Interpretacja indywidualna z dnia 28 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.101.2026.2.ANK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 7 kwietnia 2026 r.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)Zainteresowany będący stroną postępowania

2)Zainteresowany niebędący stroną postępowania

Opis zdarzenia przyszłego

A. Informacje ogólne

X („Wspólnik”) jest (…)

Z sp. z o.o. w likwidacji („Spółka”; Spółka i Wspólnik będą zwani dalej łącznie „Zainteresowanymi”) ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlega w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Jedynym udziałowcem Spółki jest Wspólnik.

Z uwagi na uwarunkowania biznesowe, podjęto decyzję o zaprzestaniu działalności przez grupę Y w Polsce, w tym w szczególności o likwidacji Spółki.

W rezultacie, w dniu … r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki podjęło, na podstawie art. 270 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej: „KSH”), uchwałę o rozwiązaniu Spółki i otwarciu jej likwidacji. Proces ten będzie zmierzać do zakończenia działalności i wykreślenia Spółki z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego („KRS”). Działania podejmowane przez likwidatorów zmierzać będą do zakończenia bieżących interesów Spółki, ściągnięcia wierzytelności, wypełnienia zobowiązań i upłynnienia majątku Spółki (zgodnie z art. 282 § 1 KSH). Po jej zakończeniu zostanie złożony wniosek o wykreślenie Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS, zgodnie z obowiązującymi przepisami KSH (dalej: „Likwidacja”).

Spółka posiada obecnie nieprzedawnione zobowiązania pieniężne wobec Wspólnika z tytułu otrzymanych pożyczek (dalej: „Zobowiązania pożyczkowe”), w tym także z tytułu naliczonych odsetek od tych pożyczek (dalej: „Zobowiązania odsetkowe”; Zobowiązania pożyczkowe i Zobowiązania odsetkowe będą dalej łącznie zwane „Zobowiązaniami”).

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że środki pieniężne gromadzone przez likwidatorów w ramach prowadzonego postępowania likwidacyjnego nie wystarczą na pokrycie Zobowiązań. Tym samym, na koniec Likwidacji w Spółce pozostaną niespłacone Zobowiązania, przy czym nadal nie będą to wówczas zobowiązania przedawnione. Z drugiej strony, Spółka nie będzie posiadała na moment Likwidacji wierzytelności w stosunku do Wspólnika.

Wspólnik nie wyraża zgody i nie zamierza zwolnić Spółki ze Zobowiązań. Wspólnik ani Spółka nie przewidują również zawarcia umowy lub porozumienia, na mocy którego doszłoby do umorzenia Zobowiązań. W szczególności, Zobowiązania nie zostaną umorzone poprzez potrącenie, odnowienie, zwolnienie z długu ani w żaden inny sposób. W konsekwencji, po zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, w dniu wykreślenia Spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS, w Spółce pozostaną niespłacone Zobowiązania, które w momencie wykreślenia Spółki z rejestru nie będą przedawnione.

W związku z opisanym powyżej zdarzeniem przyszłym, Zainteresowani pragną potwierdzić, że zakończenie Likwidacji Spółki, która na moment wykreślenia jej z Rejestru Przedsiębiorców KRS będzie posiadać niespłacone Zobowiązania nie będzie skutkować powstaniem przychodu opodatkowanego na gruncie ustawy o CIT zarówno dla Spółki, jak również Wspólnika.

Pytania:

1) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym w przypadku Likwidacji i wykreślenia Spółki (posiadającej niespłacone, wymagalne i nieprzedawnione Zobowiązania) z rejestru Przedsiębiorców KRS po stronie Wspólnika powstanie przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?

2) Czy kwota Zobowiązań, które na dzień zakończenia Likwidacji i wykreślenia Spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS pozostaną niespłacone i nieprzedawnione będzie stanowić dla Spółki przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

W opinii Zainteresowanych:

Ad 1.

W opisanym zdarzeniu przyszłym w przypadku Likwidacji i wykreślenia Spółki (posiadającej niespłacone, wymagalne i nieprzedawnione Zobowiązania) z rejestru Przedsiębiorców KRS po stronie Wspólnika nie powstanie przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Ad 2.

Kwota Zobowiązań, które na dzień zakończenia Likwidacji i wykreślenia Spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS pozostaną niespłacone i nieprzedawnione nie będzie stanowić dla Spółki przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

UZASADNIENIE

Uwagi ogólne

Zgodnie z art. 272 kodeksu spółek handlowych rozwiązanie spółki z o.o. następuje po przeprowadzeniu likwidacji i wykreśleniu spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS. Zgodnie z art. 282 KSH, w ramach czynności likwidacyjnych likwidatorzy powinni zakończyć bieżące interesy spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić jej majątek. Czynności likwidacyjne mają na celu przeprowadzenie efektywnego procesu likwidacji w taki sposób, by w momencie jego zakończenia w majątku spółki nie było już żadnych składników majątkowych. Tylko wówczas możliwe jest wykreślenie spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS.

Zgodnie natomiast z postanowieniem Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2003 r. (sygn. akt IV CK 256/02), postępowanie likwidacyjne może zostać zakończone nawet pomimo istnienia niezaspokojonych zobowiązań. Zdaniem Sądu, w sytuacji, w której spółka będąca w likwidacji nie prowadzi żadnych interesów i nie ma żadnego majątku, bezzasadne jest przyjęcie założenia, że istnieje realna możliwość zaspokojenia wierzycieli, dlatego utrzymywanie jej bytu prawnego nie jest konieczne, a takie podmioty należy eliminować z obrotu prawnego. Sąd Najwyższy podkreślił, że obowiązujące w tym zakresie przepisy KSH nie wskazują sposobu postępowania w przypadku, gdy spółka z o.o. ma niewypełnione ciążące na niej zobowiązania mimo zbycia w toku postępowania likwidacyjnego całego majątku i przeznaczenia go na spłatę długów. Nie można jednak uznać, że uniemożliwia to wykreślenie z rejestru spółki niezdolnej do działania i niemającej majątku. Przepis art. 282 § 1 KSH należy rozumieć w taki sposób, że zobowiązania tej spółki powinny być wykonane w zakresie, w jakim pozwala na to majątek spółki.

Zaznaczyć należy, że powyższy problem był kilkakrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego i składy orzekające reprezentowały zgodne stanowisko, iż spółka z o.o. może zostać wykreślona z rejestru także wtedy, gdy nie posiada majątku pozwalającego na wypełnienie w toku postępowania likwidacyjnego wszystkich jej zobowiązań i pozostaną one niezaspokojone. W przeciwnym przypadku dochodziłoby do kuriozalnych sytuacji utrzymania w rejestrze spółek nieprowadzących żadnej działalności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 września 2007 r., sygn. akt II CSK 240/07 lub postanowienie Sądu Najwyższego z 18 października 2006 r. sygn. akt II CSK 136/06).

Z powyższego wynika, że pomimo, iż na dzień wykreślenia Spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS Spółka będzie posiadać nieuregulowane Zobowiązania, możliwe jest zakończenie jej bytu prawnego. Zgodnie bowiem z utrwalonym w judykaturze poglądem, istnienie niezaspokojonych wierzycieli nie może być powodem do utrzymywania fikcji istnienia spółki, która nie ma już możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności operacyjnej.

Odnosząc powyższe do przedstawionego przez Zainteresowanych opisu zdarzenia przyszłego uznać należy, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa, możliwa jest likwidacja Spółki i zakończenie jej działalności nawet wtedy, gdy posiada ona niespłacone zobowiązania z tytułu pożyczek względem podmiotu powiązanego. Wówczas, po zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, w momencie wykreślenia Spółki z rejestru Zobowiązania wygasną z mocy prawa (wskutek tego, że Spółka będąca podmiotem zobowiązanym (dłużnikiem) przestanie istnieć).

Uzasadnienie stanowiska Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1

W ocenie Zainteresowanych, w opisanym zdarzeniu przyszłym w przypadku Likwidacji i wykreślenia Spółki (posiadającej niespłacone, wymagalne i nieprzedawnione Zobowiązania) z Rejestru Przedsiębiorców KRS po stronie Wspólnika nie powstanie przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554; dalej: „ustawa o CIT”) nie zawiera definicji pojęcia „przychód podatkowy”. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 tej ustawy otwartego katalogu przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Z kolei w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT wyliczone zostały enumeratywnie te rodzaje przychodów uzyskiwanych przez podatnika, które nie podlegają opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się m.in. otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów). Z powyższych przepisów wynika, że przychodem podatkowym jest kwota otrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów).

Pojęcie „otrzymania odsetek” należy odnieść do tzw. efektywnych form wygaśnięcia zobowiązania. Oznacza to, że odsetkami otrzymanymi będą odsetki, które zostały uregulowane, a wierzyciel pozostał zaspokojony, tj. zarówno odsetki zapłacone, jak i odsetki, które zostały uregulowane w drodze potrącenia wzajemnych wierzytelności. Z kolei, tzw. nieefektywne formy wygaśnięcia zobowiązań, które nie prowadzą do zaspokojenia wierzyciela, nie mogą skutkować uznaniem, że wierzyciel „otrzymał” odsetki w rozumieniu ustawy o CIT, a przez to, że powinien wykazać z tego tytułu przychód podlegający opodatkowaniu.

W ocenie Zainteresowanych nie budzi wątpliwości, że wygaśnięcie Zobowiązań odsetkowych na skutek likwidacji osoby dłużnika (tj. Spółki) i wykreślenia jej z KRS stanowi tzw. nieefektywną formę wygaśnięcia zobowiązania, co oznacza, że należności odsetkowe, które wygasły w wyniku tego zdarzenia, nie mogą być uznane za odsetki otrzymane.

W świetle powyższego, kwota naliczonych Zobowiązań odsetkowych, które na dzień zakończenia Likwidacji Spółki i wykreślenia jej z KRS wygasną z mocy prawa, nie będzie stanowiła przychodu podatkowego Wspólnika. Jak wskazano powyżej, Likwidacja Spółki i wykreślenie jej z KRS nie prowadzi bowiem do efektywnego uregulowania zobowiązania, a jedynie powoduje jego wygaśnięcie, przy czym Wspólnik jako wierzyciel nie zostanie zaspokojony. W wyniku tego zdarzenia Zobowiązania odsetkowe w żaden sposób nie zostaną uregulowane, lecz wygasną bez zaspokojenia wierzyciela. Tym samym, skutków wygaśnięcia Zobowiązań odsetkowych nie można utożsamiać z otrzymaniem odsetek. A zatem odsetki te podlegać będą wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego poglądem, przychodami podatkowymi, o których mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy o CIT są co do zasady, wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym. Zatem, jako przychód dla celów podatkowych należy traktować tylko takie zdarzenia, które powodują rzeczywisty wzrost majątku podatnika. Tymczasem, wygaśnięcie Zobowiązań nie spowoduje zwiększenia majątku Wspólnika. W konsekwencji, zdaniem Wspólnika, po jego stronie nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Brak skutków podatkowych po stronie wspólnika likwidowanej spółki z tytułu wygaśnięcia należności w związku z likwidacją spółki i wykreśleniem jej z rejestru potwierdzają organy podatkowe, np. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach z:

- 28 marca 2023 r., znak: 0111-KDIB2-1.4010.46.2023.2.MKO i

- 22 stycznia 2019 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.490.2018.1.BG.

Uzasadnienie stanowiska Zainteresowanych w zakresie pytania nr 2

W ocenie Zainteresowanych, kwota Zobowiązań, które na dzień zakończenia Likwidacji i wykreślenia Spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS pozostaną niespłacone i nieprzedawnione nie będzie stanowić dla Spółki przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Jak już zostało wskazane w uzasadnieniu stanowiska w zakresie pytania nr 1, ustawa o CIT nie zawiera definicji pojęcia „przychód podatkowy”. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 tej ustawy otwartego katalogu przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Brzmienie powyższych przepisów wskazuje, że aby powstał przychód podatkowy, konieczne jest przede wszystkim, aby po stronie podatnika doszło do faktycznego przysporzenia majątkowego, mającego konkretny wymiar finansowy.

W przedmiotowej sprawie, skoro Spółka nie zostanie zwolniona ze Zobowiązań, lecz pozostaną one niespłacone, to nie sposób uznać, że Spółka otrzyma w związku z zakończeniem Likwidacji i wykreśleniem jej z Rejestru Przedsiębiorców jakiekolwiek nieodpłatne (lub częściowo odpłatne) świadczenie (realne przysporzenie). Tym samym nie można mówić o przychodzie na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Stosownie natomiast do treści art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT, przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Oznacza to, że każde umorzenie zobowiązania, co do zasady, powoduje powstanie przychodu.

W pierwszej kolejności Spółka wskazuje, że posiadane przez Spółkę Zobowiązania nie uległy przedawnieniu.

W odniesieniu do kwestii umorzenia zobowiązań, należy ustalić, czy z niespłaconym Zobowiązaniem - w sytuacji, gdy ustaje byt prawny Spółki w wyniku jej Likwidacji - należy w ogóle wiązać pojęcie umorzenia zobowiązania. Tylko wówczas można byłoby stwierdzić powstanie po stronie Spółki przysporzenia, które mogłoby zostać zakwalifikowane jako przychód podatkowy w rozumieniu ustawy o CIT.

W ocenie Spółki z żadną z tych sytuacji nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Przepisy ustawy o CIT nie wskazują, co należy rozumieć przez umorzenie zobowiązania. Zgodnie z definicją słownikową, umorzenie to „całkowita bądź częściowa rezygnacja ze ściągania jakiś należności pieniężnych” (Słownik języka polskiego PWN, dostęp: https://sjp.pwn.pl/slowniki/ umorzenie.html). Skutkiem umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w całości lub w części zobowiązania dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania.

Natomiast w świetle regulacji ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „KC”), należałoby odnieść się do regulacji dotyczących wygaśnięcia wierzytelności lub zobowiązań przez potrącenie, odnowienie, zwolnienie z długu (tj. art. 498-508 KC) i rozważyć, czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym dojdzie do zastosowania któregokolwiek z wyżej wymienionych instrumentów. Jak zauważył bowiem NSA w wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. (sygn. akt II FSK 345/09), pod pojęciem umorzonych zobowiązań generujących przychód w podatku dochodowym należy rozumieć takie instytucje prawa cywilnego jak zwolnienie z długu, potrącenie i odnowienie. Z podatkowego punktu widzenia najistotniejsze jest, czy w efekcie zastosowania któregokolwiek z powyższych sposobów umorzenia po stronie dłużnika powstanie przysporzenie, które mogłoby zostać zakwalifikowane jako przychód podatkowy.

Potrącenie polega na umorzeniu wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej (art. 498 KC). Przesłanką do wystąpienia potrącenia jest jednakże istnienie wzajemnych wierzytelności i zobowiązań po stronie dwóch podmiotów. W przedmiotowej sprawie na moment Likwidacji Spółka nie będzie posiadała wierzytelności w stosunku do Wspólnika, a zatem w niniejszej sytuacji nie dojdzie do umorzenia wskutek potrącenia.

Odnowienie jest umową między dłużnikiem i wierzycielem, na mocy której dłużnik, w celu umorzenia dotychczasowego zobowiązania zobowiązuje się wobec wierzyciela i za jego zgodą spełnić inne świadczenie albo nawet to samo świadczenie, lecz z innej podstawy prawnej (art. 506 KC). W konsekwencji dotychczasowe zobowiązanie zostaje umorzone, a w jego miejscu pojawia się nowe.

W świetle powyższego, w niniejszej sytuacji niewątpliwie nie dojdzie do odnowienia Zobowiązań w rozumieniu KC. Spółka nie zobowiąże się bowiem wobec Wspólnika (i za jego zgodą) spełnić inne świadczenie lub to samo świadczenie z innej podstawy prawnej.

Do zwolnienia z długu dochodzi natomiast wówczas, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje (art. 508 KC). W tym przypadku warunkiem zwolnienia jest zawarcie umowy i akceptacja przyjętego rozwiązania przez dłużnika przy jednoczesnym wyrażeniu woli na zwolnienie przez wierzyciela.

W przedmiotowej sprawie nie dojdzie do zawarcia przez Spółkę ze Wspólnikiem jakiejkolwiek umowy, w której Wspólnik by zwolnił Spółkę z długu, a Spółka by takie zwolnienie przyjęła. Zatem nie zostaną spełnione warunki pozwalające na uznanie, że doszło do zwolnienia z długu. Wygaśnięcie Zobowiązań na skutek wykreślenia Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS, które jest zdarzeniem niezależnym od woli zarówno wierzyciela jak i dłużnika, nie jest - zdaniem Zainteresowanych - zwolnieniem z długu w rozumieniu przepisów KC.

Opisane we wniosku zdarzenie przyszłe nie może być zatem utożsamiane z umorzeniem zobowiązań, które mogłoby kreować po stronie Spółki przychód do opodatkowania w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, tj. w wysokości wartości umorzonych zobowiązań. W przedmiotowej sprawie do umorzenia bowiem nie dojdzie. Jednocześnie podkreślić należy, że podstawę do rozpoznania przychodu podatkowego zawsze powinno stanowić wystąpienie realnego przysporzenia majątkowego po stronie podatnika. Takie przysporzenie natomiast po stronie Spółki nie wystąpi.

Powyższe znajduje również potwierdzenie w treści art. 8 ust. 6 ustawy o CIT. Zgodnie z tą regulacją, jeżeli z odrębnych przepisów wynika obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych (sporządzenia bilansu) przed upływem przyjętego przez podatnika roku podatkowego, za rok podatkowy uważa się okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych. Zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.), księgi zamyka się m.in. na dzień zakończenia działalności jednostki, w tym również jej sprzedaży, zakończenia likwidacji lub postępowania upadłościowego, o ile nie nastąpiło jego umorzenie. Zatem rok podatkowy Spółki zakończy się z dniem zakończenia Likwidacji. W momencie wykreślenia Spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS, przestanie ona istnieć. Niemożliwe będzie zatem przypisanie jej - jako podmiotowi już nieistniejącemu - jakiegokolwiek przysporzenia, a tym samym przychodu podatkowego z tego tytułu.

W świetle powyższych rozważań, niespłacone Zobowiązania nie będą stanowiły przychodu podatkowego Spółki. Prawidłowość powyższego stanowiska znajduje również potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych wydanych w podobnych sprawach - zob. przykładowo interpretacje wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z:

- 30 marca 2023 r., znak 0111-KDIB2-1.4010.46.2023.2.MKO,

- 8 sierpnia 2022 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.311.2022.1.AND,

- 11 marca 2022 r., znak: 0111-KDIB2-1.4010.2.2022.1.DD,

- 7 stycznia 2022 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.546.2021.1.SG,

- 19 października 2018 r., znak: 0114-KDIP2-2.4010.394.2018.2.AS

- 1 lutego 2018 r., znak: 0114-KDIP2-3.4010.338.2017.1.PS.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

X (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

 Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: