Interpretacja indywidualna z dnia 8 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-1.4012.45.2026.3.IZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie:

• zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy dla dostawy wyremontowanych mieszkań wraz z częściami składowym - jest nieprawidłowe,
• zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla wyposażenia wyremontowanych mieszkań stanowiących części przynależne – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy dla dostawy mieszkań wraz z częściami składowymi oraz zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla wyposażenia mieszkań stanowiących części przynależne.

Uzupełnili go Państwo pismem z 8 marca 2026 r. i z 22 kwietnia 2026 r. (wpływ 23 kwietnia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z o.o. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.

Zakup mieszkań będzie miał miejsce na rynku wtórnym od osób fizycznych, na podstawie zwolnienia z VAT. Lokale mieszkalne były oddawane do użytkowania w latach 50 -tych, 60- tych, 70 -tych, 80 - tych 90- tych, a ich nabycie przez osoby fizyczne nie było uregulowane przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Dostawa lokali mieszkalnych nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a ich dostawą upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Mieszkania będą ujmowane w ewidencji jako towar na stanach magazynowych. Na podstawie art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług Spółka będzie korzystała ze zwolnienia z tytułu zbycia wyposażenia o statusie przynależności do kwoty 200 000 zł.

Nabyte mieszkania będą remontowane przez podwykonawców, z którymi Spółka zawrze stosowne umowy regulujące przedmiot i warunki usług.

Remont będzie polegał w szczególności na: wyrównaniu i malowaniu ścian, cyklinowaniu lub wymianie podłogi, wymianie armatury sanitarnej, wymianie drzwi lub tylko klamek, wymianie listew przypodłogowych, wymianie gniazdek i włączników światła, czasami na wymianie płytek ściennych. Spółka wyposaża mieszkania w meble kuchenne na wymiar, zabudowy szaf na wymiar, zlewy, baterie, zabudowane wanny, kabiny prysznicowe, piekarniki, płyty elektryczne (indukcyjne) lub gazowe pochłaniacze (okapy podszafkowe), lodówki do zabudowy, karnisze/lampy szynowe.

1.karnisze/lampy szynowe - montowane do elementów konstrukcyjnych na wkręty po demontażu konieczność szpachlowania i malowania sufitu,

2.kuchnie i szafy w zabudowie - montowane do ściany na kotwy lub częściowo przyklejane np. blat - wykonane pod konkretny projekt mieszkania,

3.płyta indukcyjna i piekarnik - wyposażenie kuchni te sprzęty wymagają:

a) płyta indukcyjna wklejenia do blatu, który jest zamontowany do ściany. Również wyfrezowania w blacie odpowiedniego otworu aby płyta była na równi z blatem. Specjalistyczne podłączenie przez elektryka do specjalnej puszki.

b) okap podszafkowy - specjalnie przygotowana szafka do rozmiarów okapu i zabudowana. Szafka przykręcona do ściany.

4.zlewy wklejone w blaty lub szafki łazienkowe przykręcane do ściany. Baterie podobnie.

Wydatki na remont oraz wyposażenie zakupionej nieruchomości, nie przekroczą 30% wartości zakupu, a cena jednostkowa materiałów lub wyposażenia będzie mniejsza niż 3.500,00 zł, z wyjątkiem zabudowy meblowej. Wydatki te Spółka zamierza zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w miesiącach, w których zostaną poniesione. W związku z tym, że zakupy dotyczące remontu i wyposażenia mieszkań związane są ze sprzedażą zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy VAT oraz podatnik nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT podatnik nie odlicza podatku naliczonego. Podatek VAT stanowi koszt uzyskania przychodów.

Spółka zamierza sprzedawać mieszkania osobom fizycznym na podstawie aktu notarialnego. Przedmiotem sprzedaży ujętym w akcie notarialnym będzie mieszkanie wraz z wyposażeniem przy zastosowaniu zwolnienia z opodatkowania podatkiem pod towarów i usług. Wydanie mieszkania wraz z wyposażeniem nastąpi po dokonaniu zapłaty ostatniej raty przez nabywcę nieruchomości, o czym stanowi zapis w akcie notarialnym.

Spółka zastosuje zwolnienie z tytułu zbycia lokali mieszkalnych wraz z częściami składowymi na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 a ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast wyposażenie stanowiące przynależność będzie korzystało ze zwolnienia na podstawie art. 113 ustawy do kwoty 200 000 zł. Jednocześnie Spółka nabyte wyposażenie zaliczy do kosztów uzyskania przychodów w kwocie brutto.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

W odpowiedzi na wezwanie Spółka udzieliła następujących odpowiedzi:

Czy transakcje nabycia przez Państwa lokali mieszkalnych będą udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT?

Odpowiedź: Nie, nabycie jest od osób fizycznych, potwierdzeniem nabycia jest akt notarialny.

Czy lokale mieszkalne będą ujęte w ewidencji środków trwałych prowadzonych dla Potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych, czy też będą stanowić towar handlowy?

Odpowiedź: Mieszkania są towarem handlowym.

Co będzie przedmiotem umowy zawartej z kontrahentami, tj. np. sprzedaż mieszkania, mieszkania z wyposażeniem (z którymi elementami) itp.?

Odpowiedź: Przedmiotem umowy jest sprzedaż mieszkania.

Czy cena sprzedaży będzie ustalona w jednej kwocie, czy też określone będą odrębnie kwoty dla sprzedaży mieszkania i odrębnie dla wyposażenia?

Odpowiedź: Cena będzie ustalona w jednej kwocie.

Czy kontrahent będzie miał możliwość zakupu wyłącznie mieszkania bez wyposażenia?

Odpowiedź: Nie - wyposażenie, jest trwale związane z budynkiem i Klient nie będzie miał możliwości zakupu mieszkania bez wyposażenia.

Czy kontrahent będzie miał możliwość i wpływ na wybór w wyposażenia, czy wyposażenie będzie realizowane w związku z przedstawionym przez niego potrzebami i planami?

Odpowiedź: Nie - wyposażenie jest standardowe dostosowane do wcześniejszego projektu – Klient kupuje gotowy produkt (gdy mieszkanie jest skończone).

Czy Państwo będą sami wyposażać mieszkania przed sprzedażą, bez kontaktu i uzgodnień z potencjalnym klientem?

Odpowiedź: Tak.

Które elementy wyposażenia będą w sposób trwały związany ze ścianą budynku,  pomieszczenia (w jaki sposób będą z nią związane), a ich ewentualny demontaż spowodowałby trwałe uszkodzenie zarówno tego wyposażenia jak i budynku/pomieszczenia, w którym są zamontowane?

Odpowiedź:

Kuchnia pod zabudowę, szafy pod zabudowę - projektowane pod konkretne miejsce/ projekt (montaż kołkami i klejenie elementów do ściany w celu maskowania szczelin).

Elementy kuchni płyta indukcyjna wklejana w blat kuchni, pochłaniacz podszafkowy (konstrukcja szafki przygotowana pod konkretny model pochłaniacza.

Lampy kinkietowe montowane na wkręty do ściany lub sufitu.

Zlewy łazienkowe/kuchenne – przyklejony do blatu /szafki przykręcony do ściany

Baterie wklejone i przykręcane do blatu.

Kabina prysznicowa przyklejona do ściany.

Czy nabycie przez Państwa wyposażenia będzie udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT, a jeżeli tak, to czy będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku wynikającego z faktury?

Odpowiedź: Tak, na fakturach jest VAT. Nie, prawo do odliczenia VAT nie przysługuje/nie będzie odliczane.

Pytanie

Czy Spółka ma prawo potraktować wyremontowane i przygotowane do sprzedaży mieszkanie wraz z wyposażeniem jako całość i dokonać sprzedaży przy zastosowaniu zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust .1 pkt 10a ustawy VAT, czy też zwolnienie z podatku od towarów i usług powinna stosować tylko do mieszkania, a wyposażenie traktować jako odrębną dostawę i stosować do niej stawkę VAT 23%?

Państwa stanowisko w sprawie

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

Artykuł 19a ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. W myśl ust. 8 tego artykułu, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4.

Stawka podatku - zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy - wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże stosownie do treści art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. I46f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku. Według art. 43 ust. 1 pkt 10a ww. ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że:

a.w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b.dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia lokalu mieszkalnego, jak również nie odnosi się do kwestii jego części składowej. Z tych względów zasadne jest odniesienie się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.). Zgodnie z art. 47 § 2 tej ustawy, częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od nie odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Ponadto w myśl postanowienia art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Stosownie jednak do art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Według art. 51 § 1 Kodeksu cywilnego, przynależnościami są rzeczy ruchome potrzebne do korzystania z innej rzeczy (rzeczy głównej) zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli pozostają z nią w faktycznym związku odpowiadającym temu celowi. Przynależność nie traci tego charakteru przez przemijające pozbawienie jej faktycznego związku z rzeczą główną (art. 51 § 3 Kodeksu cywilnego).

Pojęcie przynależności posiada zatem odmienne znaczenie od pojęcia części składowej, bowiem związek, jaki zachodzi pomiędzy rzeczą przynależną (pomocniczą) a rzeczą główną jest luźniejszy niż związek pomiędzy częścią składową a rzeczą nadrzędną. Wprawdzie przynależności i części składowe dzielą los prawny rzeczy głównej (nadrzędnej), lecz w przypadku przynależności zasada ta nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego. Pomiędzy rzeczą główną a przynależną zachodzi wyłącznie związek funkcjonalny. Nie ma więc ścisłej więzi fizycznej, która powoduje, że rzecz staje się częścią składową innej rzeczy. W stosunku przynależności występują dwa odrębne podmiotowe prawa własności - do rzeczy głównej i do rzeczy pomocniczej. Zatem przynależność (rzecz pomocnicza, dodatkowa) nie traci samodzielnego bytu prawnego wskutek jej związku z rzeczą główną - pozostaje, w przeciwieństwie do części składowej, samoistną rzeczą ruchomą. Dlatego też przynależność może stanowić przedmiot samoistnego obrotu, natomiast część składowa nie może być przedmiotem odrębnej dostawy.

Z regulacji cywilistycznych wynika, iż wyposażenie, aby uzyskać status części składowej rzeczy nadrzędnej, czyli mieszkania, musi być z nim połączone w sposób tworzący więź: fizyczną i przestrzenną, funkcjonalną (gospodarczą).

Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Połączenie musi mieć trwały charakter.

Zarówno w przepisach unijnych tj. Dyrektywie Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, ani we wcześniej obowiązującej Szóstej Dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r., a także w przepisach polskiej ustawy o podatku od towarów i usług, brak jest definicji świadczenia złożonego (kompleksowego).

W przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z wyposażeniem, będziemy mieli do czynienia z jednym świadczeniem w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy, albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Przykładem wyposażenia trwale z lokalem mieszkalnym połączonym mogą być płytki położone w kuchni i łazience, deski podłogowe, parkiety, baterie, zabudowane wanny, kabiny prysznicowe, lustra zamontowane na ścianach, meble kuchenne i zabudowy wykonane na wymiar, gdyż próba ich wymontowania z mieszkania, spowoduje uszkodzenie lub poważną ich zmianę lub lokalu, z którego zostały zdemontowane, ponieważ mają one charakter części składowej zob. wyrok WSA z 11 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1736/15.

Odmiennie jednak należy ocenić dostawę sprzętu AGD. Lodówka, pralka, zmywarka, pochłaniacz. Wymiana uszkodzonego lub przestarzałego sprzętu AGD nawet zabudowanego, jest możliwa bez zmian konstrukcyjnych w budynku.

Natomiast jeśli chodzi o przynależność to nie traci ono tego charakteru ani nie doznaje żadnego uszczerbku wskutek pozbawienia jej połączenia z rzeczą główną. Zatem w przypadku odłączenie wolnostojącej pralki od instalacji wodno-kanalizacyjnej i gniazdka elektrycznego w mieszkaniu czy telewizora od instalacji antenowej zainstalowanej w mieszkaniu i gniazdka elektrycznego zarówno mieszkanie stanowiące przedmiot sprzedaży, jak również przykładowo przytoczone urządzenia stanowiące jego przynależność nie zostaną pozbawione żadnej z właściwych im cech. Podobnie należy ocenić dostawę sprzętu AGD (np. lodówki, pralki, zmywarki, czy też kuchenki), przeznaczonego do zabudowy. Nie stanowią one po jej zamontowaniu trwałego elementu konstrukcyjnego budynku. Wymiana uszkodzonego lub przestarzałego sprzętu AGD nawet zabudowanego, jest możliwa bez zmian konstrukcyjnych w budynku - zob. wyrok NSA z 10 września 2013 roku sygn. I FSK 614/12.

Zatem, sprzedaż mieszkania wraz z wyposażeniem, które:

a) jest częścią składową rzeczy należy opodatkować mieszkanie oraz wyposażenie z zastosowaniem stawki podatku właściwej do sprzedaży rzeczy głównej, czyli mieszkania,

b) jest przynależnością należy opodatkować podatkiem VAT mieszkanie oraz wyposażenie z zastosowaniem stawek podatku właściwych dla każdej ze sprzedawanych rzeczy, czyli odrębnie dla mieszkania i odrębnie dla rzeczy będących przynależnościami.

W opisanym stanie przyszłym dostawa lokali mieszkalnych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ww. ustawy, Spółka będzie korzystała ze zwolnienia od podatku dostawy lokali mieszkalnych, bowiem spełnia warunki określone w ustawie, świadczy dostawę lokali, przy nabyciu, których nie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ponadto nie ponosiła wydatków na remont w kwocie wyższej niż 30 % wartości początkowej lokali.

Analogiczne zastosowanie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy VAT będzie miała dostawa wyposażenia o statusie części składowej, odmiennie do statusu przynależności, które podlega opodatkowaniu właściwą stawką VAT, po przekroczeniu progu określonego w przepisie art. 113 ustawy VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:

- zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy dla dostawy mieszkań wraz z częściami składowym - jest nieprawidłowe,

- zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla wyposażenia mieszkań stanowiących części przynależne – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że zbycie nieruchomości, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów i na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:

Z wniosku wynik, że zakup przez Państwa mieszkań nastąpi do osób fizycznych i transakcje te nie będą udokumentowane fakturami z wykazaną kwota podatku VAT. Dostawa lokali mieszkalnych nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a ich dostawą upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Lokale mieszkalne były oddawane do użytkowania w latach 50 -tych, 60- tych, 70 -tych, 80 - tych 90- tych. Mieszkania będą dla Państwa towarem handlowym. Nabyte mieszkania będą remontowane przez podwykonawców, z którymi zawrą Państwo stosowne umowy regulujące przedmiot i warunki usług. Remont będzie polegał w szczególności na: wyrównaniu i malowaniu ścian, cyklinowaniu lub wymianie podłogi, wymianie armatury sanitarnej, wymianie drzwi lub tylko klamek, wymianie listew przypodłogowych, wymianie gniazdek i włączników światła, czasami na wymianie płytek ściennych.

Wyposażają Państwo mieszkania w meble kuchenne na wymiar, zabudowy szaf na wymiar, zlewy, baterie, zabudowane wanny, kabiny prysznicowe, piekarniki, płyty elektryczne (indukcyjne) lub gazowe pochłaniacze (okapy podszafkowe), lodówki do zabudowy, karnisze/lampy szynowe.

Wskazali Państwom, że elementami wyposażenia, które będą w sposób trwały związane ze ścianą budynku/pomieszczenie, a ich ewentualny demontaż spowodowałby trwałe uszkodzenie zarówno tego wyposażenia, jak i budynku/pomieszczenie, w którym są zamontowane będą:

‒kuchnia pod zabudowę, szafy pod zabudowę - projektowane pod konkretne miejsce/projekt (montaż kołkami i klejenie elementów do ściany w celu maskowania szczelin),

‒elementy kuchni - płyta indukcyjna wklejana w blat kuchni, pochłaniacz podszafkowy (konstrukcja szafki przygotowana pod konkretny model pochłaniacza,

‒lampy kinkietowe montowane na wkręty do ściany lub sufitu,

‒zlewy łazienkowe/kuchenne – przyklejony do blatu/szafki przykręcony do ściany,

‒baterie wklejone i przykręcane do blatu,

‒kabina prysznicowa przyklejona do ściany.

Kontrahent nie będzie miał możliwości i wpływu na wybór w wyposażenia. Państwo sami będą wyposażać mieszkania przed sprzedażą, bez kontaktu i uzgodnień z potencjalnym klientem. Wyposażenie jest standardowe dostosowane do wcześniejszego projektu, a klient kupuje gotowy produkt gdy mieszkanie jest skończone. Przedmiotem umowy zawartej z klientem umowy zawartej z kontrahentami jest sprzedaż mieszkania. Cena będzie ustalona w jednej kwocie. Klient nie będzie miał możliwość zakupu wyłącznie mieszkania bez wyposażenia.

Państwa wątpliwości dotyczą prawidłowego opodatkowania dostawy wyremontowanych mieszkań wraz z wyposażeniem.

W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy sprzedaż mieszkań korzystać będzie ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami preferencyjnymi lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zasady zwolnienia od podatku dostawy budynków, budowli i ich części znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, który stanowi że:

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Kwestia pierwszego zasiedlenia została uregulowana w art. 2 pkt 14 ustawy o VAT:

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do użytkowania. Zatem aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich część oddano w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej – bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części.

Podkreślić w tym miejscu należy, że termin „ulepszenie” zawarty w ustawie o podatku od towarów i usług, odwołuje się do przepisów ustawy o podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 554):

Na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest więc pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Pod pojęciem tym należy rozumieć takie czynności jak przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja środka trwałego, które podnoszą jego wartość techniczną, użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu, niż pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych.

Zatem nieruchomości jak np. lokale mieszkalne, które nie będą stanowić u podatnika środka trwałego, nie mogą ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ponieważ pojęcie ulepszenia, do którego odwołuje się ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy, odsyłając do przepisów o podatku dochodowym, dotyczy ulepszenia środków trwałych.

Zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich miało miejsce pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Tak więc, by dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki występujące w tym artykule.

Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

Natomiast gdy nie zostaną spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów, zarówno nieruchomości jak i ruchomości, przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu), których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Z uwagi na to, że mieszkania stanowią dla Państwa towar handlowy przeznaczony do dalszej sprzedaży, nakłady na remont ww. lokali nie stanowią ulepszenia w rozumieniu art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uwzględniając opis sprawy stwierdzić należy, że planowana przez Państwa sprzedaż mieszkań stanowiących towar handlowy nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Oznacza to, że sprawie spełnione są przesłanki do zastosowania dla ich dostawy zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W związku z zastosowaniem zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy mieszkań na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, bezzasadna jest analiza przesłanek umożliwiających zastosowanie zwolnienia od podatku dla ich dostawy wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10a i art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.  

W konsekwencji nie można zgodzić się z Państwa poglądem, że sprzedaż opisanych we wniosku mieszkań korzystać będzie ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

Z wniosku wynika, że przedmiotem sprzedaży będą mieszkania wraz wyposażeniem.

W rozpatrywanej sprawie wyjaśnić należy więc, czy dostawa lokali mieszkalnych wraz z wyposażeniem – może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W celu dokonania prawidłowej kwalifikacji opisanych czynności dotyczących elementów wyposażenia lokali mieszkalnych pod kątem zwolnienia od opodatkowania, rozważenia wymaga kwestia tzw. świadczeń złożonych.

Należy zauważyć, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”). Przy czym zastrzec należy, że wprawdzie Trybunał w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych, to i tak każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie. W szczególności wskazać należy wyrok TSUE z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v. Commissioners of Customs & Excise, w którym Trybunał stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.

Konstrukcję świadczenia kompleksowego, przedstawił TSUE w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że:

W wyroku tym Trybunał zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, iż w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

Z powyższego wynika zatem, że celem świadczenia pomocniczego tworzącego razem z świadczeniem dominującym świadczenie złożone jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę świadczenia zasadniczego. Na podstawie powyższego stwierdzić należy, że świadczenie pomocnicze nie może realizować tego samego celu co świadczenie zasadnicze.

Zatem dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącym mu świadczeniem pomocniczym, czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń. Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna dostawa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za dostawę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do dostawy zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład realizowanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Należy podkreślić, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie regulują pojęcia „części składowych”. Zatem w tym celu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1710, ze zm.), zwanej dalej K.c.

Zgodnie z art. 47 Kodeksu cywilnego:

Aby jednak uzyskać atrybut części składowej rzeczy nadrzędnej, w tym przypadku lokalu mieszkalnego, wyposażenie dodatkowe powinno być połączone z tą rzeczą w taki sposób, że będzie istniała:

-więź fizykalno-przestrzenna oraz,

-więź funkcjonalna (gospodarcza)

a połączenie będzie miało charakter trwały (nie dla przemijającego użytku). Przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. W konsekwencji takiego połączenia elementy wykończenia dodatkowego powinny stracić byt w sensie prawnym, gospodarczym i fizycznym. Zatem elementy wykończenia dodatkowego nie będą mogły samoistnie stanowić rzeczy, lecz powinny tworzyć z budynkiem jedną całość.

Stosownie jednak do art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego:

Odmienne znaczenie, niż część składowa, posiada przynależność, a jej definicja została zawarta w art. 51 § 1 i § 3 Kodeksu cywilnego. Według tych paragrafów powołanego artykułu:

Pojęcie przynależności należy zatem odróżnić od pojęcia części składowej, bowiem związek, jaki zachodzi pomiędzy rzeczą przynależną (pomocniczą), a rzeczą główną, jest luźniejszy niż związek pomiędzy częścią składową, a rzeczą nadrzędną. Wprawdzie przynależności i części składowe dzielą los prawny rzeczy głównej (nadrzędnej), lecz w przypadku przynależności zasada ta nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego. Pomiędzy rzeczą główną, a przynależną zachodzi wyłącznie związek funkcjonalny. Nie ma więc ścisłej więzi fizycznej, która powoduje, że rzecz staje się częścią składową innej rzeczy. W stosunku przynależności występują dwa odrębne podmiotowe prawa własności – do rzeczy głównej i do rzeczy pomocniczej. Zatem przynależność (rzecz pomocnicza) nie traci samodzielnego bytu prawnego wskutek jej związku z rzeczą główną – pozostaje, w przeciwieństwie do części składowej, samoistną rzeczą ruchomą. Dlatego też przynależność może stanowić przedmiot samoistnego obrotu, natomiast część składowa nie może być przedmiotem odrębnej dostawy.

W kontekście powyższego stwierdzić należy, że wszelkie elementy wyposażenia, które zostały połączone z lokalem w sposób trwały, będąc jego częściami składowymi stanowią nierozerwalną część tego lokalu. Nie można zatem przenieść prawa do rozporządzenia tym lokalem bez przenoszenia własności jego części składowych. Takiego związku nie wykazują jednak te rzeczy, które nie są z lokalem połączone w sposób trwały. Pojęcia ww. dostawy lokalu nie można zatem bezprawnie rozszerzać na dostawę elementów, które nie są nierozerwalnie związane z konstrukcją lokalu, a jedynie umożliwiają czy ułatwiają prawidłowe (zgodne z przeznaczeniem obiektu mieszkaniowego) funkcjonowanie osób w nim przebywających.

Elementy wykończenia lokali mieszkalnych, które nie są w sposób trwały związane z bryłą budynku, jako mogące być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego, stanowią wykończenie niebędące częściami składowymi lokalu i winny zostać opodatkowane odrębnie od dostawy lokalu, według stawki właściwej dla dostawy danego rodzaju towaru.

W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 grudnia 2010 r. sygn. akt I FSK 2067/09, w którym stwierdził m.in.

Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się w wyroku z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I FSK 614/12, w którym wskazał, że lodówka, pralka, zmywarka, czy też kuchnia nawet przeznaczona do zabudowy nie stanowi po jej zamontowaniu trwałego elementu konstrukcyjnego budynku. Powiązanie sprzętu AGD z zabudową meblową, a w konsekwencji również z obiektem budowlanym, nie jest trwałe. Usunięcie czy wymiana uszkodzonego lub przestarzałego sprzętu może nastąpić w każdej chwili i to bez wpływu na konstrukcję obiektu budowlanego, jak i powiązanej z nią zabudowy meblowej.

Nie można pominąć również uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, z której wynika, że świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonane w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy o VAT. W uzasadnieniu tej uchwały NSA wskazał, m.in. że wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale, zwracając uwagę na trwały charakter połączenia zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, niejako odróżnia tę zabudowę od mebli wolnostojących, które co do zasady można ustawić, ewentualnie przymocować do elementów konstrukcyjnych pomieszczenia (ściany, sufitu, podłogi itd.), w dowolnym jego miejscu. Akcentuje jednocześnie, że zaprojektowana ściśle pod wymiary konkretnego pomieszczenia zabudowa meblowa spełniać będzie właściwą funkcję użytkową dopiero po połączeniu - w sposób trwały - komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego. Elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego mają być w sposób istotny wykorzystane do wytworzenia zabudowy meblowej w jej ostatecznym kształcie.

Mając na uwadze treść uchwały, należy stwierdzić, że nie uzależnia ona możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku od nieodwracalności montażu, a jedynie wskazuje na trwały charakter połączenia komponentów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi lokalu mieszkalnego, tworzących trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową.

Zauważyć również należy, że choć z cywilistycznego punktu widzenia w omawianym przypadku przedmiotem transakcji będzie jeden towar (lokal mieszkalny), jednak dla celów podatku od towarów i usług dojdzie do dokonania co najmniej dwóch dostaw – każda z odrębnie ustalaną na podstawie przepisów podatkowych, sobie właściwą stawką/zwolnieniem od podatku. Na gruncie przepisów podatku od towarów i usług zasadą jest, że określona dostawa towarów podlega określonej stawce podatku. Jednakże możliwe jest także oddzielne opodatkowanie składników tej dostawy, jeżeli wynika to wprost z przepisów. Zatem okoliczność, że określone towary stanowią przedmiot jednej transakcji, która z jednej strony obejmuje towar główny objęty zwolnieniem od podatku oraz z drugiej strony towary wyłączone z tej preferencji, nie stoi na przeszkodzie temu, aby opodatkowanie nastąpiło według stawki właściwej dla każdego z tych towarów. Zatem dostawa wyposażenia, które może być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego lub też wyposażenia, które nie stanowi części składowej winna zostać opodatkowana według przepisów właściwych, tj. według stawki właściwej dla danego rodzaju towaru.

Uwzględniając przedstawiony przez Państwa opis sprawy w kontekście obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z powołanych orzeczeń stwierdzić trzeba, że wymienione w tracie remontu  podłogi, armatura sanitarna, drzwi lub tylko klamki, listwy przypodłogowe, gniazdka, włączniki światła, płytki ścienne, stały się częściami składowymi mieszkania.

Zatem dostawa elementów wyposażenia, które jak Państwo wskazali będą trwale związane ze ścianą budynku, a więc stanowiących części składowe mieszkania, w tym kuchni pod zabudowę, szaf pod zabudowę, zlewu łazienkowego/kuchennego, baterii, kabiny prysznicowej, lampy szynowej (kinkietu) nie będzie stanowić dostawy odrębnej od dostawy mieszkania, a konsekwencji będzie również korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Tym samym, o ile można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że dostawa wyremontowanego mieszkania z wyposażeniem, które będzie stanowić jego części składowe będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, to nie można uznać, że podstawą dla jego zastosowania będzie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

Jak wyżej wskazano dostawa mieszkania, a więc i jego części składowych będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W konsekwencji, oceniając całościowo Państwa stanowisko w tym zakresie uznaję je za nieprawidłowe.

Natomiast sprzętu AGD, tj. piekarnika, płyty elektrycznej/indukcyjnej, okapu podszafkowego (gazowo pochłaniacza), karniszy nie można uznać za elementy kompleksowego świadczenia jakim jest planowana dostawa mieszkania. Odłączenie tych elementów wyposażenia i zabranie ich z mieszkania nie spowoduje także uszkodzenia lub istotnej zmiany całości i/lub zmiany elementów odłączonych. Sprzęt AGD ulega awarii i musi być tak zamontowany, aby można było go w takiej sytuacji wymienić, wymiana sprzętu nie spowoduje uszkodzenia lub istotnej zmiany całości budynku, czy mieszkania. Powyższe należy odnieść również do karnisza, który powinien być zamontowany w taki sposób, aby można go było wymienić np. w związku ze zmianą aranżacji pomieszczenia. Ponadto odłączenie sprzętu AGD czy karnisza od mieszkania nie spowoduje utraty ich wartości ekonomicznej.  

Zatem, dostawa sprzętu AGD i karnisza stanowiących części przynależne do mieszkania stanowi odrębną dostawę od dostawy mieszkania i nie podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1pkt 10 ustawy. W konsekwencji dostawa ww. elementów wyposażenia będzie podlega opodatkowaniu według stawki podatku właściwej dla danego towaru.

W konsekwencji Państwa stanowisko w tym zakresie uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W tym miejscu informuję, że w zakresie Państwa wątpliwości dotyczących zastosowania 23% stawki podatku VAT dla elementów wyposażenia stanowiących części przynależne do mieszkania wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.