Interpretacja indywidualna z dnia 15 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.142.2026.1.LG

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca”/„(…)”/„Spółka”) jest polską spółką kapitałową prowadzącą działalność na terenie kraju. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym tzn. podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wynajem nieruchomości.

Spółka jest właścicielem działki gruntu oraz użytkownikiem wieczystym gruntu zlokalizowanych w (…), na terenie których posadowiony jest budynek wykorzystywany w działalności Spółki jako przedmiot najmu. Wskazana nieruchomość została przez Spółkę zaklasyfikowana do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych.

W trakcie swojej działalności, Wnioskodawca ponosił nakłady na ww. budynek, zwiększające jego wartość początkową.

Przedmiotowy budynek wraz z ulepszeniami i elementami składowymi (dalej: „Nieruchomość”) był przedmiotem amortyzacji dla celów bilansowych i podatkowych (odpowiednio do połowy 2021 r. dla celów rachunkowych i do końca 2021 r. dla celów podatkowych), tj. Spółka zaliczała do kosztów rachunkowych i podatkowych odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej budynku zgodnie z obowiązującymi w danym czasie przepisami Ustawy o rachunkowości oraz ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

W połowie 2021 r. podjęto decyzję o ujmowaniu Nieruchomości w bilansie Spółki jako „nieruchomości inwestycyjnej” w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 Ustawy o rachunkowości, wycenianej według wartości godziwej. Dla celów podatkowych Nieruchomość stanowiła i stanowi środek trwały zaliczony do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych (dalej: „KŚT”). Nieruchomość spełnia kryteria określone w art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT oraz nie mają do niej zastosowania wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów określone w art. 16 tej ustawy.

Jednocześnie Spółka informuje, iż w latach 2022-2025 oraz na dzień 1 stycznia 2026 r. spełniała definicję spółki nieruchomościowej wskazaną w art. 4a pkt 35 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Od stycznia 2022 r. Spółka zaprzestała podatkowej amortyzacji Nieruchomości. Spółka jednakże powzięła wątpliwość co do prawidłowości takiego podejścia i możliwości rozliczenia odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości w kosztach podatkowych.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku oraz w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest i będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całości odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej Nieruchomości dokonywanych zgodnie z przepisami Ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki, w analizowanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, ma ona prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w postaci całości odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości dokonywanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „Ustawa o CIT”).

Uzasadnienie

Koszty uzyskania przychodów są jedną z najważniejszych dla podatnika kategorii podatkowych, stanowiących o wysokości opodatkowania. Istotny w tym zakresie jest również moment rozpoznania kosztu determinowany szczególnymi przepisami Ustawy o CIT.

Co do zasady, koszty uzyskania przychodów rozpoznawane są w momencie poniesienia lub w roku, którego dotyczą. W przypadku wydatków majątkowych, dotyczących aktywów podatnika, obowiązuje zasada rozłożenia kosztów w czasie poprzez odpisy amortyzacyjne. W tym zakresie zastosowanie znajdują przepisy art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 1 oraz art. 16a-16m Ustawy.

W szczególności, art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT sankcjonuje zasadę rozpoznawania kosztów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych poprzez odpisy amortyzacyjne, a także odsyła podatnika do dalszych przepisów Ustawy określających sposób ustalania i dokonywania tych odpisów. Do końca 2021 r. zgodnie z brzmieniem tego przepisu: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „Ustawa nowelizująca”/„Nowelizacja”), znaną opinii publicznej jako „Polski Ład”, wprowadzono zmiany do powołanego przepisu ograniczające wysokość kosztów podatkowych z tytułu odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez spółki nieruchomościowe (zdefiniowane w art. 4a pkt 35 Ustawy o CIT).

Zgodnie z treścią tego przepisu po nowelizacji (obowiązującą od 1 stycznia 2022 r.): Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Jak wynika z powyższego, w przypadku spółek nieruchomościowych dokonujących odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji, koszty odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych zaliczone do kosztów podatkowych w danym roku podatkowym nie mogą być wyższe niż odpisy amortyzacyjne dokonywane przez te spółki w księgach rachunkowych i obciążające wynik finansowy spółki w tym roku podatkowym.

W ocenie Spółki, ograniczenie to jednak nie dotyczy sytuacji, w której spółki nieruchomościowe ww. środki trwałe dla celów rachunkowych traktują jako inwestycje i nie dokonują tym samym odpisów umorzeniowych.

Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze fundamentalne prawo podatnika do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów, warunek limitowania wysokości podatkowych odpisów amortyzacyjnych zawarty w powołanej regulacji może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do tych podatników, którzy dokonują jakichkolwiek odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych Grupy 1 KŚT dla celów rachunkowych.

Przyjęcie wykładni przeciwnej w nieuprawniony sposób pozbawiałoby podatników ich fundamentalnego prawa w postaci możliwości rozpoznania kosztów uzyskania przychodów związanych z przychodami generowanymi w ramach podstawowej działalności.

W opinii Spółki, intencją ustawodawcy nie było całkowite pozbawienie prawa rozliczenia kosztów amortyzacji podatkowej tych podatników, którzy na gruncie Ustawy o rachunkowości dokonali odmiennej kwalifikacji majątku, tj. gdy amortyzacja bilansowa jest równa 0.

Zdaniem Spółki, gdyby celem ustawodawcy było wyeliminowanie możliwości dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych w sytuacjach analogicznych jak opisana w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym), zastosowałby on konstrukcję przepisu tożsamą z przepisem dotyczącym zakazu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych, który został wprowadzony poprzez dodanie w wyniku Nowelizacji ust. 2a w art. 16c Ustawy o CIT.

W ocenie Spółki, ograniczenie wysokości odpisów podatkowych wprowadzone do art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT powinno być interpretowane ściśle, ponieważ modyfikuje ono ogólną zasadę i prawo podatnika do uznawania odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodów.

Zdaniem Wnioskodawcy potwierdza to chociażby konstrukcja przepisów Ustawy o CIT wprowadzona Ustawą Nowelizującą. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie możliwości uwzględnienia w kosztach podatkowych odpisów amortyzacyjnych w stosunku do takiego stanu faktycznego, jak opisany przez Spółkę, to zastrzeżenie takie zamieściłby w art. 16 Ustawy o CIT.

Powołany przepis szczegółowo wylicza jakiego rodzaju wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, w tym, jakiego rodzaju odpisy amortyzacyjne nie są uznawane za takie koszty (np. art. 16 ust. 1 pkt 48, 48a), pkt 63, pkt 64 Ustawy o CIT). Zastosowanie odmiennej techniki legislacyjnej (w odniesieniu do art. 16c pkt 2a oraz art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT) nastąpiło w ramach jednego aktu nowelizującego, co świadczy przeciwko możliwości uznania tożsamości skutków (to jest interpretowania art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w taki sposób, jakby umożliwiał on osiągnięcie skutku przewidzianego w art. 16c pkt 2a tej Ustawy).

Dodatkowo, zaprezentowaną na wstępie argumentację opartą na wykładni językowej wspiera także wykładnia celowościowa. Z uzasadnienia projektu Ustawy Nowelizującej (druk sejmowy nr 1532) wynika bowiem, że „celem zmiany treści przepisów art. 15 ust. 6 jest zmniejszenie różnic występujących między wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku podatkowym dochodu przed Jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością wykazywanego - za ten sam okres (rok podatkowy/rok obrotowy) - zysku brutto (zysku przed obciążeniem podatkiem dochodowym). Wskazać przy tym należy, iż określone w przepisach o rachunkowości zasady ustalania wysokości odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości mają bardziej zindywidualizowany charakter niż zasady ustalania wysokości odpisów amortyzacyjnych określone w przepisach ustawy CIT. (...). W sytuacji zatem, kiedy obiektywne ekonomiczne przesłanki przemawiać będą za stosowaniem przez podatnika - przy określaniu jego wyniku finansowego - obniżonej stawki amortyzacyjnej dla danego środka trwałego będącego nieruchomością, to również - w celu określenia dochodu i podatku dochodowego - podatnik zobligowany będzie stosować takie obniżone stawki amortyzacyjne w stosunku do tego środka trwałego (nieruchomości)”.

W opinii Spółki, z przytoczonego uzasadnienia wynika, że wprowadzona zmiana omawianego przepisu miała na celu ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych w przypadku wystąpienia rozbieżności między stawkami amortyzacji przyjętymi do celów bilansowych i podatkowych, a nie do uniemożliwienia spółkom nieruchomościowym dokonywania odpisów amortyzacyjnych w ogóle, jeśli bilansowo środka trwałego nie amortyzują. Zdaniem Spółki, gdyby racjonalny ustawodawca chciał zmienić fundamentalne prawo podatnika do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów, po pierwsze wprowadziłby regulację wskazującą wprost na takie wyłączenie, po drugie umiejscowiłby ją w konstrukcji przepisów w taki sposób, który nie pozostawia żadnych wątpliwości co do interpretacji, a po trzecie wyjaśniłby wprost i podkreślił tak ważną zmianę w uzasadnieniu do ustawy nowelizującej.

Spółka podkreśla, iż przedstawione przez nią argumenty przemawiające za prawidłowością jej stanowiska co do rozumienia art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, znajdują potwierdzenie zaprezentowane przez sądy administracyjne w następujących orzeczeniach:

1) Wyrok NSA z 5 marca 2025 r. (sygn. akt II FSK 897/23)

2) Wyrok NSA z 3 kwietnia 2025 r. (sygn. akt II FSK 756/23)

3) Wyrok WSA w Gdańsku z 16 września 2025 r. (sygn. akt I SA/Gd 385/25)

4) Wyrok WSA w Gliwicach z 2 września 2025 r. (sygn. akt I SA/Gl 1249/24)

5) Wyrok WSA w Warszawie z 24 lipca 2025 (sygn. akt III SA/Wa 1152/25)

Na uwagę zasługuje również wyrok NSA z 3 kwietnia 2025 r. (sygn. akt II FSK 1630/24). Jak wskazał sąd w powołanym orzeczeniu: „(...) przy wykładni art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. należy sięgnąć także do reguł wykładni systemowej wewnętrznej (...) ustawodawca w ustawie nowelizującej zawarł m.in. przepisy pozbawiające podatników prawa do amortyzacji szeroko rozumianych nieruchomości mieszkalnych (art. 16c pkt 2a u.p.d.o.p.). Jednocześnie w przepisach intertemporalnych zawarł regułę, zgodnie z którą podatnicy osiągający dochody z tytułu najmu mogli kontynuować amortyzację tych posiadanych środków trwałych przez jeszcze jeden rok (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej). W przypadku unormowania wynikającego z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., ustawodawca nie wskazał w przepisach ustawy nowelizującej żadnych przepisów intertemporalnych, które odnosiłyby się do sytuacji, w której spółki nieruchomościowe nie dokonują na gruncie prawa bilansowego amortyzacji posiadanych nieruchomości. Tym samym należy uznać, że ustawodawca nie zakładał w ogóle możliwości pozbawienia dokonywania odpisów amortyzacyjnych przez spółki nieruchomościowe (podkreślenie Spółki). Gdyby legislator podatkowy zakładał taką wykładnię art. 15 ust. 6 in fine u.p.d.o.p. po 1 stycznia 2022 r., która dopuszcza brak jakiejkolwiek amortyzacji środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji, to powinien dać temu wyraz w treści przepisów intertemporalnych. Do kanonów stanowienia prawa podatkowego należy bowiem ochrona interesów w toku. Skoro zaś podatnicy rozpoczęli amortyzację środka trwałego na podstawie przepisów u.p.d.o.p., to nie mogą zostać jej pozbawieni przed jej dokończeniem, czy zmienić zasad amortyzacji przed pełnym zamortyzowaniem danego środka trwałego (art. 16h ust. 2 in fine u.p.d.o.p.)(...)”.

Podsumowując powyższe rozważania, Spółka stoi na stanowisku, że ograniczenie wprowadzone od 1 stycznia 2022 r. w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, dotyczące limitowania podatkowych odpisów amortyzacyjnych spółek nieruchomościowych do wysokości odpisów bilansowych, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy dane nieruchomości są w księgach rachunkowych ujmowane jako inwestycje i nie podlegają amortyzacji bilansowej.

Zdaniem spółki, celem nowelizacji było jedynie zmniejszenie różnic pomiędzy wynikiem podatkowym a bilansowym, a nie całkowite pozbawienie podatników prawa do rozpoznawania podatkowych kosztów amortyzacji. Ograniczenie powinno więc dotyczyć wyłącznie podmiotów, które dokonują amortyzacji bilansowej.

Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do nieuzasadnionego odebrania fundamentalnego prawa podatnika do rozpoznania kosztów ponoszonych w związku z uzyskiwanymi przychodami i służących zabezpieczeniu i zachowaniu głównego źródła przychodów byłoby sprzeczne zarówno z wykładnią językową przepisów, jak i z ich celem oraz konstrukcją systemową Ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”),

Wyżej wymieniony przepis sformułowany przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.

W przypadku składników majątku stanowiących wartości niematerialne i prawne, wydatki poniesione na ich nabycie zaliczane są w ciężar kosztów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Jak wynika bowiem z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a - 16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W niniejszej sprawie przedmiotem zainteresowania Wnioskodawcy jest ustalenie, czy w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku oraz w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest i będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całości odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej Nieruchomości dokonywanych zgodnie z przepisami Ustawy o CIT.

Wskazać należy, że art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, co do zasady, o możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, jeżeli odpisy te dokonywane są zgodnie z zasadami wynikającymi z tej ustawy oraz nie podlegają wyłączeniu z tej kategorii kosztów na podstawie art. 16 ust. 1.

Na szczególną uwagę, ze względu na przedłożoną organowi do rozstrzygnięcia kwestię, zasługuje ujęcie w znowelizowanym brzmieniu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT sposobu ustalenia limitu, a tym samym wysokości, w jakiej możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dla spółek nieruchomościowych, do których (na co wskazano w opisie sprawy) zalicza się także Wnioskodawca.

Wprowadzona zmiana w praktyce oznacza, że podatkowe odpisy amortyzacyjne ujmowane w kosztach uzyskania przychodów nie mogą być wyższe od odpisów dokonywanych na podstawie przepisów o rachunkowości.

Ustalenie przedmiotowego limitu polega zatem na wyliczeniu podatkowych odpisów amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie przepisów o rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych, jaka może być uznana za koszt uzyskania przychodów, nie może być wyższa od wartości wyliczonej na podstawie prawa bilansowego. Skoro zatem, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, Spółka nie dokonuje na podstawie przepisów o rachunkowości odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) od posiadanych nieruchomości zakwalifikowanych w grupie 1 KŚT, nie będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu dokonywanych na podstawie ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych.

Wnioskodawca, jako spółka nieruchomościowa, o której mowa w art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, jest bowiem adresatem omawianej normy prawnej (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT), w której sposób ustalenia limitów podlegających do zaliczenia podatkowych odpisów amortyzacyjnych należy odnosić do wartości umorzeniowej, ustalonej na podstawie przepisów o rachunkowości. Skoro zatem wartość odpisu amortyzacyjnego (umorzeniowego) w przedmiotowej sprawie osiąga wartość „0”, gdyż Spółka nie dokonuje amortyzacji składników majątkowych na podstawie przepisów o rachunkowości, to - mając na uwadze brzmienie omawianej normy prawnej - Spółka nie jest uprawniona do rozpoznania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji do kosztów uzyskania przychodów na podstawie znowelizowanego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Brzmienie obowiązującego od 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 ustawy o CIT pozwala na jednoznaczne ustalenie omawianej normy prawnej. Wykładnia językowa w procesie interpretacji prawa podatkowego ma fundamentalne znaczenie i znajduje oparcie w art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wprowadzenie ograniczenia wysokości podatkowych odpisów amortyzacyjnych do wysokości odpisów dokonywanych na cele rachunkowe ma zastosowanie do spółek nieruchomościowych posiadających środki trwałe, które są zaliczane do Grupy 1 Klasyfikacji i w stosunku do których są dokonywane odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych. Zatem, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki:

1. podmiotem jest spółka nieruchomościowa w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT,

2. spółka nieruchomościowa posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 Klasyfikacji, od których dokonuje odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych.

Należy podkreślić, że prawodawca dokonując zmiany art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w ustawie nowelizującej nie wprowadził przepisów przejściowych. Powyższe oznacza, że przepis ten ma zastosowanie do zdarzeń następujących po 1 stycznia 2022 r. Takie stanowisko potwierdza również wyrok NSA z 26 marca 2021 r. sygn. akt II GSK 1622/18, w którym stwierdza się, że „okoliczność, iż w jakimś zakresie ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie co do kwestii intertemporalnej (stosowania ustawy do sytuacji zapoczątkowanych przed wejściem w życie ustawy), nie oznacza luki w prawie i braku podstawy prawnej działania organu celno-skarbowego w takiej sytuacji. Ustawodawca, nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej, otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum (czas wyznacza podstawę działania). Wobec braku zatem wyraźnej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej, z tym że od momentu wejścia jej w życie, do stosunków nowo powstających i tych, które trwając w momencie wejścia w życie ustawy - nawiązały się wcześniej”. Ponieważ dokonywanie odpisów amortyzacyjnych następuje „na bieżąco”, skutki podatkowo-prawne tych działań powinny być ocenione na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących.

Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy, iż w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku oraz w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest i będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całości odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej Nieruchomości dokonywanych zgodnie z przepisami Ustawy o CIT należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych i wyroków sadowych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do niniejszej sprawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.