Interpretacja indywidualna z dnia 15 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.126.2026.2.SG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 17 kwietnia 2026 r. (data wpływu w tym samym dniu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z grupy A. (dalej: „Grupa”), która specjalizuje się w wytwarzaniu i sprzedaży inteligentnych urządzeń (…).

Wnioskodawca ma formę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą i zarządem na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz jest polskim rezydentem podatkowym i podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest B. S.A., posiadająca 100% udziałów w Spółce.

Spółka prowadzi działalność operacyjną, której głównym przedmiotem jest dystrybucja produktów i towarów oraz zarządzanie grupą znaków towarowych C., których jest właścicielem.

Spółka pełni rolę centralnego podmiotu odpowiedzialnego za rozwój, zarządzanie oraz ochronę znaku towarowego „C.” (dalej: „Znak”). Spółka jest właścicielem portfela kluczowych oznaczeń marki C. i aktywnie udziela licencji podmiotom operacyjnym w Grupie, zapewniając jednolite i zgodne z założeniami strategicznymi korzystanie ze znaków.

W ramach swoich kompetencji Spółka odpowiada za kompleksowe działania związane z prawami własności intelektualnej - w szczególności bieżące utrzymanie rejestracji, kontakty z urzędami patentowymi i kancelariami prawnymi, monitorowanie terminów ochrony oraz podejmowanie działań prawnych w przypadku naruszeń.

Poza aspektami formalnoprawnymi Spółka realizuje również funkcje o charakterze marketingowym i wizerunkowym. Do zadań Spółki należy kreowanie i wzmacnianie pozytywnego wizerunku marki C. na rynkach, na których obecne są produkty i towary Grupy. Spółka dba o spójność komunikacji, rozwój rozpoznawalności marki oraz podejmuje działania PR mające na celu przeciwdziałanie sytuacjom mogącym negatywnie wpłynąć na reputację znaków towarowych.

Wnioskodawca jest właścicielem pełni praw do Znaku. Znak na mocy decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej znajduje się w rejestrze znaków towarowych podlegających ochronie prawnej pod numerem (…). Pierwotnym właścicielem Znaku była B. S.A., która wytworzyła Znak we własnym zakresie, a następnie Znak został nabyty przez Spółkę w 2011 r.

Znak w momencie jego nabycia cechowała kompletność i zdatność do użytkowania na potrzeby działalności gospodarczej, a przewidywany okres jego używania był dłuższy niż rok. W związku z powyższym Znak został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy i podlega amortyzacji podatkowej.

Wnioskodawca udziela licencji na korzystanie ze Znaku podmiotom powiązanym w ramach Grupy A. i uzyskuje z tego tytułu przychody w postaci opłat licencyjnych. Przychody te są przez Wnioskodawcę kwalifikowane w całości jako przychody z zysków kapitałowych zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).

Aktualnie koszty podatkowe z tytułu amortyzacji Znaku są rozdzielane pomiędzy koszyk zysków kapitałowych oraz pozostałe źródła przychodów przy zastosowaniu klucza przychodowego, który jest ustalany jako proporcja przychodów z zysków kapitałowych (tj. opłat licencyjnych) do łącznych przychodów Wnioskodawcy w danym roku podatkowym. (...).

Tak ustalony klucz jest następnie stosowany do kosztów wspólnych, w tym amortyzacji Znaku. Ze względu na strukturę przychodów Wnioskodawcy, zdecydowana większość kosztów amortyzacji jest ujmowana jako koszt działalności operacyjnej.

Wnioskodawca powziął wątpliwość czy stosowany przez niego klucz alokacji kosztów z tytułu amortyzacji Znaku jest prawidłowy.

Wuzupełnieniu wniosku z 17 kwietnia 2026 r. wskazali Państwo ponadto, że używane w nim pojęcie Znaku odnosi się do grupy znaków towarowych C., których właścicielem jest Wnioskodawca.

W skład grupy znaków towarowych C. wchodzą:

- znaki słowne,

- znaki słowno-graficzne,

- znaki graficzne,

zarejestrowane zarówno w rejestrach międzynarodowych, jak i krajowych, w szczególności w:

- Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO),

- Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO),

- a także w wybranych jurysdykcjach pozaeuropejskich, m.in. na Tajwanie oraz w Malezji.

Znaki graficzne oraz słowne marki „C.” wchodzące w skład powyższej grupy stanowią przedmiot udzielanych przez Wnioskodawcę licencji na rzecz podmiotów z Grupy A., w szczególności B. S.A., i są wykorzystywane w działalności produkcyjnej oraz sprzedażowej licencjobiorców.

Powyższe doprecyzowanie nie zmienia istoty przedstawionego stanu faktycznego (winno być: stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego) ani stanowiska Wnioskodawcy, a ma na celu wyłącznie jego uszczegółowienie i pełniejsze odzwierciedlenie rzeczywistego zakresu posiadanych oraz licencjonowanych praw własności intelektualnej.

Wnioskodawca wskazuje, że biorąc pod uwagę charakter prowadzonej działalności gospodarczej, odpisy amortyzacyjne od Znaku są ściśle i bezpośrednio związane z uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami z tytułu udzielanych licencji na korzystanie z tego Znaku.

Wnioskodawca prowadzi równolegle dwa zasadnicze obszary działalności:

- działalność polegającą na rozwoju i zarządzaniu Znakiem oraz uzyskiwaniu przychodów z tytułu udzielonych licencji (strumień licencyjny),

- działalność dystrybucyjną, w ramach której Spółka nabywa produkty już oznaczone znakiem C. i zajmuje się ich sprzedażą (strumień dystrybucyjny).

Licencje na Znak są przez Wnioskodawcę udzielane zarówno na rzecz B. S.A., od której następnie Wnioskodawca nabywa towary, które są później dystrybuowane na rzecz podmiotów trzecich, jak i na rzecz innych podmiotów z Grupy A., z którymi Wnioskodawca nie przeprowadza transakcji towarowych.

Znaki towarowe wykorzystywane są między innymi poprzez umieszczenie ich na produktach lub opakowaniach, a także używane są w kampaniach reklamowych/marketingowych/promocyjnych.

Znak stanowi zasadniczy składnik majątku Spółki wykorzystywany bezpośrednio do świadczenia usług polegających na udzielaniu licencji na korzystanie z niego. Bez posiadania Znaku Spółka nie byłaby w stanie realizować ww. działalności ani uzyskiwać przychodów z tego tytułu.

Przychody z tytułu licencji stanowią więc odrębny strumień przychodowy, którego wysokość jest ustalana na podstawie postanowień zawartych umów licencyjnych. Natomiast działalność dystrybucyjna Wnioskodawcy polega na obrocie towarami już oznaczonymi Znakiem, nabywanymi od producenta, tj. B. S.A. Tym samym, prowadzona przez Wnioskodawcę działalność dystrybucyjna nie zmienia bezpośredniego związku między posiadaniem Znaku, a przychodami osiąganymi z tytułu udzielonych licencji. Działalność dystrybucyjna ma charakter dodatkowy wobec funkcji zarządzania marką i własnością intelektualną.

Natomiast odpisy amortyzacyjne od Znaku odzwierciedlają ekonomiczne zużycie składnika niematerialnego, który stanowi podstawowe źródło przychodów licencyjnych Spółki.

W konsekwencji, odpisy amortyzacyjne od Znaku są ściśle związane z uzyskiwanymi przychodami z tytułu udzielonych licencji na korzystanie ze Znaku.

Towary i produkty dystrybuowane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności operacyjnej są i będą opatrzone znakiem towarowym „C.”.

Jednocześnie Spółka wskazuje, że towary te są nabywane od B. S.A. już jako produkty oznaczone znakiem towarowym „C.”, przy czym oznaczenia sprzedawanych na rzecz Wnioskodawcy towarów i produktów dokonuje B. S.A. w ramach korzystania z praw do Znaku na podstawie zawartej z Wnioskodawcą umowy licencyjnej.

Wnioskodawca, działając jako dystrybutor, nie wykorzystuje Znaku w procesie jego nanoszenia na produkty ani wytwarzania towarów, lecz dokonuje obrotu towarami już oznaczonymi Znakiem. W ramach działalności dystrybucyjnej Spółka sprzedaje produkty jako towary handlowe, przy czym posiadanie Znaku przez Spółkę oraz dokonywane od niego odpisy amortyzacyjne nie determinują możliwości realizacji tej działalności. Funkcja dystrybucyjna jest więc niezależna od funkcji związanej z posiadaniem oraz rozwojem Znaku w takim znaczeniu, że Spółka mogłaby potencjalnie świadczyć usługi dystrybucji nie posiadając praw do Znaku (np. gdyby Znak był posiadany przez inną spółkę z Grupy i odpowiednio licencjonowany na rzecz B. S.A.).

Ekonomiczne wykorzystanie Znaku, polegające na jego nanoszeniu na produkty następuje po stronie producenta-licencjobiorcy (tj. B. S.A.) i jest dokonywane na podstawie umowy licencyjnej zawartej z Wnioskodawcą, generującej oddzielny strumień przychodu po stronie Wnioskodawcy. Tym samym fakt, że dystrybuowane przez Spółkę towary są oznaczone znakiem „C.”, nie zmienia charakteru Znaku jako składnika majątku wykorzystywanego przez Spółkę w ramach udzielania licencji i zarządzania prawami własności intelektualnej.

Co więcej, jak zostało wskazane powyżej, Spółka jest właścicielem grupy znaków towarowych C. Licencje na Znak są przez Wnioskodawcę udzielane zarówno na rzecz B. S.A., od której następnie Wnioskodawca nabywa towary, które są później dystrybuowane na rzecz podmiotów trzecich, jak i na rzecz innych podmiotów z Grupy A., z którymi Wnioskodawca nie przeprowadza transakcji towarowych.

Okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w strukturze osiąganych przez Wnioskodawcę przychodów licencyjnych, które w ujęciu wartościowym są porównywalne zarówno w relacji do B. S.A. (od której Wnioskodawca nabywa towary handlowe), jak i do innych podmiotów z Grupy A., z którymi Wnioskodawca nie realizuje transakcji towarowych, co potwierdza niezależność strumienia przychodów licencyjnych od funkcji dystrybucyjnej.

W ramach prowadzonej działalności dystrybucyjnej Wnioskodawca posługuje się oznaczeniem „C.” w celach informacyjnych oraz identyfikacyjnych, w szczególności na dokumentach handlowych (np. fakturach), na stronie internetowej oraz w materiałach komunikacyjnych związanych ze sprzedażą produktów.

Jednocześnie Spółka podkreśla, że wykorzystanie Znaku w działalności dystrybucyjnej jest konsekwencją nabywania i dystrybucji towarów już oznaczonych znakiem towarowym „C.”. Wykorzystywanie znaku towarowego w działalności Wnioskodawcy jest więc naturalnym elementem prowadzonej działalności dystrybucyjnej, a nie odrębną formą jego eksploatacji.

Posługiwanie się oznaczeniem „C.” w materiałach handlowych oraz komunikacji z klientami w ramach działalności dystrybucyjnej służy identyfikacji sprzedawanych produktów oraz zachowaniu spójności informacji handlowej dotyczącej towarów nabywanych od B. S.A. już oznaczonych tym znakiem.

Zasadnicze i ekonomiczne wykorzystanie Znaku, polegające na jego udostępnianiu, nanoszeniu na produkty oraz czerpaniu korzyści z jego rozpoznawalności, następuje w ramach relacji licencyjnych, w szczególności pomiędzy Wnioskodawcą jako właścicielem Znaku, a B. S.A. jako licencjobiorcą. To ten obszar działalności stanowi podstawę generowania przychodów licencyjnych oraz uzasadnia dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości Znaku.

W konsekwencji, fakt wykorzystywania Znaku w bieżącej działalności Spółki pozostaje bez wpływu na ich zasadniczą funkcję, tj. prowadzenia działalności polegającej na zarządzaniu prawami własności intelektualnej w Grupie A. oraz udzielaniu licencji na korzystanie z nich.

Rozpoznawalność i renoma Znaku mają bezpośredni wpływ na wysokość przychodów uzyskiwanych przez Spółkę z tytułu dystrybucji towarów i produktów.

Jednocześnie Spółka podkreśla, że wpływ ten wynika z faktu, iż przedmiotem sprzedaży są produkty już oznaczone znakiem „C.”, nabywane od B. S.A. Rozpoznawalność i renoma marki stanowią cechę sprzedawanych produktów jako takich i są uwzględnione w ich wartości rynkowej oraz cenie, po której Spółka nabywa towary od producenta. Jednym z elementów branych pod uwagę przy określeniu bazy kosztowej uwzględnianej przy kalkulacji ceny po jakiej B. S.A. sprzedaje Wnioskodawcy towary są bowiem należności licencyjne płacone Wnioskodawcy.

Wnioskodawca, działając jako dystrybutor, nie kształtuje samodzielnie wartości Znaku ani nie czerpie odrębnych korzyści ekonomicznych z jego renomy w ramach działalności dystrybucyjnej. Marża dystrybucyjna Spółki jest ustalana niezależnie od posiadania Znaku i odnosi się do funkcji logistycznych, sprzedażowych oraz organizacyjnych pełnionych przez Wnioskodawcę, a nie do eksploatacji praw własności intelektualnej.

Zasadnicze znaczenie rozpoznawalności i renomy Znaku ujawnia się na etapie jego komercjalizacji przez licencjobiorcę, tj. B. S.A., który nanosi znak na produkty. To w tym obszarze wartość Znaku i koszt nabywanych przez B. S.A. licencji znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w mechanizmie ustalania ceny, po jakiej towary są sprzedawane przez B. S.A. na rzecz Wnioskodawcy.

Wnioskodawca nie ponosi kosztów promocji Znaku, które byłyby zaliczane wyłącznie do kosztów działalności operacyjnej (innych niż zyski kapitałowe).

Spółka ponosi koszty bieżącego utrzymania Znaku o charakterze formalno-prawnym, w szczególności:

- koszty ochrony prawnej znaków towarowych,

- opłaty urzędowe,

- koszty obsługi kancelarii patentowych.

Koszty te mają charakter bezpośrednio związany z posiadaniem i ochroną praw własności intelektualnej i są w całości alokowane do źródła przychodów - zyski kapitałowe.

Pytanie

Czy rozpoznawane przez Wnioskodawcę w przeszłości oraz w przyszłości odpisy amortyzacyjne od Znaku powinny w całości stanowić koszty uzyskania przychodów z zysków kapitałowych?

Państwa stanowisko w sprawie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z 17 kwietnia 2026 r.

Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne dokonywane od Znaku powinny w całości stanowić koszty uzyskania przychodów z zysków kapitałowych i nie powinny być alokowane pomiędzy źródła przychodów przy zastosowaniu klucza przychodowego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania jest dochód stanowiący sumę dochodu z zysków kapitałowych oraz dochodu z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów (z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f) jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Powyższe przepisy wskazują, że dla celów ustalenia dochodu z danego źródła konieczne jest przyporządkowanie do niego zarówno przychodów, jak i kosztów ich uzyskania. Oznacza to, że koszty uzyskania przychodów powinny być alokowane do tego źródła, z którym pozostają w związku.

W art. 7b ustawy o CIT ustawodawca zamieścił katalog, w którym określił listę przychodów alokowanych do tego źródła. Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT, do przychodów z zysków kapitałowych zalicza się m.in. przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw wytworzonych przez podatnika.

W przedstawionym stanie faktycznym (winno być: stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego) Wnioskodawca udziela licencji na korzystanie ze Znaku podmiotom powiązanym w ramach Grupy i uzyskuje z tego tytułu opłaty licencyjne. Przychody z tego tytułu są kwalifikowane przez Wnioskodawcę jako przychody z zysków kapitałowych na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 tej ustawy, kosztem uzyskania przychodów są również odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT.

Jak stanowi art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1) (uchylony),

2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,

3) (uchylony),

4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,

5) licencje,

6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej,

7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 1170, dalej: „prawo własności przemysłowej”) na warunkach określonych w przedmiotowej ustawie udzielane są patenty oraz dodatkowe prawa ochronne na wzory użytkowe i znaki towarowe, a także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe, topografie układów scalonych oraz oznaczenia geograficzne.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 120 ust. 1 oraz 2 prawa własności przemysłowej, znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony. Znakiem towarowym może być w szczególności wyraz, włącznie z nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym kształt towaru lub opakowania, a także dźwięk.

Mając na uwadze powyżej wskazane przepisy, aby Znak mógłby podlegać amortyzacji zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o CIT, konieczne jest spełnienie poniższych warunków:

- Znak musi stanowić prawo określone w przepisach prawa własności przemysłowej,

- Znak musi zostać nabyty przez Wnioskodawcę,

- Znak musiał nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu jego przyjęcia do użytkowania,

- Znak musi być wykorzystywany przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddany przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (subwencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

W przedmiotowym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Znak spełnia wszystkie wskazane powyżej warunki, w związku z czym został zaliczony przez Wnioskodawcę do wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Wnioskodawca, mając na uwadze obecny brak ukształtowanej praktyki interpretacyjnej w tym zakresie, przyjął ostrożnościowo alokację odpisów amortyzacyjnych od Znaku do kosztów uzyskania obu źródeł przychodów według klucza przychodowego.

Stosowanie kluczy alokacyjnych jest możliwe na podstawie przepisów art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT, zgodnie z którymi:

 2. Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

2a. Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

2b. W przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów, przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami.

Stosowanie klucza alokacji jest więc uzasadnione w odniesieniu do kosztów, które mają charakter kosztów wspólnych, tj. takich, których nie można przypisać w sposób jednoznaczny do konkretnego źródła przychodów.

W ocenie Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę, odpisy amortyzacyjne od Znaku są ściśle związane z uzyskiwanymi przychodami z tytułu udzielonych licencji na korzystanie ze Znaku, które to - zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT - stanowią przychody z zysków kapitałowych.

Mając na względzie art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o CIT, nakazujące odrębne ustalanie przychodów i kosztów uzyskania przychodów dla poszczególnych źródeł, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że odpisy amortyzacyjne od Znaku powinny zostać alokowane w całości do źródła zysków kapitałowych. Posiadanie prawa do Znaku, stanowiącego przedmiot amortyzacji, jest warunkiem koniecznym uzyskiwania przychodów licencyjnych, zatem również koszty amortyzacji Znaku powinny być rozpoznawane w tym samym źródle co przychody, tj. w źródle zysków kapitałowych.

Zdaniem Wnioskodawcy, okoliczność, że Wnioskodawca prowadzi również działalność dystrybucyjną, nie wpływa na charakter kosztów amortyzacji Znaku ani nie uzasadnia przypisywania tych kosztów do pozostałych źródeł przychodów.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że odpisy amortyzacyjne od znaku towarowego „C.” powinny w całości stanowić koszty uzyskania przychodów z zysków kapitałowych i wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie.

Jak zostało wskazane we wniosku, przepis art. 15 ust. 2b ustawy o CIT dotyczący alokacji kosztu do obu źródeł ma zastosowanie do kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami. W ocenie Wnioskodawcy natomiast koszty amortyzacji Znaku nie są bezpośrednio związane z przychodami operacyjnymi z tytułu działalności dystrybucyjnej (nawet jeśli sama renoma Znaku przekłada się pośrednio na wysokość przychodów osiąganych z tytułu dystrybucji towarów i produktów).

Związek ten, zdaniem Wnioskodawcy, nie jest bezpośredni, tj. Wnioskodawca mógłby uzyskiwać przychody z działalności dystrybucyjnej niezależnie od posiadania Znaku. Tym samym, ponoszone koszty z tytułu amortyzacji Znaku nie determinują wystąpienia przychodów z działalności dystrybucyjnej. Gdyby Znak był posiadany i rozwijany przez inny wyspecjalizowany podmiot z Grupy, Spółka nadal mogłaby prowadzić działalność dystrybucyjną w oparciu o posiadany zespół składników majątku wykorzystywany w tej działalności. Funkcja w zakresie utrzymania i zarządzania Znakiem jest więc funkcją oddzielną od działalności dystrybucyjnej.

Natomiast niewątpliwie koszty amortyzacji Znaku są bezpośrednio związane z przychodami z tytułu licencji. Jak zostało wskazane w odpowiedzi na pytanie 1, Wnioskodawca nie osiągałby przychodów licencyjnych, gdyby nie posiadany Znak, co zdaniem Wnioskodawcy przesądza o bezpośrednim związku z tym strumieniem przychodów.

Powyższe zdaniem Wnioskodawcy jednoznacznie wskazuje, że posiadanie Znaku, a więc i ponoszone koszty z tytułu jego amortyzacji, są bezpośrednio związane z jednym źródłem przychodu, tj. przychodami z zysków kapitałowych, a tym samym przepis art. 15 ust. 2b ustawy o CIT nie powinien mieć do nich zastosowania.

Tym samym, jak wskazano we Wniosku, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że odpisy amortyzacyjne od znaku towarowego „C.” powinny w całości stanowić koszty uzyskania przychodów z zysków kapitałowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, wynika, że:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, przychody podatników tego podatku zostały rozdzielone na źródła:

- z zysków kapitałowych oraz

- z innych źródeł.

Wydzielając odrębne źródło przychodów, ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów alokowanych do takiego źródła (art. 7b ustawy o CIT).

Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT:

Powyższy przepis odnosi się wprost do artykułu 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy CIT, zgodnie z którym:

Wyodrębnienie źródeł przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy również kosztów uzyskania przychodów. Tym samym, koszty które dotyczą przychodów z zysków kapitałowych określonych w art. 7b ust. 1 ustawy CIT, winny być kwalifikowane do źródła, do którego kwalifikowane są przychody.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy rozpoznawane przez Wnioskodawcę w przeszłości oraz w przyszłości odpisy amortyzacyjne od Znaku powinny w całości stanowić koszty uzyskania przychodów z zysków kapitałowych.

W przedmiotowej sprawie wskazać należy również na brzmienie następujących przepisów:

- art. 15 ust. 2 ustawy o CIT:

Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

- art. 15 ust. 2a ustawy o CIT:

Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

Z uwagi na podział przychodów na dwie kategorie, tj. przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów, ustawodawca dostosował regulację dotyczącą alokacji kosztów pośrednich przez dodanie art. 15 ust. 2b ustawy o CIT.

Zgodnie z ww. art. 15 ust. 2b ustawy o CIT:

Przepis art. 15 ust. 2b ustawy o CIT, ma więc zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik osiąga zarówno przychody z zysków kapitałowych, jak i z pozostałych źródeł.

Przepisy dotyczące podziału kosztów pomiędzy różne rodzaje przychodów zostały oparte o jedną zasadę funkcjonalną polegającą na ustaleniu proporcji podziału kosztów za pomocą klucza przychodów. Zgodnie z tą zasadą ustala się stosunek w jakim pozostaje jeden rodzaj przychodów (np. przychody z zysków kapitałowych) w sumie wszystkich przychodów. W efekcie powstaje proporcja w jakiej alokowane powinny zostać koszty, których nie można wprost przypisać do konkretnego źródła przychodów, do danej kategorii przychodów.

Jak już wspomniano wcześniej, podatnicy powinny przypisywać koszty do odpowiadającego im źródła przychodów - tj. przychodów z zysków kapitałowych i przychodów z innych źródeł. Przy czym w sytuacji, gdy takie jednoznaczne przypisanie kosztów do właściwego źródła przychodów nie jest możliwe, należy zastosować właściwy klucz podziału kosztów, o którym mowa w art. 15 ust. 2b ustawy o CIT.

Jak wynika z opisu sprawy prowadzą Państwo równolegle dwa zasadnicze obszary działalności:

- działalność polegającą na rozwoju i zarządzaniu Znakiem oraz uzyskiwaniu przychodów z tytułu udzielonych licencji (strumień licencyjny),

- działalność dystrybucyjną, w ramach której Spółka nabywa produkty już oznaczone znakiem C. i zajmuje się ich sprzedażą (strumień dystrybucyjny),

Ekonomiczne wykorzystanie Znaku, polegające na jego nanoszeniu na produkty następuje po stronie producenta-licencjobiorcy (tj. B. S.A.) i jest dokonywane na podstawie umowy licencyjnej zawartej z Wnioskodawcą, generującej oddzielny strumień przychodu po stronie Wnioskodawcy. Tym samym fakt, że dystrybuowane przez Spółkę towary są oznaczone znakiem „C.”, nie zmienia charakteru Znaku jako składnika majątku wykorzystywanego przez Spółkę w ramach udzielania licencji i zarządzania prawami własności intelektualnej.

Przechodząc do szczegółowej analizy sprawy należy wskazać, że Znak stanowi zasadniczy składnik majątku Spółki, wykorzystywany bezpośrednio do generowania przychodów z tytułu udzielonych licencji. Bez posiadania prawa ochronnego na Znak, Spółka nie byłaby w stanie uzyskiwać przychodów, które na mocy art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT stanowią zyski kapitałowe. Istnieje zatem ścisły związek przyczynowo-skutkowy między tym kosztem a źródłem kapitałowym. Jednocześnie fakt, że dystrybuowane przez Spółkę towary są oznaczone Znakiem, nie zmienia charakteru tego aktywa jako składnika wykorzystywanego w ramach zarządzania prawami własności intelektualnej. Spółka jako dystrybutor dokonuje obrotu towarami handlowymi, a posiadanie Znaku na własność nie determinuje możliwości realizacji tej działalności. Funkcja dystrybucyjna jest niezależna od funkcji właścicielskiej; Spółka mogłaby bowiem dystrybuować te same produkty, nie będąc właścicielem Znaku.

W konsekwencji nie znajduje zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT, bowiem przychody z licencji nie są bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodów operacyjnych.

Z uwagi na możliwość precyzyjnego przypisania odpisów amortyzacyjnych do konkretnego źródła przychodów (licencjonowanie), nie zachodzą również przesłanki do stosowania klucza przychodowego z art. 15 ust. 2b ustawy o CIT. Całość odpisów powinna zatem stanowić koszty uzyskania przychodów z zysków kapitałowych.

Tym samym, Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że odpisy amortyzacyjne dokonywane od Znaku powinny w całości stanowić koszty uzyskania przychodów z zysków kapitałowych i nie powinny być alokowane pomiędzy źródła przychodów przy zastosowaniu klucza przychodowego należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.