Interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDWP.4011.75.2026.3.MW

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 24 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W ramach tej działalności użytkuje samochód osobowy na podstawie umowy leasingu operacyjnego zawartej w (…). Wnioskodawca rozliczał raty leasingowe oraz wydatki związane z używaniem samochodu w okresie trwania leasingu zaliczając je do kosztów prowadzenia działalności na zasadach i w granicach zgodnych z obowiązującym prawem.

Umowa leasingu operacyjnego dobiega końca, a Wnioskodawca zamierza w (…) skorzystać z przewidzianego w umowie prawa wykupu samochodu. Wnioskodawca chce dokonać wykupu do majątku prywatnego Wnioskodawcy, nie wprowadzać go do firmy jako środka trwałego. Wynika to z faktu, iż Wnioskodawca począwszy (…) będzie zatrudniony w wymiarze pełnego etatu na umowę o pracę i działalność gospodarcza przestanie być głównym źródłem dochodu, stając się działalnością dodatkową, marginalną, do wykonywania której nie jest potrzebny samochód.

Wystawca faktury wykupu (Leasingodawca) wystawi fakturę, w której w polu "nabywca" wpisane będą dane prowadzonej działalności gospodarczej, w tym z numerem NIP Wnioskodawcy, ponieważ takie dane figurują w umowie leasingu.

Po wykupie samochód nie zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej. Faktura wykupu nie zostanie ujęta w rozliczeniach firmowych jako koszt związany z działalnością. Podatek VAT wynikający z faktury wykupu nie zostanie odliczony. Od momentu wykupu samochód nie będzie wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych VAT ani do prowadzenia działalności gospodarczej, a wyłącznie do celów prywatnych. Wydatki eksploatacyjne dotyczące tego samochodu po wykupie również nie będą zaliczane do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

Po wykupie Wnioskodawca planuje dokonać darowizny samochodu na rzecz swojego ojca. Darowizna nastąpi z majątku prywatnego Wnioskodawcy. Ojciec będzie wykorzystywać samochód wyłącznie do celów prywatnych. Do dnia dokonania darowizny Wnioskodawca nie będzie ponosił takich wydatków na części składowe lub ulepszenie samochodu, które powodowałyby trwały wzrost jego wartości i od których przysługiwałoby mu prawo do odliczenia podatku VAT.

Pytania

1.Czy wydatek na wykup samochodu osobowego, który od chwili nabycia będzie stanowił majątek prywatny Wnioskodawcy i nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej, będzie stanowił koszt uzyskania przychodów oraz czy Wnioskodawca będzie uprawniony do nieujmowania faktury wykupu w podatkowych rozliczeniach działalności gospodarczej i do niewprowadzania samochodu do ewidencji środków trwałych, mimo że faktura wykupu zostanie wystawiona na dane działalności gospodarczej, w tym numer NIP?

2.Czy w związku z wykupem opisanego samochodu Wnioskodawcy faktycznie nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT z faktury wykupu, skoro od chwili nabycia samochód będzie przeznaczony wyłącznie do celów prywatnych, mimo że faktura wykupu zostanie wystawiona na dane działalności gospodarczej?

3.Czy późniejsza darowizna tego samochodu na rzecz ojca, dokonana po wykupie do majątku prywatnego i bez odliczenia VAT z faktury wykupu, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Przedmiotem interpretacji jest ocena stanowiska w zakresie pytania Nr 1 dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytań Nr 2 i Nr 3 wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Pani stanowisko w sprawie

Wydatki mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów tylko wtedy, gdy pozostają w związku z osiąganiem przychodów albo z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Skoro w przedstawionym zdarzeniu przyszłym samochód od chwili wykupu ma zostać przeznaczony wyłącznie do majątku prywatnego Wnioskodawcy i nie ma służyć działalności gospodarczej, to wydatek na wykup nie będzie poniesiony w celu osiągnięcia przychodów z działalności ani zabezpieczenia tego źródła. Jednocześnie środkami trwałymi są co do zasady tylko takie składniki majątku, które są kompletne, zdatne do użytku i wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skoro po wykupie samochód nie będzie dłużej wykorzystywany w działalności gospodarczej, nie będzie podstaw do wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych. W konsekwencji fakt, że leasingodawca wystawi fakturę wykupu na dane działalności gospodarczej, w tym z numerem NIP, nie przesądza o konieczności wprowadzenia samochodu do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej. Rozstrzygające znaczenie powinien mieć rzeczywisty cel nabycia i sposób wykorzystania samochodu po wykupie. Jeżeli od chwili wykupu Wnioskodawca nie ma potrzeby i nie będzie wykorzystywać samochodu w działalności gospodarczej, ponieważ zmieni ona swój zakres na marginalny i będzie wykonywana w ograniczonym zakresie czasowym, a samochód ma należeć do majątku prywatnego, wydatek związany z wykupem nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, faktura dot. kwoty wykupu nie powinna być zaliczana jako koszt prowadzenia działalności gospodarczej, a samochód nie powinien być ujmowany w ewidencji środków trwałych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na gruncie przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592) wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy:

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy również wskazać, że jeżeli wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na mocy art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą co do zasady stanowić koszt uzyskania przychodu na gruncie art. 22 ust. 1 ww. ustawy, jeśli zostanie wykazany ich związek z uzyskaniem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie, w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: "w celu" osiągnięcia przychodu, jak i "zachowanie" lub "zabezpieczenie" źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

·cel to „to, do czego się zmierza, dąży, to, co chce się osiągnąć”;

·celowość oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

·zabezpieczyć oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Przez sformułowanie „w celu osiągnięcia przychodu” należy zatem rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów, z taką chęcią i zamiarem. Zgodnie z orzecznictwem, nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go miało lub mogło mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie danego przychodu (wyrok NSA z 29 listopada 1993 r. sygn. akt SA/Wr 1242/94).

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Wskazuje się, że istnieją sytuacje, w których związek przyczynowo-skutkowy nie jest wyraźny. Należy je rozwiązywać w oparciu o zasadę zdrowego rozsądku, a każda sytuacja wymaga odrębnego potraktowania (wyrok NSA z 16 grudnia 1999 r. sygn. akt SA/Bk 1619/98 LEX nr 39745).

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą. W ramach tej działalności użytkuje samochód osobowy na podstawie umowy leasingu operacyjnego zawartej w (...). Umowa leasingu operacyjnego dobiega końca, w związku z powyższym zamierza Pani w (...) skorzystać z przewidzianego w umowie prawa wykupu samochodu. Chce Pani dokonać wykupu do swojego majątku prywatnego, nie wprowadzać go do firmy jako środka trwałego. Wynika to z faktu, iż począwszy (...) będzie Pani zatrudniona w wymiarze pełnego etatu na umowę o pracę i działalność gospodarcza przestanie być głównym źródłem dochodu, stając się działalnością dodatkową, marginalną, do wykonywania której nie jest potrzebny samochód. Wystawca faktury wykupu (Leasingodawca) wystawi fakturę, w której w polu "nabywca" wpisane będą dane prowadzonej działalności gospodarczej, w tym z Pani numerem NIP, ponieważ takie dane figurują w umowie leasingu. Po wykupie samochód nie zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej. Faktura wykupu nie zostanie ujęta w rozliczeniach firmowych jako koszt związany z działalnością. Podatek VAT wynikający z faktury wykupu nie zostanie odliczony. Od momentu wykupu samochód nie będzie wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych VAT ani do prowadzenia działalności gospodarczej, a wyłącznie do celów prywatnych. Wydatki eksploatacyjne dotyczące tego samochodu po wykupie również nie będą zaliczane do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto po wykupie planuje Pani dokonać darowizny samochodu na rzecz swojego ojca.

Zatem warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów jest jego związek z osiąganiem przychodów albo zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodów. Z opisu sprawy jasno wynika, że przedmiotowej sytuacji taki związek nie występuje, gdyż nabyty pojazd nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej, lecz wyłącznie do Pani celów prywatnych.

W konsekwencji wydatek na wykup samochodu osobowego, który od momentu nabycia będzie stanowił Pani majątek prywatny i nie będzie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, nie będzie stanowił kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się natomiast do Pani wątpliwości wskazać należy, że aby można było mówić o środku trwałym muszą zostać spełnione warunki wynikające z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy:

Z kolei w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Zgodnie z art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

Jak stanowi art. 22f ust. 3 wyżej cytowanej ustawy,

Z powyższych unormowań wynika, że podatnik nabywając lub wytwarzając składnik majątku o cechach środka trwałego, którego wartość początkowa nie przekracza 10 000 zł (jest równa lub niższa), dla celów podatkowych może:

• nie zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, odnosząc w miesiącu oddania ich do używania jego wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów,
• zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, ujmując go w stosownej ewidencji środków trwałych po czym:
• dokonać jego jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w miesiącu następnym, lub
• dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej zgodnie z zasadami określonymi w art. 16h-16m.

Natomiast, gdy wartość początkowa środka trwałego w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł, podatnik jest obowiązany dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem środków trwałych wymienionych w art. 22c tej ustawy).

Jednocześnie wskazać należy, że amortyzacji środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (art. 22i ustawy), stanowiącym załącznik nr 1 do ww. ustawy, który odwołuje się do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864).

Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustaleniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Przez środki trwałe rozumie się w Klasyfikacji Środków Trwałych rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki lub oddane do używania na podstawie najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się w Klasyfikacji Środków Trwałych pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może być nim np. budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt, tzw. Obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy osiedla, zespoły komputerowe lub rusztowania składające się z szeregu pojedynczych elementów, które nie mogą funkcjonować samodzielnie.

Zatem w Pani sprawie należy ustalić czy wykupiony samochód osobowy spełnia definicję środka trwałego.

W świetle cytowanych przepisów, składniki majątku trwałego mogą zostać zaliczone do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

• stanowią własność lub współwłasność podatnika,
• zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
• są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, iż warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,
• przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
• składniki te są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

Dodatkowo aby środek trwały podlegał obowiązkowi amortyzacji podatkowej jego wartość musi przekraczać wartość 10.000 zł (art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Z opisu sprawy wynika jednoznacznie, że wykupiony samochód osobowy nie będzie wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, co więcej planuje go Pani po wykupie przekazać w drodze darowizny na rzecz swojego ojca. Zatem nie są spełnione wymogi warunkujące uznanie danego składnika majątku za środek trwały tj. przewidywany okres użytkowania oraz wykorzystywania przez podatnika na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Jak wynika z opisu sprawy i cytowanych powyżej przepisów, opisany we wniosku samochód osobowy nie spełnia definicji środka trwałego.

Zatem Pani stanowisko przyjmujące, że "samochód nie powinien być ujmowany w ewidencji środków trwałych” należało uznać za prawidłowe.

W konsekwencji skoro pojazd nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej, jego wykup nie będzie spełniał przesłanki celowościowej wynikającej w przytoczonego wyżej art. 22 ust 1 ustawy o PIT. Kwota wydatkowana z tytułu nabycia własności przedmiotu leasingu nie będzie stanowić kosztu w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Skoro samochód nie będzie wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, wykluczona jest również możliwość wprowadzenia go do środków trwałych i dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Zarówno wykup samochodu jak i późniejsza darowizna pojazdu, nie będą wywierały skutków podatkowych w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.

W związku z powyższym stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.