Interpretacja indywidualna z dnia 30 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDWPT.4011.142.2026.1.PPK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 7 kwietnia 2026 r. oraz pismem z 29 kwietnia 2026 r. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1) Zainteresowany będący stroną postępowania: …….

2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:….….

Opis zdarzenia przyszłego

We wniosku przyjęto następujące definicje (poza tymi wskazanymi bezpośrednio w treści wniosku): Wnioskodawcy - łącznie …. i ….. Wnioskodawcy są polskimi rezydentami podatkowymi i podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawcy są osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej.

W 2007 r. Wnioskodawcy zawarli z bankiem ….. (dalej: Bank) umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych „….” (dalej: Kredyt). W ramach umowy Kredytu Wnioskodawcy działali jako konsumenci.

Kredyt, zgodnie z postanowieniami umowy, został udzielony Wnioskodawcom przez Bank w celu pokrycia kosztów nabycia nieruchomości mieszkalnej. Bank wypłacił Wnioskodawcom kwotę 910 000 zł, co stanowiło równowartość 430 973,24 franków szwajcarskich. Wnioskodawcy wydatkowali wszystkie uzyskane w ramach Kredytu środki na nabycie nieruchomości mieszkalnej, w której zamierzali realizować swoje cele mieszkaniowe. Wnioskodawca nie prowadził w tej nieruchomości działalności gospodarczej. W części nieruchomości Zainteresowany prowadzi działalność gospodarczą w postaci ….. W pozostałym zakresie nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie w celu realizacji potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców. Wnioskodawcy w dalszym ciągu spłacają Kredyt.

Uzyskując informację o kolejnych pozytywnych orzeczeniach w sprawach „frankowych” Wnioskodawcy zlecili analizę swojej umowy kredytowej. Na skutek tej analizy okazało się, że niektóre postanowienia umowy Kredytu mogą zostać uznane za abuzywne, dlatego Wnioskodawcy zdecydowali się na złożenie pozwu przeciwko Bankowi o stwierdzenie nieważności umowy kredytowej i zwrot, wraz z ustawowymi odsetkami, nienależnie pobranych świadczeń. W konsekwencji złożenia przez Wnioskodawców pozwu przeciwko ww. Bankowi, Bank skierował przeciwko Wnioskodawcom pozew o zapłatę kwoty 910 000 zł, która odpowiada wypłaconemu przez Bank kapitałowi Kredytu.

W toku postępowania sądowego strony zaczęły negocjacje w zakresie możliwości zawarcia ugody. Zgodnie z aktualną propozycją ugody, Bank proponuje wzajemne rozliczenie polegające, m.in. na potraceniu wzajemnych roszczeń Banku i Wnioskodawców.

Bank dokonał umownego przeliczenia kwot wpłaconych przez Wnioskodawców na złotówki - zgodnie z aktualnym wyliczeniem proponowanym przez Bank, Wnioskodawcy dokonali wpłaty na rzecz Banku łączną kwotę 1 267 720 zł 54 gr. Na kwotę tę składają się takie kwoty jak:

·449 761 zł 52 gr, tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

·136 403,86 CHF, tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

·14 635 zł 28 gr, tytułem Ubezpieczenia …..,

·1 820 zł, tytułem składek na poczet ubezpieczenia,

·6 370 zł, tytułem opłaty i prowizji związanych z kredytem,

·177 196 zł 97 gr, tytułem ustalonych przez Strony części odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu do Banku (tj. …. sierpnia 2023 r.) do …. stycznia 2026 r.

Suma powyżej wskazanych kwot została w projekcie ugody nazwana łącznie jako świadczenie klienta. Natomiast kwota 910 000 zł została w ugodzie określona jako świadczenie Banku.

W tym miejscu Wnioskodawcy wskazują, że kwota opisana w ostatnim tiret powyższego wyliczenia jest kwotą będącą jeszcze przedmiotem negocjacji, zatem kwota najpewniej ulegnie jeszcze zmianie. Wynika to chociażby z faktu, że kwota ta została wyliczona na …. stycznia 2026 r., a najpewniej zostanie ponownie przeliczona na dzień faktycznego zawarcia ugody (jeśli do tego dojdzie). Jednocześnie, mimo ewentualnej zmiany tej kwoty, sama jej podstawa wyliczenia, (tj. fakt, że będą to odsetki za opóźnienie) nie ulegnie zmianie.

Jednocześnie, zgodnie z propozycją postanowień ugody roszczenie Banku w stosunku do Wnioskodawców opiewa na kwotę 910 000 zł. Zgodnie z przedstawioną propozycją, roszczenie Banku miałoby całkowicie wygasnąć w związku z dokonanym potrąceniem. Ponadto, Bank miałby dokonać zwrotu Wnioskodawcom kwoty stanowiącej różnicę między, jak to określił w ugodzie Bank, świadczeniem klientów (w tym ww. odsetki), a kwotą 910 000 zł (tj. świadczeniem Banku). Zgodnie z aktualnym brzmieniem treści ugody, Bank miałby zwrócić Wnioskodawcom kwotę 357 720 zł 54 gr (tj. 1 267 720 zł 54 gr -  910 000 zł = 357 720 zł 54 gr).

W ocenie Wnioskodawców, nawet w przypadku zwiększenia kwoty ww. odsetek (tj. kwoty opisanej w ostatnim tiret ww. wyliczenia) sposób obliczenia kwoty zwrotu nie ulegnie zmianie - zmianie ulec może wyłącznie kwota faktycznie przeznaczona do zwrotu.

Jednocześnie, Bank nie wskazuje jakie kwoty dokładnie składają się na przekazywaną na rzecz Wnioskodawców kwotę - Bank nie wskazuje jej elementów składowych, a jedynie sposób jej obliczenia opisany powyżej.

Ponadto, Bank zobowiązał się do zwrotu Wnioskodawcom kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 18 900 zł (tj. 175% stawki minimalnej). Kwota ta również będzie jeszcze negocjowana między stronami.

Celem ugody i zaproponowanego potrącenia (wraz ze zwrotem różnicy między świadczeniem Wnioskodawców, a świadczeniem Banku) jest doprowadzenie do wzajemnego rozliczenia Stron w taki sposób, aby wyczerpane zostały w całości ich wzajemne rozliczenia. Wolą Stron jest - jak wskazano w ugodzie - ma być, m.in. uchylenie niepewności co do roszczeń stron związanych z zawarciem i wykonywaniem Kredytu. Konsekwencją zawarcia ugody będzie również zakończenie trwania Kredytu oraz sporów sądowych wskazanych szczegółowo w treści ugody, a także zakończenie ewentualnych sporów na przyszłość.

Termin zawarcia ugody nie jest jeszcze ustalony, bowiem to, czy Wnioskodawcy ją zawrą zależy od odpowiedzi na niniejszy wniosek. Ugodę zawrzeć mają oboje Wnioskodawcy, bowiem oboje byli kredytobiorcami.

W tak przedstawionym stanie faktycznym, po stronie Wnioskodawców pojawiły się następujące wątpliwości.

Pytanie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy w tak przedstawionym stanie faktycznym, dokonane między stronami potrącenie oraz dokonany w jego konsekwencji zwrot różnicy między świadczeniem klienta (Wnioskodawców), a świadczeniem Banku, na którą może składać się również część odsetek ustawowych za opóźnienie, stanowi przychód Wnioskodawców podlegający opodatkowaniu?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawców dokonanie między stronami potrącenia oraz dokonany w jego konsekwencji zwrot różnicy między świadczeniem klienta (Wnioskodawców), a świadczeniem Banku nie będzie skutkować powstaniem po stronie Wnioskodawców przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: uPIT), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów szczegółowo opisanych w tym przepisie.

Natomiast, zgodnie z art. 9 ust. 1a uPIT w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest co do zasady suma dochodów ze wszystkich źródeł.

W art. 9 ust. 2 uPIT wskazano natomiast, że poza szczegółowo wskazanymi w tym przepisie wyjątkami, dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy dochodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeśli natomiast suma kosztów przekracza sumę przychodów, różnica taka stanowi stratę podatkową.

Przychody zostały natomiast opisane w art. 11 ust. 1 uPIT - zgodnie z tym przepisem za przychody, z zastrzeżeniem wyjątków, uznajemy otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przychód wiąże się co do zasady z powstaniem po stronie podatnika określonego przysporzenia podatkowego, które winno mieć charakter bezzwrotny i faktycznie otrzymany. Przychód ma mieć bowiem charakter bezzwrotnego przyrostu majątku po stronie podatnika, zatem winien on mieć charakter definitywny.

Zatem, nie każda otrzymana przez podatnika kwota skutkować będzie uznaniem, że po jego stronie powstał przychód podlegający opodatkowaniu. Podobne stanowisko wyraził, m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15, gdzie wskazano, że opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie, a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów, bowiem podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał. Nie w takiej sytuacji zatem przedmiotu opodatkowania.

Ponadto, otrzymanie kredytu przez podatnika, jak również jego następcza spłata są obojętne podatkowo. Przychód podatkowy mógłby pojawić się po stronie podatnika w przypadku umorzenia kredytu lub jego części.

Mając na uwadze powyższe kwestie, w ocenie Wnioskodawców, dokonanie między stronami stosownego potrącenia wzajemnych roszczeń nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu. Potrącenie nie stanowi umorzenia czy zwolnienia z długu, a jest formą rozliczenia wzajemnych roszczeń stron, które są dla siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami. Potrącenie jest zatem formą spłaty zobowiązania, niegenerującą przychodu po stronie jej stron. Podobne stanowisko wyraził tutejszy Organ w interpretacji podatkowej z 17 stycznia 2025 r., nr 0115- KDIT1.4011.713.2024.1.AS.

Ponadto, w zakresie kwot zwracanych przez Bank Wnioskodawcom - tj. różnicy między świadczeniem klienta, a świadczeniem Banku - Wnioskodawcy również stoją na stanowisku, że taki zwrot nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu. Bank nie wskazał w treści ugody co dokładnie składać się będzie na zwracaną Wnioskodawcom kwotę - Bank posługuje się wyłącznie sumą kwot wpłaconych przez Wnioskodawców na rzecz Banku oraz odsetek ustawowych za opóźnienie.

Z powyżej wskazywanych przepisów wynika, że zwrot kwot wcześniej wpłaconych na rzecz Banku, nie stanowi przysporzenia podatkowego podlegającego opodatkowaniu. Po stronie Wnioskodawców nie dochodzi bowiem do realnego przysporzenia - otrzymują oni zwrot wcześniej wpłaconych kwot.

Jednocześnie, odsetki od takich kwot również nie podlegają opodatkowaniu zgodni z brzmieniem art. 21 ust. 1 pkt 95b uPIT. Zgodnie z tym przepisem wolne od podatku dochodowego są takie odsetki, które naliczone zostały z tytułu nieterminowej zapłaty należności niepodlegających opodatkowaniu.

Jeśli zatem zwrot wcześniej wpłaconych kwot nie podlega opodatkowaniu, to również odsetki obliczone od nieterminowego zwrotu takich kwot są wolne od podatku dochodowego.

Potwierdzenie tego stanowiska odnaleźć można w wydanej przez tutejszy Organ interpretacji podatkowej z 17 stycznia 2025 r., nr 0115-KDIT1.4011.713.2024.1.AS, z 6 czerwca 2025 r., nr 0112-KDIL2- 1.4011.341.2025.2.KP, z 5 czerwca 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.418.2025.1.MKA, czy 12 sierpnia 2025 r., nr 0115-KDST2-2.4011.271.2025.4.MS.

W związku z powyższym, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że zarówno dokonanie wzajemnego potrącenia roszczeń stron, jak również następcze dokonanie przez Bank zwrotu nadwyżki (jak to ujęto w ugodzie) świadczenia klienta (Wnioskodawców) ponad świadczenie Banku nie stanowią po stronie Wnioskodawców przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W opisie sprawy wskazali Państwo, że w 2007 r. zawarli z Bankiem umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych „….”. Kredyt, zgodnie z postanowieniami umowy, został Państwu udzielony przez Bank w celu pokrycia kosztów nabycia nieruchomości mieszkalnej. Bank wypłacił Państwu kwotę 910 000 zł, co stanowiło równowartość 430 973,24 franków szwajcarskich. Wydatkowali Państwo wszystkie uzyskane w ramach Kredytu środki na nabycie nieruchomości mieszkalnej, w której zamierzali realizować swoje cele mieszkaniowe. Zdecydowali się Państwo na złożenie pozwu przeciwko Bankowi o stwierdzenie nieważności umowy kredytowej i zwrot, wraz z ustawowymi odsetkami, nienależnie pobranych świadczeń. W konsekwencji złożenia przez Państwa pozwu przeciwko ww. Bankowi, Bank skierował przeciwko Państwu pozew o zapłatę kwoty 910 000 zł, która odpowiada wypłaconemu przez Bank kapitałowi Kredytu.  W toku postępowania sądowego strony zaczęły negocjacje w zakresie możliwości zawarcia ugody. Zgodnie z aktualną propozycją ugody, Bank proponuje wzajemne rozliczenie polegające, m.in. na potraceniu wzajemnych roszczeń Banku i Państwa. Bank dokonał umownego przeliczenia kwot wpłaconych przez Państwa na złotówki - zgodnie z aktualnym wyliczeniem proponowanym przez Bank, Wnioskodawcy dokonali wpłaty na rzecz Banku łączną kwotę 1 267 720 zł 54 gr. Jednocześnie, zgodnie z propozycją postanowień ugody roszczenie Banku w stosunku do Państwa opiewa na kwotę 910 000 zł. Zgodnie z przedstawioną propozycją, roszczenie Banku miałby całkowicie wygasnąć w związku z dokonanym potrąceniem. Ponadto, Bank miałby Państwu dokonać zwrotu kwoty stanowiącej różnicę między, jak to określił w ugodzie Bank, świadczeniem klientów (w tym ww. odsetki), a kwotą 910 000 zł (tj. świadczeniem Banku). Zgodnie z aktualnym brzmieniem treści ugody, Bank miałby Państwu zwrócić kwotę 357 720 zł 54 gr (tj. 1 267 720 zł 54 gr - 910 000 zł = 357 720 zł 54 gr).

Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:

Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.

Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).

W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez Bank zwrotu na Państwa rzecz pozostałej kwoty roszczenia otrzymają Państwo z powrotem zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez Bank kwotę uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki będzie obojętny podatkowo.

Tym samym, nie będzie ciążył na Państwu obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

Odnosząc się natomiast do kwestii otrzymania przez Państwa na podstawie ugody odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:

Jednocześnie, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:

1)są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

2)świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro kwota zwrotu ustalona w ugodzie nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem stanowi zwrot wpłaconych przez Państwa środków tytułem wykonania umowy kredytu, to wypłacone przez Bank z tego tytułu odsetki ustawowe za opóźnienie podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Należy zastrzec, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu sprawy i własnego stanowiska, które nie były przedmiotem pytania.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Wyjaśnić również należy, że Organ wydając interpretacje w trybie ww. przepisu, nie odnosi się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu, zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego,bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

…. (Zainteresowany będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.