Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2026 r., sygn. III SA/Wr 445/25

Przewóz drogowy wykonywany bez wymaganej licencji i pojazdem z usterką techniczną nie spełnia kryteriów przewozu na potrzeby własne; kara pieniężna za naruszenia została zasadnie nałożona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Protokolant specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr BP.501.750.2025.2058.GR4. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 27 sierpnia 2025 r. (nr BP.501.750.2025.2058.GR4.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 dalej k.p.a.), art. 4 pkt 1 i 22, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm. dalej u.t.d., ustawa o transporcie drogowym), art. 66 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm. dalej p.r.d.), § 5 i § 6 w związku z pkt. 1.2.1 lit. b) zdanie drugie załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019, poz. 2141 dalej rozporządzenie MSWiA) oraz lp. 1.1 i 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji, Główny Inspektor) po rozpatrzeniu odwołania J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P. "[...]" J. K. (dalej: strona, skarżący, odwołujący się) od decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ I instancji, WITD, Wojewódzki Inspektor) z dnia 18 lutego 2025 r. (nr WITD.DI.0152.IV0184/13/25) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych), utrzymał w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.