Interpretacja indywidualna z dnia 27 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.101.2026.1.AG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy są Państwo uprawnieni — dla celów podatku dochodowego od osób prawnych — do uznania, że kwoty uzyskiwane w toku postępowania egzekucyjnego, w tym wartość nieruchomości przejętych w drodze przysądzenia własności, powinny być potraktowane jako zwrot stanowiący zwrot pożyczki, a nie odsetek.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką akcyjną podlegającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca jest wierzycielem wobec dłużnika – (…) – na podstawie tytułu wykonawczego w postaci aktu notarialnego sporządzonego przed Notariuszem (…), zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego dla (…).

Wierzytelność obejmuje należność główną wynikającą z niespłaconej przez dłużnika pożyczki udzielonej przez Wnioskodawcę, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kosztami postępowań.

Od 2021 r., na wniosek Wnioskodawcy, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla (…) prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi pod sygnaturą (…). Zgodnie z postanowieniem komornika (…) 2021 r., na moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego wysokość należności głównej wobec dłużnika wynosiła (…) zł.

Postępowania egzekucyjne o charakterze pomocniczym prowadzone były również przez innych komorników, w tym m.in. z właściwości sądów w (…) i obejmowały egzekucję z nieruchomości należących do podmiotów trzecich, które ustanowiły hipoteki na zabezpieczenie zobowiązań dłużnika wobec Wnioskodawcy. Wszystkie kwoty uzyskane w toku egzekucji były rozliczane przez komornika prowadzącego postępowanie główne.

W toku postępowania egzekucyjnego, zajęte zostały rachunki bankowe dłużnika oraz jego świadczenie emerytalne, z których wyegzekwowano jedynie niewielkie kwoty, prowadzone były postępowania egzekucyjne z nieruchomości należących do dłużnika, z których jedno pozostaje nadal w toku, część nieruchomości została sprzedana w drodze licytacji komorniczych, a uzyskane środki zostały przekazane Wnioskodawcy zgodnie z planami podziału sum uzyskanych z egzekucji, dwie nieruchomości zostały przejęte przez Wnioskodawcę w trybie przysądzenia własności, z zaliczeniem ich wartości na poczet wierzytelności objętej tytułem wykonawczym.

W każdym przypadku komornik dokonywał zaliczenia uzyskanych kwot zgodnie z art. 1026 § 2 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, tj.: w pierwszej kolejności na koszty postępowania, następnie na odsetki, a dopiero w dalszej kolejności na należność główną.

Wnioskodawca nie miał wpływu na sposób zaliczenia świadczeń dokonany przez organ egzekucyjny.

Od momentu wszczęcia egzekucji, zaspokojenie wierzytelności następowało wyłącznie w ramach czynności egzekucyjnych. Wnioskodawca nie otrzymał od dłużnika odrębnej zapłaty odsetek w formie środków pieniężnych.

Zgodnie z informacją przekazaną przez Komornika Sądowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne, według stanu na (…) 2025 r., pozostała do wyegzekwowania należność główna wynosiła (…) zł. Oznacza to, że pomimo wieloletniego prowadzenia egzekucji doszło jedynie do częściowego zmniejszenia zadłużenia kapitałowego, a zasadnicza część należności głównej pozostaje nadal niezaspokojona. Natomiast wartość przejętych nieruchomości nie przekraczała łącznej wysokości wierzytelności Wnioskodawcy obejmującej należność główną wraz z należnościami ubocznymi. Ekonomicznie rzecz biorąc całość środków wyegzekwowanych dla Wnioskodawcy przez komorników nie pokrywa całości przekazanych wcześniej (tytułem pożyczki) dłużnikowi środków.

Z informacji uzyskanych w toku postępowania egzekucyjnego wynika ponadto, że dłużnik nie posiada obecnie istotnych aktywów rzeczowych, z których możliwe byłoby prowadzenie skutecznej egzekucji. Aktualnie jedynym ujawnionym źródłem dochodu dłużnika pozostaje świadczenie emerytalne, z którego dokonywane są potrącenia egzekucyjne. Uzyskiwane z tego tytułu kwoty mają charakter niewielki i nie pokrywają nawet bieżąco narastających odsetek od zadłużenia.

W konsekwencji istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że należność główna nie zostanie odzyskana w całości, a postępowanie egzekucyjne prowadzi jedynie do częściowego ograniczenia rozmiaru poniesionej przez Wnioskodawcę straty.

Wnioskodawca dokonywał dotychczas rozliczeń księgowych zgodnie ze sposobem zaliczeń przyjętych w postępowaniu egzekucyjnym, rozpoznając przychód podatkowy w zakresie kwot zaliczanych przez komornika na poczet odsetek. W roku podatkowym 2025, w związku z przysądzeniem własności dwóch nieruchomości oraz zaliczeniem ich wartości w pierwszej kolejności na odsetki, Wnioskodawca rozpoznał przychód podatkowy z tytułu odsetek i uiścił zaliczkę na podatek dochodowy od osób prawnych.

W związku z dalszym przebiegiem postępowania egzekucyjnego Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowej kwalifikacji podatkowej uzyskanych świadczeń.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca jest uprawniony — dla celów podatku dochodowego od osób prawnych — do uznania, że kwoty uzyskiwane w toku postępowania egzekucyjnego, w tym wartość nieruchomości przejętych w drodze przysądzenia własności, powinny być potraktowane jako zwrot stanowiące zwrot pożyczki, a nie odsetek?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, dla celów podatku dochodowego od osób prawnych dopuszczalne jest przyporządkowanie świadczeń uzyskanych w toku egzekucji w pierwszej kolejności do należności głównej, niezależnie od technicznego sposobu ich zaliczenia dokonanego przez komornika na podstawie art. 1026 § 2 k.p.c.

Prawo podatkowe stanowi autonomiczną gałąź prawa, a skutki podatkowe zdarzeń gospodarczych nie są automatycznie determinowane przez regulacje prawa cywilnego lub procesowego. Art. 1026 § 2 k.p.c. określa wyłącznie techniczne zasady podziału sum uzyskanych w postępowaniu egzekucyjnym i nie przesądza o powstaniu przychodu podatkowego.

Przychodem podatkowym jest jedynie trwałe i definitywne przysporzenie majątkowe podatnika. Na takie właśnie rozumienie przychodu podatkowego zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowym. Jak wskazano choćby w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. II 559/23 (publ. CBOSA): „W orzecznictwie wielokrotnie wyrażono pogląd, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego, gdyż przychód jest w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z istoty konstrukcji podatku dochodowego wynika możliwość opodatkowania obejmującego tylko przysporzenia majątkowego o definitywnym charakterze (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1807/10 oraz z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1672/09, publ. CBOSA). Podnosi się także, że przychód stanowi definitywne przysporzenie majątkowe podatnika wtedy, kiedy zwiększa jego aktywa bądź zmniejsza pasywa, czyli wiąże się z przyrostem majątkowym o charakterze ostatecznym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt II FSK 455/22; z dnia 14 września 2022 r. , sygn. akt II FSK 404/22; z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt II FSK 298/20; publ. CBOSA)”.

W analizowanej sprawie Wnioskodawca nie uzyskuje nowego przysporzenia majątkowego, lecz jedynie częściowo odzyskuje uprzednio zaangażowany kapitał. Takie są bowiem realne skutki ekonomiczne prowadzonej egzekucji. Okoliczność, że mimo wieloletniej egzekucji należność główna zmniejszyła się jedynie z kwoty (…) zł do (…) zł, potwierdza brak realnego dochodu ekonomicznego. Niezależnie od technicznego – wynikającego z przepisów k.p.c. – sposobu rozliczenia egzekwowanych kwot, niewątpliwym pozostaje, że z ekonomicznego punktu widzenia Wnioskodawca nie uzyskał żadnego przysporzenia, a jedynie częściowo odzyskał zainwestowany kapitał (który nie był dla niego kosztem uzyskania przychodów). Nie wspominając już o tym, że odzyskał jego część nominalną (która jest istotnie mniej warta niż w momencie udzielania pożyczki, z uwagi na procesy inflacyjne).

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT do przychodów nie zalicza się naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek.

Wnioskodawca nie otrzymał odrębnej zapłaty odsetek, a zaliczenie świadczeń na odsetki nastąpiło wyłącznie wskutek ustawowego mechanizmu procesowego. Dłużnik nie przekazał Wnioskodawcy odsetek. Jednocześnie obecnie jedynym źródłem egzekucji pozostaje świadczenie emerytalne dłużnika, z którego uzyskiwane kwoty nie pokrywają nawet bieżących odsetek, co jednoznacznie wskazuje na brak rzeczywistego przysporzenia odsetkowego.

Wnioskodawca nie miał możliwości decydowania o kolejności zaliczenia świadczeń. Sposób zaliczenia przyjęty przez komornika ma charakter wyłącznie techniczno-procesowy i nie może determinować powstania przychodu podatkowego. Jego skutek musi ograniczyć się do sfery cywilnoprawnej, natomiast na gruncie podatkowym nie można abstrahować od tego, że przychody muszą mieć charakter trwałych, faktycznych i definitywnych przysporzeń majątkowych. W związku z tym sposób rozliczenia egzekwowanych kwot na gruncie przepisów k.p.c. nie ma rozstrzygającego znaczenia dla skutków podatkowych. Dla kwalifikacji otrzymywanych kwot na gruncie podatkowym trzeba mieć na uwadze przede wszystkim właśnie to, czy kwoty te stanowią rzeczywiste przysporzenie majątkowe dla Wnioskodawcy (jako podatnika), czy też takiego charakteru nie mają.

Opodatkowanie odsetek w sytuacji, w której zasadnicza część należności głównej pozostaje nadal nieodzyskana, prowadziłoby do opodatkowania przychodu nieistniejącego ekonomicznie, co byłoby sprzeczne z samą konstrukcją podatku dochodowego określoną w art. 7 ustawy o CIT.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sądów wojewódzkich konsekwentnie podkreśla się, że przychodem podatkowym jest wyłącznie takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter definitywny i trwały, a do przychodów można zaliczyć tylko wartości rzeczywiście powiększające aktywa podatnika. W wyroku NSA z 20 listopada 2024 r., II FSK 237/22, sąd jednoznacznie stwierdził, że „zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w piśmiennictwie, tak na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, jak i podatku dochodowego od osób prawnych podkreśla się, że przychodem podatkowym jest tylko takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter trwały, definitywny”. Sąd powołał się przy tym na wcześniejsze wyroki NSA: z 12 lutego 2013 r., II FSK 1248/11; z 21 lipca 2016 r., II FSK 1154/14; z 21 kwietnia 2017 r., II FSK 869/15; z 9 czerwca 2017 r., II FSK 1370/15. Wskazano, że przychód nie powstaje, jeśli nie dochodzi do trwałego przysporzenia majątkowego po stronie podatnika.

Z kolei w komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Małecki Paweł, Mazurkiewicz Małgorzata, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XVI) wskazano, że przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, rzeczywiście otrzymane w roku podatkowym. Podkreślono, że przychodem podatkowym są wyłącznie takie wartości, które definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej. Przepisy rachunkowe nie są podatkotwórcze – o powstaniu przychodu decyduje rzeczywiste przysporzenie, a nie formalna kwalifikacja zdarzenia.

Skoro zatem uzyskiwane przez Wnioskodawcę świadczenia nie prowadzą do definitywnego zwiększenia jego majątku, lecz faktycznie rzecz biorąc stanowią jedynie częściowe odzyskanie uprzednio zaangażowanego kapitału, brak jest podstaw do rozpoznania przychodu podatkowego z tytułu odsetek. Odmienne podejście prowadziłoby do opodatkowania świadczenia niemającego charakteru rzeczywistego dochodu, co pozostawałoby w sprzeczności z konstrukcją podatku dochodowego oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych.

W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jest uprawniony — dla celów podatku dochodowego od osób prawnych — do zaliczenia kwot uzyskanych w toku postępowania egzekucyjnego, w tym wartości nieruchomości przejętych w drodze przysądzenia własności, w pierwszej kolejności na poczet należności głównej, niezależnie od sposobu zaliczenia dokonanego przez komornika na podstawie art. 1026 § 2 k.p.c.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) nie zdefiniowano wprost pojęcia przychodów, przy czym posłużono się przykładowym wyliczeniem przysporzeń stanowiących przychód w rozumieniu przepisów tej ustawy. Katalog ten nie jest jednak zamknięty, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę we wskazanym artykule sformułowania „przychodami są (...) w szczególności”. W piśmiennictwie i judykaturze, przyjmuje się jednak zgodnie, że przychodami są wszystkie przysporzenia majątkowe o charakterze definitywnym, które skutkują zwiększeniem aktywów lub zmniejszeniem pasywów podatnika. Ponadto w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT, wskazano enumeratywnie zdarzenia, które nie stanowią przychodu.

Zgodnie z regulacją art. 12 ust. 1 ustawy o CIT:

Ponadto, jak stanowi art. 12 ust. 3 tej ustawy:

Stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o CIT:

Co istotne dla uznania, że dane przysporzenie majątkowe ma cechy przychodu podatkowego konieczne jest wykazanie, że owo przysporzenie ma charakter definitywny. Owa definitywność przychodu zakłada zaś, że takie przysporzenie w sposób ostateczny faktycznie powiększa aktywa podatnika, lub pomniejsza pasywa. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi, a więc takie którym może on rozporządzać jak właściciel. Jednocześnie, do przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.

Jak wynika z wniosku, Spółka jest wierzycielem wobec dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego w postaci aktu notarialnego sporządzonego w 2018 r. Od 2021 r., na wniosek wierzyciela komornik prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi. Postępowania egzekucyjne o charakterze pomocniczym prowadzone były również przez innych komorników, a wszystkie kwoty uzyskane w toku egzekucji były rozliczane przez komornika prowadzącego postępowanie główne.

Wyegzekwowane przez komornika środki zostały przekazane Spółce zgodnie z planami podziału sum uzyskanych z egzekucji, dwie nieruchomości zostały przejęte przez Spółkę w trybie przysądzenia własności, z zaliczeniem ich wartości na poczet wierzytelności objętej tytułem wykonawczym. Jedno z postępowań egzekucyjnych z nieruchomości należących do dłużnika, pozostaje nadal w toku.

Dotychczas, Spółka dokonywała rozliczeń księgowych zgodnie ze sposobem zaliczeń przyjętych w postępowaniu egzekucyjnym, rozpoznając przychód podatkowy w zakresie kwot zaliczanych przez komornika na poczet odsetek, natomiast w związku z dalszym przebiegiem postępowania egzekucyjnego, tj. przysądzeniem Spółce własności dwóch nieruchomości oraz zaliczeniem ich wartości w pierwszej kolejności na odsetki Spółka ma wątpliwość, co do prawidłowej kwalifikacji podatkowej uzyskanych świadczeń.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy ponownie wskazać, że przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje wyjątki od reguły. Dotyczą one m.in. przypadków, w których przysporzenia otrzymywane przez podatnika nie stanowią jego przychodów podatkowych (art. 12 ust. 4 ustawy o CIT).

Nie każda otrzymana przez podatnika kwota prowadzi do powstania po jego stronie przychodu podatkowego. Dla rozpoznania przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o CIT nie jest wystarczające zidentyfikowanie strumienia pieniężnego czy rzeczowego, który płynie w kierunku podatnika. Konieczne jest przy tym również ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika – przyrost w jego majątku.

A zatem należy zbadać, czy odzyskane przez komornika środki (środki pieniężne, ale także wartość przysądzonych Spółce nieruchomości) uzyskane w toku egzekucji stanowią określone i rzeczywiste przysporzenie po Państwa stronie, tj. prowadzą do faktycznego przyrostu majątkowego osiągniętego przez Państwa.

Jak wskazano w opisie zdarzenia, dysponują Państwo tytułem wykonawczym w postaci aktu notarialnego, w którym określono kwotę należności głównej wynikającej z niespłaconej przez dłużnika pożyczki udzielonej przez Spółkę, kwotę odsetek ustawowych za opóźnienie oraz kwotę dotyczącą kosztów postępowań.

Komornik dokonywał zaliczenia uzyskanych kwot zgodnie z art. 1026 § 2 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, tj. w pierwszej kolejności na koszty postępowania, następnie na odsetki, a w dalszej kolejności na należność główną.

Wskazać należy, że zwrot kosztów postępowań nie stanowi realnego wzrostu majątku Spółki. Należy bowiem zauważyć, że koszty postępowań, które są rekompensowane Pożyczkodawcy, zostały przez niego rzeczywiście poniesione w przeszłości, a odzyskane w wyniku egzekucji, są mu jedynie zwracane, nie doprowadzając tym samym do przysporzenia majątkowego po jego stronie.

Podobnie zwrot części kwoty należności głównej, stanowi tylko częściowe przywrócenie stanu majątku pożyczkodawcy do odpowiadającego sytuacji, w której nie udzielono by z tego majątku pożyczki na rzecz dłużnika i nie prowadzi do przysporzenia majątkowego po stronie pożyczkodawcy.

Mając na uwadze powyższe uprawnionym jest twierdzenie, że odzyskane w wyniku egzekucji kwoty zwrotów należności głównej, oraz koszty postępowań nie stanowią po Państwa stronie przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o CIT.

Natomiast w odniesieniu do odzyskanej kwoty odsetek wskazać należy, że kwota ta będzie stanowiła dla Państwa przychód.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o CIT, warunkiem zaliczenia odsetek do przychodów podatnika podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym jest ich faktyczne otrzymanie lub kapitalizacja.

A zatem kwoty, zgodnie z planami podziału sum uzyskanych z egzekucji, wskazane przez komornika jako spłata odsetek stanowią dla Państwa przychód w dacie ich otrzymania. Tym samym, stwierdzić należy, że dotychczas prawidłowo dokonują Państwo kwalifikacji podatkowej uzyskanych świadczeń.

Nie można natomiast zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że dla celów podatku dochodowego od osób prawnych dopuszczalne jest przyporządkowanie świadczeń uzyskanych w toku egzekucji w pierwszej kolejności do należności głównej, niezależnie od technicznego sposobu ich zaliczenia dokonanego przez komornika na podstawie art. 1026 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: KPC).

We wniosku wskazali Państwo, że: Aktualnie jedynym ujawnionym źródłem dochodu dłużnika pozostaje świadczenie emerytalne, z którego dokonywane są potrącenia egzekucyjne. Uzyskiwane z tego tytułu kwoty mają charakter niewielki i nie pokrywają nawet bieżąco narastających odsetek od zadłużenia.

Z powyższego fragmentu można wnioskować, że skoro nadal naliczane są odsetki od zadłużenia, to kwotę udzielonej pożyczki traktują Państwo jako jeszcze możliwą do odzyskania. A zatem, wartości zaliczone przez komornika na poczet odsetek od zadłużenia wynikają nie tylko z zasady określonej w art. 1026 § 2 KPC, ale mają charakter rzeczywistych odsetek należnych Spółce od kapitału przekazanego dłużnikowi.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Wnioskodawcę wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.