Interpretacja indywidualna z dnia 20 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-3.4013.106.2026.1.MPU

Interpretacja indywidualna

- stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku akcyzowym jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął 24 marca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie jest zgłoszonym podatnikiem podatku akcyzowego, nie jest zarejestrowana dla celów akcyzy w CRPA, nie składa też deklaracji akcyzowych oraz nie prowadzi ewidencji akcyzowych.

Podstawowym rodzajem działalności Wnioskodawcy jest (…) (…) (…). Oprócz tego Wnioskodawca świadczy usługi (…) i (…). Do prowadzenia działalności Wnioskodawca wykorzystuje nieruchomości położone m.in. w (…), (…) i (…) (…), na których znajdują się budynki z częściami przeznaczonymi na działalność (…) i (…). Każda z wymienionych nieruchomości wyposażona jest w instalację fotowoltaiczną (mikroinstalacje) podłączoną do sieci przesyłowej, o mocy odpowiednio: (…) - (…) kW, (…) - trzy odrębne instalacje o łącznej mocy (…) kW ((…) x po (…) kW + (…) kW), (…) (…) - (…) kW, co oznacza, że łączna moc instalacji fotowoltaicznych posiadanych przez Wnioskodawcę wynosi (…) kW, a więc znacznie poniżej 1 MW. Wskazane instalacje fotowoltaiczne spełniają więc kryteria uznania za mikroinstalacje w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach energii.

Wnioskodawca, jako prosument, zawarł umowy z odpowiednimi operatorami systemów dystrybucji energii elektrycznej, przy czym instalacja w (…) jest rozliczana na zasadzie net meteringu (systemu opustów), a instalacje w (…) i (…) (…) na zasadzie net billingu (rozliczenie wartościowe energii). Wyprodukowana energia elektryczna jest wykorzystywana do zasilania całych nieruchomości, a więc zarówno pomieszczeń i urządzeń wykorzystywanych przez Wnioskodawcę jak i części wykorzystywanych przez najemców.

Ani Wnioskodawca, ani żaden z najemców nie posiada koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, magazynowanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną. Jeśli produkcja energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej zasilającej daną nieruchomość nie zaspokaja w okresie rozliczeniowym zapotrzebowania wynikającego z eksploatacji tej nieruchomości niedobór jest uzupełniany energią nabytą od operatora systemu dystrybucji. Produkowana energia elektryczna jest więc w części zużywana przez Wnioskodawcę, a w części przez najemców.

Energia nabyta przez Wnioskodawcę podlega opodatkowaniu akcyzą - na fakturach przez niego otrzymywanych widnieje informacja o wartości akcyzy zapłaconej od sprzedanej mu energii elektrycznej, choć nie jest możliwe precyzyjne określenie kto zużywa jaką część energii pochodzącej z instalacji fotowoltaicznej, a jaką dostarczoną dodatkowo przez operatora systemu dystrybucji. Niewykorzystywane przez siebie powierzchnie, zarówno magazynowe jak i biurowe, Wnioskodawca przeznacza na wynajem. Czynsz najmu, płatny jest w okresach miesięcznych i z zasady składa się z części stałej i części zmiennej, przy czym część zmienna obejmuje koszty eksploatacji, m.in. koszty zasilania w energię elektryczną. Wysokość kosztów zasilania w energię elektryczną, jest ustalana na podstawie faktycznego zużycia mierzonego przez urządzenia pomiarowe (liczniki). Wyjątek stanowi nieruchomość położona w (…), ponieważ w przypadku umów z częścią najemców koszty zasilania w energię elektryczną zostały określone w formie zryczałtowanej (stałej - mimo, że w umowie jest ona określona jako część zmienna), niezależnej od faktycznego zużycia. Niemniej druga część najemców wynajmujących pomieszczenia znajdujące się na tej nieruchomości ponosi, zgodnie z zawartymi umowami, koszty energii elektrycznej według faktycznego zużycia.

Najemcy nie ponoszą dodatkowej, osobnej opłaty za zasilenie części wspólnych budynków, Wnioskodawca pokrywa te koszty ze środków pochodzących z czynszu.

Kwota należności za energię elektryczną jest odrębnie wykazywana na fakturze, którą Wnioskodawca wystawia najemcy. W przypadku faktur wystawianych dla najemców pokrywających koszty energii elektrycznej według faktycznego zużycia załącznikiem do faktury jest dokument rozliczeniowy przedstawiający szczegółowe rozliczenie zużytej energii.

Wnioskodawca nie jest podmiotem posiadającym koncesję na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną ani też nie posiada dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii.

Pytanie

Czy z tytułu obciążania najemców kosztami energii elektrycznej Wnioskodawca będzie w przedstawionym stanie faktycznym podatnikiem podatku akcyzowego zobowiązanym do zapłaty tego podatku?

Państwa stanowisko w sprawie

Stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (dalej: ustawa o podatku akcyzowym), w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest m.in.:

1) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię,

2) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, który wyprodukował tę energię,

3) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Sprzedażą jest zaś czynność faktyczna lub prawna, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot (art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku akcyzowym.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Nabywcą końcowym jest podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku akcyzowym).

W ocenie Wnioskodawcy posiada on status nabywcy końcowego ponieważ nie posiada żadnej koncesji, o której mowa w przepisach Prawa energetycznego, a wytwarzanie energii elektrycznej odbywa się w instalacjach o mocy każdej z nich nie przekraczającej 50 kW.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii, podjęcie i wytwarzanie energii elektrycznej w mikroinstalacji i małej instalacji (instalacji o mocy od 50 kW do 1 MW) nie wymaga uzyskania koncesji.

Należy w związku z tym stwierdzić, że również podjęcie produkcji energii elektrycznej w posiadanych instalacjach nie pozbawiło Wnioskodawcy statusu nabywcy końcowego dla celów akcyzy. Ponadto, w przypadku takiej działalności. Wnioskodawca występuje jako prosument w rozumieniu art. 1 pkt 27a ustawy o odnawialnych źródłach energii, czyli jako podmiot wytwarzający energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji. Wnioskodawca nie nabywa energii w celu magazynowania, zużycia na potrzeby wytwarzania, przesyłania ani dystrybucji, wobec czego także w myśl ustawy Prawo energetyczne (art. 3 pkt 13a). Także w umowie z posiadającymi koncesje dostawcami energii (operatorami systemów dystrybucji), Wnioskodawca określony jest jako nabywca końcowy energii.

Dla udzielenia odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie istotne znaczenie ma treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dn. 30 czerwca 2025 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, zgodnie z którym zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej przez podmiot, który wyprodukował ją z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że dostawa energii elektrycznej dla najemców nie stanowi samodzielnego świadczenia, ale jest w istocie elementem umowy najmu. Bez podstawowego świadczenia, jakim jest udostępnienie najemcom do korzystania pomieszczeń biurowych czy magazynowych, dostarczanie im energii elektrycznej nie miałoby miejsca. W ocenie Wnioskodawcy dochodzi więc w istocie rzeczy do zużycia przez niego energii elektrycznej na potrzeby świadczonej umowy najmu, a to uzasadnia skorzystanie przez niego ze zwolnienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Podkreślenia przy tym wymaga, że takie stanowisko prezentowane jest we wcześniej wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacjach podatkowych np. w interpretacji z dn. 21.06.2024 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.92.2024.1.MAZ. Mimo, że interpretacja ta została wydana pod w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dn. 30 czerwca 2021 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, to ze względu na identyczne brzmienie przepisu wprowadzającego zwolnienie dla podmiotów zużywających energię elektryczną wyprodukowaną z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW innych niż jednostki samorządu terytorialnego, to ww. interpretacja zachowuje swoją aktualność. Taka interpretacja oparta jest również na wykładni celowościowej. Niewątpliwie bowiem przedmiotowe zwolnienie zostało wprowadzone, aby obowiązkami akcyzowymi w zakresie prowadzenia dokumentacji podatkowej, rozliczania i zapłaty podatku nie obciążać podmiotów w takich sytuacjach, w przypadku których koszty związane z rozliczeniem podatku byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do wpływów, jakie z tego tytułu osiągałby Skarb Państwa zważywszy, że stawka akcyzy na energię elektryczną wynosi 5 PLN za megawatogodzinę. Również ten argument uzasadnia stanowisko, że w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca będzie korzystał ze zwolnienia z opodatkowania (nie będzie podatnikiem podatku akcyzowego zobowiązanym do zapłaty podatku).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz.412, ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy:

W poz. 33 załącznika nr 1 do ustawy wymieniono energię elektryczną o kodzie CN 2716 00 00.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy:

Nabywca końcowy - podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2026 r. poz. 43), z wyłączeniem:

 a) spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1119 oraz z 2026 r. poz. 176) nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

 b) towarowych domów maklerskich i domów maklerskich w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych nabywających energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub nabywających energię elektryczną na rachunek dającego zlecenie na rynku regulowanym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 722, z późn. zm.),

 c) giełdowej izby rozrachunkowej, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. lub spółki, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, nabywających energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

 d) spółki prowadzącej jednocześnie izbę rozliczeniową i izbę rozrachunkową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji, o której mowa w art. 68a ust. 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub w celu rozliczenia i rozrachunku transakcji zawieranych na rynku regulowanym.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 18 ustawy:

W art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy wskazano, że:

Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy:

W przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

 1) nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

 2) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię;

 3) zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2;

 4) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;

 5) import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

 6) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy:

W przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje:

1) z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

2) z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju;

3) z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6;

4) z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej przez nabywcę końcowego.

W art. 11 ust. 2 ustawy wskazano, że:

Jak stanowi art. 4 ustawy:

W myśl art. 5 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 3 ustawy:

 1. W przypadku energii elektrycznej podatnik jest obowiązany, bez wezwania organu podatkowego, składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracje podatkowe według ustalonego wzoru oraz obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwego urzędu skarbowego, w terminie do 25.dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym:

 1) upłynął termin płatności wynikający z faktury, a jeżeli termin ten nie został określony - po miesiącu, w którym wystawiono fakturę - w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

 2) upłynął termin płatności określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu dostaw energii elektrycznej albo, jeżeli termin ten nie został określony w umowie - upłynął termin płatności wynikający z faktury lub innego dokumentu wystawionego przez podatnika, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną, a jeżeli termin płatności nie został określony w umowie ani w fakturze lub w tym dokumencie albo gdy z faktury nie wynika należność za energię elektryczną sprzedaną w tym okresie - po miesiącu, w którym wystawiono fakturę lub ten dokument - w przypadku sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju;

 3) nastąpiło zużycie energii elektrycznej - w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6.

 3. Przepis ust. 1 pkt 3 nie ma zastosowania do podmiotu, o którym mowa w art. 16 ust. 7a pkt 1, w zakresie zużycia energii elektrycznej wyprodukowanej przez ten podmiot z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, pod warunkiem że od wyrobów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii elektrycznej została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. z 2025 r. poz. 851):

 1. Zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej przez podmiot, który wyprodukował ją z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, z tym że w przypadku jednostki samorządu terytorialnego produkującej energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303 i 759) łączna moc generatorów jest ustalana odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 16 ust. 7b ustawy.

 2. W przypadku wykorzystywania do produkcji energii elektrycznej wyrobów energetycznych innych niż pochodzące z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii zwolnienie od akcyzy, o którym mowa w ust. 1, stosuje się pod warunkiem, że od tych wyrobów energetycznych została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Jak z kolei wynika z art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 68, zwana dalej „ustawą o OZE”):

Mając na uwadze powyższe przepisy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że obrót energią elektryczną oraz jej zużycie podlega co do zasady opodatkowaniu akcyzą. Ustawodawca w zakresie energii elektrycznej zawarł w art. 9 ust. 1 ustawy wyczerpujący katalog czynności, których zaistnienie stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu akcyzą, pociągającą za sobą obowiązek zapłaty akcyzy na zasadach wynikających z art. 24 ustawy. Przy czym prawodawca na podstawie ustawy jak i aktów wykonawczych przewidział również możliwość stosowania zwolnień w zakresie energii elektrycznej w ściśle określonych okolicznościach faktycznych.

Wyjaśnienia dalej wymaga, że zagadnienia związane z opodatkowaniem akcyzą uregulowane są w ustawie o podatku akcyzowym (i aktach wykonawczych do tej ustawy), co wynika z art. 217 Konstytucji RP, w myśl którego nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

To właśnie ustawa z 6 marca 2008 r. o podatku akcyzowym reguluje najważniejsze kwestie związane z akcyzą, w tym określa reguły opodatkowania określonych wyrobów akcyzowych, wskazuje podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy (podatników akcyzy), charakteryzuje przedmiot opodatkowania oraz wysokość podatku (określa jego stawki). Ponadto ustawa określa warunki zwolnienia danych wyrobów z podatku. Jednocześnie to właśnie z ustawy wynika, jak zorganizowany jest w Polsce obrót wyrobami akcyzowymi, jakie trzeba spełnić warunki, żeby korzystać z danych preferencji podatkowych, a także jakie obowiązki ciążą na podatnikach tego podatku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 5 ustawy, czynności lub stany faktyczne, o których mowa m.in. art. 9 ust. 1 ustawy, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Tym samym z punktu widzenia oceny, czy dana czynność, np. produkcja wyrobów akcyzowych, sprzedaż wyrobów akcyzowych, rodzi skutki podatkowe w akcyzie, dochowanie warunków przewidzianych przepisami prawa dla dokonania tych czynności jest obojętne. Zatem zawsze w takich sytuacjach, o ile tylko zostanie spełniona dyspozycja normy wynikająca z przepisów ustawy, określających przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązek podatkowy w akcyzie. Defacto zatem warunki lub też forma czynności są obojętne dla sprawy wystąpienia przedmiotu opodatkowania. W konsekwencji kluczowe z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego w akcyzie jest samo dokonanie czynności, z którą ustawa wiąże powstanie tego obowiązku (por.m.in. wyrok WSA w Lublinie z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 249/15).

Powyższe tezy jak i sama treść art. 5 ustawy (podobnie art. 4 ustawy, odnoszącego się do materii zwolnień), są odzwierciedleniem jednej z podstawowych zasad prawa podatkowego - zasady autonomii prawa podatkowego, zgodnie z którą powstanie, m.in. obowiązku podatkowego wynikać może wyłącznie z przepisów prawa podatkowego, pomimo że niejednokrotnie jest to związane z dokonaniem czynności uregulowanych w innych gałęziach prawa. Autonomia prawa podatkowego jest bowiem swego rodzaju kompromisem pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu, przy czym jednocześnie inne dziedziny nie mogą stanowić źródła powstania obowiązku podatkowego czy uprawnienia na gruncie prawa podatkowego, gdyż jest to zastrzeżone wyłącznie dla przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 59/18; wyrok WSA w Krakowie z24maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 380/16; uchwała NSA z dnia 2kwietnia 2012 r., sygn. II FPS 3/11; wyrok NSA z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 223/14).

Oznacza to, że przepisy prawa podatkowego nie mogą być modyfikowane przez pryzmat innych aktów prawnych jak również nie mogą być interpretowane w sposób zdeterminowany przez konieczność dostosowania do zasad określonych w tych innych aktach prawnych czy też praktyk i zamierzeń gospodarczych podmiotów.

Zauważyć należy, że podatek akcyzowy jest podatkiem nakładanym tylko na niektóre wyroby określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy i jest podatkiem jednofazowym - nakładanym co do zasady tylko jeden raz.

Z zasadą jednokrotności opodatkowania akcyzą wiąże się również zasada opodatkowania konsumpcji, która sprowadza się do obciążenia ciężarem ekonomicznym podatku ostatecznego nabywcy wyrobu. Zasada ta jest w szczególności uwidoczniona w stosunku do opodatkowania sprzedaży energii elektrycznej na rzecz nabywcy końcowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy - podmiotu nabywającego energię elektryczną, nieposiadającego koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy Prawo energetyczne. Zatem zgodnie z powyższą definicją wprowadzono zasadę opodatkowania akcyzą ostatniego etapu obrotu, czyli etapu wydania energii elektrycznej do konsumpcji końcowemu nabywcy - konsumentowi.

Jednocześnie zgodnie z art 2. ust. 1 pkt 21 sprzedaż oznacza czynność faktyczną lub prawną, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot.

A więc na potrzeby opodatkowania akcyzą wyrobów akcyzowych, ustawodawca ustanowił szeroką definicję sprzedaży, tak aby obejmowała wszystkie możliwe transakcje i czynności, których przedmiotem mogą być wyroby akcyzowe. W ten bowiem sposób racjonalny ustawodawca umożliwia zapewnienie powszechności opodatkowania podatkiem akcyzowym wszystkich możliwych transakcji i czynności, które co wskazano wyżej, oderwane mogą być w wielu przypadkach od transakcji w rozumieniu cywilnoprawnymi, co ma służyć zapewnieniu realizacji założonych przez normodawcę celów opodatkowania.

Obowiązek podatkowy w przypadku energii elektrycznej powstaje, m.in. w momencie jej sprzedaży nabywcy końcowemu (konsumentowi), przy czym, co wynika wprost z art. 11 ust. 2 ustawy, jest to związane z wystawieniem przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną. Podstawę do obliczenia należnego podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży energii na terytorium kraju, stanowi ilość energii fizycznie wydanej danemu klientowi, wyrażoną w MWh, wdanym okresie rozliczeniowym i co do zasady powinno odbywać się w oparciu o urządzenia pomiarowo-rozliczeniowe, przy czym ustawodawca dopuszcza także stosowanie metod szacunkowych (w przypadku braku posiadania urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych lub w przypadku, gdy urządzenie pomiarowe zlicza ilość energii elektrycznej pochodzącej z różnych źródeł, np. energii nabytej od zewnętrznego dostawcy i wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej), co wynika z przepisów dotyczących ewidencji energii elektrycznej (art. 138h ustawy).

Zgodnie z powyższą definicją nabywcy końcowego, wprowadzono zasadę opodatkowania akcyzą ostatniego etapu obrotu, czyli etapu wydania energii elektrycznej do konsumpcji nabywcy końcowemu, w tym przez podmiot posiadający koncesję jak i przez podmiot nieposiadający koncesji, który wyprodukował tą energię.

Dla opodatkowania sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu, co do zasady nie ma zatem znaczenia status podmiotu sprzedającego. Dla uznania, że dojdzie do sprzedaży energii elektrycznej istotne jest to, aby doszło do wydania energii elektrycznej, a sprzedawca wystawił fakturę lub inny dokument, z którego wynika należność za sprzedaną (wydaną) energię elektryczną, co wynika wprost z art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy.

Z kolei opodatkowaniu akcyzą nie podlega samo wytwarzanie energii elektrycznej, energia elektryczna, która jest przedmiotem obrotu pomiędzy podmiotami posiadającymi koncesję, sprzedaż energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesję przez podmiot, który tę energię elektryczną wyprodukował, i który sam takiej koncesji nie posiada, jak i wprowadzenie do sieci przez ten podmiot nadwyżek nieskonsumowanej energii elektrycznej w celu jej zmagazynowania.

Opodatkowaniu, zgodnie z zasadą jednofazowości, nie podlega także energia elektryczna nabyta przez nabywcę końcowego (nabyta od podmiotu posiadającego koncesję z podatkiem akcyzowym zawartym w cenie), która została odsprzedana (refakturowana) innemu podmiotowi.

Podsumowując - obrót i zużycie energii elektrycznej podlega co do zasady opodatkowaniu akcyzą, a ustawodawca w zakresie energii elektrycznej zawarł w art. 9 ust. 1 ustawy (w zw. z art. 11 ustawy) wyczerpujący katalog czynności, których zaistnienie stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu akcyzą, skutkującą obowiązkiem zapłaty akcyzy na zasadach wynikających z art. 24 ustawy. Przy czym istnieje również możliwość uniknięcia konieczności zapłaty podatku akcyzowego przy zastosowaniu zwolnień od podatku (uzależnionych od okoliczności faktycznych i wynikających z ustanowionych przez prawodawcę przepisów).

Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy należące do Państwa nieruchomościach wyposażone są w instalacje fotowoltaiczne (mikroinstalacje) podłączone do sieci przesyłowej, o mocy odpowiednio: (…) - (…) kW, (…) - trzy odrębne instalacje o łącznej mocy (…) kW ((…) x po (…) kW + (…) kW), (…) (…) - (…) kW, a ich łączna moc wynosi (…) kW, (tj. znacznie poniżej 1 MW). Wyprodukowaną energię elektryczną w tych instalacjach wykorzystują Państwo do zasilania całych nieruchomości tj. zarówno do pomieszczeń i urządzeń wykorzystywanych przez Państwa jak i do części wykorzystywanych przez najemców a niedobór energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej zasilającej daną nieruchomość jest uzupełniana energią nabytą od operatora systemu dystrybucji. Produkowana energia elektryczna jest więc w części zużywana przez Państwa, a w części przez najemców.

Czynsz najmu, płatny jest w okresach miesięcznych i z zasady składa się z części stałej i części zmiennej, przy czym część zmienna obejmuje koszty eksploatacji, m.in. koszty zasilania w energię elektryczną. Wysokość kosztów zasilania w energię elektryczną, jest ustalana na podstawie faktycznego zużycia mierzonego przez urządzenia pomiarowe (liczniki). Wyjątek stanowi nieruchomość położona w (…), ponieważ w przypadku umów z częścią najemców koszty zasilania w energię elektryczną zostały określone w formie zryczałtowanej (stałej - mimo, że w umowie jest ona określona jako część zmienna), niezależnej od faktycznego zużycia. Niemniej druga część najemców wynajmujących pomieszczenia znajdujące się na tej nieruchomości ponosi, zgodnie z zawartymi umowami, koszty energii elektrycznej według faktycznego zużycia.

Jak Państwo wskazali, kwota należności za energię elektryczną jest odrębnie wykazywana na fakturze, którą Państwo wystawiają najemcy. W przypadku faktur wystawianych dla najemców pokrywających koszty energii elektrycznej według faktycznego zużycia załącznikiem do faktury jest dokument rozliczeniowy przedstawiający szczegółowe rozliczenie zużytej energii.

Ponadto nie są Państwo podmiotem posiadającym koncesję na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną. Koncesji nie posiadają również najemcy.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości - zakreślone treścią pytania dotyczą uznania, czy obciążając najemców kosztami energii elektrycznej Wnioskodawca będzie podatnikiem podatku akcyzowego zobowiązanym do zapłaty tego podatku.

W przedstawionym względem tego pytania stanowisku wskazują Państwo, że dostawa energii elektrycznej dla najemców nie stanowi samodzielnego świadczenia, ale jest w istocie elementem umowy najmu. Dochodzi więc do zużycia przez Państwa energii elektrycznej na potrzeby świadczonej umowy najmu, a to uzasadnia skorzystanie przez Państwa ze zwolnienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia ws. zwolnień (nie będą Państwo podatnikiem podatku akcyzowego zobowiązanym do zapłaty podatku).

Z tym stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić.

W ocenie Organu w przedstawionych przez Państwa okolicznościach sprawy, w zakresie energii elektrycznej wyprodukowanej z instalacji fotowoltaicznej, która jest wydawana najemcom, dochodzi do jej sprzedaży na rzecz najemców i to najemcy, a nie Państwo tą energię w rzeczywistości zużywają (na co wskazują Państwo także w opisie sprawy). Tym samym w sprawie nie znajdzie w tym zakresie zastosowanie zwolnienie przewidziane w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego.

W tym miejscu odnosząc się do Państwa wskazań, zgodnie z którymi dostawa energii elektrycznej dla najemców nie stanowi samodzielnego świadczenia, ale jest w istocie elementem umowy najmu, zauważyć należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych opartym na orzecznictwie TSUE, dostawy mediów, w tym energii elektrycznej w ramach wynajmu, co do zasady powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z danych towarów i usług poprzez decydowanie o wielkości zużycia. Jak zauważa NSA w wyroku z 10 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 944/15: „(…) Taka sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające określenie faktycznego zużycia mediów. W szczególności, jak wskazał Trybunał, taka sytuacja występuje w przypadku rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników. Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony umowy innego sposobu ustalenia faktycznego zużycia mediów np. w oparciu o liczbę osób korzystających z wynajmowanych pomieszczeń. Przy wyborze tych kryteriów strony muszą kierować się względami ekonomicznymi, które pozwolą na wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów w taki sposób, że obiektywnie odzwierciedlone zostanie ich zużycie i wówczas świadczenia te powinny być traktowane odrębnie. Zatem w odniesieniu do mediów, w stosunku do których możliwe jest przyjęcie kryterium zużycia to właśnie ww. kryterium będzie decydujące o odrębności tych mediów, a nie kwestia czy najemca miał możliwość wyboru świadczeniodawcy”.

Z opisu sprawy wynika jednoznacznie, że czynsz najmu (płatny jest w okresach miesięcznych) i co do zasady składa się z części stałej i części zmiennej. Część zmienna obejmuje koszty eksploatacji, m.in. koszty zasilania w energię elektryczną. Wysokość kosztów zasilania w energię elektryczną, jest ustalana na podstawie faktycznego zużycia mierzonego przez urządzenia pomiarowe (liczniki) oraz formie zryczałtowanej. Co istotne, kwota należności za energię elektryczną jest odrębnie wykazywana na fakturze, którą Państwo wystawiają najemcom, a w przypadku faktur wystawianych dla najemców pokrywających koszty energii elektrycznej według faktycznego zużycia załącznikiem do faktury jest dokument rozliczeniowy przedstawiający szczegółowe rozliczenie zużytej energii.

Opis stanu faktycznego wskazuje więc, że wydanie energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych najemcom jest związane z wystawieniem faktury, z której wynika zapłata należności za energię elektryczną, stanowiąca odrębnie wykazywaną na tej fakturze kwotę od czynszu najmu.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, z którym związane jest wystawienie przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną, powstaje obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży energii elektrycznej.

Tym samym w przedstawionych we wniosku okolicznościach faktycznych dokonują Państwo sprzedaży energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych najemcom, będących nabywcami końcowymi, co stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 ust.1 pkt 2, ust. 2 i art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy.

W odniesieniu do energii elektrycznej wytworzonej w instalacjach fotowoltaicznych istotnego znaczenia nabiera określenie, jaki podmiot dokonuje faktycznego jej zużycia i czy są spełnione przesłanki do uznania, że dochodzi do jej sprzedaży.

Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 19 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Po 267/26: „(…) Należy podkreślić, że najemcy lokali ponoszą czynsz najmu, ale w fakturze za ten najem wyodrębniony jest koszt zużycia przez tych najemców energii elektrycznej (w miesięcznych okresach rozliczeniowych) na podstawie kosztów faktycznie zużytej energii w oparciu o dane z zamontowanego w lokalu podlicznika, bądź na podstawie ustalonego przez Bank ryczałtu zużycia energii elektrycznej (koszty hipotetyczne), ustalonego stosownie do powierzchni lokalu albo na innej uzgodnionej podstawie.

Oznacza to, że Bank, jako wytwórca energii elektrycznej w należącej do niego instalacji fotowoltaicznej, sprzedaje ją najemcom lokali. Brak jest podstaw do przyjęcia, że rozliczenie z najemcami nie jest sprzedażą energii elektrycznej, tylko jej zużyciem przez Bank na własne potrzeby związane z utrzymaniem i udostępnieniem nieruchomości. Oczywiście Bank udostępnia wytworzoną przez siebie energię elektryczną najemcom, ale oni ponoszą na rzecz Banku faktyczne (według wskazań podlicznika) bądź hipotetyczne (według ryczałtu) koszty jej zużycia. Czynność ta w pełni odpowiada definicji sprzedaży określonej w art. 2 ust. 1 pkt 21 u.p.a. Skarżąca nie może twierdzić, że w takiej sytuacji nie dochodzi do przeniesienia posiadania tej energii na nabywcę, skoro to ten nabywca w potrzebnym dla siebie zakresie tę energię zużywa, decydując o ilości tego zużycia i ponosi koszty tego zużycia. Fakt, że obciążając kosztami nabycia energii najemcę. Bank wyodrębnia na fakturze za najem lokalu koszty zużytej przez najemcę energii elektrycznej nie oznacza, że koszty te są elementem usługi najmu lokalu, którą świadczy Bank. Tym bardziej nie pozwala to na przyjęcie, że energię tę zużywa Bank na własne potrzeby prowadzonej pomocniczej działalności gospodarczej związanej z najmem lokali. To bowiem najemcy lokali zużywają energię elektryczną według własnego zapotrzebowania, ponosząc koszty tego zużycia. W ocenie Sądu nie ulega więc wątpliwości, że to owi najemcy wypełniają zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 19 u.p.a. definicję nabywcy końcowego, który energię elektryczną nabywa (kupuje) od Banku. Ta sprzedaż wyczerpuje tym samym przesłanki opodatkowania akcyzą zawarte w art. 9 ust. 1 pkt 2 u.p.a.”.

W przedstawionych zatem we wniosku okolicznościach, obciążając najemców kosztem energii elektrycznej wyprodukowanej z instalacji fotowoltaicznej, będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku akcyzowego od tej energii, a w sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie z § 5 ust. 1 rozporządzenia ws. zwolnień.

W tym miejscu należy również podkreślić, że powstanie obowiązku podatkowego nie jest zależne od woli podatnika lecz od okoliczności, które je wywołują. Dla powstania obowiązku podatkowego nie ma także znaczenia wysokość stawki podatku akcyzowego jaka jest przypisana energii elektrycznej (5zł z MWh).

Podkreślić należy, że w przypadku podatku akcyzowego obowiązek podatkowy powstaje także w przypadkach, gdy zastosowanie znajduje stawka akcyzy w wysokości 0 zł (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 2 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1045/19; wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt IGSK 1411/20). Nadto celem zwolnienia z akcyzy przewidzianego w § 5 rozporządzenia jest zwolnienie od akcyzy energii elektrycznej, która jest zużywana przez podmiot ją wywarzający, a nie zwolnienie energii elektrycznej, która jest sprzedawana innym podmiotom. Brak zwolnienia implikuje zaś konieczność wywiązania się podatnika z innych obowiązków, na tych samych zasadach jakie dotyczą każdego innego podatnika w takich samych okolicznościach.

W świetle powyższego Państwa stanowisko należy zatem uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnosząc się do faktu, że na poparcie własnej argumentacji Powołali się Państwo na funkcjonującą w obrocie prawnym interpretację indywidualną z 21 czerwca 2024 r., znak 0111-KDIB3-3.4013.92.2024.1.MAZ, Organ pragnie zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i prawnych, oraz nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 109/15).

W kontekście powyższego zauważenia również wymaga, że powołana przez Państwa interpretacja dotyczyła innego stanu faktycznego aniżeli przedstawili Państwo we wniosku. Wskazana interpretacja dotyczyła stanu faktycznego, w którym energia elektryczna wytwarzana w instalacji była udostępniana najemcom bez odrębnej od czynszu należności.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz.622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 iart.54§ 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.57aPPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.