Interpretacja indywidualna z dnia 27 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-2.4012.185.2026.2.AA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanufaktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 2 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. Sp. z o.o., dalej zwana „Spółką” świadczy usługi odpłatnej windykacji na rzecz banków i firm leasingowych, polegające na odzyskiwaniu od dłużników (podmiotów, które zawarły umowy kredytów, pożyczek lub leasingu rzeczy ruchomych) zaległych opłat oraz dodatkowych kosztów związanych z postępowaniem upominawczym.

W przypadku, gdy dłużnik użytkuje rzeczy ruchome, zadaniem Spółki jest ich odebranie od dłużnika i zwrot do leasingodawcy/wynajmującego. Spółka dokonuje inwentaryzacji przejętych przedmiotów, dokumentuje ich stan techniczny (sporządza odpowiedni protokół), jeśli to niezbędne, może dokonywać drobnych napraw (np. naprawy lub wymiany uszkodzonej opon w samochodzie, wymiany przepalonej żarówki, itp.). Odzyskane rzeczy ruchome są przekazywane bezzwłocznie na parking wskazany przez kontrahenta Spółki. Spółka nie staje się właścicielem przejętych rzeczy ruchomych, przez cały okres współpracy, rzeczy te stanowią własność zleceniodawcy. Spółka nie ma również prawa najmu, dzierżawy lub leasingu windykowanych rzeczy ruchomych. Zawierane umowy przez Spółkę bardzo jednoznacznie wskazują zakres jej obowiązków oraz sposób wykonania usługi windykacyjnej.

Przedmiotowy wniosek o interpretację indywidualną dotyczy wyłącznie windykacji należności i odzyskiwania samochodów osobowych o maksymalnej ładowności do 3,5 t, tzw. „pojazdów samochodowych” w rozumieniu ustawy o VAT. Zatem poniżej przedstawiają Państwo czynności i wydatki, które może wykonać/ponieść Spółka w związku z czynnościami odzyskiwania samochodów osobowych.

Zgodnie z zawartymi umowami z kontrahentami, A. Spółka z o.o. organizuje transport zabezpieczonych samochodów na parking wskazany przez zleceniodawcę (właściciela pojazdu).

Jeśli samochód jest sprawny technicznie, posiada ważne badania techniczne oraz ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) i Auto-casco (AC), transport odbywa się „na kołach”, czyli pracownik Spółki samodzielnie prowadzi pojazd. W sytuacji, gdy stan techniczny lub prawny nie zezwala na poruszanie się danego pojazdu po drogach publicznych, samochód jest holowany przez podmiot trzeci na zlecenie Spółki.

W związku z działaniami podejmowanymi przez Spółkę, występuje konieczność poniesienia dodatkowych kosztów takich jak m.in.: koszty paliwa, holowania, parkowania pojazdu na parkingu strzeżonym, zakupu materiałów eksploatacyjnych (m.in. żarówki, płyny, naprawa ogumienia). Spółka ponosi je we własnym zakresie, a następnie obciąża nimi zleceniodawcę, w tym celu wystawia fakturę raz w miesiącu.

Spółka nie wykorzystuje odebranych samochodów do własnych celów prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ma możliwości, aby pracownik Spółki użytkował odebrany pojazd do własnych celów prywatnych. Taką ewentualność wykluczają postanowienia zawartej umowy z kontrahentem, fakt odpowiedzialności A. Sp. z o.o. za jakiekolwiek uszkodzenia pojazdu od momentu jego odebrania dłużnikowi do dnia przekazania w wyznaczone miejsce przez zleceniodawcę oraz zawarte umowy ubezpieczenia działalności przez A. Sp. z o.o. Odzyskane samochody znajdują się we władaniu Spółki przez kilka godzin, maksymalnie dwa dni, od momentu ich odebrania dłużnikowi do momentu odholowania na wyznaczony parking.

Również ponoszone dodatkowe wydatki na paliwo, holowanie, parking są wyłącznie związane z wykonywaną usługą windykacji.

Spółka nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu dla odzyskiwanych samochodów, nie zgłasza ich w urzędzie skarbowym na druku VAT-26.

Z perspektywy Spółki nie ma znaczenia, czy windykowane samochody spełniają kryteria wskazane w art. 86a ust 4 i 9 ustawy o VAT (ilość rzędów siedzeń, istnienie przegrody oddzielającej część pasażerską od ładunkowej, pojazdy specjalnego przeznaczenia, czy przeznaczone do przewozu więcej niż 10 osób). Jak wskazano powyżej, żadnego z windykowanych pojazdów nie wykorzystuje na własne cele gospodarcze.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

A. Sp. z o.o. jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

Z posiadanych przez Spółkę dokumentów i informacji wynika, że ponoszone wydatki, przedstawione we wniosku o interpretację indywidualną, dotyczą wyłącznie pojazdów będących przedmiotem windykacji. W żadnym wymiarze nie dotyczą one samochodów osobowych użytkowanych przez Spółkę przez jej pracowników w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wydatki objęte wnioskiem o wydanie interpretacji, dotyczą wyłącznie pojazdów windykowanych, a działalność ta jest prowadzona odpłatnie i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Pytanie

Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia 100% VAT naliczonego od wydatków ponoszonych w związku ze świadczeniem usług windykacyjnych, tj. wydatków od nabytego paliwa, ewentualnych towarów (np. żarówek, piór wycieraczek, itp.) ponoszonych usług holowania, naprawy ogumienia i parkingu, w związku z odzyskiwanymi pojazdami samochodowymi?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym, przysługuje jej prawo do odliczania 100% VAT naliczonego od wydatków ponoszonych na pojazdy samochodowe, w związku z wykonywanymi usługami windykacyjnymi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT, które nie znajdą zastosowania w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym.

Z treści zacytowanego powyżej przepisu wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest więc związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy).

Odstępstwo od tej ogólnej zasady przewiduje art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, że w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 pkt 1, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika z tytułu nabycia na terytorium kraju towarów lub usług.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że pojazdami samochodowymi na gruncie ustawy o VAT są, zgodnie z art. 2 pkt 34 ustawy o VAT, pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Wydatkami związanymi z pojazdami samochodowymi, o których mowa w powyższym przepisie są natomiast, zgodnie z art. 86a ust. 2 wydatki dotyczące: nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych; używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową; nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Stosownie do treści art. 86a ust. 3 ustawy o VAT, przepis art. 86a ust. 1 lit. a ustawy o VAT nie ma zastosowania w przypadku, gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

Przy czym, aby pojazdy samochodowe, inne niż te, których konstrukcja wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne, mogły zostać uznane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, konieczne jest spełnienie przez niego określonych w ustawie o VAT obowiązków formalnych.

W myśl art. 86a ust. 4 ustawy o VAT, samochody uznawane są za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Ponadto, art. 86a ust. 12 ustawy przewiduje, że konieczne jest również złożenie naczelnikowi urzędu skarbowego stosownych informacji o samochodach w terminie 7 dni od dnia, w którym poniosą pierwszy wydatek związany z tymi pojazdami.

Z przywołanych powyżej przepisów wynika zatem, że podatnik, który chce odliczyć 100% podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki związane z używaniem samochodów powinien:

• wprowadzić regulamin używania samochodu,
• prowadzić ewidencję przebiegu samochodu,
• złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego informację o pojeździe w terminie 7 dni od dnia, w którym poniesiono wydatek związany z tym pojazdem.

Zdaniem Spółki, w jego indywidualnym stanie faktycznym, będącym przedmiotem wniosku o interpretację, nie znajdzie zastosowania opisany art. 86a ust. 1 ustawy o VAT. Ponoszone wydatki na paliwo, holowanie, opłaty parkingowe, usługi wulkanizacyjne i ewentualnie na nabycie towarów (piór do wycieraczek, ogumienia, itp.) to wydatki związane z wykonaniem opodatkowanej usługi windykacji mienia, a nie wydatki ponoszone w związku z użytkowaniem pojazdów, które są własnością Spółki jako podatnika VAT albo są przez nią użytkowane na podstawie umowy najmu bądź umowy o podobnym charakterze. Windykowane samochody są wyłącznie przedmiotem usługi windykacyjnej, a ponoszone wydatki służą wyłącznie i bezpośrednio wykonaniu tej usługi.

W ocenie Spółki, w opisanej we wniosku sytuacji, mając na uwadze treść art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, do ustalenia, czy w analizowanym przypadku przysługuje jej prawo do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego od ponoszonych wydatków, konieczne jest wyłącznie ustalenie, czy czynność windykacji samochodów jest czynnością opodatkowaną VAT oraz w jakim zakresie nabywane usługi i towary, będące przedmiotem zapytania, są wykorzystywane przez Spółkę do wykonywania przez nią czynności opodatkowanych.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, usługi windykacji mienia spełniają definicję odpłatnego świadczenia usług z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, świadczeniem usług jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Nie ulega wątpliwości, że także wymóg odpłatności usługi, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jest w analizowanym przypadku spełniony, gdyż Spółka uzyskuje wynagrodzenie za świadczenie przedmiotowych usług.

Spółka ponosi wydatki na paliwo, holowanie, opłaty parkingowe, usługi wulkanizacyjne i ewentualnie na nabycie towarów (piór do wycieraczek, ogumienia, itp.) wyłącznie w celu realizacji zlecenia windykacji samochodów. Wydatki te nie są przez nią wykorzystywane do jakichkolwiek innych celów.

Zdaniem Spółki, mimo że przedmiotowe wydatki ponoszone w związku z windykacją samochodów, mieszczą się w zakresie wydatków związanych z używaniem samochodów, o których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy o VAT, to jednak art. 86a ust. 1 ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania w analizowanych okolicznościach. Przepis ten odnosi się do wydatków na pojazdy samochodowe, które są własnością podatnika, lub są przez niego używane na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej o podobnym charakterze.

Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w decyzji wykonawczej Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. upoważniającej Rzeczpospolitą Polską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako: Decyzja), po uzyskaniu której do ustawy o VAT wprowadzono art. 86a.

Artykuł 1 ust. 1 Decyzji stanowi, że: „W drodze odstępstwa od art. 168 dyrektywy 2006/112/WE, Rzeczpospolita Polska zostaje niniejszym upoważniona do ograniczenia do wysokości 50% prawa do odliczenia VAT od zakupu, nabycia wewnątrzwspólnotowego, przywozu, wynajmu lub leasingu silnikowych pojazdów drogowych, a także VAT naliczanego od wydatków związanych z tymi pojazdami, jeśli pojazd nie jest używany wyłącznie do celów działalności gospodarczej”.

W ocenie Spółki, z literalnej treści przywołanego powyżej artykułu wynika, że ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków związanych z samochodami, dotyczy wyłącznie wydatków związanych z samochodami, które zostały przez podatnika zakupione albo są przez niego wynajmowane lub leasingowane.

Spółka nie jest właścicielem pojazdów, do których ponosi wydatki, nie posiada również do nich prawa na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu. Zawarte przez Spółkę umowy z kontrahentami wyłączają możliwość użytkowania windykowanych pojazdów do jakichkolwiek celów innych niż wynikających z tych umów, czyli doprowadzenia pojazdu do wskazanego przez jego właściciela miejsca. Spółka jedynie w sposób krótkotrwały i ograniczony dysponuje samochodami w ramach czynności związanych z wykonaniem opodatkowanej usługi windykacji.

Zasady używania windykowanych samochodów przez Spółkę określone zostały w umowie o windykację mienia i ograniczają się jedynie do odebrania samochodu i następnie jego transportu do miejsca określonego przez Klienta (w wielu przypadkach transport następuje „na kołach”).

W ocenie Spółki, niezasadnym byłoby przyjęcie, że racjonalny prawodawca skonstruowałby przepisy, które obligują podatnika do spełnienia szeregu obowiązków formalnych związanych z prowadzeniem ewidencji i zgłoszeniem do naczelnika urzędu skarbowego w odniesieniu do samochodu, którego podatnik używa wyłącznie w ramach realizowanej usługi opodatkowanej, w ograniczonym zakresie i przez krótki okres (który niejednokrotnie uniemożliwia zgłoszenie do organu).

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Spółki, stosownie do treści art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przysługuje jej prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki na zakup towarów i usług, bez konieczności spełniania wymogów formalnych, o których mowa w art. 86a ust. 4 pkt 1 oraz art. 86a ust. 12 ustawy o VAT, ponieważ w odniesieniu do przedmiotowych wydatków opisanych we wniosku nie znają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT.

Stanowisko Spółki znalazło potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 czerwca 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.31.2020.3.NK w tożsamym stanie faktycznym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z powyższego przepisu wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko podatnikom podatku od towarów i usług w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego.

Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy,

W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika.

Stosownie do zapisu ust. 2 tego artykułu:

Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1)nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;

2)używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;

3)nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Jak stanowi art. 2 pkt 34 ustawy:

przez pojazdy samochodowe rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Na podstawie art. 86a ust. 3 ww. ustawy:

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

1)w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:

a)wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub

b)konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;

2)do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

W świetle ust. 4 cytowanego artykułu:

Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1)sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub

2)konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

Jak stanowi ust. 5 ww. artykułu:

Warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych:

1)przeznaczonych wyłącznie do:

a)odprzedaży,

b)sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika,

c)oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze

- jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika;

2)w odniesieniu do których:

a)kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik oblicza zgodnie z ust. 1 lub

b)podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych.

W świetle ust. 9 przywołanego artykułu:

Do pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 2, należą:

1)pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

a)klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub

b)z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków;

3)pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;

4)pojazdy specjalne, które spełniają również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

a)agregat elektryczny/spawalniczy,

b)do prac wiertniczych,

c)koparka, koparko-spycharka,

d)ładowarka,

e)podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

f)żuraw samochodowy

- jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym.

Według art. 86a ust. 12 ustawy:

Podatnicy wykorzystujący wyłącznie do działalności gospodarczej pojazdy samochodowe, dla których są obowiązani prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, mają obowiązek złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego informację o tych pojazdach w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym poniosą pierwszy wydatek związany z tymi pojazdami, nie później jednak niż w dniu przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.

Na podstawie art. 86a ust. 13 ustawy:

W przypadku niezłożenia w terminie informacji, o której mowa w ust. 12, uznaje się, że pojazd samochodowy jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika dopiero od pierwszego dnia miesiąca, w którym podatnik złoży tę informację.

Ponadto należy zaznaczyć, że stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wobec tego należy stwierdzić, że za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do celów opodatkowanej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

W opisie sprawy podali Państwo, że:

• są Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT;
• świadczą Państwo usługi odpłatnej windykacji na rzecz banków i firm leasingowych, polegające na odzyskiwaniu od dłużników zaległych opłat oraz dodatkowych kosztów związanych z postępowaniem upominawczym;
• w przypadku gdy dłużnik użytkuje rzeczy ruchome, Państwa zadaniem jest ich odebranie od dłużnika i zwrot do leasingodawcy/wynajmującego. Dokonują Państwo inwentaryzacji przejętych przedmiotów, dokumentują ich stan techniczny, jeśli to niezbędne, mogą Państwo dokonywać drobnych napraw (np. naprawy lub wymiany uszkodzonej opon w samochodzie, wymiany przepalonej żarówki, itp.). Odzyskane rzeczy ruchome są przekazywane bezzwłocznie na parking wskazany przez kontrahenta;
• nie stają się Państwo właścicielem przejętych rzeczy ruchomych, przez cały okres współpracy, rzeczy te stanowią własność zleceniodawcy. Nie mają Państwo również prawa najmu, dzierżawy lub leasingu windykowanych rzeczy ruchomych;
• zawierane umowy jednoznacznie wskazują zakres Państwa obowiązków oraz sposób wykonania usługi windykacyjnej;
• zgodnie z zawartymi z kontrahentami umowami organizują Państwo transport zabezpieczonych samochodów na parking wskazany przez zleceniodawcę. Jeśli samochód jest sprawny technicznie, posiada ważne badania technicznych oraz ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) i Auto-casco (AC), transport odbywa się „na kołach”. W sytuacji, gdy stan techniczny lub prawny nie zezwala na poruszanie się danego pojazdu po drogach publicznych, samochód jest holowany przez podmiot trzeci na Państwa zlecenie;
• w związku z Państwa działaniami, występuje konieczność poniesienia dodatkowych kosztów takich jak m.in.: koszty paliwa, holowania, parkowania pojazdu na parkingu strzeżonym, zakupu materiałów eksploatacyjnych (m.in. żarówki, płyny, naprawa ogumienia). Ponoszą je Państwo we własnym zakresie, a następnie obciążają nimi zleceniodawcę, w tym celu wystawiają Państwo fakturę raz w miesiącu;
• nie wykorzystują Państwo odebranych samochodów do własnych celów prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ma możliwości, aby pracownik Spółki użytkował odebrany pojazd do własnych celów prywatnych;
• odzyskane samochody znajdują się w Państwa władaniu przez kilka godzin, maksymalnie dwa dni, od momentu ich odebrania dłużnikowi do momentu odholowania na wyznaczony parking;
• ponoszone dodatkowe wydatki na paliwo, holowanie, parking są wyłącznie związane z wykonywaną usługą windykacji;
• nie prowadzą Państwo ewidencji przebiegu pojazdu dla odzyskiwanych samochodów, nie zgłaszają ich w urzędzie skarbowym na druku VAT-26;
• z posiadanych przez Państwa dokumentów i informacji wynika, że ponoszone wydatki dotyczą wyłącznie pojazdów będących przedmiotem windykacji. W żadnym wymiarze nie dotyczą one samochodów osobowych użytkowanych przez Państwa pracowników w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą;
• wydatki objęte wnioskiem o wydanie interpretacji, dotyczą wyłącznie pojazdów windykowanych, a działalność ta jest prowadzona odpłatnie i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przysługuje Państwu prawo do odliczenia 100% VAT naliczonego od wydatków ponoszonych w związku ze świadczeniem usług windykacyjnych, tj. wydatków od nabytego paliwa, ewentualnych towarów (np. żarówek, piór wycieraczek, itp.) ponoszonych usług holowania, naprawy ogumienia i parkingu, w związku z odzyskiwanymi pojazdami samochodowymi

W tym miejscu należy wskazać, że powołane przepisy wprowadzają ograniczenie w odliczeniu podatku naliczonego w odniesieniu do wszystkich wydatków dotyczących pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, przeznaczonych do „użytku mieszanego”, tj. wykorzystywanych zarówno do celów związanych z opodatkowaną działalnością gospodarczą, jak i do celów użytku prywatnego.

Wyłączenia z ograniczenia w odliczeniu podatku zawiera art. 86a ust. 3 ustawy. Według tego przepisu, skorzystanie z prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi umożliwia spełnienie m.in. warunku wykorzystywania samochodów przez podatnika wyłącznie do działalności gospodarczej (art. 86 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy) oraz przeznaczenia towarów montowanych w pojazdach samochodowych i związanych z nimi usług montażu, napraw i konserwacji, wskazującego obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (art. 86a ust. 3 pkt 2 ustawy).

Przepis art. 86a ust. 4 ustawy, stanowi doprecyzowanie ust. 3 pkt 1 lit. a ww. artykułu i określa warunki, jakie muszą być spełnione, aby pojazdy były uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Pierwszy z tych warunków (art. 86a ust. 3 pkt 1 ustawy) należy odnieść do pojazdów, których konstrukcja umożliwia ich wykorzystywanie zarówno do użytku prywatnego, jak i w działalności gospodarczej (np. samochody osobowe). W związku z tym, że nie można obiektywnie stwierdzić (poza pewnymi zupełnie wyjątkowymi sytuacjami), że taki samochód wykorzystywany jest przez podatnika wyłącznie do działalności gospodarczej, ustawodawca określił dodatkowe wymogi, których spełnienie umożliwi podatnikowi udowodnienie, że samochód nie jest wykorzystywany na cele prywatne. Takim wymogiem jest m.in. prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu (art. 86a ust. 4 pkt 1). Ustawodawca przewidział przy tym przypadki, w których nie ma konieczności prowadzenia ww. ewidencji (art. 86a ust. 5 ustawy).

W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z zawartymi z kontrahentami umowami, organizują Państwo transport zabezpieczonych samochodów na parking wskazany przez zleceniodawcę. Jeśli samochód jest sprawny technicznie, posiada ważne badania techniczne oraz ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) i Auto-casco (AC), transport odbywa się „na kołach”. W sytuacji, gdy stan techniczny lub prawny nie zezwala na poruszanie się danego pojazdu po drogach publicznych, samochód jest holowany przez podmiot trzeci na Państwa zlecenie. W związku z Państwa działaniami, występuje konieczność poniesienia dodatkowych kosztów takich jak m.in.: koszty paliwa, holowania, parkowania pojazdu na parkingu strzeżonym, zakupu materiałów eksploatacyjnych (m.in. żarówki, płyny, naprawa ogumienia). Ponoszą je Państwo we własnym zakresie, a następnie obciążają nimi zleceniodawcę, w tym celu wystawiają Państwo fakturę raz w miesiącu. Zawierane umowy jednoznacznie wskazują zakres Państwa obowiązków oraz sposób wykonania usługi windykacyjnej. Odzyskane pojazdy są przekazywane bezzwłocznie na parking wskazany przez kontrahenta. Nie stają się Państwo właścicielem przejętych rzeczy ruchomych, przez cały okres współpracy, rzeczy te stanowią własność zleceniodawcy. Nie mają Państwo również prawa najmu, dzierżawy lub leasingu windykowanych rzeczy ruchomych. Nie wykorzystują Państwo odebranych samochodów do własnych celów prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ma możliwości, aby pracownik Spółki użytkował odebrany pojazd do własnych celów prywatnych. Odzyskane samochody znajdują się w Państwa władaniu przez kilka godzin, maksymalnie dwa dni, od momentu ich odebrania dłużnikowi do momentu odholowania na wyznaczony parking. Z posiadanych przez Państwa dokumentów i informacji wynika, że ponoszone wydatki dotyczą wyłącznie pojazdów będących przedmiotem windykacji. W żadnym wymiarze nie dotyczą one samochodów osobowych użytkowanych przez Państwa pracowników w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Analiza ww. przepisów art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy wskazuje, że ograniczenie w odliczaniu podatku naliczonego przy nabyciu paliwa oraz ponoszonych kosztów eksploatacyjnych dotyczy wydatków związanych z pojazdami samochodowymi używanymi na podstawie tytułu prawnego do używania tych pojazdów do działalności gospodarczej.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do pojazdów samochodowych, będących przedmiotem windykacji, co do których ponoszą Państwo koszty paliwa, holowania, parkowania pojazdu na parkingu strzeżonym, zakupu materiałów eksploatacyjnych (m.in. żarówki, płyny, naprawa ogumienia) – nie posiadają Państwo żadnego tytułu, ani uprawnienia do użytkowania, czy eksploatacji tych pojazdów w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zatem należy uznać, że pojazdy te nie są używane, czy eksploatowane stricte w prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej. Są Państwo wyłącznie uprawnieni do wykonania określonych czynności związanych z przygotowaniem tych pojazdów do przekazania właścicielowi.

W konsekwencji należy przyjąć, że przepisy art. 86a ustawy nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Podkreślenia jednakże wymaga, że co prawda, nie są Państwo zobowiązani do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów, ale zobowiązani są Państwo do prowadzenia dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że ponoszone wydatki są związane wyłącznie z pojazdami, będącymi przedmiotem windykacji, których właścicielem jest leasingodawca/wynajmujący. Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych w związku z wykonywanymi zadaniami, zleconymi przez kontrahentów, dotyczącymi windykacji pojazdów przysługuje Państwu na zasadach ogólnych, na podstawie przepisów art. 86 ust. 1 i kolejnych ustawy.

Z opisu sprawy wnika, że wydatki objęte wnioskiem o wydanie interpretacji, dotyczą wyłącznie pojazdów windykowanych, a działalność ta jest prowadzona odpłatnie i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, skoro poniesione wydatki służą Państwu do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, to przysługuje Państwu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 88 ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.