Interpretacja indywidualna z dnia 7 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.122.2026.1.BS

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z grupy X (dalej: „Grupa”), która specjalizuje się w (…).

Wnioskodawca ma formę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą i zarządem na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz jest polskim rezydentem podatkowym i podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest Y S.A., posiadająca 100% udziałów w Spółce. Spółka prowadzi działalność operacyjną, której głównym przedmiotem jest dystrybucja produktów i towarów oraz zarządzanie grupą znaków towarowych X, których jest właścicielem.

Spółka świadczy na rzecz Y S.A. usługi w zakresie dystrybucji, marketingu i sprzedaży. Dystrybuuje produkty zakupione od Y S.A. do klientów bezpośrednich oraz obsługuje rynki nieobsługiwane przez innych dystrybutorów Grupy.

W związku z prowadzoną działalnością Spółka korzysta m.in. z usług faktoringu pełnego (tzw. właściwego) nabywanych od podmiotów trzecich. Zgodnie z postanowieniami umów zawartych w tym zakresie, podmiot świadczący usługi faktoringu na rzecz Spółki (dalej: „Faktor”), nabywa wierzytelności z tytułu dostaw towarów dokonanych przez Spółkę.

Z chwilą zawarcia umowy faktoringu pełnego, Spółka przelewa na Faktora istniejące i przyszłe wierzytelności wobec kontrahentów określonych w liście kontrahentów. Faktor przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika w pełnym zakresie, wynikającym z umowy faktoringu.

Co do zasady wierzytelności są nabywane automatycznie po ich powstaniu. Faktor może wypłacać Wnioskodawcy zaliczkę na poczet ceny nabycia wierzytelności zaakceptowanych przez Faktora w wysokości 90% lub 95% wartości nominalnej wierzytelności, w zależności od postanowień umowy. Faktor przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności dłużnika pod warunkiem spełnienia przez nabywane wierzytelności warunków określonych w umowie faktoringu. Z uwagi na to, że zawarte umowy są umowami faktoringu pełnego, Faktorowi nie przysługuje regres (tj. prawo do zwrotnego przeniesienia wierzytelności na Spółkę) w przypadku, gdy dojdzie do stanu niewypłacalności dłużnika i niespłacenia wierzytelności w terminie wymagalności.

Sposób kalkulacji wynagrodzenia Faktora w ramach umów faktoringu pełnego jest określony w zawartych umowach faktoringu. W praktyce wynagrodzenie Faktora może stanowić dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje każdorazowo określone w każdej umowie faktoringu i tabeli opłat i prowizji.

Pytanie

Czy koszty wynagrodzenia Faktora jakie Wnioskodawca ponosi oraz będzie ponosił w przyszłości na podstawie umowy faktoringu pełnego stanowią dla Wnioskodawcy koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie może mieć do nich zastosowanie wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty wynagrodzenia Faktora jakie Wnioskodawca ponosi i będzie ponosił w przyszłości na podstawie umów faktoringu pełnego nie stanowią kosztów finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie będzie mieć do nich zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że co do zasady wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami.

Przepisy ustawy o CIT przewidują jednak ograniczenia w zakresie możliwości zaliczenia do koszt w uzyskania przychód w podatnika wydatków ponoszonych na pozyskanie finansowania zewnętrznego (np. pożyczkowego czy kredytowego). W tym zakresie, przepis art. 15c ust. 1 przewiduje, że podatnicy, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:

1) kwotę 3 000 000 zł albo

2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.

Zgodnie z art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.

Jak wynika z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Wskazane wyliczenie w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT ma charakter przykładowy i nie enumeratywny. Świadczy o tym użyte w przepisie sformułowanie „w szczególności”. Kluczowe znaczenie dla uznania danego wydatku za koszty finansowania dłużnego ma więc ocena czy stanowi on koszt związany z pozyskaniem środków finansowych i korzystaniem z tych środków.

W celu oceny czy wynagrodzenie Faktora stanowi koszty finansowania dłużnego należy więc przeanalizować czy stanowi ono wynagrodzenie za pozyskanie środków finansowych i korzystanie z tych środków przez Wnioskodawcę.

W polskim prawie umowa faktoringu jest umową nienazwaną, którą można zawrzeć zgodnie z zasadą swobody umów uregulowaną w art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilny (Dz.U. 2025 poz. 1071, dalej: „Kodeks cywilny”).

Do umowy faktoringu znajdują zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 509 Kodeksu cywilnego, mówiące o swobodzie przelewu wierzytelności, zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

W następstwie zawarcia umowy faktoringu pełnego następuje więc zmiana wierzyciela. W miejsce podmiotu, który dokonał sprzedaży towarów i usług i uzyskał w związku z tym roszczenie wobec dłużnika o zapłatę ceny za sprzedany towar lub usługę, roszczenie wobec dłużnika o zapłatę tej ceny przechodzi na faktora. Faktorant otrzymuje od faktora środki finansowe, które odpowiadają całości lub części przenoszonych wierzytelności, przed terminem ich płatności, a celem takiego działania jest sprawne uzyskanie kwoty pieniężnej, na jaką opiewa wierzytelność przelana na faktora. Faktorant, przelewając bowiem swoją wierzytelność, uzyskuje od faktora, kwotę odpowiadającą jej wysokości pomniejszoną jedynie o wynagrodzenie faktora.

Faktoring pełny w przeciwieństwie do tzw. faktoringu niepełnego (niewłaściwego) jest więc usługą finansową, której głównym celem jest przejęcie od wierzyciela ryzyka niewypłacalności dłużnika w zamian za uzgodnione przez strony wynagrodzenie (z reguły jest to dyskonto lub odsetki).

W istocie, wydatki ponoszone na podstawie umów faktoringu pełnego stanowią koszty ponoszone w zamian za przejęcie ryzyka niewypłacalności dłużnika. Zdaniem Wnioskodawcy, umowa faktoringu pełnego nie powinna być traktowana jako umowa, na podstawie której następuje udostępnienie środków pieniężnych pod tytułem zwrotnym. Przekazanie środków pieniężnych ma charakter definitywny w zamian za zbycie wierzytelności. Stanowi więc swoistą cenę za nabycie wierzytelności od faktoranta. Koszty ponoszone w związku z faktoringiem nie stanowią więc kosztów ponoszonych w celu pozyskania zewnętrznego finansowania, ale zdjęcia z faktoranta negatywnych konsekwencji finansowych na wypadek zrealizowania się ryzyka niewypłacalności dłużnika i trudności ze spłatą wierzytelności. Zdaniem Wnioskodawcy, umowa faktoringu pełnego jest więc umową podobną do cesji wierzytelności.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w najnowszych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przykładowo w wyroku z 21 sierpnia 2025 r. (sygn. akt III SA/Wa 1027/25) Sąd wskazał, iż: „W odniesieniu zatem do faktoringu właściwego (pełnego), z jakim do mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, nie występuje element zwrotny (…). Jedyną czynnością, jaką wykonuje, jest przelew środków pieniężnych za nabywaną wierzytelność, przy czym przelew nie pokrywa pełnej kwoty należności, zaś różnica jest wynagrodzeniem faktora za wykup wierzytelności przed upływem terminu ich zapłaty. W wyniku tej czynności spółka uzyskuje środki pieniężne wcześniej niż otrzymałaby je, gdyby czekała na standardowy termin płatności od swoich dłużników. Ponadto spółka pozbywa się ryzyka związanego z niewypłacalnością dłużników. Wobec powyższego faktoring właściwy (pełny) nie spełnia ekonomicznej funkcji pożyczki. Nie można zatem uznać kwoty dyskonta za inne przychody równoważne ekonomicznie odsetkom ani tym bardziej za odsetki. Dyskonto jest więc wydatkiem związanym ze sprzedażą wierzytelności. Otrzymane środki z tytułu sprzedaży wierzytelności stanowią definitywne przysporzenie i nie podlegają zwrotowi”.

Podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2025 r. (sygn. akt III SA/Wa 1034/25) Sąd zauważył, iż: „W przypadku faktoringu pełnego nie występuje natomiast element zwrotny. Przedsiębiorca faktoringowy ani nie udostępnia klientowi środków pieniężnych o charakterze zwrotnym, ani nie udostępnia przedmiotu, który sam nabył. Jedyną czynnością, jaką wykonuje, jest przelew środków pieniężnych za nabywaną wierzytelność. W wyniku tej czynności klient uzyskuje środki pieniężne wcześniej, niż otrzymałby je, gdyby czekał na standardowy termin płatności od swoich dłużników. Ponadto, pozbywa się również - i to definitywnie - ryzyka niewypłacalności dłużników. Tym samym faktoring właściwy, w przeciwieństwie do faktoringu odwróconego, nie spełnia ekonomicznej funkcji pożyczki. Opisane we wniosku wydatki są zatem wydatkami, które można porównać do wydatków związanych ze sprzedażą wierzytelności. Otrzymane środki z tytułu sprzedaży wierzytelności stanowią definitywne przysporzenie i nie podlegają zwrotowi (…). Ustawodawca także w zakresie uregulowań prawnych związanych z rachunkowością za koszty finansowania zewnętrznego (koszty finansowania dłużnego na mocy ustawy o CIT) uznał przede wszystkim odsetki, ale także inne koszty, ponoszone przez przedsiębiorców w związku z pożyczeniem obcych środków (np. na działalność bieżącą lub inwestycyjną), czyli głównie wskutek zaciągnięcia kredytów, pożyczek czy emisji dłużnych papierów wartościowych (obligacji). Należy zatem jeszcze raz podkreślić odmienność umowy faktoringu właściwego (pełnego) od umów pożyczki czy kredytu, albowiem w umowie faktoringu właściwego (pełnego) nie ma mowy o „zwrocie środków”.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez:

- Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2023 r. sygn. akt II FSK 391/22,

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1035/25,

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1789/24,

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 768/24,

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 828/21.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie faktora (w formie wypłacanego dyskonta, odsetek faktoringowych oraz innych opłat i prowizji) nie jest zatem kosztem finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ustawy o CIT, ponieważ nie wiąże się z pozyskaniem ani korzystaniem ze środków finansowych od innych podmiotów. Charakter kosztów ponoszonych na podstawie umów faktoringu pełnego, jak to ma miejsce w przypadku Wnioskodawcy, jest odmienny od kosztów ponoszonych na podstawie umów pożyczek lub kredytów, gdzie koszty ponoszone na podstawie tych umów dotyczą otrzymania środków pieniężnych pod tytułem zwrotnym.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wynagrodzenie wypłacane na rzecz Faktora nie powinno podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 15c ustawy o CIT i wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Zgodnie z powyższym, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami.

Na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15c ust. 3 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 15c ust. 13 omawianej ustawy:

Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ustawy o CIT dotyczy kosztów finansowania dłużnego. Nie jest przy tym istotne na rzecz kogo koszty te zostały poniesione. W szczególności regulacja ta nie uzależnia jej stosowania od tego, czy udzielającym finansowanie jest podmiot powiązany z podatnikiem, ani też jaki rodzaj umowy faktoringu został zawarty między kontrahentami.

Jak wynika z opisu sprawy, w związku z prowadzoną działalnością Spółka korzysta m.in. z usług faktoringu pełnego (tzw. właściwego) nabywanych od podmiotów trzecich. Zgodnie z postanowieniami umów zawartych w tym zakresie, podmiot świadczący usługi faktoringu na rzecz Spółki (Faktor), nabywa wierzytelności z tytułu dostaw towarów dokonanych przez Spółkę.

Z chwilą zawarcia umowy faktoringu pełnego, Spółka przelewa na Faktora istniejące i przyszłe wierzytelności wobec kontrahentów określonych w liście kontrahentów. Faktor przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika w pełnym zakresie, wynikającym z umowy faktoringu.

Co do zasady wierzytelności są nabywane automatycznie po ich powstaniu. Faktor może wypłacać Wnioskodawcy zaliczkę na poczet ceny nabycia wierzytelności zaakceptowanych przez Faktora w wysokości 90% lub 95% wartości nominalnej wierzytelności, w zależności od postanowień umowy. Faktor przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności dłużnika pod warunkiem spełnienia przez nabywane wierzytelności warunków określonych w umowie faktoringu. Z uwagi na to, że zawarte umowy są umowami faktoringu pełnego, Faktorowi nie przysługuje regres (tj. prawo do zwrotnego przeniesienia wierzytelności na Spółkę) w przypadku, gdy dojdzie do stanu niewypłacalności dłużnika i niespłacenia wierzytelności w terminie wymagalności.

Sposób kalkulacji wynagrodzenia Faktora w ramach umów faktoringu pełnego jest określony w zawartych umowach faktoringu. W praktyce wynagrodzenie Faktora może stanowić dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje każdorazowo określone w każdej umowie faktoringu i tabeli opłat i prowizji.

Przedmiotem Państwa wątpliwości, w tak przedstawionych okolicznościach, jest kwestia ustalenia, czy koszty wynagrodzenia Faktora jakie Wnioskodawca ponosi oraz będzie ponosił w przyszłości na podstawie umowy faktoringu pełnego stanowią dla Wnioskodawcy koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie może mieć do nich zastosowanie wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że umowa faktoringu nie jest zdefiniowana w polskich przepisach, co oznacza, iż jest traktowana jako „umowa nienazwana”. Do umowy faktoringu znajdują zatem zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 509 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) mówiące o swobodzie przelewu wierzytelności. Zgodnie z ich treścią wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

W następstwie umowy faktoringu następuje zmiana wierzyciela. W miejsce podmiotu, który dokonał sprzedaży towarów i usług i uzyskał w związku z tym roszczenie wobec dłużnika o zapłatę ceny za sprzedany towar lub usługę, roszczenie wobec dłużnika o zapłatę tej ceny przechodzi na faktora. Nie zmienia to jednak faktu, że w wyniku umowy faktoringu, faktorant otrzymuje od faktora środki finansowe, które odpowiadają całości lub części przenoszonych wierzytelności, przed terminem ich płatności. Celem takiego działania jest uzyskanie w miarę szybko kwoty pieniężnej, na jaką opiewa wierzytelność przelana na faktora. Faktorant, przelewając bowiem swoją wierzytelność, uzyskuje od faktora, nierzadko od razu, kwotę odpowiadającą jej wysokości pomniejszoną jedynie o prowizję faktora.

Należy zaznaczyć, że faktoring polega na wykupie przez faktora (bank lub inną instytucję finansową) nieprzeterminowanych wierzytelności finansowych, które powstały pomiędzy dostawcą towarów lub usług a ich odbiorcą. Przedsiębiorstwo korzystające z faktoringu szybciej otrzymuje środki finansowe wynikające z zawartej transakcji sprzedaży. Faktoring pozwala zatem przedsiębiorstwu skrócić cykl rotacji należności, a więc poprawić jego bieżącą płynność. Ponadto faktoring umożliwia podmiotom gospodarczym ograniczyć ryzyko niewypłacalności kontrahenta (ryzyko to podejmuje faktor). Nie ulega zatem wątpliwości, że faktoring stanowi formę finansowania działalności gospodarczej. Również w przypadku opisanych transakcji w ramach faktoringu dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje określone w umowie stanowią wynagrodzenie Faktora należne w zamian za przystąpienie do umowy faktoringu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego („dyrektywa ATAD”), która stworzyła podstawy do wprowadzenia w ustawie CIT przepisów ograniczających koszty finansowania dłużnego:

Wynikający z powyższej dyrektywy zakres pojęcia „finansowanie zewnętrzne” jest bardzo szeroki, a treść przywołanego art. 15c ust. 12 ustawy CIT wskazuje, że katalog kosztów ujętych w definicji „kosztów finansowania dłużnego” ma charakter przykładowy (nie enumeratywny), o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowań „wszelkiego rodzaju koszty” oraz „w szczególności”. Nie budzi zatem wątpliwości, że definicja kosztów finansowania dłużnego została nakreślona zarówno w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i w dyrektywie bardzo szeroko. Każdorazowo o tym, czy dany koszt stanowi „koszt finansowania dłużnego” decydować będzie, czy jest to „koszt związany z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z nich”.

W okolicznościach przedstawionych we wniosku koszty wynagrodzenia faktora wiążą się z uzyskaniem od tego faktora środków finansowych i z korzystaniem z tych środków.

Podkreślić należy, że bez względu na rodzaj faktoringu podstawową jego funkcją jest funkcja finansowa, w ramach umowy faktoringu faktor przejmuje finansowane wierzytelności, jednak jego wynagrodzenie nie jest tylko i wyłącznie zapłatą za przejęte do wyegzekwowania wierzytelności.

Potwierdzenie powyższej tezy można znaleźć w piśmiennictwie, przykładowo:

W wydawnictwie pn. „Prawo zobowiązań - umowy nienazwane. System Prawa Prywatnego. Tom 9 Prawo zobowiązań - umowy nienazwane. Tom 9 wyd. 4 rok 2023 pod red. prof. dr hab. Wojciecha Jana Katnera, czytamy: „Podstawowym celem zawarcia umowy faktoringu jest bezzwłoczne pozyskanie przez przedsiębiorcę środków obrotowych, tj. odpłatne uzyskanie dostępu do krótkoterminowego kredytowania działalności bieżącej, gwarantowanych, natychmiastowych opłat za towary w drodze refinansowania kredytu kupieckiego i zachowanie tą drogą płynności finansowej. Nie jest nim natomiast eliminacja wierzytelności z majątku faktoranta.

Innymi słowy, cesja wierzytelności jest środkiem, a nie celem umowy faktoringu. Dzięki stałemu wsparciu instytucji faktoringowej, przedsiębiorca zapewnia sobie środki finansowe, zanim nadejdzie termin płatności faktur za dostarczony towar i unika trudności związanych z nieterminową zapłatą ceny. Jest to więc alternatywna w stosunku do kredytu bankowego, metoda finansowania zwłaszcza małych i średnich producentów i dostawców, odczuwających przejściowy brak kapitału. W zamian za wsparcie finansowe przedsiębiorca przenosi na faktora zarówno wierzytelności z istniejących już umów sprzedaży lub dostawy, ale jeszcze niewymagalne, a także wierzytelności przyszłe z niezawartych jeszcze kontraktów.

(...) Dzięki faktoringowi uzyskuje tani i szybki dostęp do środków pieniężnych, co umożliwia mu utrzymanie płynności finansowej, prowadzenie racjonalnej strategii zarządzania kredytem kupieckim, a co za tym idzie, zachowanie wiarygodności na bardzo konkurencyjnym rynku”.

Z kolei w wydawnictwie pn. "Prawo umów handlowych. System Prawa Handlowego Tom 5C red. Stec/Katner" czytamy: "Funkcja finansowa (finansowania działalności przedsiębiorcy, ang. financing function, niem. eine Finanzierungsfunktion) polega na tym, że w zamian za przenoszoną na faktora wierzytelność faktorant otrzymuje do dyspozycji określoną sumę pieniędzy, którą może wykorzystać bez potrzeby oczekiwania na nadejście terminu wymagalności zbytej wierzytelności i spełnienie świadczenia przez dłużnika. Jest ona często uznawana za podstawową funkcję faktoringu stanowiącą o jego istocie. Jej celem jest likwidacja zatorów płatniczych związanych z odraczaniem dłużnikom terminu zapłaty w umowach sprzedaży, dostawy lub o świadczenie usług. Faktorant ma bowiem zapewnioną płynność finansową, mogąc w szczególności przeznaczyć uzyskane środki na bieżącą działalność (np. dokonując zapłaty gotówkowej z upustem) lub spłatę zobowiązań, i to poprzez upłynnienie własnych, istniejących, zamrożonych aktywów (w postaci niewymagalnych wierzytelności), a nie zaciągnięcie nowego zobowiązania i powiększanie pasywów. Realizacja przez faktoring funkcji finansowej umożliwia także skrócenie bilansu i poprawienie jego struktury. Umowa faktoringu może przy tym przewidywać, że faktorant nie musi korzystać z udostępnionych środków i ponosić związanych z tym kosztów, jeżeli nie ma takiej potrzeby. Ilość pieniędzy otrzymanych przez faktoranta do dyspozycji stanowi pewien procent wysokości nominalnej przeniesionych wierzytelności, zależny od przyjętego przez strony rodzaju faktoringu. W doktrynie można się spotkać z określaniem tej funkcji mianem likwidacyjnej, czego uzasadnieniem ma być jej cel w postaci usunięcia wierzytelności z majątku faktoranta. Nie wydaje się to jednak właściwe, ponieważ faktoring z założenia prowadzi do usuwania wierzytelności z majątku faktoranta (jako przenoszonych na faktora), a wątpliwości w tej mierze mogłyby być podnoszone w przypadku braku realizacji przez faktora w konkretnej sytuacji raczej funkcji del credere niż finansowej.

Funkcja gwarancyjna jest w przypadku faktoringu pełnego funkcją dodatkową i nie wyklucza ona funkcji finansowej. Zresztą w praktyce w większości przypadku realizacja umowy faktoringu jest taka sama jak umowy faktoringu niepełnego, ponieważ - faktor zgadza się na realizację tej funkcji wówczas, gdy uważa dłużnika za wypłacalnego i w dobrej kondycji finansowej, względnie korzysta z usług ubezpieczyciela”.

Za słusznością przedstawionego w niniejszym uzasadnieniu stanowiska przemawiają również tezy zawarte w interpretacji ogólnej Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 15 lutego 2021 r. nr DD5.8201.11.2020 w sprawie zasad ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu przy zbyciu wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringu, dotyczące faktoringu, gdzie wskazano, iż „umowa faktoringu nie jest zdefiniowana w polskich przepisach co oznacza, iż jest traktowana jako "umowa nienazwana". Do umowy faktoringu znajdują zatem zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 509 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm. - zwaną dalej "kodeks cywilny") mówiące o swobodzie przelewu wierzytelności. Zgodnie z ich treścią wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Faktoring występuje w kilku wariantach w zależności od tego na którym podmiocie (faktorze czy faktorancie) spoczywa ryzyko niewypłacalności kontrahenta. Faktoring bez regresu (tzw. faktoring pełny) oznacza sytuację, w której faktor wraz z przejęciem prawa do wierzytelności, przejmuje na siebie także ryzyko niewypłacalności kontrahenta. Z kolei faktoring z regresem (tzw. faktoring niepełny) oznacza sytuację, gdy faktor nie bierze na siebie ryzyka niewypłacalności kontrahenta. Odmianą faktoringu pełnego i niepełnego jest tzw. faktoring mieszany, w którym faktorant przenosi część ryzyka niespłacenia zobowiązania na faktora, tj. faktor przejmuje ryzyko tylko do wysokości ustalonej kwoty.

(...) zakres świadczonych przez faktora w ramach umowy faktoringu usług jest szerszy niż samo nabywanie i egzekwowanie wierzytelności. Umowa faktoringu jest zazwyczaj umową odpłatną, co oznacza, iż za wykonywane w jej ramach usługi faktor pobiera od faktoranta wynagrodzenie, w postaci prowizji, opłat czy odsetek faktoringowych.

Z punktu widzenia faktoranta zawarcie umowy faktoringu ma na celu poprawę płynności finansowej wierzyciela, poprzez możliwość wcześniejszego dysponowania środkami finansowymi, należnymi takiemu wierzycielowi od dłużnika. Dzięki usłudze faktoringu podatnik uzyskuje środki finansowe zaraz po wystawieniu faktury, niezależnie od wskazanego terminu jej płatności. Z tego względu usługa faktoringowa jest często uznawana za ekonomiczny odpowiednik krótkoterminowego kredytu obrotowego.”

W opisanym we wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Faktor zobowiązuje się do nabywania wierzytelności Spółki, za co przysługuje mu wynagrodzenie (dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje), stanowiące zapłatę za udostępnienie środków i korzystanie z nich. Oznacza to, że ponoszone koszty wynagrodzenia uzyskiwanego przez Faktora w ramach faktoringu - stanowią koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko, sprowadzające się do twierdzenia, że koszty wynagrodzenia Faktora jakie Wnioskodawca ponosi i będzie ponosił w przyszłości na podstawie umów faktoringu pełnego nie stanowią kosztów finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie będzie mieć do nich zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Podkreślić również należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 24 września 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 292/24 wskazał, że „W kwestii zarzutu procesowego obejmującego nie odniesienie się przez DKIS do orzeczeń sądów administracyjnych Sąd stoi na stanowisku, że nie jest rolą organu interpretującego w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej przepisów polemika z orzeczeniami sądów administracyjnych. DKIS ma skupić się na odniesieniu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego z wniosku o wydanie interpretacji do przepisów, a nie do orzeczeń sądowych, które nie stanowią źródła prawa. Jakkolwiek Wnioskodawca może oprzeć swoje stanowiska na poglądach orzecznictwa przyjmując je jako własne, to DKIS ma dokonać własnej interpretacji przepisów, których ten wniosek dotyczy. Wynika to również ze specyfiki, indywidualizacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawartego w każdym z odrębnych wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej i w konsekwencji odnoszących się do nich interpretacji oraz wyroków”.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.