Interpretacja indywidualna z dnia 28 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDSL1-1.4011.239.2026.1.DS
Odpłatne zbycie udziału we współwłasności nieruchomości nie przyczynia się do powstania obowiązku w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli nie zwiększono udziału wskutek podziału majątku wspólnego i zbycie następuje po pięciu latach od pierwotnego nabycia.
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznegow podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
4 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 4 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 27 marca 2026 r. (wpływ 27 marca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej.
W dniu 7 listopada 2016 r. Wnioskodawca nabył w drodze darowizny od matki następujące nieruchomości:
1.udział ¼ działki niezabudowanej o numerze ewidencyjnym 1 o całkowitej powierzchni 4,215 ha położonej w (…);
2.udział ¼ działki niezabudowanej o numerze ewidencyjnym 2/1 o całkowitej powierzchni 0,76 ha położonej w (…);
3.udział ¼ działki niezabudowanej o numerze ewidencyjnym 2/2 o całkowitej powierzchni 0,0749 ha położonej w (…).
½ udziału powyższych nieruchomości była własnością ciotki Wnioskodawcy, a ¼ udziału powyższych nieruchomości w tym samym dniu stała się własnością siostry Wnioskodawcy.
W dniu (...) października 2021 r. z inicjatywy ciotki Wnioskodawcy doszło na mocy ugody sądowej (prawomocnej z dniem (...) października 2021 r.) do podziału majątku wspólnego w ten sposób że:
1)dokonano fizycznego podziału działki o numerze ewidencyjnym 1 na dwie równe powierzchnią i wartością działki o numerach 1/1 o powierzchni 2,1075 ha i 1/2 o powierzchni 2,1075 ha. Wnioskodawca otrzymał udział ½ działki o numerze 1/2. Współwłaścicielem działki o numerze 1/2 w ½ udziału została siostra Wnioskodawcy;
2)własność działek o numerach 2/1 i 2/2 przyznano w udziałach po ½ Wnioskodawcy i siostrze Wnioskodawcy.
W wyniku podziału nie zmieniła się wartość udziału, ani powierzchnia przypadająca na udział Wnioskodawcy oraz siostry Wnioskodawcy w wydzielonej działce o numerze 1/2. Wartość nabytego udziału w wyniku zniesienia współwłasności była równa wartości udziału Wnioskodawcy przed zniesieniem współwłasności.
W związku z przejęciem dwóch działek o numerach 2/1 i 2/2 przez Wnioskodawcę i jego siostrę w udziale po ½ Wnioskodawca i jego siostra zobowiązali się do zapłaty na rzecz ciotki Wnioskodawcy kwoty po (…) zł tytułem dopłaty.
W wyniku zniesienia współwłasności działek o numerach 2/1 i 2/2 udział Wnioskodawcy i siostry Wnioskodawcy uległ zwiększeniu, w związku z czym na mocy ugody dokonano spłaty ciotki Wnioskodawcy.
W dniu 12 maja 2025 r. Wnioskodawca wraz z siostrą sprzedali w całości działkę o numerze ewidencyjnym 1/2. Wnioskodawca sprzedał swój udział w ½ działki, a siostra Wnioskodawcy sprzedała swój udział w ½ działki temu samemu nabywcy na podstawie jednego aktu notarialnego.
Ponadto pismem z 27 marca 2026 r. uzupełnił Pan opis sprawy następująco:
Działki o numerach 1, 2/1 oraz 2/2 zaewidencjonowane były w momencie darowizny w jednej księdze wieczystej (…).
Po podziale działki 1 powstały działki o numerach 1/1 i 1/2, które również pozostały w tej samej księdze wieczystej.
W momencie sprzedaży działki o nr 1/2 został złożony wniosek do sądu o odłączenie działki o nr 1/2 z księgi wieczystej (…) i przyłączenie jej do księgi wieczystej (…).
Pytanie
Czy w związku z zaistniałym stanem faktycznym Wnioskodawca zobowiązany jest do zapłaty podatku dochodowego z tytułu sprzedaży udziału w działce o nr 1/2?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy podatek dochodowy po sprzedaży udziału w nieruchomości (działce nr 1/2) nie obejmuje dokonanej transakcji sprzedaży, gdyż udział we własności działki nr 1/2 Wnioskodawca nabył w dniu (...) listopada 2016 r., a okres 5 lat już upłynął.
Zauważyć należy, że zniesienie współwłasności nie spowodowało zwiększenia udziałów Wnioskodawcy w sprzedanej nieruchomości.
Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia, o ile w jego wyniku nie doszło do zwiększenia posiadania, a tak było w tym przypadku.
Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego. W stanie faktycznym nie doszło do zwiększenia udziału przypadającego na działkę 1/2.
Zwiększenie udziału miało miejsce w przypadku działek 2/1 i 2/2, które nie były przedmiotem sprzedaży.
Okres 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych liczy się w tym przypadku od roku nabycia tej nieruchomości, a nie od końca roku zniesienia współwłasności.
Analogiczne stanowisko Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej można znaleźć w interpretacji indywidualnej z dnia 9 września 2025 r. nr 0115-KDIT1.4011.554.2025.2.JG oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 17 grudnia 2024 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.757.2024.2.KK.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a)nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b)spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c)prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d)innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
-odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
-zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.
Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.
Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.
Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
Przepis art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), stanowi, że:
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
A zatem, moment zawarcia umowy darowizny jest momentem nabycia nieruchomości przekazywanej w ramach tej darowizny.
Z kolei, w myśl art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Natomiast, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341) stanowi, że:
Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione.
Wykładnia pojęcia nieruchomości była przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego, zgodnie z dominującą w nich koncepcją nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą. Zatem, gdy dla określonej nieruchomości zostanie założona księga wieczysta obowiązuje reguła „jedna księga wieczysta – jedna nieruchomość”. (zob. uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna, z 21 marca 2013 r. sygn. akt III CZP 8/13, opubl: Biuletyn SN rok 2013, Nr 3 oraz Naczelnego Sąd Administracyjnego w wyroku z 24 czerwca 2009 r. sygn. akt. II FSK 292/08).
Z opisu sprawy wynika, że:
· Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
· Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej.
· (...) listopada 2016 r. nabył Pan w drodze darowizny od matki następujące nieruchomości:
-udział ¼ działki niezabudowanej o numerze ewidencyjnym 1 o całkowitej powierzchni 4,215 ha położonej w (…);
-udział ¼ działki niezabudowanej o numerze ewidencyjnym 2/1 o całkowitej powierzchni 0,76 ha położonej w (…);
-udział ¼ działki niezabudowanej o numerze ewidencyjnym 2/2 o całkowitej powierzchni 0,0749 ha położonej w (…).
·½ udziału powyższych nieruchomości była własnością Pana ciotki, a ¼ udziału powyższych nieruchomości w tym samym dniu stała się własnością Pana siostry.
· (...) października 2021 r. z inicjatywy Pana ciotki doszło na mocy ugody sądowej (prawomocnej z dniem 13 października 2021 r.) do podziału majątku wspólnego w ten sposób że:
-dokonano fizycznego podziału działki o numerze ewidencyjnym 1 na dwie równe powierzchnią i wartością działki o numerach 1/1 o powierzchni 2,1075 ha i 1/2 o powierzchni 2,1075 ha. Otrzymał Pan udział ½ działki o numerze 1/2. Współwłaścicielem działki o numerze 1/2 w ½ udziału została Pana siostra;
-własność działek o numerach 2/1 i 2/2 przyznano w udziałach po ½ Panu i Pana siostrze.
· Działki o numerach 1, 2/1 oraz 2/2 zaewidencjonowane były w momencie darowizny w jednej księdze wieczystej (…).
· Po podziale działki 1 powstały działki o numerach 1/1 i 1/2, które również pozostały w tej samej księdze wieczystej.
· W wyniku podziału nie zmieniła się wartość udziału, ani powierzchnia przypadająca na Pana udział oraz Pana siostry w wydzielonej działce o numerze 1/2. Wartość nabytego udziału w wyniku zniesienia współwłasności była równa wartości Pana udziału przed zniesieniem współwłasności.
· W związku z przejęciem dwóch działek o numerach 2/1 i 2/2 przez Pana i Pana siostrę w udziale po ½, Pan i Pana siostra zobowiązali się do zapłaty na rzecz Pana ciotki kwoty po (...) zł tytułem dopłaty.
· W wyniku zniesienia współwłasności działek o numerach 2/1 i 2/2 Pana udział i Pana siostry uległ zwiększeniu, w związku z czym na mocy ugody dokonano spłaty Pana ciotki.
· (...) maja 2025 r. wraz z siostrą sprzedał Pan w całości działkę o numerze ewidencyjnym 1/2. Sprzedał Pan swój udział w ½ działki, a Pana siostra sprzedała swój udział w ½ działki temu samemu nabywcy na podstawie jednego aktu notarialnego. W momencie sprzedaży działki o nr 1/2 został złożony wniosek do sądu o odłączenie działki o nr 1/2 z księgi wieczystej (…) i przyłączenie jej do księgi wieczystej (…).
Konieczna jest więc analiza, czy opisane zniesienie współwłasności miało znaczenie dla ustalenia daty nabycia przez Pana udziału w nieruchomości, który Pan sprzedał 12 maja 2025 r.
Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
W myśl art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi drugiej Kodeksu cywilnego.
Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy.
Stosownie do art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu. Celem postępowania o zniesienie współwłasności jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowiła do tej pory przedmiot współwłasności.
Stosownie do art. 211 Kodeksu cywilnego, zniesienie współwłasności może nastąpić m.in. przez podział rzeczy wspólnej:
Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
Art. 212 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
§ 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi.
§ 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
Z zawartej we wskazanym przepisie definicji wynika, że współwłasność charakteryzuje się trzema podstawowymi cechami: jednością przedmiotu, wielością podmiotów oraz niepodzielnością wspólnego prawa.
Jedność przedmiotu oznacza, że w stosunku współwłasności przedmiotem prawa własności przysługującego kilku osobom jest jedna rzecz ruchoma lub nieruchomość. Jeśli rzecz wchodzi w skład zbioru rzeczy, stanowiącego pewną funkcjonalną całość, to współwłasność dotyczy każdej pojedynczej rzeczy wchodzącej w skład takiego zbioru, nie zaś zbioru. Istotną cechą charakteryzującą współwłasność jest wielość podmiotów prawa własności jednej rzeczy. Chodzi tu o co najmniej dwie lub więcej osób, które pomimo łączącego je stosunku współwłasności są nadal odrębnymi podmiotami prawa. We współwłasności prawo własności przysługuje, jak wynika z brzmienia zacytowanego przepisu, niepodzielnie kilku osobom. Żaden ze współwłaścicieli nie ma więc wyłącznego prawa do fizycznie wydzielonej części rzeczy, a każdemu z nich przysługuje jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli.
Zgodnie z teorią prawa rzeczowego, przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy.
Zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy – w wyniku tego zniesienia – podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału, jaki pierwotnie mu przysługiwał.
Podobne wnioski wynikają z ukształtowanej już linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który twierdzi, że nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia współwłasności, jeśli:
a)podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub
b)wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści się w wartości udziału, jaki przysługiwał tej osobie w majątku wspólnym.
Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki to zniesienie współwłasności nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości. Jeżeli jednak na skutek dokonanego zniesienia współwłasności przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą mu spłaty i dopłaty, wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany udział.
Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, to co do zasady dokonuje się jej podziału na tyle części, ilu jest współwłaścicieli – z uwzględnieniem wartości udziałów posiadanych przed zniesieniem współwłasności. W przypadku różnicy pomiędzy wartością utworzonych części rzeczy a wielkością udziałów, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty/spłaty pieniężne.
Zgodnie z teorią prawa cywilnego, przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tej rzeczy.
Z perspektywy prawa podatkowego, nabycie ma jednak przede wszystkim wymiar zmiany w stanie majątku podatnika – jest uzyskaniem nowych wartości majątkowych. Z tego względu, przyjmuje się, że zniesienie współwłasności, które następuje przez podział rzeczy, nie jest nowym nabyciem w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli:
·podział rzeczy jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty oraz
·wartość rzeczy otrzymanej przez podatnika w wyniku podziału mieści się w wartości udziału we współwłasności rzeczy, jaki przysługiwał mu przed podziałem.
Opisane w stanie faktycznym zniesienie współwłasności działki 1 nie było dla Pana nowym nabyciem nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ, jak wskazał Pan we wniosku w wyniku podziału nie zmieniła się wartość udziału, ani powierzchnia przypadająca na Pana udział oraz Pana siostry w wydzielonej działce o numerze 1/2. Wartość nabytego udziału w wyniku zniesienia współwłasności była równa wartości Pana udziału przed zniesieniem współwłasności.
Dla oceny, czy sprzedaż udziału w działce 1/2, nastąpiła po upływie 5 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym nabył Pan tę nieruchomość, jako datę jej nabycia należy przyjąć datę umowy darowizny ((...) listopada 2016 r.).
Okres 5-letni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, upłynął zatem z końcem 2021 roku.
W konsekwencji, odpłatne zbycie w 2025 r. udziału 1/2 w działce nr 1/2 nie stanowiło dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest Pan więc zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Wobec powyższego, niniejsza interpretacja indywidualna stanowi ochronę prawnopodatkową tylko dla Pana, a nie dla Pana siostry.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1)z zastosowaniem art. 119a;
2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?