Interpretacja indywidualna z dnia 13 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.70.2026.1.AP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zaliczania rat leasingowych oraz czynszu najmu samochodów osobowych od kosztów uzyskania przychodów.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) wykorzystuje w działalności gospodarczej samochody osobowe, które użytkuje na podstawie zawartych umów leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) oraz umów najmu długoterminowego.

Przedmiotem zawartych przez Wnioskodawcę umów leasingu oraz umów najmu długoterminowego są samochody osobowe w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o CIT, których emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

Wnioskodawca do końca 2025 r. zaliczał raty leasingowe oraz czynsz najmu do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, uwzględniając limit 150.000 zł, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 Ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021.2269 z dnia 2021.12.09; dalej: Ustawa zmieniająca), powyższy limit uległ zmianie i wynosi – w przypadku samochodów użytkowanych przez Spółkę na podstawie opisanych wyżej umów leasingu oraz umów najmu – 100.000 zł.

W myśl art. 41 Ustawy zmieniającej, omawiana zmiana – w przypadku samochodów użytkowanych na postawie umów leasingu operacyjnego oraz umów najmu – weszła w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.

Rok podatkowy Wnioskodawcy trwa od 1 września danego roku do 31 sierpnia kolejnego roku.

Pytanie

Czy biorąc pod uwagę, że aktualny rok podatkowy Wnioskodawcy trwa od 1 września 2025 r. i zakończy się 31 sierpnia 2026 r., Wnioskodawca nadal jest uprawniony do stosowania do 31 sierpnia 2026 r. przepisów artykułu 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r., a w konsekwencji Wnioskodawca do 31 sierpnia 2026 r. jest uprawniony do zliczania rat leasingowych oraz czynszu najmu do koszów uzyskania przychodów uwzględniając limit 150.000 zł?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy jest on uprawniony do stosowania przepisów artykułu 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r. do końca aktualnego roku podatkowego, tj. do 31 sierpnia 2026 r., w związku z czym jest uprawniony do zaliczania rat leasingowych oraz czynszu najmu do koszów uzyskania przychodów uwzględniając limit 150.000 zł. Nowy, niższy limit, wynikający ze zmian wprowadzonych Ustawą zmieniającą, Wnioskodawca będzie zobowiązany stosować zaliczając raty leasingowe oraz czynsz najmu do koszów uzyskania przychodów, od 1 września 2026 r.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r., do kosztów uzyskania przychodów zalicza się opłaty wynikające z umowy leasingu operacyjnego oraz umowy najmu w części ustalonej w proporcji, w jakiej kwota 150.000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Na mocy Ustawy zmieniającej, od dnia 1 stycznia 2026 r. weszły w życie przepisy zmieniające m.in. art. 16 ust. 1 pkt 4 i pkt 49a ustawy o CIT. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO2 równej lub wyższej niż 50 g/km.

Zgodnie z art. 41 Ustawy zmieniającej, omawiana zmiana – w przypadku samochodów użytkowanych na postawie umów leasingu operacyjnego oraz umów najmu – weszła w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.

Ustawa zmieniająca nie zawiera przepisów przejściowych, które miałyby zastosowanie u podatników, których rok podatkowy nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Niemniej jednak, zdaniem Wnioskodawcy wynika to z przeoczenia ustawodawcy, bowiem w analizowanym przypadku zastosowanie powinna znaleźć zasada niewprowadzania niekorzystnych zmian w przepisach podatkowych w trakcie roku podatkowego, zasada ochrony praw nabytych oraz zasada ochrony interesów w toku, wynikające z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (przykładowo wyroki z 29 marca 1994 r., K 13/93 oraz z 25 listopada 1997 r., K 26/97). Przyjęcie, że Wnioskodawca jest zobowiązany stosować nowy niższy limit do wartości rat leasingowych oraz czynszu najmu uwzględnianych jako koszty uzyskania przychodów już od 1 stycznia 2026 r. – a więc od piątego miesiąca swojego roku podatkowego – stanowiłoby naruszenie tych zasad.

Zdaniem Wnioskodawcy, opierając się na orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, niedopuszczalnym jest wprowadzanie zmian w trakcie trwania roku podatkowego w przypadku podatków rozliczanych w wymiarze rocznym. Uzyskane przez Wnioskodawcę – na podstawie obowiązujących na początku jego roku podatkowego przepisów ustawy o CIT – prawo, nie powinno być mu odebrane lub w niekorzystny sposób zmienione w trakcie tego trwającego roku podatkowego.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 25 kwietnia 2001 r., K 13/01, w odniesieniu do zakazu wprowadzania zmian w prawie podatkowym w czasie trwania roku podatkowego: „Zakaz ten związany jest ściśle zarówno z zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, ochrony bezpieczeństwa prawnego oraz należytego zabezpieczenia tzw. interesów w toku, jak również z obowiązkiem ustanowienia przez ustawodawcę stosownej vacatio legis. Jest ich uszczegółowieniem w odniesieniu do prawa daninowego. Wobec szczególnego natężenia władztwa państwa w stosunku prawnopodatkowym zakaz ten pełni istotną funkcję gwarancyjną dotyczącą ochrony prawnej interesów jednostki. Jego treścią jest bowiem zabezpieczenie możliwości rozporządzania przez jednostkę swoimi interesami życiowymi przy uwzględnieniu regulacji podatkowych opublikowanych i znanych podatnikowi jeszcze przed rozpoczęciem roku podatkowego”.

W przypadku podatników, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, wskazane wyżej zasady będą zachowane. Natomiast w przypadku Wnioskodawcy doszłoby do ich naruszenia. Wnioskodawca nie neguje zatem konieczności stosowania nowego limitu w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów rat leasingu operacyjnego oraz czynszu najmu wprowadzonego Ustawą zmieniającą od nowego roku podatkowego Wnioskodawcy, tj. od 1 września 2026 r. Uważa jednak, że nie ma podstaw do różnicowania jego sytuacji oraz sytuacji innych podatników – których rok podatkowy jest tożsamy z rokiem kalendarzowym – u których nowe limity w zaliczaniu rat leasingu operacyjnego do kosztów uzyskania przychodów, zaczynają obowiązywać z początkiem kolejnego ich roku podatkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):

Z niniejszej regulacji wynika, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

·jest definitywny, a więc bezzwrotny,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,

·został właściwie udokumentowany.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 49a ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. mają wejść w życie przepisy zmieniające m.in. art. 16 ust. 1 pkt 4 i pkt 49a ustawy o CIT. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO2 równej lub wyższej niż 50 g na kilometr.

Zgodnie ze zmienionym przepisem tj. art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, który obowiązuje od 1 stycznia 2026 r.:

Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT w brzmieniu od 1 stycznia 2026 r.:

W myśl art. 30 ustawy nowelizującej:

Z opisu sprawy wynika, że wykorzystują Państwo w działalności gospodarczej samochody osobowe, które użytkują na podstawie zawartych umów leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz umów najmu długoterminowego. Przedmiotem zawartych przez Państwa umów leasingu oraz umów najmu długoterminowego są samochody osobowe w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o CIT, których emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr. Do końca 2025 r. zaliczali Państwo raty leasingowe oraz czynsz najmu do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, uwzględniając limit 150.000 zł, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy biorąc pod uwagę, że aktualny rok podatkowy Spółki trwa od 1 września 2025 r. i zakończy się 31 sierpnia 2026 r., są Państwo uprawnieni do stosowania do 31 sierpnia 2026 r. przepisów artykułu 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r., a w konsekwencji do zliczania do 31 sierpnia 2026 r. rat leasingowych oraz czynszu najmu do koszów uzyskania przychodów uwzględniając limit 150.000 zł.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że z art. 30 ustawy nowelizującej z 2021 r. wynika, że nowe limity określone w ustawie nowelizującej stosuje się do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r. Natomiast ci podatnicy, którzy przed datą 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stosują dotychczasowe zasady (dotychczasowe limity).

Należy jednak zwrócić uwagę, że uchwalając ustawę z 2 grudnia 2021 r. ustawodawca przewidział wyjątkowo długie vacatio legis (4 lata) na wejście w życie zmian w zakresie podatków dochodowych (PIT i CIT). Projektodawca wyraźnie przy tym nakreślił w uzasadnieniu, jakich skutków oczekuje w tak długim okresie:

Jednocześnie, daje im czas na dostosowanie procesu przechodzenia na transport niskoemisyjny do swoich strategii prowadzenia działalności gospodarczej.

Pogorszenie sytuacji podatkowej pewnej grupy podatników zastosowano w tym przypadku jako bodziec do podejmowania przez przedsiębiorców decyzji, które służyłyby realizacji społecznie ważnego celu, jakim jest ochrona środowiska. Uznano przy tym okres czteroletni za wystarczający do tego, aby podatnicy przystosowali sposób prowadzenia swoich spraw do zmieniających się w tej perspektywie warunków podatkowych.

Wyjątek uczyniono zatem dla sytuacji, o której mowa w art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r., przewidując możliwość korzystania z dotychczasowych zasad przez podatników, którzy przed 1 stycznia 2026 r., a zatem przed wejściem w życie omawianych zmian, wprowadzili pojazdy do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Tym samym, ustawodawca w sposób precyzyjny określił kryterium, które pozwala podatnikom stosować przepisy obowiązujące w chwili nabycia pojazdu – na własność lub w drodze umowy, której celem jest przeniesienie własności na warunkach, które pozwalają jej przedmiot traktować jak własność dla celów podatkowych.

Jednocześnie, z faktu, że nie wprowadzono przepisu pozwalającego na stosowanie dotychczasowych zasad do umów leasingu operacyjnego, najmu i im podobnych, nie można wyprowadzać wniosku o błędzie lub dyskryminującym podejściu ustawodawcy do części podatników.

Odczytując treść normy zawartej w przepisie, należy w pierwszym rzędzie oceniać jego treść na podstawie wykładni językowej. Jeśli treść przepisu jest jasna, co wydaje się mieć miejsce w omawianym przypadku, należy przyjąć normę, która bezpośrednio z przepisu wynika, zgodnie z zasadą, że nie poddaje się jakiejkolwiek interpretacji tego, co jest jasne (clara non sunt interpretanda). Zasada ta, szeroko dyskutowana w polskiej doktrynie i orzecznictwie, podkreśla, że jasny przepis nie wymaga interpretacji, co zapobiega nadmiernemu rozszerzaniu jego zakresu przez organy lub podatników. Interpretacja prawa powinna być ograniczona do przypadków rzeczywistej niejasności, a nie służyć do korygowania domniemanych „luk” w regulacji. Podobnie, w kontekście jasności językowej przepisów, doktryna i orzecznictwo wskazują, że teksty prawne pochodzące od racjonalnego prawodawcy powinny być redagowane według wzorca należytej legislacji, co w tym przypadku zostało spełnione poprzez precyzyjne określenie zakresu wyjątku.

W związku z tym, nie można z treści art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r. wywodzić skutków, których on nie przewiduje.

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe, skoro samochody osobowe będą używane w prowadzonej przez Państwa działalności na podstawie umowy leasingu operacyjnego oraz umowy najmu, nie będą one ujmowane przez Państwa w ewidencji środków trwałych, to w takim przypadku od 1 stycznia 2026 r. będą miały zastosowanie do Państwa nowe limity.

Nowe limity dotyczące leasingu lub najmu samochodów osobowych (tj. obniżka do 100 tys. zł dla aut spalinowych) weszły w życie z dniem 1 stycznia 2026 roku i od tego momentu stosuje się je do wydatków ponoszonych w danym roku podatkowym. Nowe zasady będą miały zastosowanie do umów leasingu oraz umów najmu zwartych zarówno przed, jak i po tej dacie, co oznacza, że spółki z „innym rokiem podatkowym” (niepokrywającym się z kalendarzowym) muszą dostosować rozliczenia do nowy limitów od 1 stycznia 2026 r.

W przypadku braku przepisów przejściowych, które wskazywałyby, że w przypadku trwającego roku podatkowego nowe limity stosuje się dopiero po zakończeniu tego roku, nie można istniejących przepisów odczytywać rozszerzająco, a tym samym dostosowywać ich od własnej sytuacji.

Jeśli rok podatkowy Spółki kończy się 31 sierpnia 2026 r., to do kosztów rozliczanych po 1 stycznia 2026 r. będą Państwo zobowiązani stosować nowe, niższe limity, nawet jeśli rok podatkowy Spółki jeszcze trwa. To oznacza, że jeśli rok podatkowy spółki trwa od 1 września 2025 r. do 31 sierpnia 2026 r., to od 1 września 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. powinni Państwo stosować limit 150 000 zł, ale od 1 stycznia 2026 r. automatycznie przechodzą Państwo na limit 100 000 zł.

Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.