Interpretacja indywidualna z dnia 6 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.599.2021.13.JG

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu - stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

1)ponownie rozpatruję sprawę Pani wniosku z 9 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej - uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 września 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 380/22 (data wpływu prawomocnego orzeczenia - 7 kwietnia 2026 r.) i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 165/23 (data wpływu orzeczenia - 19 lutego 2026 r.); i

2)stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działek - jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2021 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działek.

Uzupełniła go Pani pismami z 9 września 2021 r. oraz pismem z 2 listopada 2021 r. (data wpływu 8 listopada 2021 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Na podstawie umowy sprzedaży z 9 listopada 2006 roku zawartej przed notariuszem w (…), Wnioskodawczyni nabyła wraz z mężem (…) udział w wysokości ½ własności nieruchomości gruntowej położonej we wsi (…), o obszarze (…) ha (…), oznaczonej numerem ewidencyjnym działki 1 (grunty orne klasy IVa, IVb, V i VI), dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr KW (…) (dalej: „Nieruchomość”). Przedmiotowe prawo własności wchodzi w skład małżeńskiej wspólności majątkowej Państwa (…). Pozostała ½ prawa własności wyżej wskazanej Nieruchomości należy do Państwa (…), którzy przysługujące im prawo własności nabyli w ramach tej samej umowy sprzedaży co Wnioskodawczyni z mężem.

Posiadane przez wszystkich właścicieli Nieruchomości prawo własności nabyte zostało w ramach majątku prywatnego i nie było związane z ich działalnością zawodową lub gospodarczą. Informację o możliwości nabycia Nieruchomości obecni właściciele uzyskali przypadkowo, przeglądając ogłoszenia zamieszczone w prasie.

W chwili zakupu Nieruchomość nie była w żaden sposób zagospodarowana ani wykorzystywana dla celów rolnych czy też innych, dlatego też niezwłocznie po nabyciu właściciele dokonali jej uprzątnięcia poprzez wycinkę krzewów i tzw. drzew samosiejek, jednocześnie siejąc trawę.

Od 2009 roku właściciele pozyskują ze środków Unii Europejskiej dopłaty w wysokości ok. (…) zł rocznie z tytułu gruntów niepodlegających uprawie.

Uchwałą Nr (…) Rady Miejskiej w (…) z 28 grudnia 2007 roku przyjęty został Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego terenu położonego w obrębie (…) obejmujący obszar ok. (…) ha (…) (dalej: „MPZP”).

Nieruchomość należąca do Wnioskodawcy objęta została w całości uchwalonym MPZP, który zgodnie z rysunkiem stanowiącym załącznik nr 1 do MPZP przewidywał podział działki 1 na szereg mniejszych działek z przeznaczeniem na:

1.potrzeby usług turystycznych (oznaczonych na rysunku plantu symbolem 1UT),

2.zabudowy rekreacji indywidualnej i turystycznej (oznaczonych na rysunku planu symbolem RIT),

3.tereny komunikacji, w tym:

a)KJ - tereny ciągów pieszo-jezdnych,

b)KDW - tereny dróg (ulic dojazdowych) wewnętrznych,

c)KD - teren drogi publicznej - powiatowej,

4.tereny infrastruktury technicznej, w tym:

a)IK - kanalizacja (przepompownia ścieków).

W tym miejscu podkreślić należy, że żaden z obecnych współwłaścicieli Nieruchomości nie podejmował żadnych aktywnych działań na rzecz wszczęcia postępowania zmierzającego do uchwalenia MPZP. Ponadto żaden z obecnych współwłaścicieli Nieruchomości nie brał aktywnego udziału w procesie opracowywania MPZP, w szczególności poprzez składanie wniosków, zastrzeżeń, uwag etc. dotyczących planowanego przez Radę Miejską w (…) przeznaczenia Nieruchomości. Wynik postępowania w sprawie uchwalenia MPZP skutkujący zmianą sposobu przeznaczenia Nieruchomości stanowi w całości efekt działań władz publicznych podejmowanych bez jakiejkolwiek ingerencji czy też inicjatywy obecnych współwłaścicieli Nieruchomości.

W związku z uchwaleniem MPZP, właściciele Nieruchomości zdecydowali o skierowaniu do Burmistrza (…) wniosku w sprawie podziału działki nr 1 zgodnie z założeniami przyjętego MPZP. Decyzją z dnia 9 kwietnia 2009 roku ówczesny Burmistrz (…) zatwierdził przedstawiony projekt podziału działki nr 1.

Na mocy przedmiotowej decyzji działka nr 1 uległa podziałowi na 66 działek oznaczonych kolejnymi numerami ewidencyjnymi od numeru 2 do numeru 67 oraz numerem 68. Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji Burmistrza (…) wynika, że w ramach podziału, zgodnie z uchwalonym uprzednio MPZP działki nr 2, 3, 4, 5 stanowić będą tereny dróg wewnętrznych oznaczonych na rysunku MPZP symbolami KDW; działki nr 6, 7, 8 i 9 stanowią tereny usług turystycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 1 UT; pozostałe nowopowstałe działki przeznaczone są pod tereny zabudowy rekreacji indywidualnej i turystycznej oznaczonych na rysunku planu symbolami RIT.

W roku 2009 właściciele Nieruchomości z uwagi na bieżące potrzeby finansowe zdecydowali o sprzedaży jednej działki nr 68 o powierzchni (…) ha (…). W ramach przedmiotowej transakcji właściciele Nieruchomości nie korzystali z żadnych pośredników ani profesjonalnych firm obrotu nieruchomościami. Ogłoszenie sprzedaży zostało przez nich zamieszczone osobiście w ramach internetowych serwisów ogłoszeniowych, a transakcja została zrealizowana w maju 2009 roku.

W tym miejscu podkreślić należy, że na skutek działań właścicieli Nieruchomości część działek uzyskała uzbrojenie w wodę (19 działek) oraz prąd (16 działek). Co jednak istotne, działania te zostały zainicjowane przez właścicieli w związku z zaplanowaniem podobnych działań w ramach nieruchomości sąsiadujących. Właściciele Nieruchomości uzyskując wiedzę, że pobliskie nieruchomości mają zostać podłączone do prądu oraz wody zdecydowali aby przy okazji zrealizować przedmiotowe prace także na części należących do nich działek. W przypadku podłączenia wody, podjęta przez nich decyzja była tym bardziej zasadna, że podłączenie nieruchomości pobliskich wymagało przeprowadzenia rurociągu przez powierzchnię działek wchodzących w skład Nieruchomości.

Niezależnie od transakcji zbycia działki 68, właściciele Nieruchomości w ramach zaspokojenia bieżących potrzeb finansowych, na przestrzeni lat zdecydowali o sprzedaży jeszcze dwóch innych działek. I tak, w roku 2017 właściciele dokonali sprzedaży działki 10 zaś w roku 2021 sprzedaży działki 11. W obu przypadkach ogłoszenie o sprzedaży wystawione zostało osobiście przez właścicieli Nieruchomości za pośrednictwem internetowych portali ogłoszeniowych (…).

Wobec aktualnie zwiększonych potrzeb finansowych właścicieli Nieruchomości oraz ciężaru utrzymywania Nieruchomości rozumianego zarówno pod kątem nakładów finansowych jak i pracy (podatki, karczowanie krzewów, koszenie trawy, etc.) w chwili obecnej, właściciele Nieruchomości rozważają zbycie Nieruchomości w dużej części lub w całości.

Właściciele Nieruchomości nie prowadzą działalności gospodarczej związanej z obrotem nieruchomościami lub pośrednictwem w obrocie nieruchomościami. Ponadto właściciele Nieruchomości nie zamierzają korzystać z pośredników obrotu nieruchomościami, choć działania takiego nie można wykluczyć w przypadku braku ofert kupna na skutek ogłoszeń zamieszczanych przez nich osobiście.

Właściciele Nieruchomości nie posiadają, żadnych preferencji co do osób nabywcy, dlatego też nabywcą może okazać się jeden podmiot gospodarczy, który zaadoptuje Nieruchomość w ramach jednej prowadzonej przez siebie inwestycji jak i pojedyncze osoby indywidualne nabywające poszczególne działki dla celów prywatnych.

W chwili obecnej właściciele Nieruchomości nie podjęli jeszcze ostatecznej decyzji w jakim zakresie Nieruchomość skierowana zostanie do sprzedaży, przy czym rozważane są warianty:

1.sprzedaży całej Nieruchomości na rzecz jednego lub wielu nabywców,

2.sprzedaży części Nieruchomości składającej się z wielu działek na rzecz jednego lub wielu nabywców.

Wobec planowanych działań zbycia całości lub części Nieruchomości, właściciele chcieliby uzyskać informacje czy podejmowane przez nich czynności zbycia Nieruchomości będą miały swój skutek na gruncie podatku od towarów i usług.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Na nabycie udziału w działce nr 1 nie została wystawiona faktura, gdyż nabycie to nie podlegało podatkowi od towarów i usług. W związku z tym, iż nabycie nieruchomości 1 nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia ww. udziału w działce. Działka nr 1 od momentu jej nabycia nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię w żaden sposób, a jedynie była wykarczowana, wyczyszczona i wykaszana raz w roku. Działka nr 1 w części należącej do Wnioskodawczyni nie była i nie jest przedmiotem najmu ani dzierżawy lub innej czynności o podobnym charakterze. Działki powstałe po podziale Nieruchomości nr 1 w części należącej do Wnioskodawczyni nie były i nie są wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w żaden sposób (np. w postaci uprawy roślin ani hodowli czy wypasu zwierząt). Działki w części należącej do Wnioskodawczyni po podziale nie były i nie będą przedmiotem najmu, dzierżawy, służebności lub innej o podobnym charakterze. Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej, w tym rolniczej. Wnioskodawczyni jest na emeryturze i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Ponadto, nie była oraz nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni nie udzieliła i nie zamierza udzielać pełnomocnictwa przyszłemu nabywcy do działania w jej imieniu w związku z nabyciem nieruchomości. Na ten moment Wnioskodawczyni nie zawarła żadnej umowy przedwstępnej z przyszłym nabywcą. Z tytułu sprzedaży działek w 2009, 2017 i 2021 roku (działki nr 68, 10, 11) Wnioskodawczyni nie była zobowiązana zarejestrować się jako czynny podatnik VAT z tytułu tej sprzedaży. Wnioskodawczyni wskazywała, iż przed sprzedażą udziału w działkach nie podejmowała aktywnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczającymi poza zwykłe formy ogłoszenia mające na celu dokonanie sprzedaży działek. Ogłoszenia o sprzedaży działek Wnioskodawczyni zamieszcza na ogólnodostępnym portalu ogłoszeń w Internecie (…). Innych działań marketingowych, w tym reklam Wnioskodawczyni nie dokonuje.

Wnioskodawczyni wskazuje, iż była współwłaścicielką nieruchomości gruntowej zabudowanej budyniem mieszkalnym położonej w (…), która to nieruchomość była majątkiem rodzinnym i stanowiła gospodarstwo rolne wraz z zabudowaniami mieszkalnymi (o powierzchni 3 hektarów). Nieruchomość tę Wnioskodawczyni odziedziczyła po ojcu, a następnie po bracie i w roku ok. 1990 jako jej współwłaścicielka wraz z matką i siostrą dokonała jej sprzedaży jako kilku działek. Z uwagi na objęcie gospodarstwa rolnego w prawa miejskie (…), działka z mocy prawa została podzielona na 10 działek budowlanych (niezabudowanych i jedna zabudowana domem rodzinnym Wnioskodawczyni) i jako takie, wszystkie te działki zostały sprzedane przez Wnioskodawczynię działającą w imieniu własnym oraz w imieniu swojej matki i siostry, które na stałe mieszkały w (…). Wnioskodawczyni w tym czasie nie zamieszkiwała w (…) i nie wykorzystywała działki w żaden sposób, podobnie jak jej matka i siostra, które na stałe mieszkały w (…), zatem wspólnie podjęły decyzję o sprzedaży nieruchomości.

Sprzedane działki stanowiły majątek prywatny Wnioskodawczyni i z tytułu sprzedaży tych działek Wnioskodawczyni nie była zobowiązana zarejestrować się jako czynny podatnik VAT.

Innych nieruchomości, poza działkami powstałymi z podziału Nieruchomości - działki nr 1, Wnioskodawczyni nie sprzedawała.

Pytania

1)Czy Wnioskodawczyni jako współwłaścicielka działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1, z tytułu sprzedaży każdej z tych 66 działek, które zbywane będą na rzecz pojedynczych podmiotów/osób w krótkim odstępie czasu, będzie objęta obowiązkiem wykazania podatku od towarów i usług?

2)Czy zbycie przez Wnioskodawczynię prawa współwłasności jednej i/lub kilku z 66 działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1, na przestrzeni kilku lat, spowoduje objęcie przedmiotowej sprzedaży podatkiem od towarów i usług?

3)Czy jednorazowe sprzedanie przez Wnioskodawczynię prawa współwłasności wszystkich działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1 na rzecz jednego lub kilku nabywców będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

4)W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z pytań 1-3, czy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegać będą wszystkie transakcje zbycia działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1, czy tylko te z działek, które są częściowo uzbrojone w wodę oraz prąd?

Pani stanowisko w sprawie

Ad 1

Jako współwłaścicielka działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1, z tytułu sprzedaży każdej z tych 66 działek, zbywanych na rzecz pojedynczych podmiotów/osób w krótkim odstępie czasu, Wnioskodawczyni nie będzie objęta obowiązkiem opodatkowania sprzedaży podatkiem od towarów i usług.

Ad 2

Wnioskodawczyni z tytułu sprzedaży prawa współwłasności jednej i/lub kilku z 66 działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1, sprzedawanych na przestrzeni kilku lat (w różnych odstępach czasowych), nie będzie objęta obowiązkiem opodatkowania sprzedaży tych działek podatkiem od towarów i usług.

Ad 3

Zdaniem Wnioskodawczyni, jednorazowe sprzedanie przez Wnioskodawczynię prawa współwłasności wszystkich działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1 na rzecz jednego lub kilku nabywców także nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad 4

Wobec powyższego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie będzie podlegać żadna sprzedaż prawa współwłasności działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1, nawet tych częściowo uzbrojonych w wodę oraz prąd.

Uzasadnienie

Ad 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej zwanej „Ustawa o VAT”) opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jednocześnie Ustawa o VAT w art. 15 określa krąg podmiotów, które uznać należy za podatników VAT wskazując, że są to osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W tym miejscu wskazać jednak trzeba, że aby czynność sprzedaży objęta została podatkiem od towarów i usług spełnione muszą być dwie wyżej wymienione przesłanki, tj. czynność musi zostać objęta zakresem czynności opodatkowanych (art. 5 Ustawy o VAT) oraz musi być podjęta przez podatnika przedmiotowego podatku (art. 15 Ustawy o VAT). Takie stanowisko potwierdzają wprost przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L 347 z 11 grudnia 2006 r., dalej: „Dyrektywa VAT”). W art. 2 Dyrektywa VAT stanowi, że opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Wobec powyższego w ocenie Wnioskodawcy podjęcie przez właścicieli Nieruchomości działań polegających na zbyciu całości lub części Nieruchomości poczytywać należy jako zarząd majątkiem prywatnym, nie związanym z działalnością zawodową właścicieli i w konsekwencji nie podlegający podatkowi od towarów i usług. W niniejszym przypadku za brakiem objęcia transakcji sprzedaży podatkiem od towarów i usług przemawia przede wszystkim brak statusu podatnika VAT po stronie właścicieli, co w konsekwencji wyłącza zastosowanie art. 5 Ustawy o VAT do zawieranych przez nich transakcji sprzedaży.

W tym miejscu wskazać należy, że choć przepisy prawa wskazują, że dla uznania danego podmiotu za czynnego podatnika VAT decydujące znaczenie ma zakres podejmowanych przez niego czynności a nie dokonane zgłoszenia (np. w postaci rejestracji działalności gospodarczej i zgłoszenia VAT), to w ocenie Wnioskodawcy w niniejszym stanie faktycznym o przyznaniu takiego statusu Wnioskodawcy nie może być mowy.

W ocenie Wnioskodawcy, w niniejszym stanie faktycznym bez znaczenia pozostaje okoliczność, że transakcja zbycia Nieruchomości odbywać się będzie poprzez zawarcie wielu umów sprzedaży pojedynczych działek na rzecz wielu podmiotów. Wskazać bowiem należy, że taki sposób zorganizowania sprzedaży Nieruchomości wymuszony jest niejako obowiązującym MPZP. Po powzięciu przez właścicieli Nieruchomości informacji o uchwaleniu MPZP dokonali oni jej podziału zgodnie z założeniami podjętej przez władze uchwały, która przewidywała konieczność rozdrobnienia terenu i przeznaczenia go w zdecydowanej większości dla celów zabudowy rekreacji indywidualnej i turystycznej. Jednocześnie przedmiotowe rozdrobnienie oraz przeznaczenie terenu (rekreacja indywidualna) powoduje ograniczenie możliwości zbycia całej Nieruchomości w ramach jednej transakcji sprzedaży.

Dlatego też w celu upłynnienia środków finansowych, właściciele Nieruchomości zamierzają oferować do sprzedaży także pojedyncze działki wchodzące w skład Nieruchomości.

Zgodnie z orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w danej sprawie nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zdaniem TSUE nawet dokonanie podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów (wyroki TSUE: z 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94, z 15 września 2011 r. w sprawie C-180/10).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zarówno orzecznictwo TSUE jak i NSA wskazuje, że dla ustalenia zawodowego profilu działalności sprzedawcy nieruchomości konieczne jest przesądzenie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) na co wskazuje podejmowana przez nią aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze) (wyrok NSA z 6 lipca 2018 roku, I FSK 1986/16).

Co istotne, w wyżej wskazanym orzeczeniu NSA w sposób wyraźny przesądził jednak, że na tego rodzaju aktywność «handlową» wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności.

Przenosząc powyższe na niniejszy stan faktyczny wskazać trzeba zatem, że:

1.Po nabyciu przez właścicieli Nieruchomości doszło do uchwalenia MPZP na mocy którego dokonano zmiany przeznaczenia Nieruchomości z gruntów rolnych na grunty przeznaczone pod zabudowę rekreacji indywidualnej oraz turystycznej jednak przedmiotowa zmiana nastąpiła bez jakiejkolwiek aktywności ze strony właścicieli Nieruchomości w związku z czym zmiany sposobu przeznaczenia Nieruchomości nie można przypisywać działalności właścicieli. Niewątpliwie uchwalenie MPZP miało pozytywny skutek majątkowy dla właścicieli Nieruchomości, gdyż wartość posiadanego przez nich prawa majątkowego wzrosła. Okoliczność ta nie może mieć jednak wpływu na kwalifikację podmiotową w postaci przypisania im charakteru zawodowego, skoro właściciele byli wyłącznie beneficjentami decyzji władz publicznych, która w całości została podjęta poza sferą aktywności właścicieli i przy ich bierności w toku postępowania o uchwalenie MPZP.

2.Po powzięciu uchwały w sprawie uchwalenia MPZP właściciele Nieruchomości dokonali jej podziału w ten sposób, że cały obszar Nieruchomości podzielony został na mniejsze działki. W tym miejscu wskazać jednak należy, że podział Nieruchomości nastąpił zgodnie z założeniami uchwalonego MPZP, który przewidywał zarówno podział Nieruchomości na mniejsze działki jak i obowiązek wyznaczenia ciągów pieszych i dróg dojazdowych. Dlatego też działanie właścicieli w tym zakresie sprowadzało się wyłącznie na odzwierciedleniu w rzeczywistości założeń MPZP. Właściciele działek nie występowali z wnioskiem o zmianę założeń MPZP zarówno co do wielkości działek jak i przebiegu wyznaczonych w MPZP ciągów pieszych i dróg dojazdowych co mogłoby np. doprowadzić do zwiększenia zysku ze sprzedaży poprzez zwiększenie granic działek i rezygnację z niektórych ciągów pieszych czy też dróg dojazdowych do działek.

3.Do niektórych z pośród posiadanych przez właścicieli działek doprowadzony został prąd (16 działek) oraz woda (19 działek). W tym miejscu podkreślić jednak należy, że działanie właścicieli w tym zakresie wywołane zostało aktywnością właścicieli pobliskich nieruchomości, którzy prowadzili w tym zakresie własne działania. W przypadku podłączenia wody, właściciele poproszeni zostali o wyrażenie zgody na przeprowadzenie wodociągu przez część ich działek. W takiej sytuacji uznali, że prowadzenie przedmiotowych prac budowlanych w obrębie ich działek należy wykorzystać do doprowadzenia wody także do części działek wchodzących w skład Nieruchomości. Niewątpliwie jest to korzystne zarówno pod kątem organizacyjnym (wykorzystanie i tak planowanych już robót budowlanych) jak i finansowym (ograniczenie kosztów prac budowlanych i projektowych przy inwestycji realizowanej we współpracy z właścicielami nieruchomości sąsiednich). Rozważając zatem wpływ działań właścicieli w zakresie doprowadzenia wody i prądu do niektórych działek w kontekście wpływu przedmiotowych czynności na przypisanie działaniom właścicieli Nieruchomości zawodowego charakteru uwzględnić należy pełny obraz stanu faktycznego.

Mianowicie, zarówno woda (19 działek) jak i prąd (16 działek) doprowadzony został tylko do części z pośród 66 działek wchodzących w skład Nieruchomości. Działania te podjęte były w związku z aktywnością właścicieli nieruchomości sąsiadujących oraz planowanym zakresem prac budowlanych na obszarze działek wchodzących w skład Nieruchomości (woda). Ponadto działania te zrealizowane zostały w roku 2009 tj. niemal 12 lat temu, zaś od momentu ich podjęcia, na przestrzeni 12 lat dokonano zbycia jedynie trzech działek tj. jedna w 2009 roku, jedna w 2017 oraz jedna w 2021 roku.

Podsumowując powyższe rozważania, w ocenie Wnioskodawcy, choć część zaistniałych okoliczności takich jak uchwalenie MPZP, podział Nieruchomości i uzbrojenie części powierzchowni świadczyć może o podejmowaniu przez właścicieli działalności zorganizowanej, to pełna analiza stanu faktycznego oraz uwzględnienie ograniczonej aktywności właścicieli, a także rozpiętości czasowej podejmowanych czynności wskazuje jednoznacznie, że działalności tej nie sposób przypisać charakteru zorganizowanej działalności zawodowej.

Za takim stanowiskiem przemawia także fakt, że właściciele Nieruchomości nie dokonali trwałego rozgraniczenia poszczególnych działek, nie wykonano trwałego wyodrębnienia i utwardzenia działek przeznaczonych do celów komunikacyjnych, nie prowadzono żadnych działań marketingowych w zakresie promocji sprzedaży Nieruchomości czy też poszczególnych działek, a także nie korzystano z pośredników zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami.

Podejmowane przez właścicieli Nieruchomości działania odzwierciedlają wyłącznie racjonalne gospodarowanie majątkiem prywatnym. Skoro bowiem właściciel nieruchomości sąsiedniej wystąpił do właścicieli Nieruchomości z wnioskiem o wyrażenie zgody na przeprowadzenie rurociągu przez powierzchnię niektórych działek, to działaniem całkowicie racjonalnym i uzasadnionym było wykorzystanie zarówno procesu projektowego jak i budowlanego dla celów działek wchodzących w skład Nieruchomości. O intencji właścicieli Nieruchomości w tym przypadku świadczy niewątpliwie zarówno fakt ograniczonego zakresu działek do których zostało doprowadzone częściowe uzbrojenie jak i brak wykorzystania przedmiotowej okoliczności dla celów sprzedaży częściowo uzbrojonych działek.

Gdyby celem właścicieli Nieruchomości było prowadzenie działalności zorganizowanej, niewątpliwie dokonaliby uzbrojenia całości posiadanych gruntów lub chociażby zbycia gruntów już uzbrojonych. Tymczasem podjęte przez właścicieli działania nie zmierzały do zorganizowania swojej działalności wokół obrotu nieruchomościami pomimo upływu wielu lat od uchwalenia MPZP i uzbrojenia części gruntów.

Wskazując na rozpiętość czasową czynności podejmowanych przez właścicieli Nieruchomości wskazać należy, że część podmiotów wyspecjalizowanych w obrocie nieruchomościami, które dysponują dużym kapitałem finansowym realizują inwestycje w nieruchomości z założeniem realizacji zysku na przestrzeni wielu lat. O ile działalność taka jest dopuszczalna i uzasadniona to charakteru takiego nie można jednak przypisać działalności właścicieli nieruchomości dla których nabycie nieruchomości stanowiło co prawda lokowanie posiadanego kapitału, to było czynnością jednorazową i nie związaną z aktywnością zawodową.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Wnioskodawcy działanie właścicieli Nieruchomości polegające na wystawieniu do sprzedaży wszystkich lub wielu działek, które zbywane będą na rzecz pojedynczych podmiotów stosownie do zainteresowania w krótkim odstępie czasu nie powoduje objęcia czynności sprzedaży podatkiem od towarów i usług.

Ad 2

Skoro, jak wykazano powyżej, dokonanie sprzedaży całości lub części działek wchodzących w skład Nieruchomości w krótkim odstępie czasu nie powoduje objęcia przedmiotowych czynności podatkiem od towarów i usług, to tym bardziej skutku takiego wywołać nie może działalność właścicieli Nieruchomości przejawiająca się w zbyciu pojedynczych działek w dłuższym odstępie czasowym.

Niewątpliwie, w obecnych realiach rynkowych, w szczególności obserwowanego „boomu” budowlanego nieruchomości stanowią jedną z bezpieczniejszych oraz korzystniejszych możliwości lokowania kapitału. Dlatego też wydaje się, że w aktualnej sytuacji rynkowej sprzedaż Nieruchomości może nie stanowić dla jej właścicieli korzystnego rozporządzenia mieniem, które prawdopodobnie w najbliższych latach uzyskałoby większą wartość.

Niemniej jednak, chęć lokowania kapitału należy także odnosić do potrzeb finansowych zainteresowanych podmiotów, które na przestrzeni poszczególnych lat wymagać mogą konieczności upłynnienia ulokowanego uprzednio kapitału, co miało już miejsce w roku 2009, 2017 i 2021.

Dlatego też, w ocenie Wnioskodawcy nie sposób przyjąć, że okoliczność posiadania przez niego dużej Nieruchomości, zakupionej wiele lat temu dla celów prywatnych nie związanych z działalnością zawodową, a także fakt sprzedaży niektórych jej części w dużym odstępie czasowym stanowiłoby przejaw działalności zawodowej i w konsekwencji rodziło obowiązek objęcia czynności sprzedaży działki podatkiem od towarów i usług.

W interpretacji indywidualnej z 14 sierpnia 2019 roku - sygn. 0111-KDIB3-1.4012.360.2019.2.IK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stanął na stanowisku, że „Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.”

W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że czynność zbycia pojedynczych działek na przestrzeni kilku lat nie powoduje objęcie przedmiotowej czynności podatkiem od towarów i usług.

Ad 3

Na wypadek gdyby Dyrektor Informacji Skarbowej uznał, że działanie określone w pyt. 1-2 stanowi działalność zorganizowaną w postaci zawierania powtarzalnych transakcji sprzedaży poszczególnych działek, Wnioskodawca chciałby uzyskać odpowiedź czy w ten sam sposób kwalifikować należałoby okoliczność zawarcia jednorazowej transakcji sprzedaży całej Nieruchomości na rzecz jednego lub kilku nabywców.

Podtrzymując w pełnym zakresie argumentację prawną przedstawioną w ad 1, Wnioskodawca wskazuje, że o ile bowiem działalność polegająca na sprzedaży pojedynczych działek w mniejszym lub większym zakresie czasowym może nosić znamiona czynności powtarzalnej i w konsekwencji przypisanie jej charakteru stałego dochodu (choć przyjęcie takiego stanowiska w ocenie Wnioskodawcy wyklucza obecne orzecznictwo NSA oraz TSUE), to sprzedaży nabytej wiele lat wcześniej Nieruchomości, w ramach jednej czynności sprzedaży, przypisać takiego charakteru nie sposób w związku z czym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jednorazowe sprzedanie przez właścicieli całej Nieruchomości na rzecz jednego lub kilku nabywców nie będzie podlegało opodatkowaniu w ramach podatku od towarów i usług.

Ad 4

W przytoczonym wyżej orzeczeniu NSA z 6 lipca 2018 roku, I FSK 1986/16, NSA wskazał, że dla ustalenia zawodowego profilu działalności sprzedawcy nieruchomości konieczne jest przesądzenie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) na co wskazuje podejmowana przez nią aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze) przy czym NSA w sposób wyraźny przesądził także, że na tego rodzaju aktywność «handlową» wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności”.

W niniejszym stanie faktycznym, właściciele Nieruchomości nie występowali o zmianę sposobu przeznaczenia Nieruchomości oraz nie uczestniczyli w procesie uchwalania MPZP. Właściciele dokonali podziału Nieruchomości oraz częściowego uzbrojenia niektórych działek. Jednocześnie właściciele Nieruchomości ani w chwili nabycia Nieruchomości, ani w chwili jej przekształcenia, podziału, częściowego uzbrojenia, ani aktualnie nie prowadzą działalności zawodowej związanej z obrotem lub pośrednictwem w obrocie nieruchomościami, zaś Nieruchomość została przez nich nabyta w całości do majątku prywatnego.

Jeżeli zatem można rozważać ewentualne objęcie transakcji sprzedaży działek podatkiem o towarów i usług to w ocenie Wnioskodawcy, rozważania te mogą być czynione wyłącznie w stosunku do działek stanowiących przedmiot uzbrojenia. Jeżeli bowiem przyjmiemy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sam podział Nieruchomości nie może stanowić podstawy do przypisania osobie fizycznej charakteru zorganizowanej działalności zawodowej, to transakcja zbycia gruntów prywatnych wobec których działalność taka nie może być przypisana, nie może zostać objęta obowiązkiem w zakresie podatku od towarów i usług.

Niezależnie od przedstawionego wyżej stanowiska Wnioskodawcy w kontekście odpowiedzi na postawione pytania warto przywołać także uchwałę siedmiu sędziów NSA z 24 maja 2021 r., II FPS 1/21, w której NSA rozstrzygnął, że dochody uzyskiwane przez podatnika z tytułu najmu lub dzierżawy podlegają zakwalifikowaniu do źródeł przychodu z tytułu zawartych umów najmu lub dzierżawy i podlegające opodatkowaniu ryczałtowemu chyba, że przedmiot najmu albo dzierżawy zostanie wprowadzony do działalności gospodarczej.

Choć przedmiotowe stanowisko dotyczy określenia źródeł przychodu w podatku dochodowym a nie na gruncie kwalifikacji podatku od towarów i usług to wspomnieć należy, że przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło na tle uznawania osiąganych przychodów za przychody z działalności gospodarczej poprzez wyinterpretowanie działalności gospodarczej osoby fizycznej z zakresu podejmowanych przez nią działań, a nie rzeczywistej woli jej utworzenia i wykonywania.

W przedmiotowym orzeczeniu NSA sprzeciwił się takiej interpretacji, wskazując, że wyłącznie działanie podatnika polegające na ujęciu przedmiotu najmu/dzierżawy w ramach składników prowadzonej działalności gospodarczej może przesądzić o takiej kwalifikacji przychodów.

W ocenie Wnioskodawcy, orzeczenie to znajduje także pewien wyraz w przypadku ewentualnego kwalifikowania osób fizycznych jako podatników VAT poprzez przypisanie osobom fizycznym zawodowego charakteru w ramach czynności zarządu majątkiem prywatnym pomimo braku jakichkolwiek przejawów woli utworzenia działalności gospodarczej.

W przypadku objęcia osoby fizycznej obowiązkiem w ramach podatku od towarów i usług, podobnie jak do niedawna w przypadku przychodów z tytułu najmu/dzierżawy, kryterium decydującym jest czy zakres podejmowanych przez podatnika czynności umożliwia przypisanie mu aktywności zawodowej.

Wypracowane przez NSA i mające moc zasady prawnej stanowisko ograniczające możliwość nadinterpretacji w zakresie przypisania działaniom osoby fizycznej zawodowego i profesjonalnego charakteru winno mieć także odzwierciedlenie w przypadku podejmowania podobnych reguł interpretacyjnych na gruncie podatku VAT.

Podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w złożonym wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej Wnioskodawczyni wskazuje, iż sprzedaż działek powstałych z podziału Nieruchomości - działki nr 1, w okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawczynię, nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W tym miejscu ponownie podkreślić należy, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w danej sprawie nie ma charakteru decydującego o opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności sprzedaży nieruchomości. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zdaniem TSUE nawet dokonanie podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów (por. wyroki TSUE z 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94, z 15 września 2011 r. w sprawie C-180/10).

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie także w treści interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 marca 2019 roku sygn. 0111-KDIB3-2.4012.791.2018.2.MGO: „Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług”.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni stoi na stanowisku iż w zakresie odpowiedzi na postawione powyżej pytania nr 1, 2 i 3 Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do opodatkowania sprzedaży żadnej z 66 działek powstałych po podziale nieruchomości nr 1, podatkiem od towarów i usług. Zwłaszcza, że sprzedaż tych działek nie ma charakteru stałego, a jedynie okazjonalny, związany z zaspokajaniem bieżących potrzeb życiowych Wnioskodawczyni.

Ponadto wskazać należy, że zarówno orzecznictwo TSUE jak i NSA wskazuje, że dla ustalenia zawodowego profilu działalności sprzedawcy nieruchomości konieczne jest przesądzenie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) na co wskazuje podejmowana przez nią aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze (wyrok NSA z 6 lipca 2018 roku, I FSK 1986/16).

Mając na uwadze takie stanowisko zaprezentowane w licznym orzecznictwie sądowym, a nadto w ostatnio opublikowanej interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS z 14 lipca 2021 r., (sygnatura 0114-KDIP4-2.4012.296.2021.1.MMA), zdaniem Wnioskodawczyni, w zakresie odpowiedzi na 4 pytanie, także sprzedaż działek uzbrojonych w wodę i prąd, w przedstawionych przez Wnioskodawczynię okolicznościach nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Pani wniosek - 10 grudnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP1-3.4012.599.2021.2.JG, w której uznałem Pani stanowisko za:

• prawidłowe w zakresie nie uznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży 31 działek, które nie były przedmiotem uzbrojenia,
• nieprawidłowe w zakresie nieuznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży 19 działek przyłączonych do sieci wodociągowej i 16 działek przyłączonych do sieci elektrycznej.

Interpretację doręczono Pani 10 grudnia 2021 r.

Skarga na interpretację indywidualną

10 stycznia 2022 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 14 stycznia 2022 r.

Wniosła Pani o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej uznania Pani jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o VAT, z tytułu sprzedaży działek uzbrojonych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację z 10 grudnia 2021 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.599.2021.2.JG - wyrokiem z 23 września 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 380/22 w części uznającej za nieprawidłowe stanowisko Strony Skarżącej.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 165/23 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił zaskarżoną interpretację, stał się prawomocny od 8 stycznia 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
• ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie nieuznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży wszystkich działek - jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja została oparta na przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

a) określone udziały w nieruchomości;

b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym.

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.

W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

Zatem, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Należy zauważyć, że według art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży niezabudowanych 66 działek istotne jest, czy w celu dokonania ich sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu, albo na działaniach marketingowych.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Jednocześnie z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA z: 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07; z 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1323/12; z 14 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 319/13; z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 729/14) wynika, że stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy, albowiem odmienność stanów faktycznych zezwala jedynie na sformułowanie pewnych wskazań, bez możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli. W każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak jak handlowiec.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że 9 listopada 2006 r. nabyła Pani wraz z mężem udział we własności nieruchomości gruntowej nr 1. Prawo własności Nieruchomości nabyte zostało w ramach majątku prywatnego i nie było związane z działalnością gospodarczą. W związku z nabyciem udziału w działce nr 1 nie została wystawiona faktura, gdyż nabycie to nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, nie przysługiwało więc Pani prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego. Działka od momentu jej nabycia nie była przez Panią wykorzystywana w żaden sposób. Nieruchomość objęta została w całości uchwalonym MPZP, który przewidywał podział działki 1 na szereg mniejszych działek o różnym przeznaczeniu. W związku z uchwaleniem MPZP, właściciele Nieruchomości dokonali podziału działki nr 1 na 66 działek, w tym niektóre z działek stanowić będę drogi wewnętrzne. W roku 2009 właściciele Nieruchomości z uwagi na bieżące potrzeby finansowe zdecydowali o sprzedaży jednej działki nr 68. W ramach przedmiotowej transakcji właściciele Nieruchomości nie korzystali z żadnych pośredników ani profesjonalnych firm obrotu nieruchomościami. Na skutek działań właścicieli Nieruchomości część działek uzyskała uzbrojenie w wodę (19 działek) oraz prąd (16 działek). W roku 2017 właściciele dokonali sprzedaży działki 10 zaś w roku 2021 sprzedaży działki 11. W obu przypadkach ogłoszenie o sprzedaży wystawione zostało osobiście przez właścicieli Nieruchomości za pośrednictwem internetowych portali ogłoszeniowych. Działka nr 1 nie była i nie jest przedmiotem najmu ani dzierżawy lub innej czynności o podobnym charakterze. Działki powstałe po podziale Nieruchomości nr 1 również nie były i nie są wykorzystywane w żaden sposób. Działki po podziale nie były i nie będą przedmiotem najmu, dzierżawy, służebności lub innej o podobnym charakterze. Nie prowadzi Pani żadnej działalności gospodarczej oraz nie była i nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Z tytułu sprzedaży działek w 2009, 2017 i 2021 r. nie była Pani zobowiązana zarejestrować się jako czynny podatnik VAT. Wskazywała Pani, iż przed sprzedażą udziału w działkach nie podejmowała aktywnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami.

Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy zbycie 66 działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1, które zbywane będą na rzecz pojedynczych podmiotów w krótkim odstępie czasu lub na przestrzeni kilku lat, albo jednorazowa sprzedaż przez Panią prawa współwłasności wszystkich działek na rzecz jednego lub kilku nabywców, będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Analiza przedstawionego przez Panią zdarzenia przyszłego prowadzi do wniosku, że czynności podejmowane na poszczególnych etapach Pani aktywności w ich całokształcie uzasadniają przyjęcie, że z tytułu sprzedaży działek nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Działania Pani w związku z przygotowaniem działek do sprzedaży sprowadzały się jedynie do podziału działek, wykonania przyłącza wodociągowego do 19 działek i przyłącza elektrycznego do 16 działek. Nie korzystała Pani z biur pośrednictwa nieruchomości i nie podejmowała innych działań marketingowych w odniesieniu do wskazanych działek. Ponadto wskazała Pani, że działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Tym samym, skala Pani zaangażowania w te działania, nie wykracza poza czynności podejmowane w ramach zarządu własnym majątkiem, co znajduje potwierdzenie w stanowisku TSUE wyrażonym w powołanym wyżej wyroku z 15 września 2011 r. C-180/10 i C-181/10. Prace te wskazują na minimalny wymiar zaangażowania także finansowego i świadczą o niezorganizowanym i nieprofesjonalnym ich charakterze. Podział działek, wykonanie przyłącza wodociągowego i elektryczne nie stanowi czynności, w myśl tez wynikających z wyroku TSUE C-180/10 i 181/10 wystarczających do uznania, że w odniesieniu do sprzedaży wskazanych działek zachowała się Pani jak handlowiec.

Wyżej wymienione działania nie mogą więc świadczyć o zamiarze wykonywania działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Dokonując rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w zakresie nieuznania Pani za podatnika podatku VAT w zakresie sprzedaży opisanych we wniosku działek należy mieć na uwadze orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 września 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 380/22 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 165/23.

NSA w ww. wyroku stwierdził,że:

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację przedstawioną przez WSA w Warszawie, który słusznie uznał działania podjęte przez Stronę, w zaskarżonej części interpretacji, tj. dotyczącej tej części nieruchomości, spośród której 19 działek zostało przyłączonych do sieci wodociągowej oraz 16 działek zostało przyłączonych do sieci elektrycznej, za nieprzekraczające normalnego zarządzania własnym majątkiem.

Ponadto WSA w Warszawie w ww. wyroku stwierdził, że:

Podejmowane przez Skarżącą czynności odpowiadały bowiem zarządowi majątkiem prywatnym a nie ukierunkowanej na zarobek zorganizowanej działalności. O ile bowiem część powziętych działań, jak np. podział i uzbrojenie działek, zasadniczo mogła wskazywać na zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, to jednak ich wąski zakres z uwzględnieniem pozostałych okoliczności stanu faktycznego przeczą wnioskom wywiedzionym przez organ w zaskarżonej części interpretacji.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że od momentu nabycia Nieruchomości w 2006 r. do powzięcia zamiaru sprzedaży większości wydzielonych działek upłynął znaczny, bo ponad kilkunastoletni okres. Zakup Nieruchomości miał przy tym charakter jednorazowy, albowiem jak wynika z wniosku, w okresie objętym wnioskiem jak i obecnie Skarżąca nie nabyła innych nieruchomości gruntowych, które zamierzałaby sprzedać (poza nieruchomością, którą odziedziczyła). Również charakter poczynionych nakładów nie przesądza, w ocenie Sądu, o zarobkowym zamiarze Skarżącej. Uzbrojenie nieruchomości, które stało się zasadniczym powodem uznania stanowiska Strony za nieprawidłowe, nie obejmowało wszystkich wydzielonych działek, miało charakter fragmentaryczny i dokonało się w specyficznych okolicznościach, gdy właściciele nieruchomości sąsiednich uzbrajali swoje działki. Skarżąca nie podjęła też kroków zmierzających do zmiany stanu prawnego nieruchomości, tj. nie występowała o zmianę przeznaczenia działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ani o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co niewątpliwie wpłynęłoby pozytywnie na wysokość uzyskanej ze zbycia nieruchomości ceny.

Dlatego też zdaniem Sądu, ogół podejmowanych na przestrzeni wielu lat działań należy rozpatrywać w kategoriach czynności podejmowanych w ramach normalnego zarządu majątkiem, właściwych dla osoby należycie dbającej o własne interesy. Oceny tej nie zmienia częściowe uzbrojenie działek, które dokonywało się, jak wskazała Strona we wniosku, w specyficznych warunkach w związku z uzbrajaniem działek sąsiadujących i nie było inicjowane przez Stronę i pozostałych współwłaścicieli Nieruchomości. Co więcej jak wskazywała Skarżącą w przypadku podłączenia wody, decyzja ta była tym bardziej racjonalna, że podłączenie nieruchomości pobliskich wymagało przeprowadzenia rurociągu przez powierzchnię działek wchodzących w skład Nieruchomości.

Zatem mając na uwadze powyższe twierdzenie należy uznać, że w niniejszej sprawie, okoliczności przedstawione we wniosku wskazują na traktowanie nieruchomości jako majątku osobistego. W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że podjęcie działań zmierzających do zbycia nieruchomości stanowi automatycznie o podjęciu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu nieruchomościami o charakterze zawodowym. Z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, aby poza podziałem nieruchomości, przyłączem wodociągowego do 19 działek i elektrycznym do 16 działek zamierzała Pani podejmować czynności przekraczające czynności standardowe, umożliwiające zbycie nieruchomości. Z wniosku wynika również, że nie planowała Pani ponosić nakładów, dzięki którym przeznaczone do sprzedaży działki stałyby się szczególnie atrakcyjne dla potencjalnych nabywców lub też dokonywała innych dodatkowych czynności, które charakterem pokrywałyby się z czynnościami podejmowanymi przez osoby zawodowo trudniące się zakupem nieruchomości gruntowych, ich przygotowaniem do sprzedaży i późniejszą sprzedażą.

Mając zatem na uwadze rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu WSA w Warszawie z 23 września 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 380/22 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 165/23 oraz uwzględniając całokształt okoliczności przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, a czynność dostawy 66 działek powstałych z podziału Nieruchomości nr 1 (również tych uzbrojonych w wodę i prąd), niezależnie od tego czy zbywane będą na rzecz pojedynczych podmiotów w krótkim odstępie czasu czy na przestrzeni kilku lat, albo jednorazowa na rzecz jednego lub kilku nabywców, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

W efekcie Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.