Interpretacja indywidualna z dnia 7 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.66.2026.2.ASZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 14 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 5 marca 2026 r. (wpływ 12 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

14.11.2025 X S.A. oraz Pani zawarli umowę kredytu nr (...), na podstawie której bank udzielił Pani kredytu hipotecznego denominowanego w wysokości 94.790 CHF. Spłatę rozłożono na 25 lat. Kredyt miał charakter konsumencki i został zawarty w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. 4 grudnia 2018 r. dokonała Pani całkowitej spłaty kredytu.

W Pani ocenie zawarta umowa kredytu była nieważna, stąd też wystąpiła Pani do banku najpierw o zaświadczenie o dokonanych spłatach, a następnie o zwrot uiszczonych rat w związku z nieważnością umowy. W związku z podjętymi negocjacjami, 28.10.2025 r. bank oraz Pani zawarli ugodę, na podstawie której bank dokonał częściowego zwrotu dla Pani kwoty 140.000 zł tytułem uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych (par. 2 Ugody). Bank oświadczył, że z chwilą zwrotu tej kwoty wszystkie roszczenia banku wobec Pani z tytułu umowy kredytu zostaną zaspokojone, a w razie gdyby jakiekolwiek istniały, to bank ich nieodwołalnie się zrzeka (par. 3 ust. 1 ugody). Pani oświadczyła, że z chwilą otrzymania tej kwoty nieodwołalnie zrzeka się wszystkich roszczeń wobec banku z tytułu umowy kredytu (par. 3 ust. 2 ugody). Nadto strony oświadczyły, że m.in.:

1. Są świadome, że wielu kredytobiorców kwestionuje ważność umów kredytów denominowanych do walut obcych;

2. Są świadome, że prowadzenie sporu sądowego wiąże się z ryzykiem przegranej (par. 3 ust. 4) oraz oświadczyły, że wszelkie kwoty spłacone do daty zawarcia ugody przez Panią były należne bankowi z tytułu umowy, kwoty te nie podlegają umorzeniu i nie przysługuje Pani zwrot, za wyjątkiem zwrotu ww. uzgodnionej kwoty w wysokości 140.000 zł (par. 3 ust. 6).

Na zakończenie strony wskazały, że ugoda stanowi całość uzgodnień między stronami.

Uzupełnienie wniosku

Umowa kredytu została zawarta 14 listopada 2005 r.; na podstawie umowy kredytu Bank udzielił Pani kredytu hipotecznego denominowanego w wysokości 94.790 CHF, w wykonaniu której Bank wypłacił, po przewalutowaniu, kwotę 219.171,87 zł; wypłata kredytu nastąpiła na konto dewelopera w związku z zakupem lokalu mieszkalnego.

Z Ugody wynika, że:

Bank uznał Pani roszczenie o zwrot kwoty 140.000 zł tytułem uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych (skoro zobowiązał się do jej zwrotu i zwrot ten nastąpił); w Ugodzie wprost wskazano, że „Bank zobowiązuje się do częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz Kredytobiorcy w kwocie 140.000 zł”;

w Ugodzie żadna ze stron nie potwierdziła, że umowa kredytu jest ważna; wypłata kwoty 140.000 zł jest związana z twierdzeniem Pani, że umowa kredytu jest nieważna; istotą Ugody było zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń związanych z umową kredytu; w Ugodzie Bank poinformował Panią, że poszczególne postanowienia umowy kredytu mogą być uznane za abuzywne, nie wiązać Pani, a tym samym, że Sąd mógłby zasądzić na Pani rzecz zwrot całej kwoty wpłaconej na poczet spłaty umowy kredytu; zarówno Bank jak i Pani oświadczyli w Ugodzie, że z chwilą zwrotu kwoty 140.000 zł tytułem rat kapitałowo- odsetkowych wszystkie roszczenia związane z niewykonaniem, nieistnieniem lub nieważnością umowy kredytu, nienależnym świadczeniem, bezpodstawnym wzbogaceniem zostaną zaspokojone, a gdyby istniały, to strony wzajemnie zrzekają się w najpełniejszym możliwym zakresie;

Ugoda nie przewidywała ponownego przeliczenia wartości kapitału kredytu, odsetek czy innych należności.

Bank wypłacił kwotę 140.000 zł; kwota ta była częścią kwoty jaką Pani żądała podnosząc nieważność umowy kredytu (pismem z 30 kwietnia 2025 r. zażądała Pani zwrotu wszystkich uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych, tj. kwoty 206.329,04 zł oraz kwoty 44.979,03 CHF; w wyniku negocjacji kwotę zwrotu ustalono na 140.000 zł). Bank dokonał zwrotu uiszczonych rat odsetkowych w kwocie 140.000 zł w wyniku wzajemnych ustaleń, tj. Pani zobowiązała się nie dochodzić jakichkolwiek roszczeń wobec Banku za zapłatą kwoty 140.000 zł stanowiącej zwrot uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych.

Bank zobowiązał się do zapłaty kwoty 140.000 zł tytułem zwrotu uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych w związku z wezwaniem Pani do zwrotu wszelkich kwot zapłaconych w wykonaniu umowy kredytu, która w Pani ocenie jest nieważna. Pani oświadczyła, że z chwilą otrzymania kwoty 140.000 zł zrzeka się „wszelkich roszczeń i praw” związanych czy też wynikających z tytułu umowy kredytu (w tym roszczeń związanych z niewykonaniem umowy kredytu lub jej nienależytym wykonaniem, nieważnością Umowy Kredytu, nieważnością albo bezskutecznością jej poszczególnych postanowień, roszczeń o świadczenie nienależne, czy roszczeń związanych z bezpodstawnym wzbogaceniem) i oświadczyła, że „nie będzie ich dochodzić w przyszłości na drodze sądowej”. Oznacza to, że wyraziła Pani zgodę na zwrot kwoty 140.000 zł tytułem uiszczonych częściowo rat kapitałowo-odsetkowych w zamian za odstąpienie od dochodzenia zwrotu wszystkich zapłaconych rat na drodze sądowej.

Zwrot kwoty 140.000 zł nastąpił 29 października 2025 r.

Dodatkowo wyjaśnia Pani, że w żadnym postanowieniu w ugodzie nie ma stwierdzeń, że Bank zwalnia z zobowiązania lub umarza jakąkolwiek kwotę wobec Pani.

Z uwagi na nieważność umowy kredytu podjęła Pani decyzję o skierowaniu sprawy na drogę sądową. Przed wytoczeniem powództwa, w celu spełnienia wymogu formalnego pozwu, o którym mowa w art. 187 § 1 pkt 3 k.p.c., pismem z 30 kwietnia 2025 r. wezwała Pani Bank do zwrotu wszystkich uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych tytułem wykonania nieważnej umowy kredytu, tj. kwoty 206.329,04 zł oraz kwoty 44.979,03 CHF, czyli kwoty w łącznej wysokości 411.262,50 zł (wg kursu średniego NBP z 30 kwietnia 2025 r. wynoszącego 1 CHF = 4,5562 PLN). W odpowiedzi na wezwanie Bank skontaktował się celem zawarcia ugody. W wyniku podjętych negocjacji strony ustaliły, że Bank dokona zwrotu uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych w kwocie 140.000 zł. Strony nie ustaliły, czy kwota 140.000 zł stanowi nadpłatę z tytułu kapitału kredytu czy odsetek, a ustaliły, że kwota 140.000 zł stanowi częściowy zwrot uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych (różnica między kwotą wpłaconą tytułem umowy a kapitałem kredytu, na dzień 30 kwietnia 2025 r., tj. dzień wysłania wezwania do zapłaty, wynosiła 192.090,63 zł; 411.262,50 zł – roszczenie Pani z tytułu wszystkich uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych na dzień 30 kwietnia 2025 r., 219.171,87 – roszczenie Banku o zwrot wypłaconego kapitału kredytu).

Pytanie

Czy w związku z ugodą z 28 października 2025 r. zawartą między Panią a X S.A., w wykonaniu której otrzymała Pani kwotę 140.000 zł tytułem częściowego zwrotu uiszczonych przez Panią rat kapitałowo-odsetkowych, otrzymana kwota będzie skutkowała powstaniem po Pani stronie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Podtrzymuje Pani swoje stanowisko w sprawie, że zwrot rat nie jest przychodem, wobec czego zwrot kwoty 140.000 zł nie podlega opodatkowaniu. Kredyt był spłacany z Pani dochodów, które były już opodatkowane, stąd zwrot należności dokonany przez bank w związku z zawartą ugodą nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu, w tym także z powodu, że bank umorzył żadnej wierzytelności wobec Pani.

W sprawie nie doszło do powstania przysporzenia majątkowego, gdyż ugoda, która została zawarta wskutek zainicjowania przez Panią postępowania przedsądowego w sprawie nieważności umowy kredytu (wezwała Pani Bank do zwrotu wszystkich uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych wskutek stwierdzenia nieważności umowy), otrzymała Pani zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy kredytu przekazała na rzecz Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu. Jeżeli umowa jest nieważna, to strony są zobowiązane wzajemnie zwrócić to, co świadczyły. Niemniej w drodze wzajemnych ustaleń strony ustaliły, że Bank dokona częściowego zwrotu, tj. kwoty 140.000 zł, w zamian za odstąpienie od dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

Kwota otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowodowała przyrostu w Pani majątku, a tym samym nie wystąpił żaden dochód. W interpretacji indywidualnej z 2 marca 2026 r. (sygn. 0115-KDIT1.4011.6.2026.1.JG) Dyrektor KAS potwierdził, że dokonany przez kredytodawcę zwrot kredytobiorcy uiszczonych wcześniej rat nie stanowi przychodu podatkowego, gdyż kredytobiorca odzyskuje wyłącznie własne środki wpłacone wcześniej (tak też: wyrok NSA z 31 sierpnia 2017 r., II FSK 2253/15).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Wynika z niego, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów są „inne źródła”.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Odnosząc się do Pani sprawy, zwrot wpłaconych wcześniej do Banku środków nie spełnia zatem celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.

Taka wypłata jest więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Tym samym nie ciąży na Pani obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej, została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pani wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.