Interpretacja indywidualna z dnia 17 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.111.2026.4.ŁS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe w części dotyczącej kwot wyegzekwowanych od dłużnika należności a pobranych na opłatę egzekucyjną oraz koszty komornicze, jak również nieprawidłowe w zakresie opodatkowania odsetek oraz kosztów zastępstwa w egzekucji.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełniony – na wezwania – pismami z 11 i 17 marca 2026 r. (wpływ) oraz 2 kwietnia 2026 r. (wpływ). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pracodawca, Spółka z o.o., nie wypłaciła Pani wynagrodzenia za pracę za kilka miesięcy. Ze Spółką z o.o. zawartą miała Pani umowę o pracę. Sąd Pracy wydał wyrok, zasądzający na Pani rzecz wypłatę zaległego wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia od dnia wymagalności do dnia zapłaty. Sprawę skierowała Pani do Komornika Sądowego, ale egzekucja wobec pracodawcy okazała się bezskuteczna. Komornik Sądowy wydał postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W następstwie złożyła Pani, na podstawie art. 299 Kodeksu Spółek Handlowych, pozew do Sądu Wydział Gospodarczy przeciwko członkowi zarządu spółki z o.o. o zapłatę zaległego wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia.

Sąd Wydział Gospodarczy, wyrokiem z (...) 2017 r., zaopatrzonym w klauzulę wykonalności z 5 czerwca 2017 r., zasądził od pozwanego członka zarządu spółki z o.o. na Pani rzecz żądaną kwotę wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wymagalności do dnia zapłaty, cyt.: (...) – sprawa o sygnaturze akt (...).

Na podstawie niniejszego wyroku Sądu Wydziału Gospodarczego sprawę o egzekucję skierowała Pani do Komornika Sądowego. Egzekucja, prowadzona pod sygnaturą akt (...), wobec członka zarządu Spółki z o.o. okazała się być skuteczna. Komornik Sądowy wpłaca Pani wyegzekwowane od niego należności, po potrąceniu kwot na opłaty egzekucyjne oraz koszty. Przekazane Pani kwoty Komornik Sądowy w pierwszej kolejności zaliczył na koszty zastępstwa w egzekucji, a obecnie zalicza je na odsetki zaległe.

Uzupełnienie stanu faktycznego

Sąd Rejonowy (...) wydał wyrok, tj. nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w dniu (...) 2015 r. (sygnatura akt: (...)). Nakaz zapłaty uprawomocnił się w terminie po dwóch tygodniach od doręczenia nakazu stronom postępowania, wobec braku sprzeciwu żadnej ze stron postępowania, ale nie jest Pani w stanie określić dokładnego terminu, ponieważ nie wie Pani, kiedy pozwany pracodawca otrzymał wyrok w sprawie. 6 maja 2015 r. Sąd Rejonowy kwotę 63 321,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty zaopatrzył w klauzulę wykonalności niniejszy nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

Postanowienia Sądu Rejonowego kwotę 63 321,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty brzmiały:

(...)

Zgodnie z powództwem odsetki, o których mowa w wyroku z (...) 2017 r., są to odsetki ustawowe za opóźnienie w rozumieniu art. 481 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

Z Pani analizy wyroku Sądu Rejonowego (...), sygn. akt (...), z (...) 2017 r. oraz pozwu z 28 stycznia 2016 r. i rozszerzenia powództwa z 15 lipca 2016 r., wynika, że Komornik Sądowy nalicza odsetki od sumy kwoty niewypłaconego wynagrodzenia za pracę i kwoty skapitalizowanych ustawowych odsetek za opóźnienie należnych od poszczególnych kwot wynagrodzeń naliczonych za okres od dat ich wymagalności do dnia poprzedzającego złożenie pozwu, bowiem w ww. wyroku Sądu nie ma wskazanego podziału na należność główną i skapitalizowane odsetki.

Komornik Sądowy posiada tytuł wykonawczy wyrok Sądu Rejonowego (...), sygn. akt (...), z (...) 2017 r., zaopatrzony w klauzulę wykonalności z dnia 5 czerwca 2017 r., który brzmi: (...) i na jego podstawie dokonuje zajęcia. W samym wyroku Sądu nie ma podziału na kwotę tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę i kwotę tytułem sumy skapitalizowanych ustawowych odsetek za opóźnienie należnych od poszczególnych kwot wynagrodzeń naliczonych za okres od dat ich wymagalności do dnia poprzedzającego złożenie pozwu, o których mowa w pozwie. W związku z tym uważa Pani, że Komornik Sądowy nalicza odsetki od całości kwoty wykazanej w powyższym wyroku Sądu. Komornik Sądowy nalicza odsetki na podstawie art. 481 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

Koszty zastępstwa w egzekucji to wynagrodzenie przyznawane przez Komornika profesjonalnemu pełnomocnikowi reprezentującemu wierzyciela na podstawie art. 770 Kodeksu postępowania cywilnego oraz na podstawie stosownych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokatów. Wyjaśnienie na ww. temat uzyskała Pani od Komornika Sądowego (rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokatów).

Koszty zastępstwa w egzekucji są kosztami niezbędnymi do celowego przeprowadzenia egzekucji z art. 770 K.p.c. Taką informację uzyskała Pani bezpośrednio od Komornika Sądowego.

W toku egzekucji korzystała Pani z pomocy adwokata. Nie poniosła Pani wydatku na wynagrodzenie pełnomocnika. Do tej pory nie poniosła Pani wydatku na wynagrodzenie pełnomocnika, czyli zwrot kosztów zastępstwa go przewyższa.

Koszty zastępstwa egzekucyjnego zostały naliczone w sprawie przez Komornika Sądowego i są egzekwowane od dłużnika, ale ich ostateczne ustalenie zostanie stwierdzone dopiero w postanowieniu kończącym sprawę zgodnie z art. 770 K.p.c oraz orzecznictwem Sądu Najwyższego. Takie wyjaśnienie uzyskała Pani od Komornika Sądowego.

Zgodnie z informacją od Komornika Sądowego, koszty zastępstwa w egzekucji ustanowione zostały wierzycielowi, ale stanowią wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika. Jest Pani zobowiązana umową między Panią a pełnomocnikiem, aby przekazać pełnomocnikowi koszty zastępstwa w egzekucji, gdyż koszty te stanowią jego wynagrodzenie za prowadzenie sprawy.

Reprezentujący Panią pełnomocnik we wniosku egzekucyjnym wniósł do Komornika Sądowego o przyznanie kosztów zastępstwa w egzekucji.

Komornik przyznał koszty zastępstwa prawnego w egzekucji zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Korzysta Pani z pomocy prawnej świadczonej przez adwokata. Zostały Pani przyznane koszty zastępstwa prawnego w egzekucji, które w dalszej kolejności jest Pani zobowiązana do przekazywania adwokatowi tytułem jego wynagrodzenia za prowadzenie sprawy.

Na podstawie umowy udzieliła Pani adwokatowi pełnomocnictwa do reprezentowania Pani podczas prowadzenia sprawy w postępowaniu egzekucyjnym przed Komornikiem Sądowym oraz zobowiązała się Pani do przekazania adwokatowi na konto bankowe, tytułem jego wynagrodzenia za prowadzenie sprawy, kosztów zastępstwa w egzekucji, które otrzyma Pani od Komornika na Pani rachunek bankowy po ich wyegzekwowaniu od dłużnika.

Wyegzekwowane od dłużnika koszty zastępstwa w egzekucji Komornik Sądowy wpłacił na Pani rachunek bankowy. Następnie Pani wpłaciła - przekazała niniejsze koszty zastępstwa w egzekucji reprezentującemu Panią adwokatowi na konto bankowe jego kancelarii adwokackiej.

Jest Pani zobowiązana do przekazania kosztów zastępstwa w egzekucji pełnomocnikowi tytułem jego wynagrodzenia za prowadzenie sprawy. Po otrzymaniu środków od Komornika Sądowego, dokonała już Pani ich wpłaty na rachunek bankowy kancelarii adwokackiej pełnomocnika.

Pytanie oznaczone we wniosku numerem 2 dotyczy kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznanych na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Zgodnie z zaświadczeniami o wyegzekwowanych kwotach, Komornik Sądowy wpłacił koszty zastępstwa w egzekucji na Pani konto bankowe w następujących terminach: 19 października 2022 r. - 172,93 zł, 17 listopada 2022 r. - 193,54 zł, 19 grudnia 2022 r. - 193,54 zł, 19 stycznia 2023 r. - 193,54 zł, 17 lutego 2023 r. - 193,54 zł, 17 marca 2023 r. - 219,80 zł, 19 kwietnia 2023 r. - 183,11 zł.

Wpływy na Pani konto bankowe następowały z przesunięciem, tj. odpowiednio w dniach: 20 października 2022 r., 18 listopada 2022 r., 20 grudnia 2022 r., 20 stycznia 2023 r., 21 lutego 2023 r., 21 marca 2023 r., 20 kwietnia 2023 r., zapewne ze względu na różne godziny sesji bankowych.

Otrzymane od Komornika Sądowego koszty zastępstwa w egzekucji przekazała Pani reprezentującemu Panią adwokatowi na konto bankowe jego kancelarii adwokackiej w dniu 14 marca 2026 r. - 789,99 zł oraz w dniu 27 marca 2026 r. - 560,01 zł. Prawie dwutygodniowy odstęp w przelewach wynikł z tego, że nie była dostępna w banku historia transakcji sprzed listopada 2022 r. i nie mogła Pani stwierdzić wpływu wszystkich środków na Pani rachunek. Zgłosiła Pani problem do banku i czekała na rozwiązanie sprawy. Po naprawieniu sytuacji przez bank i uzyskaniu dostępu do całej historii przelewów, przekazała Pani pełnomocnikowi koszty zastępstwa w egzekucji za okres październik-grudzień 2022 r., zgodnie z zaświadczeniem o wyegzekwowanych kwotach od Komornika Sądowego. Kilkuletni odstęp między otrzymaniem a przekazaniem środków pełnomocnikowi wynikał z braku świadomości, że wpłynęły na Pani konto należności dla adwokata.

Komornik Sądowy ustalił koszty zastępstwa w egzekucji w wysokości 1 350 zł. Kwota 1 350 zł została już wyegzekwowana od dłużnika i przekazana Pani na konto bankowe przez Komornika Sądowego, a Pani w całości przekazała je na konto bankowe kancelarii adwokackiej pełnomocnika.

Mogła Pani powyższymi środkami swobodnie dysponować w okresie od otrzymania niniejszych środków do ich przekazania adwokatowi, jednak nie było to w ogóle rozmyślne z Pani strony, nie było Pani zamierzeniem. Gdybym miała Pani wiedzę, że otrzymuje środki należne pełnomocnikowi, bez zwłoki wpłaciłabym je Pani na konto bankowe jego kancelarii. W zasadzie w ówczesnym czasie adwokat nie podał Pani numeru konta bankowego swojej kancelarii adwokackiej. Umowa między Panią a pełnomocnikiem została zawarta w formie ustnej, jedynie pełnomocnictwo było sporządzone pisemnie. Niestety, w tamtym czasie pełnomocnik nie poinformował Panią, że otrzyma Pani na swoje konto bankowe zwrot kosztów zastępstwa w egzekucji. Myślała Pani, że otrzymuje wpłaty, które należą się od dłużnika wyłącznie Pani, zwłaszcza, że w tytułach przelewów od Komornika Sądowego nie jest napisane jakiej części one dotyczą, napisane jest jedynie imię i nazwisko dłużnika, sygnatura sprawy i termin dokonania wpłaty przez komornika. Poza tym jest Pani laikiem i nie znała się Pani na sformułowaniach prawnych – komorniczych. Dopiero przy okazji złożenia do Krajowej Informacji Skarbowej wniosku o interpretację indywidualną oraz podczas przygotowania odpowiedzi na wezwania do uzupełnienia danych do wniosku dowiedziała się Pani co to są koszty zastępstwa w egzekucji i nabyła Pani pewną wiedzę na niniejszy temat.

Omawiając sytuację z pełnomocnikiem na potrzeby Pani odpowiedzi na wezwania Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie uzupełnienia danych, pełnomocnik zdał sobie sprawę, że nie zaznaczył we wniosku egzekucyjnym, żeby wpłaty kosztów zastępstwa w egzekucji wpływały na jego konto bankowe zamiast na Pani. Dlatego ustalili Państwo na nowo warunki umowy i zobowiązała się Pani do przekazania kosztów zastępstwa w egzekucji na konto bankowe kancelarii adwokackiej pełnomocnika, co też uczyniła Pani bezzwłocznie po podaniu przez adwokata numeru rachunku bankowego. Jest Pani osobą rzetelną i uczciwą i nigdy nie pozwoliłaby Pani sobie na niedotrzymanie umowy. Zresztą od wpłat komorniczych otrzymanych na Pani konto bankowe odprowadziła Pani podatek do urzędu skarbowego, bo nie chciała Pani mieć zaległości podatkowych. Przez parę lat próbowała Pani dowiedzieć się poprzez infolinię Krajowej Informacji Skarbowej, czy jest zobowiązana do naliczenia i wpłaty podatku. Pracownicy infolinii Krajowej Informacji Skarbowej, ze względu na złożoność sprawy, nie byli pewni, ale wskazywali, że podatku od danych wpłat komorniczych nie powinna Pani płacić. Ostatecznie jeden z powyższych pracowników KIS wskazał, że najlepszą drogą do rozwiązania sprawy i uzyskania informacji jest złożenie wniosku o interpretację indywidualną do Krajowej Informacji Skarbowej, co też Pani uczyniła.

Komornik Sądowy dokonuje wpłat bezpośrednio na Pani rachunek bankowy co miesiąc począwszy od września 2022 r. W tytułach poszczególnych przelewów nie jest wskazane jakiego rodzaju należności wpłata dotyczy, lecz wskazane jest imię i nazwisko dłużnika, sygnatura sprawy i termin dokonania wpłaty przez komornika. Informacja, na jakie należności została zaliczona poszczególna wpłata, pochodzi z zaświadczeń o wyegzekwowanych kwotach, o które wnioskowała Pani do Komornika Sądowego. Poniżej przedstawia Pani harmonogram poszczególnych wpływów w podziale na lata, w schemacie data wpływu na konto – kwota wpłaty – rodzaj należności:

Rok 2022:

·21 września 2022 r. – 160,80 zł – zwrot zaliczki na wydatki gotówkowe komornika (zaliczkę wpłacała Pani bezpośrednio na konto bankowe Komornika Sądowego w dniach 29 grudnia 2021 r., 21 lipca 2022 r., 6 września 2022 r. na łączną kwotę 181,41 zł, na wezwanie pisemne komornika),

·20 października 2022 r. – 20,61 zł – zwrot zaliczki na wydatki gotówkowe komornika oraz 172,93 zł – koszty zastępstwa w egzekucji,

·18 listopada 2022 r. – 193,54 zł – koszty zastępstwa w egzekucji,

·20 grudnia 2022 r. – 193,54 zł – koszty zastępstwa w egzekucji.

Rok 2023:

·20 stycznia 2023 r. – 193,54 zł – koszty zastępstwa w egzekucji,

·21 lutego 2023 r. – 193,54 zł – koszty zastępstwa w egzekucji,

·21 marca 2023 r. – 219,80 zł – koszty zastępstwa w egzekucji,

·20 kwietnia 2023 r. – 183,11 zł – koszty zastępstwa w egzekucji oraz 35,59 zł – odsetki,

·22 maja 2023 r. – 202,05 zł – odsetki,

·21 czerwca 2023 r. – 202,05 zł – odsetki,

·20 lipca 2023 r. – 202,05 zł – odsetki,

·18 sierpnia 2023 r. – 202,05 zł – odsetki,

·21 września 2023 r. – 202,05 zł – odsetki,

·20 października 2023 r. – 202,05 zł – odsetki,

·20 listopada 2023 r. – 202,05 zł – odsetki,

·21 grudnia 2023 r. – 202,05 zł – odsetki.

Rok 2024:

·19 stycznia 2024 r. – 202,05 zł – odsetki,

·20 lutego 2024 r. – 202,05 zł – odsetki,

·21 marca 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·19 kwietnia 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·21 maja 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·21 czerwca 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·22 lipca 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·21 sierpnia 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·23 września 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·21 października 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·21 listopada 2024 r. – 226,60 zł – odsetki,

·23 grudnia 2024 r. – 226,60 zł – odsetki;

Rok 2025:

·21 stycznia 2025 r. – 226,60 zł – odsetki,

·21 lutego 2025 r. – 226,60 zł – odsetki,

·21 marca 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·18 kwietnia 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·21 maja 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·23 czerwca 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·21 lipca 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·21 sierpnia 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·22 września 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·21 października 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·20 listopada 2025 r. – 239,09 zł – odsetki,

·19 grudnia 2025 r. – 239,09 zł – odsetki;

Rok 2026:

·20 stycznia 2026 r. – 239,09 zł – odsetki,

·20 lutego 2026 r. – 239,09 zł – odsetki,

·20 marca 2026 r. – 251,79 zł – odsetki.

Pytania

1)Czy rzeczone odsetki za opóźnienie (zaległe) wyegzekwowane przez Komornika, przedstawione w opisie stanu faktycznego, podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2)Czy zwrot kosztów zastępstwa w egzekucji podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

3)Czy jest Pani zobowiązana do zapłacenia podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty, którą komornik z wyegzekwowanych od dłużnika należności pobrał na opłatę egzekucyjną oraz koszty komornicze?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem – w zakresie pytania nr 1 – odsetki za opóźnienie (zaległe) wyegzekwowane przez Komornika od dłużnika, przedstawione w opisie stanu faktycznego, podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pani zdaniem – w zakresie pytania nr 2 – zwrot kosztów zastępstwa w egzekucji nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Pani zdaniem – w zakresie pytania nr 3 – kwoty, które komornik z wyegzekwowanych od dłużnika należności pobrał na opłatę egzekucyjną oraz koszty komornicze nie stanowią dla wierzyciela przychodu podlegającego podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 136 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego treści wynika, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w r. kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego powyżej przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

-pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

-pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Ponadto, za przychód należy uznać również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.

W art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy ustawodawca wskazał, że:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odrębnym źródłem przychodów są również wyszczególnione w art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy – inne źródła.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca sformułował bowiem tak wskazany przepis, aby stanowił on kategorię otwartą. Zatem, do przychodów z innych źródeł zalicza się te wszystkie przychody, które nie mieszczą się w kategorii przychodów zaliczonych do enumeratywnie wymienionych w art. 10 ust. 1-8b powołanej ustawy źródeł przychodów.

Z analizy przedstawionego przez Panią opisu zdarzenia wynika, że powzięła Pani wątpliwości co do możliwości zwolnienia z opodatkowania odsetek za opóźnienie wyegzekwowanych przez komornika od dłużnika, a także dotyczące skutków podatkowych kosztów zastępstwa w postępowaniu egzekucyjnym oraz kwot pobranych przez komornika z wyegzekwowanych należności na poczet opłaty egzekucyjnej i kosztów komorniczych.

Wyjaśniam zatem, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:

§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

§ 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

§ 2¹. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie).

§ 2². Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie.

§ 2³. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy.

§ 2⁴. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie.

§ 3. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

W myśl zaś art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego:

Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.

Zwolnienie od podatku dochodowego wypłacanych odsetek przysługuje tylko wówczas, gdy przepis ustawy wyraźnie o tym stanowi (konkretnie odnosi się do odsetek). Zatem, ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego.

Wśród różnych przewidzianych przypadków zwolnień podatkowych można wskazać m.in. zwolnienia określone w art. 21 ust. 1 pkt 95 i 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.

Z dyspozycji ww. przepisu wynika, że omawianemu zwolnieniu podlegają odsetki, które spełniają równocześnie następujące warunki:

1)świadczenia, od których są naliczane – zaliczone zostały do określonego źródła przychodu,

2)przysługują z tytułu nieterminowej wypłaty tych świadczeń.

Natomiast ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2021 r. Zgodnie z nim:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:

1)są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

2)świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

Wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie kwestię opodatkowania odsetek od nieterminowej wypłaty należności zwolnionych z opodatkowania.

W analizowanej sprawie Sąd Rejonowy kwotę 63 321,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty w 2015 r. zasądził na Pani rzecz od Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (pracodawcy) kwotę 53 147,07 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę za okres od sierpnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności do dnia zapłaty. Sprawę skierowała Pani do komornika sądowego, jednak egzekucja tych należności okazała się bezskuteczna. W związku z tym wniosła Pani 28 stycznia 2016 r. pozew do Sądu Rejonowego kwotę 63 321,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty przeciwko członkowi zarządu spółki o zapłatę zaległego wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia. Sąd Rejonowy (...) uwzględnił powództwo w całości i wyrokiem z (...) 2017 r., sygn. akt (...), zasądził – zgodnie z żądaniem pozwu – kwotę 63 321,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Kwota 63 321,93 zł stanowi sumę zaległego wynagrodzenia za pracę wynikającego z umowy o pracę w wysokości 53 147,07 zł brutto oraz skapitalizowanych ustawowych odsetek należnych od poszczególnych kwot wynagrodzenia za poszczególne miesiące, naliczonych za okres od dat ich wymagalności do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu, w łącznej wysokości 10 174,86 zł.

Odnoszą się zatem do Pani wątpliwości w zakresie odsetek stwierdzam, że odsetki naliczone od zaległego wynagrodzenia za pracę stanowią odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji spełnione są przesłanki określone w art. 21 ust. 1 pkt 95 tej ustawy, a zatem odsetki te korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Inaczej należy natomiast ocenić skutki podatkowe otrzymania odsetek naliczanych od skapitalizowanych odsetek. Odsetki naliczane od skapitalizowanych odsetek – jako odsetki od należności (odsetek) objętych zwolnieniem wynikającym z art. 21 ust. 1 pkt 95 ww. ustawy – korzystają również ze zwolnienia od podatku jednakże na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając powyższe na uwadze, otrzymane odsetki za opóźnienie wyegzekwowane przez komornika w części dotyczącej odsetek od zaległego wynagrodzenia za pracę korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast w części dotyczącej odsetek naliczanych od skapitalizowanych odsetek korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ww. ustawy.

Zatem Pani stanowisko należało uznać w tej części za nieprawidłowe.

W kwestii zaś kosztów zastępstwa w egzekucji wskazuję, że zgodnie z art. 770 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 468):

§ 1. Dłużnik zwraca wierzycielowi koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji. Koszty te ściąga się wraz z egzekwowanym świadczeniem. Przepisów art. 98 § 1¹ i 1² nie stosuje się.

§ 2. Koszty postępowania egzekucyjnego ustala postanowieniem komornik wraz z ukończeniem postępowania egzekucyjnego, jeżeli przeprowadzenie egzekucji należy do niego.

§ 3. Jeżeli w sprawie zachodzi konieczność sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, komornik ustala koszty egzekucji przed przystąpieniem do sporządzenia planu podziału, z wyjątkiem planu podziału, do którego stosuje się przepis art. 1029. Kosztów egzekucji nie ustala się także przed dokonaniem podziału bieżąco uzyskiwanych w toku egzekucji sum, jeżeli wysokość sumy nie przekracza jednorazowo dwóch tysięcy zł. Postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucji jest wydawane łącznie we wszystkich sprawach, których dotyczy plan podziału.

§ 4. Wynagrodzenie z tytułu zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym nie może być wyższe niż stawka minimalna opłaty za czynności adwokackie albo radcowskie, określona w odrębnych przepisach.

§ 5. Na postanowienie sądu zażalenie przysługuje stronom, komornikowi oraz innej osobie, której to postanowienie dotyczy.

Z ww. przepisu wynika, że koszty postępowania egzekucyjnego, w tym koszty zastępstwa prawnego, obciążają dłużnika i podlegają ściągnięciu wraz z egzekwowanym świadczeniem, przy czym ich wysokość ustalana jest przez komornika w drodze stosownego postanowienia. Oznacza to, że koszty zastępstwa w postępowaniu egzekucyjnym stanowią należność przysługującą wierzycielowi, zasądzaną w związku z dochodzeniem przez niego roszczeń.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że koszty te zostały przyznane Pani jako wierzycielowi, następnie wyegzekwowane od dłużnika i przekazane na Pani rachunek bankowy. Tym samym środki te zostały przez Panią otrzymane, co oznacza, że weszły do Pani majątku i mogła Pani nimi faktycznie dysponować. W konsekwencji, w momencie ich otrzymania doszło do powstania przychodu po Pani stronie w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego Pani stanowisko w tej części należało uznać za nieprawidłowe.

Odmiennie natomiast należy ocenić kwoty pobrane przez komornika tytułem opłaty egzekucyjnej oraz kosztów komorniczych. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1458 ze zm.):

1. Opłata egzekucyjna stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym pobieraną za czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1-2a, na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych (Dz.U. z 2024 r. poz. 377).

2. Uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają przekazaniu na rachunek, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1270, z późn. zm.10)), urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii, w terminie do 10 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zostały uzyskane.

3. Przez uzyskane opłaty egzekucyjne rozumie się opłaty faktycznie pobrane lub ściągnięte na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych.

4. Organem pierwszej instancji właściwym do wydawania decyzji w przedmiocie opłat egzekucyjnych podlegających przekazaniu zgodnie z ust. 2, jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na siedzibę kancelarii.

5. Komornik jest obowiązany złożyć do urzędu skarbowego, o którym mowa w ust. 2, miesięczną informację o uzyskanych opłatach egzekucyjnych oraz opłatach egzekucyjnych podlegających przekazaniu zgodnie z ust. 2, w terminie do 10 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zostały uzyskane. Informacja ta stanowi dowód księgowy.

6. W przypadku uprawomocnienia się orzeczenia sądu skutkującego koniecznością zwrotu całości lub części uzyskanej opłaty egzekucyjnej, proporcjonalna część przekazanej opłaty egzekucyjnej stanowi nadpłatę w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879).

7. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji o uzyskanych opłatach egzekucyjnych oraz opłatach egzekucyjnych podlegających przekazaniu zgodnie z ust. 2, mając na uwadze zapewnienie kompletności tej informacji oraz możliwość weryfikacji prawidłowości przekazywania opłat egzekucyjnych podlegających przekazaniu zgodnie z ust. 2.

Natomiast koszty komornicze reguluje m.in. ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o kosztach komorniczych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 770). Zgodnie art. 2 tej ustawy:

Koszty komornicze obejmują wydatki komornika sądowego, zwanego dalej "komornikiem", poniesione w toku prowadzonego przez niego postępowania egzekucyjnego, innego postępowania albo dokonywania innych czynności oraz opłaty komornicze.

Z powyższego wynika, że opłata egzekucyjna ma charakter niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym, natomiast koszty komornicze stanowią wydatki związane z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego.

W konsekwencji kwoty wyegzekwowane od dłużnika, pobrane przez komornika tytułem opłaty egzekucyjnej oraz kosztów komorniczych, nie stanowią dla Pani – jako wierzyciela – przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od tych kwot.

Wobec tego, w tej części, należało się zgodzić z Pani stanowiskiem.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.