Interpretacja indywidualna z dnia 22 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.65.2026.1.ZK
Dłużnik będący jednostką samorządu terytorialnego, której dochody podlegają zwolnieniu podatkowemu, nie spełnia warunku opodatkowania transakcji, co wyklucza możliwość zastosowania ulgi na złe długi przez wierzyciela, zgodnie z art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT.
Interpretacja indywidualna
- stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 lutego 2026 r., wpłynął Państwa wniosek z 11 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawcę - spółkę MIEJSKIE PRZEDSIĘBIORSTWO WODOCIĄGÓW I KANALIZACJI (…) sp. z o.o. - i Gminę X łączyła umowa, której przedmiotem było wyrażenie zgody przez Wnioskodawcę na wprowadzanie ścieków przemysłowych powstałych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez spółkę Y sp. z o.o. w restrukturyzacji (dalej jako: „Zakład”), przy jednoczesnym określeniu dopuszczalnych stężeń wskaźników zanieczyszczeń zrzucanych przez Zakład.
Zgodnie z zapisami Umowy, Wnioskodawca obciążał Gminę za ścieki przemysłowe dostarczane przez Zakład, a w przypadku, gdy ścieki te przekraczałby dopuszczalne przez Umowę wskaźniki, wnioskodawca do czasu poprawy ich parametrów naliczał opłatę dodatkową w oparciu o obwieszczenie właściwego ministra w sprawie wysokości stawek opłaty podwyższonej obowiązujących na danych rok kalendarzowy, wydanego na podstawie art. 293 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne. W tym momencie wskazać należy, że faktury naliczające właściwą opłatę podwyższoną dotyczyły okresu od (…) lipca do (…) września 2025 r. Z uwagi na wskazane wyżej przekroczenia norm, Wnioskodawca wystawił następujące faktury: za okres od (…) do (…) lipca - faktura VAT nr (…) na kwotę (…) zł, za okres od (…) do (…) sierpnia - faktura VAT nr (…) na kwotę (…) zł, za okres od (…) do (…) września – faktura VAT nr (…) na kwotę (…) zł.
Gmina nie uznaje tych roszczeń, w związku z czym na dzień złożenia niniejszego wniosku jest zgodnie z przepisami Kodeksu Cywilnego dłużnikiem w stosunku do Wnioskodawcy.
Zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18eg i art. 38eb może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie. Jednocześnie, ust. 10 pkt 1-3 tego artykułu wskazują, że przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:
1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku, gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Przyjmuje się, że opłata dodatkowa z tytułu przekroczeń dopuszczalnych przez Umowę wskaźników stanowi przychód związany z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. (zob. interpretacja indywidualna 0111-KDIB1-1.4010.562.2021.3.BS).
Terminy płatności faktury minęły odpowiednio: faktura VAT nr (…) - z dniem (…) r., faktura VAT nr (…) - (…) r., faktura VAT nr (…) - (…) r.
Pytania
1. Czy dłużnik - Gmina X spełnia wymóg, o którym mowa w art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.), w przedmiotowym stanie faktycznym?
2. Czy spółka (Wnioskodawca) jest uprawniona do zastosowania tzw. „ulgi na złe długi” o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.) w przedstawionym stanie faktycznym?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad. 1. Gmina X spełnia wymóg, o którym mowa w art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w przedmiotowym stanie faktycznym.
Ad. 2. Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania tzw. „ulgi na złe długi” w przedstawionym stanie faktycznym.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., „dalej: „ustawa o CIT”),
podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18eg i art. 38eb może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
Zgodnie z art. 18f ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik poniósł stratę ze źródła, z którym związana jest transakcja handlowa w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, kwota straty:
1) może być zwiększona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego, w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;
2) podlega zmniejszeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
W myśl art. 4 pkt 1 ustawy z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790 ze zm.) użyte w ustawie określenia oznaczają:
transakcja handlowa – umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.
W myśl art. 18f ust. 5 ustawy o CIT:
Zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.
Zgodnie z art. 18f ust. 7 ustawy o CIT:
W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 3 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1, wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik obowiązany jest do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo doliczonych. Jeżeli kwota straty jest mniejsza od kwoty ją zmniejszającej, różnica zwiększa podstawę opodatkowania.
Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 18f ust. 9 ustawy o CIT:
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów.
Zgodnie do postanowień art. 18f ust. 10 ww. ustawy:
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:
1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku, gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Stosownie do art. 18f ust. 11 ustawy o CIT:
Okres 90 dni, o którym mowa w ust. 1 i 2, liczy się począwszy od pierwszego dnia następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu do uregulowania zobowiązania.
W myśl art. 18f ust. 15 ww. ustawy:
Jeżeli termin zapłaty określono na fakturze (rachunku) lub w umowie z naruszeniem przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, przez termin zapłaty, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozumie się termin określony zgodnie z przepisami tej ustawy.
Zgodnie z art. 18f ust. 17 ustawy o CIT:
Przepisy ust. 1-16 stosuje się odpowiednio w przypadku uregulowania lub zbycia części wierzytelności.
Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy:
- dłużnik - Gmina X spełnia wymóg, o którym mowa w art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, w przedmiotowym stanie faktycznym,
- spółka (Wnioskodawca) jest uprawniona do zastosowania tzw. „ulgi na złe długi” o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT w przedstawionym stanie faktycznym.
Z przepisu art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, wynika, że zarówno dochody wierzyciela jak i dłużnika mają podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z wniosku wynika, że Państwa Spółkę i Gminę X łączyła umowa, której przedmiotem było wyrażenie zgody przez Państwa Spółkę na wprowadzanie ścieków przemysłowych powstałych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez spółkę Y sp. z o.o. w restrukturyzacji, przy jednoczesnym określeniu dopuszczalnych stężeń wskaźników zanieczyszczeń zrzucanych przez Zakład. Zgodnie z zapisami Umowy, Państwa Spółka obciążała Gminę za ścieki przemysłowe dostarczane przez Zakład, a w przypadku, gdy ścieki te przekraczałby dopuszczalne przez Umowę wskaźniki, Państwa Spółka do czasu poprawy ich parametrów naliczała opłatę dodatkową w oparciu o obwieszczenie właściwego ministra w sprawie wysokości stawek opłaty podwyższonej obowiązujących na danych rok kalendarzowy, wydanego na podstawie art. 293 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne. Gmina nie uznaje tych roszczeń, w związku z czym na dzień złożenia niniejszego wniosku jest zgodnie z przepisami Kodeksu Cywilnego dłużnikiem w stosunku do Wnioskodawcy.
Należy podkreślić, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT,
zwalnia się od podatku jednostki samorządu terytorialnego w zakresie dochodów określonych w przepisach ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.
W świetle powyższego gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, objęta jest zwolnieniem podmiotowym w podatku dochodowym od osób prawnych.
Zatem, dłużnik – Gmina, nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, co powoduje iż Państwa Spółka jako wierzyciel nie jest uprawniona do zastosowania tzw. „ulgi na złe długi”, o której mowa w art. 18f ust. 1 pkt 1 lub ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.
Należy wskazać, że jednym z zakładanych celów art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, jest symetryczne rozliczenie transakcji handlowej, tj. wierzyciel ma prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o wierzytelność z zakładanym skutkiem, iż dłużnik podwyższy swoją podstawę opodatkowania o analogiczną kwotę.
Jeżeli dłużnik lub wierzyciel jest podmiotem, którego dochody nie podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 6 ustawy o CIT, wówczas nie stosujemy przepisów w zakresie zatorów płatniczych.
Zwolnienie o charakterze podmiotowym wyklucza stosowanie przepisów o zatorach płatniczych, na podstawie art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, gdyż transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności dłużnika, z których dochody są zwolnione z podatku dochodowego i zwolnienie to ma bezwzględny charakter (zwolnienie podmiotowe).
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, skoro Państwa dłużnikiem jest Gmina X, której dochody nie podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, to nie można zastosować przepisów w zakresie zatorów płatniczych, co w konsekwencji prowadzi do niespełnienia wymogu, o którym mowa w art. 18f ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT. W związku z tym, Państwa Spółka nie jest uprawniona do zastosowania tzw. „ulgi na złe długi” o której mowa w art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy z o CIT.
Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?