Interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.196.2026.1.JMS

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym, zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, spełniają definicję kosztów kwalifikowanych do ulgi B+R i w rezultacie mogą zostać przez Spółkę odliczone w ramach ulgi B+R od podstawy opodatkowania podatkiem CIT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) Sp. z o.o. („Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka płaci podatek CIT według zasad ogólnych, tj. nie korzysta z ryczałtu od dochodów spółek/estońskiego CIT. Rok podatkowy Spółki jest równy z rokiem kalendarzowym.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (…). W szczególności, (…) jest producentem (…), które wykorzystywane są m.in. (…) itp.

W ramach Spółki funkcjonuje dział badawczo-rozwojowy, którego zadaniem jest opracowywanie nowych lub ulepszonych produktów. Dział ten posiada odpowiednio wyposażone laboratorium, specjalistyczne urządzenia i przede wszystkim fachowy personel, który regularnie uczestniczy w krajowych i międzynarodowych szkoleniach i konferencjach, służących podnoszeniu poziomu wiedzy.

Działalność prowadzona przez dział badawczo-rozwojowy spełnia definicję działalności badawczo- rozwojowej w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o CIT. Z tego powodu, Spółka od wielu lat korzysta już z ulgi na działalność badawczo-rozwojową (dalej: „ulga B+R”), określonej w art. 18d ustawy o CIT.

Wszystkie warunki, określone w ustawie o CIT, niezbędne dla skorzystania przez Spółkę z ulgi B+R, są spełnione. Podane okoliczności, iż działalność prowadzona w ramach Spółki spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu ustawy o CIT, zaś Spółka spełnia wszystkie warunki dla skorzystania z ulgi B+R są elementami przedstawionego stanu faktycznego. Okoliczności te nie są zatem przedmiotem zapytania w ramach niniejszego wniosku.

Spółka nie jest właścicielem żadnych nieruchomości. Swoją działalność, w tym również działalność działu badawczo-rozwojowego, prowadzi w nieruchomości należącej do podmiotu powiązanego, którą Spółka wykorzystuje na podstawie stosownej umowy najmu/dzierżawy.

W 2025 roku Spółka dokonała w wynajmowanych pomieszczeniach prac ulepszeniowych/ inwestycji, które dla celów podatku dochodowego od osób prawnych zostały zakwalifikowane jako tzw. inwestycje w obcych środkach trwałych. Jak wynika z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych podlegają amortyzacji podatkowej niezależnie od przewidywanego okresu używania i przez ustawę o CIT zwane są także środkami trwałymi. W związku z tym, po ukończeniu prac ulepszeniowych w wynajmowanych pomieszczeniach i przyjęciu ich do używania, Spółka wprowadziła te inwestycje do ewidencji środków trwałych i rozpoczęła dokonywać od nich odpisów amortyzacyjnych, zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.

W rezultacie wykonanej inwestycji w 2025 roku do ewidencji środków trwałych wprowadzone zostały dwa nowe środki trwałe, stanowiące inwestycję w obcym środku trwałym:

a) jeden środek trwały zaliczony został do grupy (…);

b) drugi środek trwały został z kolei zaliczony do grupowania (…).

Wymienione powyżej środki trwałe (inwestycje w obcych środkach trwałych) amortyzowane są według stawki 10%. Odpisy amortyzacyjne od tych inwestycji w obcych środkach trwałych zaliczane są przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów. Inwestycje w obcych środkach trwałych wykorzystywane są w prowadzonej działalności B+R, która została opisana powyżej. W przypadku gdyby nie były one wykorzystywane wyłącznie do działalności B+R (np. z uwagi na wykorzystywanie ich w określonej części do prac o charakterze rutynowym), wówczas w uldze B+R uwzględnione zostaną koszty amortyzacji jedynie w takiej proporcji, w jakiej dotyczyć będą działań o charakterze B+R.

Wszystkie podane powyżej informacje, w szczególności te, iż prace ulepszeniowe dokonane przez Spółkę w najmowanym budynku spełniają definicję inwestycji w obcym środku trwałym i podlegają amortyzacji podatkowej, zaś dokonywane odpisy amortyzacyjne są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, są elementami przedstawionego stanu faktycznego. Okoliczności te nie są zatem przedmiotem zapytania w ramach niniejszego wniosku.

Wnioskodawca nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

Pytanie

Czy odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym, zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, spełniają definicję kosztów kwalifikowanych do ulgi B+R i w rezultacie mogą zostać przez Spółkę odliczone w ramach ulgi B+R od podstawy opodatkowania podatkiem CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym, zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, spełniają definicję kosztów kwalifikowanych do ulgi B+R i w rezultacie mogą zostać przez Spółkę odliczone w ramach ulgi B+R od podstawy opodatkowania podatkiem CIT.

Zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy o CIT: Podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.

W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma przepis art. 18d ust. 3 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem: za koszty kwalifikowane uznaje się także dokonywane w danym roku podatkowym, zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, z wyłączeniem samochodów osobowych oraz budowli, budynków i lokali będących odrębną własnością.

Zdaniem Wnioskodawcy, literalna wykładnia powyższego przepisu, wsparta wynikami wykładni systemowej innych, wymienionych w dalszej części niniejszego wniosku przepisów ustawy o CIT, jednoznacznie potwierdza, że odpisy amortyzacyjne dokonywane od inwestycji w obcym środku trwałym mogą zostać zaliczone do kosztów kwalifikowanych ulgi B+R i jako takie zostać odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem CIT.

Z przepisu art. 18d ust. 3 ustawy o CIT wynikają bowiem następujące warunki, które muszą być spełnione, aby odpis amortyzacyjny mógł zostać uznany za koszt kwalifikowany ulgi B+R, tj.:

 a) odpisy amortyzacyjne muszą być dokonywane od środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej i muszą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, oraz

 b) środek trwały lub wartość niematerialna i prawna, od którego dokonywane są ww. odpisy amortyzacyjne, jest wykorzystywany w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, oraz

 c) środek trwały nie jest samochodem osobowym, budowlą, budynkiem lub lokalem będącym odrębną własnością.

W odniesieniu do warunku wskazanego w punkcie a), Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego, że wymienione w nim prace ulepszeniowe zostały uznane za środki trwałe (inwestycje w obcych środkach trwałych) i amortyzowane są według stawki 10%. Odpisy amortyzacyjne od tych inwestycji w obcych środkach trwałych zaliczane są przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, co również jest elementem stanu faktycznego. Jest to zgodne z normą art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którą przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych podlegają amortyzacji podatkowej niezależnie od przewidywanego okresu używania i przez ustawę o CIT zwane są także środkami trwałymi. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Warunek z punktu a) należy zatem uznać za spełniony, gdyż nakłady stanowią inwestycje w obcych środkach trwałych. To z kolei oznacza, że są to środki trwałe Wnioskodawcy, podlegają amortyzacji, a odpisy amortyzacyjne stanowią koszty uzyskania przychodów.

Warunek z punktu b) również jest spełniony, gdyż jak Spółka wskazała w stanie faktycznym, inwestycje w obcych środkach trwałych wykorzystywane są w prowadzonej przez Spółkę działalności B+R.

W opinii Spółki spełniony jest również warunek z punktu c). Należy bowiem wskazać, że ustawa o CIT wyraźnie rozdziela własne budynki/budowle/lokale od inwestycji w obcych środkach trwałych. Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Natomiast art. 16a ust. 2 ustawy o CIT wskazuje, że amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

 1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,

 2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

 3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający - zwane także środkami trwałymi.

Art. 16a ust. 1 ustawy o CIT wymienia więc jako odrębną kategorię amortyzowanych aktywów „budowle, budynki i lokale będące odrębną własnością”, a art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT osobno wymienia przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych. Należy więc uznać, że ustawa o CIT traktuje obie kategorie za odrębne grupy składników majątku podlegające amortyzacji.

Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej nr 3063-ILPB2.4510.255.2016.1.KS z 20 lutego 2017 r.:

„W tym miejscu należy zaznaczyć, że przepisy prawa podatkowego nie definiują wprost, co należy rozumieć przez „inwestycje w obcych środkach trwałych”, ale definiują pojęcie inwestycji.

Zgodnie z art. 4a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach - oznacza to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047), zwanej dalej „ustawą o rachunkowości”. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości - środki trwałe w budowie to zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.

Biorąc pod uwagę powyższe definicje można stwierdzić, że inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia, tzn. polegają na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji lub polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego. Podejmując inwestycję w obcym środku trwałym podatnik powinien dysponować zezwoleniem uzyskanym od właściciela ulepszanego środka trwałego.

Natomiast ulepszeniem jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż pierwotne jego przeznaczenie lub nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych, wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego lub obniżce kosztów eksploatacji. Efektem ulepszenia środka trwałego ma być zwiększenie jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania, wyrażające się wydłużeniem okresu jego używania. Przykładem ponoszenia nakładów w obcych środkach trwałych jest konieczność dostosowania używanych na podstawie umowy najmu czy dzierżawy lub innej umowy obcych budynków albo lokali do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej użytkownika.

Innymi słowy inwestycja w obcym środku trwałym to nakłady poniesione na obcy środek trwały, który jest wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy, np. najmu, dzierżawy lub innej o podobnym charakterze. Nakłady te mają na celu przystosowanie obcego środka trwałego do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Inwestycją w obcym środku trwałym nie są wydatki na remont obcego środka trwałego, lecz nakłady powodujące jego ulepszenie.

Nakłady o charakterze modernizacyjnym tworzą inwestycję w obcym środku trwałym, którą należy uznać za środek trwały podlegający amortyzacji. O tym, czy poniesione nakłady stanowią nakłady na ulepszenie obcego środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami - decyduje zakres przeprowadzonych robót. Ulepszenie dąży do podwyższenia bądź istotnej zmiany cech użytkowych danego składnika majątkowego.”

Z powyższego wynika, że na gruncie ustawy o CIT pojęcia „budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością” oraz „inwestycje w obcych środkach trwałych” określają dwie odrębne kategorie prawa podatkowego, których nie można ze sobą utożsamiać. Jest to wniosek zgodny również z podstawową zasadą wykładni, jaką jest zakaz wykładni synonimicznej. Zgodnie z tą regułą różnym zwrotom użytym w danym akcie prawnym nie należy nadawać tego samego znaczenia. Regułę tę dopełnia zakaz wykładni homonimicznej, czyli nadawania tym samym zwrotom różnych znaczeń (vide L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2014, s. 117-121 i cyt. tam orzecznictwo). Zasada ta znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku SN z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt V KK 354/13. Jest także wyrażona wprost w par. 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej”, zgodnie z którym do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami.

Oba pojęcia zostały od siebie wyraźnie oddzielone na gruncie systemowym, zdefiniowano je w odrębnych przepisach, nadano im odmienne nazwy, a z tym podziałem wiąże się również szereg odmienności dotyczących traktowania obu instytucji na gruncie innych przepisów ustawy o CIT. I tak przykładowo, zgodnie z art. 16j ust. 4 ustawy o CIT:

Podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla:

1) inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat;

2) inwestycji w obcych środkach trwałych innych niż wymienione w pkt 1 okres amortyzacji ustala się według zasad określonych w ust. 1 pkt 1 i 2.

Z kolei zgodnie z art. 16g ust. 7 ustawy o CIT:

Wartość początkową inwestycji w obcych środkach trwałych oraz budynków i budowli wybudowanych na obcym gruncie ustala się stosując odpowiednio ust. 3-5.

Stosowanie odpowiednie oznacza, że zasady ogólne wcale nie muszą być w danym przypadku stosowane wprost.

Pokazuje to więc, że podział definicyjny z art. 16a ustawy o CIT nie jest jedynie symboliczny, ale wiąże się z odmiennymi intencjami ustawodawcy co do traktowania podatkowego obu kategorii środków trwałych. Jak z kolei pokazuje stanowisko organu podatkowego w zacytowanej interpretacji, podział ten ma również podłoże funkcjonalne, gdyż natura obu rodzajów wydatków jest odmienna i dlatego znalazło to wyraz w odrębnym uregulowaniu.

Z kolei katalog wyłączeń w przepisie art. 18d ust. 3 ustawy o CIT jest zamknięty. Przepis ten wskazuje na wyłączenie z kosztów kwalifikowanych odpisów amortyzacyjnych od samochodów osobowych oraz budowli, budynków i lokali będących odrębną własnością, a więc posługuje się frazą dokładnie odpowiadającą środkom trwałym z art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Tymczasem Spółka zalicza do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcych środkach trwałych, a więc - co dowiedziono powyżej - od innej kategorii normatywnej niż „budowle, budynki i lokale będące odrębną własnością”. Skoro sama ustawa traktuje je jako różne kategorie środków trwałych, to nie ma podstaw, by dla art. 18d ust. 3 ustawy o CIT zlewać je w jedno i traktować jednakowo. Jednocześnie ze względu na konieczność ścisłej wykładni wyłączeń nie wolno dopisywać ich do katalogu przez analogię.

Warunek z punktu c) powyżej również jest zatem spełniony.

Reasumując, z literalnej wykładni cytowanych powyżej przepisów ustawy o CIT wynika zatem, że amortyzacja inwestycji w obcych środkach trwałych przy spełnieniu pozostałych warunków może stanowić koszt kwalifikowany na potrzeby ulgi na działalność badawczo-rozwojową, nawet jeżeli dotyczy to amortyzacji inwestycji w obcych budynkach.

Powyższe stanowisko potwierdził m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej nr 3063-ILPB2.4510.255.2016.1.KS z 20 lutego 2017 r., wskazywanej powyżej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „u.p.d.o.p.”, „ustawa o CIT”):

Rodzaje kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu w ramach ulgi na działalność badawczo-rozwojową zostały wymienione w art. 18d ust. 2-3 u.p.d.o.p.

Art. 18d ust. 3 u.p.d.o.p., stanowi, że:

Stosownie do art. 18d ust. 5 u.p.d.o.p.,

Zgodnie z treścią art. 18d ust. 6 u.p.d.o.p.,

Art. 18d ust. 7 u.p.d.o.p.,

kwota kosztów kwalifikowanych nie może przekroczyć:

 1) w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w ust. 3a, jest mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców - 200% kosztów, o których mowa w ust. 2-3a;

 2) w przypadku pozostałych podatników, o których mowa w ust. 3a - 200% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4a i ust. 2a-3a, oraz 100% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 5;

 3) w przypadku pozostałych podatników - 100% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5, ust. 2a i 3, oraz 200% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 1a.

Ponadto, zgodnie z art. 18d ust. 8 u.p.d.o.p.,

Należy także zwrócić uwagę na brzmienie przepisu art. 9 ust. 1b u.p.d.o.p., zgodnie z którym

Mając na uwadze powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że aby podatnikowi podatku dochodowego od osób prawnych przysługiwało prawo odliczenia w zeznaniu podatkowym kosztów kwalifikowanych poniesionych w danym roku podatkowym powinny być łącznie spełnione następujące warunki:

- podatnik poniósł koszty na działalność badawczo-rozwojową, koszty na działalność badawczo-rozwojową stanowiły dla podatnika koszty uzyskania przychodów w rozumieniu u.p.d.o.p.,

- koszty na działalność badawczo-rozwojową mieszczą się w zamkniętym katalogu kosztów kwalifikowanych określonym przepisami art. 18d ust. 2 - 3 u.p.d.o.p.,

- ww. koszty uzyskania przychodów stanowiły koszty kwalifikowane w rozumieniu u.p.d.o.p., przy czym, jeżeli koszty kwalifikowane zostały poniesione w ramach badań podstawowych, badania te były prowadzone na podstawie umowy lub porozumienia z jednostką naukową w rozumieniu odrębnych przepisów,

- jeżeli w roku podatkowym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia/decyzji o wsparciu, prawo do odliczenia przysługuje jedynie w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych, które nie są przez podatnika uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku na podstawie zezwolenia/decyzji o wsparciu,

- w ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1b u.p.d.o.p., podatnik wyodrębnił koszty działalności badawczo-rozwojowej,

- podatnik wykazał w zeznaniu podatkowym koszty kwalifikowane podlegające odliczeniu,

- kwota odliczonych kosztów kwalifikowanych nie przekroczyła limitów określonych w u.p.d.o.p.,

- koszty kwalifikowane nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Państwa wątpliwości, dotyczą ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym, zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, spełniają definicję kosztów kwalifikowanych do ulgi B+R i w rezultacie mogą zostać przez Spółkę odliczone w ramach ulgi B+R od podstawy opodatkowania podatkiem CIT.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że swoją działalność, w tym również działalność działu badawczo-rozwojowego, prowadzą Państwo w nieruchomości należącej do podmiotu powiązanego, którą Spółka wykorzystuje na podstawie stosownej umowy najmu/dzierżawy.

W 2025 roku dokonali Państwo w wynajmowanych pomieszczeniach prac ulepszeniowych/ inwestycji, które dla celów podatku dochodowego od osób prawnych zostały zakwalifikowane jako tzw. inwestycje w obcych środkach trwałych. W związku z tym, po ukończeniu prac ulepszeniowych w wynajmowanych pomieszczeniach i przyjęciu ich do używania, wprowadzili Państwo te inwestycje do ewidencji środków trwałych i dokonują od nich odpisów amortyzacyjnych, zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.:

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p.:

amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 16a ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p.:

Treść wyżej wymienionych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie.

Inwestycje w obcym środku trwałym to z kolei nakłady poniesione na obcy środek trwały, który nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy najmu, dzierżawy czy innej umowy o podobnym charakterze.

Amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach, jak właściciel tego środka trwałego.

Art. 18d ust. 3 ww. ustawy wskazuje, że za koszty kwalifikowane uznaje się dokonywane w danym roku podatkowym, zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, z wyłączeniem samochodów osobowych oraz budowli, budynków i lokali będących odrębną własnością.

Ustosunkowując się do Państwa stanowiska, należy podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe w systemie polskiego prawa podatkowego są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości podatkowej), a ich stosowanie przez organy podatkowe nie może odbywać się według wykładni rozszerzającej, tzn. muszą być ściśle interpretowane.

Należy wskazać, że inwestycja w obcym środku trwałym, choć stanowi odrębny środek trwały dla celów podatkowych, jest funkcjonalnie i prawnie związana z cudzym środkiem trwałym, którym jest budowla, budynek lub lokal, charakter tej inwestycji należy oceniać przez pryzmat środka trwałego, którego dotyczy.

Zatem, na podstawie art. 18d ust. 3 ustawy o CIT, żaden podatnik nie może zaliczać do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej odpisów amortyzacyjnych od budowli, budynków i lokali.

W rezultacie, skoro amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach jak właściciel tego środka trwałego, nie mogą Państwo zaliczać do kosztów kwalifikowanych odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcych środkach trwałych.

Zauważyć także należy, że potwierdzenie Państwa stanowiska stawiałoby w gorszej pozycji, właścicieli budowli, budynków i lokali, co stanowiłoby naruszenie zasady równości i sprawiedliwości podatkowej.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym, zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, spełniają definicję kosztów kwalifikowanych do ulgi B+R i w rezultacie mogą zostać przez Spółkę odliczone w ramach ulgi B+R od podstawy opodatkowania podatkiem CIT, jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnośnie powołanej interpretacji indywidualnej informuję, że funkcjonowanie w obrocie prawnym rozstrzygnięć, w których odmiennie oceniono takie same albo zbliżone stany faktyczne jest niewątpliwie niepożądane z punktu widzenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak, w praktyce sytuacje takie mogą mieć miejsce, choćby z uwagi na przewidzianą przez ustawodawcę możliwość zmiany interpretacji indywidualnej w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Niezależnie od tego, podstawowym zadaniem organu upoważnionego do wydawania interpretacji indywidualnych jest wydawanie rozstrzygnięć prawidłowych, tj. w prawidłowy sposób odczytujących normy prawne zawarte w przepisach prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.