Interpretacja indywidualna z dnia 27 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-2.4011.198.2026.2.MM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 10 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 26 marca 2026 r. (wpływ 27 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni zamierza z dniem 30.04.2026 roku rozpocząć prowadzenie indywidualnej działalności gospodarczej, po uprzednim wpisie do CEIDG.

Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni będzie wynajmowanie nieruchomości zabudowanych, lokali (niemieszkalnych, mieszkalnych) stanowiących odrębne nieruchomości, nieruchomości niezabudowanych.

Działalność gospodarcza Wnioskodawczyni opodatkowana będzie na zasadach ogólnych, zgodnie m.in. z art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 roku, poz. 163).

W miesiącu kwietniu 2026 roku zostanie zawarta pomiędzy (…) a Wnioskodawczynią umowa dożywocia, o której mowa w art 908 k.c., na mocy której Wnioskodawczyni stanie się właścicielką lokalu niemieszkalnego nr (…) stanowiącego odrębną nieruchomość, o pow. (…) m2, położonego w budynku nr (…), przy (…), dla którego to lokalu niemieszkalnego nr (…) Sąd Rejonowy (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (…).

Z własnością ww. lokalu niemieszkalnego nr (…) związany jest udział (65/100) w nieruchomości wspólnej (prawo wieczystego użytkowania) zapisanej w księdze wieczystej nr (…) prowadzonej przez Sąd Rejonowy (…) Wydział Ksiąg Wieczysty.

(…) jest matką Wnioskodawczyni.

Na podstawie umowy dożywocia, zgodnie z art. 908 k.c., Wnioskodawczyni w zamian za przeniesienie własności wyżej opisanego lokalu niemieszkalnego nr 1 zobowiąże się zapewnić (…) dożywotnie utrzymanie (przyjąć (…) jako domownika, dostarczyć jej wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić jej odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym).

Wnioskodawczyni będzie wykorzystywała na działalność gospodarczą cały lokal niemieszkalny nr (…). Lokal ten nie wymaga adaptacji ani też modernizacji. Jest kompletny i zdatny do użytku.

(…) jest właścicielką lokalu niemieszkalnego nr (…) od 26.10.2016 roku i przez cały ten okres wykorzystuje ten lokal na prowadzenie działalności gospodarczej.

W poprzednich latach właścicielem lokalu niemieszkalnego nr (…) był (…) S.A. (od 12.08.1999 roku do 24.11.2011 roku), (…) spółka z o.o. w (...) (od 24.11.2011 roku do 22.10.2014 roku), (…) i (…) (w ustawowej wspólności – od 22.10.2014 roku do 26.10.2016 roku), co wynika z odpisu zupełnego księgi wieczystej (…).

Uzupełnienie wniosku

Czy dokonała/dokona Pani kwalifikacji opisanego we wniosku „lokalu niemieszkalnego nr (…)” – na podstawie Klasyfikacji Środków Trwałych; jeśli tak – do jakiego rodzaju środków trwałych; proszę wskazać konkretny symbol KŚT tego lokalu?

Symbol KŚT lokalu niemieszkalnego nr (…) – grupa 1, podgrupa 12, rodzaj 121.

Pytania

1.Czy na mocy umowy dożywocia Wnioskodawczyni będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych lokalu niemieszkalnego nr (…) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej?

2.Czy prawidłowo będzie liczona przez Wnioskodawczynię stawka amortyzacyjna lokalu niemieszkalnego nr (…), tj. od wartości z dnia nabycia wynikającej z aktu notarialnego – umowy dożywocia?

3.Czy Wnioskodawczyni będzie mogła zastosować w tej sytuacji przyspieszoną stawkę amortyzacyjną – 10%?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 1 – prawidłowe będzie dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w koszty prowadzonej działalności gospodarczej od wartości lokalu niemieszkalnego nr (…) określonej w umowie dożywocia, ponieważ umowa dożywocia jest umową odpłatną i wiąże się z koniecznością ponoszenia m.in. kosztów utrzymania dożywotnika. Umowa dożywocia ma charakter umowy odpłatnej, a w konsekwencji ekwiwalentem za otrzymaną nieruchomość wykorzystywaną do prowadzonej działalności gospodarczej są obowiązki wynikające z umowy, tj. konieczność utrzymania dożywotnika.

Ponadto, lokal niemieszkalny nr (…) jest kompletny i zdatny do użytku (do prowadzenia działalności gospodarczej).

Lokal niemieszkalny nr (…) spełnia wszystkie wymogi określone w art. 22 ust. 8 w zw. z art. 22a ust. 1 (koszty uzyskania przychodów – odpisy z tytułu zużycia środków trwałych – amortyzacja) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 2 – stosownie do przepisu art. 22g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę nabycia.

Dniem odpłatnego nabycia przez Wnioskodawczynię lokalu niemieszkalnego nr (…) będzie zawarcie przez (…) z Wnioskodawczynią umowy dożywocia.

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 3 – lokal niemieszkalny nr (…) (środek trwały) był wykorzystywany przez (…) przez okres dłuższy niż 60 miesięcy, przed jego nabyciem przez Wnioskodawczynię.

Jest to więc środek używany w rozumieniu art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni będzie mogła amortyzować nabyty lokal niemieszkalny nr (…) – po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, prowadzonej przez nią działalności gospodarczej – przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej, według zasad określonych w art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wg stawki nie wyżej niż 10%.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Z opisu sprawy wynika, że zamierza Pani 30 kwietnia 2026 r. rozpocząć prowadzenie indywidualnej działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych, której przedmiotem będzie wynajmowanie nieruchomości zabudowanych, lokali (niemieszkalnych, mieszkalnych) stanowiących odrębne nieruchomości, a także nieruchomości niezabudowanych. W kwietniu 2026 roku zostanie zawarta między Pani matką a Panią umowa dożywocia, o której mowa w art. 908 Kodeksu cywilnego, na mocy której stanie się Pani właścicielką lokalu niemieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, z którą związany jest udział (65/100) w nieruchomości wspólnej (prawo wieczystego użytkowania). W zamian zobowiąże się Pani zapewnić matce dożywotnie utrzymanie. Cały lokal niemieszkalny będzie Pani wykorzystywać na działalność gospodarczą. Lokal niemieszkalny nie wymaga adaptacji ani też modernizacji; jest kompletny i zdatny do użytku. Pani matka jest właścicielką lokalu niemieszkalnego od 26 października 2016 roku i przez cały ten okres wykorzystuje lokal niemieszkalny na prowadzenie działalności gospodarczej. W uzupełnieniu do wniosku wskazała Pani, że symbol KŚT lokalu niemieszkalnego to – grupa 1, podgrupa 12, rodzaj 121.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z generalną zasadą zawartą w tym przepisie, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, to między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Podatnik ma zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały, musi:

-stanowić własność lub współwłasność podatnika,

-zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,

-być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

-jego przewidywany okres używania być dłuższy niż rok,

-być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym, składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Stosownie do art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Zgodnie bowiem z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych, określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do przepisu art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku ustalenia wartości początkowej nieruchomości nabytej przez Panią na podstawie umowy o dożywocie należy odnieść się do samego pojęcia umowy o dożywocie.

Zgodnie z art. 908 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przedmiotem świadczenia ze strony zbywcy (dożywotnika) jest więc przeniesienie własności nieruchomości. Nabywca nieruchomości zobowiązuje się natomiast do świadczeń określonych w art. 908 Kodeksu cywilnego. Umowa o dożywocie ma charakter umowy zobowiązującej, odpłatnej i wzajemnej.

Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego majątku; każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).

Zatem stwierdzam, że wartością początkową nabytej przez Panią nieruchomości jest cena jej nabycia wynikająca z aktu notarialnego.

Odnosząc się natomiast do możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji, wskazuję, co następuje.

Co do zasady środek trwały podlega amortyzacji według stawki amortyzacyjnej określonej w Wykazie stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie bowiem z art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stawki amortyzacyjne ustalone w Wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są przyporządkowane do określonych symboli Klasyfikacji Środków Trwałych. W związku z tym, aby ustalić stawkę amortyzacyjną, konieczne jest określenie do jakiej grupy (podgrupy, rodzaju) Klasyfikacji Środków Trwałych środek trwały należy. Jest to konieczne dla właściwego ustalenia stawki amortyzacyjnej.

Wskazuję, że zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864). Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi szczegółowe do Grupy I w KŚT).

Dla lokali niemieszkalnych sklasyfikowanych do grupy 1, podgrupy 12, rodzaj 121 stawka amortyzacyjna wynosi 2,5%.

Istnieje jednak możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika. Kwestię tę uregulowano w art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W podanej definicji „używane” występują dwa istotne sformułowania: pojęcie „przed nabyciem”, które oznacza, że chodzi o przeniesienie własności oraz udowodnienie „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany składnik majątku miał być wykorzystywany. Zgodnie ze słownikową definicją – przez pojęcie używania rozumie się wykorzystywanie, czyli używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem (Słownik współczesny języka polskiego pod red. prof. dr hab. Bogusławy Dunaj wyd. Wilga, Warszawa 1996, s. 1296).

Używanie środka trwałego musi nastąpić przed jego nabyciem przez podatnika, co oznacza, że podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany środek trwały, który przed jego nabyciem był wykorzystywany u poprzedniego właściciela (właścicieli) przez wymagany okres 60 miesięcy.

Przepisy podatkowe nie regulują, jakimi dowodami należy udokumentować używanie środka trwałego. Należy zatem przyjąć, że mogą to być wszelkie wiarygodne dowody potwierdzające używanie środka trwałego w określonym czasie. Ciężar udowodnienia takiego stanu rzeczy spoczywa jednak na podatniku.

Z opisu sprawy wynika, że Pani matka jest właścicielką lokalu niemieszkalnego od 26 października 2016 roku i przez cały ten okres wykorzystuje lokal niemieszkalny na prowadzenie działalności gospodarczej. W poprzednich latach lokal niemieszkalny posiadał innych właścicieli. Wobec tego stwierdzam, że budynek jest używanym środkiem trwałym w rozumieniu art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowanie: na mocy umowy o dożywocie będzie Pani mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych lokalu niemieszkalnego nr (…) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Wartość początkową lokalu niemieszkalnego nr (…) powinna Pani ustalić na podstawie art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wg ceny nabycia określonej w akcie notarialnym dokumentującym nabycie lego lokalu w drodze umowy o dożywocie.

Będzie Pani mogła amortyzować nabyty lokal niemieszkalny nr (…) – po raz pierwszy wprowadzony do Pani ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej – przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej, według zasad określonych w art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wg stawki nie wyższej niż 10%.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna jest wydana przy założeniu, że poprawnie zakwalifikowała Pani lokal niemieszkalny do odpowiedniego klasyfikowania KŚT. Interpretacja nie rozstrzyga o prawidłowości tej klasyfikacji (zasady formalnego przyporządkowania do grupowania statystycznego nie są przepisami prawa podatkowego).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.