Interpretacja indywidualna z dnia 30 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4011.23.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do pytania nr 1 – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 2 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości otrzymanej w spadku.

Treść wniosku jest następująca.

Opis stanu faktycznego

Ogólne informacje

A.A. (dalej: „Wnioskodawczyni”), jest osobą fizyczną podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy PIT. Centrum jej interesów życiowych oraz gospodarczych znajduje się w Polsce.

Przedmiotem sprawy jest lokal mieszkalny nr (…) położony w (...) przy ul. (…), dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr (…). Lokal ma powierzchnię użytkową 35,20 m² i stanowi odrębną nieruchomość wraz z udziałem 73/10000 w nieruchomości wspólnej.

Lokal został nabyty przez B.B. w 1997 r. na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu.

B.B. zmarła w dniu 15 czerwca 2020 r. Na podstawie testamentu notarialnego ustanowiono zapis windykacyjny obejmujący przedmiotowy lokal na rzecz jej syna – C.C. W dniu 23 października 2020 r. C.C. przyjął spadek oraz zapis windykacyjny.

W dniu 23 października 2020 r. C.C. zawarł w formie aktu notarialnego umowę przedwstępną sprzedaży lokalu (…). W umowie:

a)zobowiązał się do sprzedaży lokalu za cenę 200 000 zł,

b)kupujący uiścił zadatek 30 000 zł,

c)strony ustaliły termin zawarcia umowy przyrzeczonej w następujący sposób: Strony oświadczyły, że przyrzeczoną umowę sprzedaży zobowiązały się zawrzeć w terminie sześciu miesięcy od daty stwierdzenia praw do spadku po zmarłej B.B. w sposób przewidziany przez przepisy prawa, z którego będzie wynikało, iż C.C. nabył tytułem zapisu windykacyjnego opisaną nieruchomość, jednakże w najdalszym terminie 5 lat licząc od dnia 23.10.2020 roku, zatem termin ten Strony ustaliły na 23.10.2025 r.

C.C. zmarł w dniu 14 listopada 2020 r. Spadek po nim w całości nabyła jego córka – A.A., co stwierdzono aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 10 maja 2021 r. Nie doszło do działu spadku ani do spłat. Wnioskodawczyni wstąpiła w ogół praw i obowiązków majątkowych spadkodawcy, w tym w sytuację wynikającą z zawartej wcześniej umowy przedwstępnej.

W dniu 18 czerwca 2025 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę sprzedaży lokalu (…). W akcie:

a)rozwiązano wcześniejszą umowę przedwstępną,

b)rozliczono zadatek,

c)definitywnie zakończono stosunek zobowiązaniowy istniejący od 2020 r., którego wykonanie pierwotnie planowane było najpóźniej do 23 października 2025 r.

Cena sprzedaży wyniosła 225 000 zł i została w całości zapłacona. Strony nie były podmiotami powiązanymi. Sprzedaż miała charakter incydentalny.

Na moment sprzedaży lokal: wymagał kapitalnego remontu, posiadał zużyte instalacje, nie był modernizowany od wielu lat, nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej.

Pytania:

1.Czy pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o PIT, należy liczyć od końca roku 1997, w którym nieruchomość nabyła B.B., czy od końca 2020 r., w którym nieruchomość nabył bezpośredni spadkodawca Wnioskodawczyni?

2.W przypadku uznania, że sprzedaż podlega opodatkowaniu, czy przychodem jest cena określona w umowie sprzedaży (225 000 zł), czy organ może określić przychód według wartości rynkowej nieruchomości?

Interpretacja dotyczy odpowiedzi na pytanie nr 1. W odniesieniu do pytania nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pani stanowisko w sprawie

• w zakresie Pytania nr 1:

Zdaniem Wnioskodawczyni sprzedaż nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, albowiem pięcioletni termin należy liczyć od końca 1997 r.

Art. 10 ust. 5 ustawy o PIT stanowi, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku, pięcioletni okres liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie przez spadkodawcę. Przepis posługuje się pojęciem „spadkodawca” bez jakiegokolwiek przymiotnika ograniczającego. Ustawodawca nie użył sformułowania: „bezpośredni spadkodawca”, „ostatni spadkodawca”, „spadkodawca podatnika”.

Zgodnie z zasadą lege non distinguente nec nostrum est distinguere – skoro ustawa nie wprowadza rozróżnienia, organ podatkowy nie jest uprawniony do jego wprowadzania w drodze wykładni, zwłaszcza na niekorzyść podatnika. Zawężająca interpretacja, zgodnie z którą doliczeniu podlega wyłącznie okres posiadania bezpośredniego spadkodawcy, stanowiłaby wykładnię contra legem, poprzez dodanie do przepisu elementu normatywnego, którego ustawodawca nie przewidział.

Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego, prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą na spadkobierców. Z kolei art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że spadkobiercy przejmują majątkowe prawa i obowiązki podatkowe spadkodawcy.

Prawo do zbycia nieruchomości bez obciążenia podatkiem – po upływie ustawowego terminu – ma wymierny charakter majątkowy. Wpływa bezpośrednio na wartość ekonomiczną składnika majątku. Jeżeli zatem poprzednik prawny posiadał prawo do sprzedaży nieruchomości bez podatku (bo termin już upłynął), to prawo to – jako składnik jego sytuacji majątkowej – wchodzi do masy spadkowej i podlega sukcesji.

W sytuacji dziedziczenia wielopokoleniowego powstaje nieprzerwany łańcuch sukcesyjny, w którym każdy kolejny spadkobierca wstępuje w sytuację prawną swojego poprzednika. Śmierć spadkodawcy nie powoduje „wyzerowania” stażu podatkowego – prowadzi wyłącznie do zmiany podmiotu prawa.

Nowelizacja wprowadzająca art. 10 ust. 5 ustawy o PIT (obowiązująca od 1 stycznia 2019 r.) miała charakter proobywatelski i była odpowiedzią na wieloletnie spory interpretacyjne. Jej celem było:

a)zapewnienie neutralności podatkowej sukcesji rodzinnej,

b)ochrona majątku rodzinnego,

c)wyeliminowanie sytuacji, w której śmierć spadkodawcy powodowała powstanie nowego obowiązku podatkowego.

Przyjęcie restrykcyjnej interpretacji prowadziłoby do powstawania tzw. „pułapek podatkowych” w sytuacji kumulacji zdarzeń losowych, gdy w krótkim czasie dochodzi do kolejnych zgonów w rodzinie. W takiej sytuacji podatnik byłby w gorszym położeniu wyłącznie z powodu okoliczności od niego niezależnych. Taka wykładnia pozostawałaby w sprzeczności z zasadą sprawiedliwości podatkowej (art. 84 Konstytucji RP) oraz zasadą równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP).

Powyższa argumentacja znajduje potwierdzenie w aktualnej linii orzeczniczej. W szczególności:

Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 224/25 – sąd uznał, że okres pięciu lat należy liczyć również z uwzględnieniem nabycia przez wcześniejszych spadkodawców w łańcuchu sukcesji.

Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 607/24 – sąd wprost wskazał, że brak jest podstaw do ograniczania pojęcia „spadkodawca” wyłącznie do bezpośredniego poprzednika podatnika. Sądy podkreśliły, że wykładnia zawężająca narusza zarówno zasady sukcesji uniwersalnej, jak i ratio legis nowelizacji.

Ponadto w prawie cywilnym, przy instytucji zasiedzenia (art. 172 k.c.), dopuszczalne jest doliczanie okresów posiadania wszystkich poprzedników prawnych, o ile zachowana jest ciągłość posiadania. Skoro system prawa dopuszcza sumowanie okresów posiadania dla nabycia własności, tym bardziej powinien dopuszczać sumowanie tych okresów dla ochrony już istniejącej własności przed opodatkowaniem.

Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do niespójności systemowej: prawo cywilne uznawałoby ciągłość posiadania, a prawo podatkowe – tę ciągłość ignorowało.

W niniejszej sprawie przedmiotem zbycia była konkretna nieruchomość (lokal mieszkalny) stanowiąca odrębny przedmiot własności. Nie doszło do zbycia „udziału w spadku” w rozumieniu art. 1051 k.c., lecz do sprzedaży konkretnej nieruchomości nabytej w drodze dziedziczenia.

W konsekwencji art. 10 ust. 5 ustawy o PIT znajduje pełne zastosowanie.

Podsumowanie stanowiska ad 1:

W ocenie Wnioskodawczyni pięcioletni termin należy liczyć od końca 1997 r., co oznacza, że sprzedaż w 2025 r. nie stanowi źródła przychodu.

Stan faktyczny, obowiązujące przepisy podatkowe oraz aktualna linia orzecznicza przemawiają jednoznacznie za brakiem powstania źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku.

Po pierwsze, literalne brzmienie art. 10 ust. 5 ustawy o PIT nie limituje pojęcia „spadkodawca” wyłącznie do bezpośredniego poprzednika, co w zestawieniu z zasadą lege non distinguente wyklucza odmienne wykładnie prowadzące do pogorszenia sytuacji podatkowej spadkobiercy w przypadku sukcesji wielostopniowej. Ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia na „bezpośredniego” i „pośrednich” spadkodawców, co oznacza, że przy interpretacji przepisu należy uwzględnić całość ciągu sukcesji w rodzinie.

Po drugie, art. 922 Kodeksu cywilnego oraz art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej stanowią, że prawa majątkowe spadkodawcy podlegają przejściu na spadkobierców w ogóle, a więc także prawa podatkowe majątkowe, które związane są z określonymi uprawnieniami – w tym prawo do braku powstania źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku. W konsekwencji ów brak obowiązku ma charakter majątkowy i nie ulega on automatycznemu wygaśnięciu tylko dlatego, że nieruchomość przeszła przez kilka kolejnych sukcesji spadkowych.

Po trzecie, celem nowelizacji z 2019 r. było stworzenie neutralnego i przyjaznego systemu podatkowego w zakresie sukcesji rodzinnej. Zakres teoretycznie ograniczający możliwość doliczania lat posiadania tylko do jednego pokolenia implikowałby efekt „pułapki podatkowej”, w której kilkukrotne zdarzenia losowe (kolejne zgony spadkodawców) prowadziłyby do nieuzasadnionego obciążenia podatkowego. O tym, że taka wykładnia nie odpowiada celowi nowelizacji, przekonują zarówno praktyka doradców podatkowych, jak i opinie komentatorów prawa podatkowego.

Po czwarte, jednoznaczne potwierdzenie tej wykładni pojawiło się w orzecznictwie. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 4 września 2025 r. (sygn. akt I SA/Rz 224/25) uznał, że art. 10 ust. 5 ustawy o PIT należy interpretować w sposób uwzględniający posiadanie nieruchomości w rodzinie przez poprzednich spadkodawców i że odmowa takiego uwzględnienia przez organ podatkowy jest błędna. WSA wskazał, że literalna wykładnia przepisu jest niezgodna z zasadą określoności prawa podatkowego oraz z celami, jakie przyświecały ustawodawcy – a zatem w sytuacji, gdy nieruchomość pozostawała w rodzinie w nieprzerwanym łańcuchu sukcesyjnym, doliczenie okresów posiadania wcześniejszych spadkodawców jest uzasadnione i prowadzi do braku powstania źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku.

Sąd analogicznie odwołał się do innych wypowiedzi sądów administracyjnych, w tym wyroków WSA w Łodzi (sygn. akt I SA/Łd 607/24), jako potwierdzających konieczność wykładni uwzględniającej racjonalny zamiar i cel regulacji.

Po piąte, poglądy praktyków podatkowych oraz komentarze w prasie specjalistycznej podkreślają, że w praktyce interpretacyjnej organy podatkowe często opierały się na wykładni zawężającej, która nie uwzględniała ciągłości posiadania w łańcuchu spadkobierców. Komentarze te wskazują, że interpretacja uwzględniająca całość łańcucha sukcesji – a nie tylko jednego pokolenia – odpowiada zarówno celowi przepisu, jak i zasadom pewności i sprawiedliwości prawa podatkowego.

Reasumując, konkatenacja językowej wykładni przepisu, zasady sukcesji uniwersalnej, celowości reformy z 2019 r. oraz istniejące orzecznictwo przemawia zdecydowanie za tym, że pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nieruchomość pierwotnie nabył pierwszy spadkodawca w łańcuchu sukcesyjnym, a nie wyłącznie od daty nabycia przez bezpośredniego spadkodawcę Wnioskodawczyni. W konsekwencji odpłatne zbycie nieruchomości w 2025 r. nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując:

W odniesieniu do Pytania 1 Wnioskodawczyni podkreśla, że ewentualna wykładnia ograniczająca pojęcie „spadkodawca” wyłącznie do bezpośredniego poprzednika podatnika prowadziłaby do niedopuszczalnego zawężenia normy art. 10 ust. 5 ustawy o PIT, pozostającego w sprzeczności z zasadą lege non distinguente, zasadą sukcesji uniwersalnej oraz ratio legis nowelizacji z 2019 r., co uzasadniałoby kontrolę sądowoadministracyjną takiej interpretacji pod kątem jej zgodności z zasadą praworządności i wykładni prokonstytucyjnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do pytania nr 1, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy:

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu.

Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części, udziału w nieruchomości bądź praw majątkowych określonych w lit. a-c nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

• odpłatne zbycie nieruchomości lub praw majątkowych nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
• zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej - nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.

W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat − to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.

Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c w związku z art. 10 ust. 5 ww. ustawy (czyli nabytych w drodze spadku), decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia przez spadkodawcę.

Zgodnie z art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Na podstawie art. 924 i art. 925 przywołanej ustawy, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

Jak wynika z opisanego przez Panią stanu faktycznego,23 października 2020 r. Pani tata przyjął spadek po zmarłej babci oraz zapis windykacyjny obejmujący lokal mieszkalny nr (…) położony w (...) przy ul. (…), dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr (…). Mieszkanie o powierzchni 35,20 m² zostało nabyte przez babcię w 1997 r. na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu. Babcia zmarła 15 czerwca 2020 r.

23 października 2020 r. Pani tata zawarł w formie aktu notarialnego umowę przedwstępną sprzedaży lokalu (…). W umowie:

a)zobowiązał się do sprzedaży lokalu za cenę 200 000 zł,

b)kupujący uiścił zadatek 30 000 zł,

c)strony ustaliły termin zawarcia umowy przyrzeczonej w następujący sposób: Strony oświadczyły, że przyrzeczoną umowę sprzedaży zobowiązały się zawrzeć w terminie sześciu miesięcy od daty stwierdzenia praw do spadku po zmarłej B.B. w sposób przewidziany przez przepisy prawa, z którego będzie wynikało, iż C.C. nabył tytułem zapisu windykacyjnego opisaną nieruchomość, jednakże w najdalszym terminie 5 lat licząc od dnia 23.10.2020 roku, zatem termin ten Strony ustaliły na 23.10.2025 r.

Pani tata zmarł 14 listopada 2020 r. Spadek po nim w całości nabyła Pani, co stwierdzono aktem poświadczenia dziedziczenia z 10 maja 2021 r. Wskazała Pani, że nie doszło do działu spadku, ani do spłat. Wstąpiła Pani tym samym w ogół praw i obowiązków majątkowych spadkodawcy, w tym w sytuację wynikającą z zawartej wcześniej umowy przedwstępnej.

18 czerwca 2025 r. zawarła Pani umowę sprzedaży lokalu (…). W akcie:

a)rozwiązano wcześniejszą umowę przedwstępną,

b)rozliczono zadatek,

c)definitywnie zakończono stosunek zobowiązaniowy istniejący od 2020 r., którego wykonanie pierwotnie planowane było najpóźniej do 23 października 2025 r.

Cena sprzedaży wyniosła 225 000 zł i została w całości zapłacona. Strony nie były podmiotami powiązanymi. Sprzedaż miała charakter incydentalny.

Powzięła Pani wątpliwość, czy w opisanej przez Panią sytuacji, 5 letni okres posiadania nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 5 ustawy o PIT, należy liczyć od końca 1997 roku, w którym nieruchomości nabyła Pani babcia, czy od końca 2020 roku, w którym nieruchomość nabył Pani tata – spadkodawca.

Co istotne, w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 5 ustawy o CIT, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości przez spadkodawcę podatnika uzyskującego przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości

W konsekwencji, w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że na potrzeby określenia skutków podatkowych na gruncie ustawy PIT dokonanej przez Panią 18 czerwca 2025 r. sprzedaży mieszkania, okres 5 lat, w myśl art. 10 ust. 5 tej ustawy, należy liczyć nie od 1997 r., w którym lokal mieszkalny nabyła Pani babcia, ale od końca roku, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości przez Pani tatę jako Pani spadkodawcę, tj. od końca 2020 r.

Zatem, skoro Pani tata nabył prawo własności do lokalu mieszkalnego w 2020 r., to pięcioletni okres liczony od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez spadkodawcę upłynął z końcem 2025 r.

Konkludując, dokonane przez Panią 18 czerwca 2020 r. zbycie nieruchomości, którą odziedziczyła Pani po zmarłym 14 listopada 2020 r. tacie przed upływem 5 lat od daty otrzymania lokalu mieszkalnego przez Pani spadkodawcę, będzie stanowiło źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sprzedaż nieruchomości nastąpiła przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przedmiotowej nieruchomości przez spadkodawcę. W konsekwencji, będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Tym samym Pani stanowisko w zakresie (pytanie nr 1), należało uznać za nieprawidłowe.

W odniesieniu do pytania nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pani i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.