z treści wniosku wynika, że działalność prowadzona przez Spółkę na terytorium Polski obejmuje m.in. sprzedaż towarów na terytorium Polski w ramach dostaw krajowych oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ponadto Spółka dokonuje na terytorium Polski również zakupów półproduktów krajowych oraz nabywa usługi takie jak wynajem pracowników, wynajem sprzętu oraz usług ładowarką teleskopową. W związku z działalnością na terytorium Polski Spółka zawarła także ze spółką B. sp. z o.o. umowę najmu hali produkcyjnej położonej w miejscowości (…).

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

W analizowanej sprawie Spółka A. B.V. nie posiada na terytorium Polski nieruchomości, ma jednak zawartą z B. sp. z o.o. (Kontrahent) umowę, która obejmuje wynajem hali produkcyjnej. Umowa najmu hali w (…) została pierwotnie zawarta na okres (…) r. – (…) r. Również w (…) r. Spółka kontynuowała najem hali produkcyjnej w Polsce. Najem będzie również kontynuowany w (…) r. Łącznie czas najmu przekracza 12 miesięcy. Hala nie jest przeznaczona na wyłączność Spółki, Kontrahent używa hali również do swojej własnej produkcji, jednak w ramach umowy najmu znana jest Spółce przestrzeń hali produkcyjnej przeznaczona na wyłączny użytek Spółki. Kontrahent określa miejsce przechowywania towarów na hali produkcyjnej, gdy ma miejsce ich dostawa. W umowie najmu hali zaznaczono, że Spółka zobowiązuje się do jej wykorzystywania wyłącznie w celu działalności produkcyjnej. Ponadto Spółka zobowiązuje się do nieskładowania i nieprzechowywania na hali produkcyjnej przedmiotów nie służących do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie posiada zapasów gotowych produktów, gdyż do produkcji używa świeżych roślin, które są towarem łatwopsującym się. Jedyne potencjalne zapasy to nadwyżki materiałów dekoracyjnych (takich jak ozdoby świąteczne i szyszki), które mają minimalną wartość i mogą pozostać w magazynie Kontrahenta. Ponadto Spółka zobowiązana jest do regulowania czynszu, kosztów energii elektrycznej, energii cieplnej, wody, opłat za wywóz śmieci na podstawie przedłożonych przez Kontrahenta rachunków. Opłaty eksploatacyjne rozliczane są na podstawie liczników. Kontrahent zobowiązuje się do zapewnienia Spółce możliwości odbierania dostaw (także w nocy), dostępu do pomieszczeń oraz zapewnia możliwość korzystania z ciągów komunikacyjnych na zewnątrz budynku oraz w jego wnętrzu. Spółka odpowiada wobec Kontrahenta za szkody wyrządzone w przedmiocie najmu przez Spółkę, jej pracowników, dostawców oraz klientów Spółki. Spółka zobowiązana jest do oddania przedmiotu najmu w stanie niepogorszonym.

B. (Kontrahent) posiada własną linię produkcyjną zamontowaną w hali. Jednak w szczycie sezonu jest to niewystarczające, dlatego część linii produkcyjnych należących do Spółki przenoszona jest również do Polski i demontowana w grudniu, ponieważ Spółka potrzebuje ich również w Holandii od stycznia do września. Spółka przywozi do Polski kilka maszyn i urządzeń, takich jak wózki widłowe czy podnośniki, jednakże te urządzenia nie są wystarczające do prawidłowego funkcjonowania procesu produkcji, pełnią one wyłącznie funkcje pomocnicze. Maszyny i urządzenia znajdują się w Polsce przez około 8 tygodni w ciągu roku. Spółka na terytorium Polski wynajmuje również sprzęt taki jak generatory elektryczne oraz korzysta z usług ładowarką teleskopową. W uzupełnieniu wskazali Państwo, że Spółka przywozi do Polski wózki widłowe we własnym zakresie. Spółka wynajmuje agregat prądotwórczy od firmy zewnętrznej, ponieważ chce zabezpieczyć się na wypadek awarii prądu na hali produkcyjnej. Agregat wynajmowany jest w okresie produkcyjnym od września do grudnia/stycznia. Ładowarka teleskopowa jest wynajmowana wyłącznie od firmy B. W przypadku jej wykorzystania przez Spółkę, godziny pracy kierowcy, wliczając w to opłatę za paliwo, zostają naliczone i na tej podstawie Spółka reguluje zobowiązanie. Okres najmu przekracza w związku z tym 30 dni. Za obsługę ładowarki teleskopowej oraz wykonanie przez nią prac są odpowiedzialni pracownicy Kontrahenta.

Ponadto należy wskazać, że chociaż Spółka A. B.V. nie zatrudnia i nie będzie zatrudniać w Polsce pracowników, to wynajmuje pracowników sezonowych od Kontrahenta (B. sp. z o.o.). Są to pracownicy zatrudnieni przez Kontrahenta na zlecenie Spółki. Pracownicy tymczasowi są odpowiedzialni za produkcję półproduktów i montaż końcowy, tj. pomagają w przygotowaniu produkcji i czynnościach takich jak przyjmowanie i magazynowanie materiałów przychodzących, tworzenie aranżacji próbnych, malowanie dekoracji. Wykonanie obowiązków przez pracowników tymczasowych odbywa się zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami określonymi przez Spółkę. Jest to konieczne, aby zapewnić spełnienie wymagań i warunków określonych przez klientów końcowych. Ponadto Spółka deleguje do Polski kilku swoich holenderskich pracowników (od (…) do (…) osób), oddelegowani pracownicy przebywają w Polsce przez około 8 tygodni z przerwami. Pracownicy przyjeżdżają do Polski w celu wsparcia produkcji, sprawdzenia czy proces przebiega prawidłowo. Wśród obecnych w Polsce pracowników z Holandii znajduje się kierownik produkcji, który odpowiada za planowanie i koordynację całego procesu produkcyjnego. Ze względu na dużą skalę zamówień uznano, że do zapewnienia odpowiedniego przygotowania wysyłek potrzebni są doświadczeni pracownicy logistyczni z Holandii. Ponadto obecni są pracownicy z Holandii, którzy przebywają w zakładzie przez krótszy czas, aby pomagać dalej usprawniać współpracę z Kontrahentem, umożliwiając mu w przyszłości bardziej niezależną obsługę linii produkcyjnych. Kierownicy ds. klientów odwiedzają zakład, gdy na miejscu są inspektorzy jakości klienta. Produkcja jest realizowana przez pracowników tymczasowych pod nadzorem Kontrahenta. Spółka korzysta także z pracowników Kontrahenta. Pracownicy Kontrahenta obchodzą halę produkcyjną, skanują identyfikatory pracowników tymczasowych na liniach produkcyjnych i dbają o to aby linia produkcyjna działała bez zakłóceń. Ponadto pracownicy Kontrahenta zajmują się kadrami oraz administracyjną obsługą pracowników tymczasowych. Pracownicy tymczasowi są odpowiedzialni za produkcję półproduktów i montaż końcowy. Wykonanie obowiązków przez pracowników tymczasowych odbywa się zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami określonymi przez Spółkę.

Ponadto we wniosku Spółka wskazała cyt. „Działalność produkcyjna w Polsce jest całkowicie odrębna i niezależna od działalności prowadzonej w Holandii. Innymi słowy, zarówno w Polsce jak i w Holandii prowadzona jest działalność produkcyjna.”

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka A. B.V. posiada odpowiednie zaplecze personalne i techniczne/rzeczowe niezbędne do prowadzenia opisanej we wniosku działalności gospodarczej na terytorium Polski (produkcji i sprzedaży ozdób świątecznych), a tym samym uznania, że Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Działalność Spółki w Polsce ma charakter sezonowy. Zgodnie ze wskazaniem Spółki produkcja w Polsce koncentruje się na kompozycjach takich jak wieńce, girlandy i ozdobne miski, wykonane z zieleni (gałęzie (…)) oraz naturalnych kwiatów. Ponieważ kompozycje zawierają świeżą zieleń i są sprzedawane na Wszystkich Świętych, Adwent i Boże Narodzenie, czas produkcji musi być bardzo krótki. W ramach działalności w Polsce, Spółka nabywa towary od polskich kontrahentów półprodukty takie jak wieńce i girlandy oraz naturalne kwiaty. Pozyskuje również artykuły takie jak: wieńce ze słomy, drewniane deski, świece i świeczniki, klej oraz część zieleni i mchu. Półprodukty i towary zakupione w Polsce są montowane w zakładzie produkcyjnym w celu uzyskania produktu końcowego, w celu jego dalszej dystrybucji i dostarczania do podmiotów na terenie Europy. W ostatnim czasie Spółka dokonywała również sprzedaży krajowej (w Polsce).

Spółka wynajmuje pracowników sezonowych (tymczasowych) od Kontrahenta. Spółka wskazała, że korzysta z pracowników firmy B., a także z pracowników tymczasowych, z którymi współpracuje od dłuższego czasu. Pracownicy tymczasowi są zatrudnieni przez Kontrahenta na zlecenie Spółki, natomiast wykonanie obowiązków przez pracowników tymczasowych odbywa się zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami określonymi przez Spółkę. Jest to konieczne, aby zapewnić spełnienie wymagań i warunków określonych przez klientów końcowych. Ponadto Spółka deleguje do Polski kilku swoich holenderskich pracowników (od (…) do (…) osób), oddelegowani pracownicy przebywają w Polsce przez około 8 tygodni z przerwami. Pracownicy przyjeżdżają do Polski w celu wsparcia produkcji, sprawdzenia czy proces przebiega prawidłowo. Wśród obecnych w Polsce pracowników z Holandii znajduje się także kierownik produkcji, który odpowiada za planowanie i koordynację całego procesu produkcyjnego. Nie bez znaczenia pozostaje więc fakt, że prace wykonywane przez pracowników firmy B. oraz pracowników tymczasowych w Polsce, którzy są zatrudniani przez firmę B. na zlecenie Spółki, odbywają się przy udziale pracowników z siedziby Spółki w Holandii, którzy nadzorują wykonywanie prac. Co prawda, Spółka poprzez swoich pracowników nie sprawuje kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym Kontrahenta wykonującego prace produkcyjne, jednakże rolą pracownika Spółki jest zapewnienie, aby prace były realizowane zgodnie z wymaganiami klientów końcowych.

Z uzupełniania wniosku wynika, że w przeszłości Spółka miała problemy ze znalezieniem miejsca do produkcji w Polsce na krótki okres i które spełniałoby potrzeby Spółki. Zgodnie ze wskazaniem, Spółka składa zamówienia na około 6–9 miesięcy przed faktyczną produkcją. Zatem obecnie Spółka zawiera umowy roczne z firmą B., które dają pewność obu stronom. Pierwotnie umowa zawarta została na okres od (…) r. do (…) r. Również w (…) r. Spółka kontynuowała najem hali produkcyjnej w Polsce. Umowa będzie kontynuowana także w (…) r. Mając na uwadze powyższe, należy podnieść, że coroczny najem hali produkcyjnej w Polsce począwszy od (…) r. z kontynuacją w latach (…) w celu corocznego przygotowania końcowych produktów, tj. ozdób świątecznych dystrybuowanych następnie do kontrahentów z państw UE oraz kontrahentów na terytorium kraju (Polski) świadczy, iż Państwa intencją jest działalność z dłuższą perspektywą i nie ma charakteru tymczasowego.

W konsekwencji należy uznać, iż miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę na terenie Polski wykazuje się stałością, gdyż produkcja – chociaż ze względu na rodzaj produkowanych towarów (ozdoby i wieńce świąteczne) charakteryzuje się sezonowością – powtarza się co roku i trwa przez kilka miesięcy w roku. Z opisu sprawy wynika bowiem, że między czerwcem a wrześniem zakupione towary są dostarczane i przechowywane na terenie wynajmowanej hali produkcyjnej w Polsce. W tym czasie wykonywane są prace (czynności) przygotowawcze. Pod koniec września/na początku października hala produkcyjna jest przygotowywana do uruchomienia linii produkcyjnych. Okres produkcyjny trwa od września do grudnia/stycznia.Ponadto realizowana przez Spółkę działalność w Polsce ma niezależny charakter. Struktura i personel umożliwiają prowadzenie działalności na terytorium Polski w sposób w pewnym stopniu niezależny – tj. m.in. w miejscu produkcji obecny jest pracownik Spółki, który nadzoruje wykonywanie prac. W światle powyższych twierdzeń można uznać, że działalność gospodarcza prowadzona przez Spółkę w Polsce ma charakter stały, wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny/długofalowy.

Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że – mając na uwadze opis sprawy – Spółka spełnia przesłanki do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce, polegającej na produkcji i sprzedaży ozdób świątecznych, za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

W konsekwencji, nabywane przez Spółkę usługi, takie jak wynajem pracowników, wynajem sprzętu oraz usług ładowarką teleskopową, są związane ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i – co do zasady – w przypadku nabywanych usług opodatkowanych na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ust. 2 ustawy, miejscem ich opodatkowania będzie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki, tj. Polska.

Wyjątkiem od zasady ogólnej będą usługi związane z krótkoterminowym wynajmem środków transportu, do których zastosowanie znajdzie art. 28j ust. 1 ustawy, zgodnie z którym usługi takie będą opodatkowane w miejscu w którym środki transportu będą faktycznie oddane do dyspozycji usługobiorcy. W przywołanym rozporządzeniu 282/2011 wymieniono przykładowe środki transportu. Jednocześnie wskazano, że za środki transportu uznaje się pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu transportu. Elementem przesądzającym o uznaniu danego pojazdu za środek transportu jest więc jego przeznaczenie, którym jest przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Zgodnie z powyższym wózek widłowy stanowi środek transportu, o którym mowa w art. 28j ustawy, bowiem jest przystosowany do załadunku, rozładunku i przewozu materiałów.

W uzupełnieniu do wniosku wskazali Państwo jednak, że nie wynajmują Państwo na terytorium Polski wózków widłowych, gdyż przywożą je Państwo we własnym zakresie. Tym samym art. 28j nie będzie miał zastosowania do Państwa sytuacji.

Do nabywanych przez Państwa usług takich jak wynajem pracowników, wynajem agregatów oraz usług ładowarką teleskopową nie będą miały zastosowania przepisy szczególne określone w ustawie, a więc należy je opodatkować na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy, w stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej Spółki, tj. w Państwa przypadku na terytorium Polski.

Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy podatku od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 2). Jednocześnie Organ wskazuje, że w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie nr 1) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.