Interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-2.4011.348.2026.2.MG

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

-nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wydatków na ubezpieczenie samochodu osobowego (kampera),

-prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 23 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 23 kwietnia 2026 r. (wpływ 23 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą.

Głównym przedmiotem działalności jest serwis falowników fotowoltaicznych, systemów OZE oraz konfiguracja systemów IT i serwerów (wymagający pracy w terenie, często w miejscach pozbawionych infrastruktury technicznej i socjalnej) oraz specjalistyczne usługi IT (konfiguracja serwerów, projektowanie elektroniki).

Ze względu na charakter zleceń (często awaryjny lub wymagający przestojów w działaniu systemów), usługi świadczone są w nienormowanym czasie pracy, w tym w godzinach wieczornych i nocnych.

Wnioskodawca planuje wprowadzenie do ewidencji środków trwałych używanego pojazdu typu kamper (samochód osobowy, DMC do 3,5t, silnik spalinowy) o wartości szacunkowej (…) PLN.

Pojazd ten będzie pełnił funkcję mobilnego laboratorium serwisowego oraz biura.

Wnioskodawca zamierza dokonywać odpisów amortyzacyjnych do ustawowego limitu 100 000 PLN (zgodnie z przepisami na rok 2026) oraz zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków eksploatacyjnych (paliwo, ubezpieczenie, przeglądy, serwis, części zamienne).

Wnioskodawca będzie odbywał za pomocą kampera podróże służbowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jeśli kontrahent Wnioskodawcy będzie oczekiwał jego osobistego stawiennictwa w swojej siedzibie (np. w związku z koniecznością zapoznania się z instalacją i konfiguracją, z którym Wnioskodawca ma współpracować), to Wnioskodawca będzie podróżował na miejsce kamperem.

Naprawy wymagają ochrony czułej elektroniki przed warunkami atmosferycznymi (pył, wilgoć, temperatura). Kamper zapewnia sterylne i stabilne warunki do diagnostyki.

Niezależność energetyczna: Pojazd zostanie wyposażony w system zasilania (inwerter, akumulatory), co umożliwi zasilanie aparatury pomiarowo-serwisowej w miejscach bez dostępu do sieci.

Logistyka i BHP: Serwisy będą się odbywać w oddalonych lokalizacjach w całej Polsce w późnych godzinach. Kamper eliminuje koszty hoteli, zapewniając miejsce do regeneracji i higieny zgodnie z zasadami BHP przy pracach terenowych.

Użytkowanie mieszane: Wnioskodawca deklaruje, że pojazd będzie wykorzystywany sporadycznie również do celów prywatnych tylko i wyłącznie przez Wnioskodawcę bez możliwości jego wypożyczania. Wnioskodawca przewiduje, że kamper będzie wykorzystywany do celów prywatnych jedynie okazjonalnie, tj. kilka razy w roku, w okresie wakacyjnym, tj. w trakcie przerwy od świadczenia usług, wakacji, która może przypadać na część czerwca, lipca lub sierpnia.

Wnioskodawca posiada inny samochód osobowy do wyłącznego użytku prywatnego.

W związku z wyposażeniem kampera w opisany wyżej sprzęt (np. łącze internetowe, bank energii z systemem (…)) Wnioskodawca będzie mógł w nim bez żadnych problemów świadczyć usługi dla swoich kontrahentów z niemal każdego zakątka Polski, co jeszcze bardziej wpłynie na dostęp do przyszłych klientów. Wnioskodawca będzie mógł np. w trakcie podróży zatrzymać się na kilka godzin, a nawet kilka dni i świadczyć stamtąd usługi nawet w kilku lokalizacjach na trasie. Dzięki temu Wnioskodawca będzie mógł głównie zaoszczędzić na czasie oraz na kosztach noclegu, które normalnie ponosiłby w przypadku dłuższych wizyt, a będzie mógł świadczyć usługi bardziej efektywnie, w większym skupieniu, z uwagi na posiadanie od razu na miejscu swojej własnej przestrzeni biurowo-serwisowej.

Obecnie siedziba firmy znajduje się w użyczonym pomieszczeniu, dlatego też Wnioskodawca rozważy przeniesienie części firmy do kampera.

Uzupełnienie wniosku

Jaką formę opodatkowania przychodów/dochodów uzyskiwanych z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej Pan wybrał.

Oświadczył Pan, że jako formę opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej wybrał Pan opodatkowanie na zasadach ogólnych według skali podatkowej (zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Jaką formę miało nabycie samochodu osobowego (kampera), np. zakup, darowizna, spadek, inna (jaka);

Odpowiedział Pan, że nabycie samochodu osobowego, o którym mowa we wniosku, nastąpi w drodze zakupu na podstawie umowy kupna-sprzedaży. Pojazd nie został jeszcze przez Pana zakupiony, jest to zdarzenie przyszłe.

Czy emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego (kampera), określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr; jeśli tak – czy wartość samochodu przewyższa kwotę 150 000 zł;

Oświadczył Pan, że emisja CO2 silnika spalinowego przedmiotowego samochodu osobowego (kampera) nie wynosi mniej niż 50 g na kilometr. Pojazd nie jest pojazdem elektrycznym ani hybrydowym o niskiej emisji mieszczącej się w tym limicie.

Czy emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego (kampera), określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr; jeśli tak – czy wartość samochodu przewyższa kwotę 100 000 zł.

Oświadczył Pan, że emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego (kampera) będzie równa lub wyższa niż 50 g na kilometr. Jednocześnie wskazał Pan, że wartość samochodu będzie przewyższać kwotę 100 000 zł.

Pytanie

Czy Wnioskodawca ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków na eksploatację kampera (DMC <3,5t) oraz dokonywać odpisów amortyzacyjnych do limitu 100 000 zł, uznając pojazd za samochód osobowy wykorzystywany w firmie w sposób mieszany?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy przedstawiony w opisie stanu faktycznego sposób rozliczania kosztów związanych z zakupem i eksploatacją pojazdu typu kamper jest w pełni prawidłowy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT).

Swoje stanowisko Wnioskodawca opiera na następujących argumentach:

1.Związek wydatku z przychodem (Art. 22 ust. 1 ustawy o PIT)

Zgodnie z ogólną zasadą kosztami uzyskania przychodów są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Wykorzystanie kampera jako mobilnego serwisu i biura jest bezpośrednio podyktowane specyfiką branży serwisowej, OZE oraz IT.

Możliwość przeprowadzenia serwisu sprzętu elektronicznego – głównie inwerterów w kontrolowanych warunkach (ochrona przed pyłem i wilgocią), posiadanie niezależnego źródła zasilania dla aparatury pomiarowej oraz oszczędność czasu i kosztów zakwaterowania w odległych lokalizacjach, stanowią realne uzasadnienie gospodarcze. Wydatek ten nie ma charakteru konsumpcyjnego, lecz służy profesjonalizacji i zwiększeniu efektywności świadczonych usług serwisowych.

2.Kwalifikacja pojazdu jako samochodu osobowego

Mimo posiadania zabudowy kempingowej, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) nieprzekraczającej 3,5 tony, zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT, należy uznać za samochód osobowy.

Wnioskodawca akceptuje tę kwalifikację, co pociąga za sobą określone limity w zaliczaniu wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

3.Amortyzacja do limitu 100 000 PLN (Art. 23 ust. 1 pkt 4)

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej pojazdu.

Jednocześnie, mając na uwadze normy emisji spalin silnika spalinowego (powyżej 50 g C02/km), Wnioskodawca przyjmuje ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 4, zgodnie z którym kosztem nie będą odpisy w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę 100 000 PLN.

Jest to podejście rzetelne i zgodne z aktualnym brzmieniem przepisów na rok 2026.

4.Rozliczanie kosztów eksploatacji (Art. 23 ust. 1 pkt 46a)

Wnioskodawca deklaruje, że pojazd będzie wykorzystywany do tzw. celów mieszanych (zarówno na potrzeby działalności gospodarczej, jak i okazjonalnie do celów prywatnych).

W związku z powyższym, rezygnując z prowadzenia rygorystycznej ewidencji przebiegu pojazdu, Wnioskodawca zamierza zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków z tytułu kosztów używania tego pojazdu (paliwo, opłaty autostradowe, serwis, ubezpieczenie AC/OC).

Pozostałe 25% wydatków, jako związane z potencjalnym użytkiem prywatnym, nie będzie stanowiło kosztu podatkowego.

5.Wykorzystanie funkcji socjalnych w celach służbowych

W ocenie Wnioskodawcy, fakt wykorzystywania funkcji noclegowych czy higienicznych w kamperze podczas wielodniowych delegacji nie zmienia charakteru wydatku na prywatny. Jest to jedynie racjonalizacja kosztów podróży służbowej, która w tradycyjnym modelu wymagałaby wynajmu hoteli i ponoszenia diet.

Wykorzystanie własnej infrastruktury mobilnej jest działaniem zmierzającym do minimalizacji kosztów operacyjnych firmy.

Podsumowanie:

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca uważa, że ma prawo do amortyzacji pojazdu do limitu 100 000 PLN oraz ujmowania w kosztach 75% wydatków eksploatacyjnych, gdyż pojazd ten stanowi niezbędne narzędzie pracy inżynierskiej w terenie, a przyjęty model rozliczeń jest wprost przewidziany przez ustawodawcę dla samochodów osobowych wykorzystywanych do celów mieszanych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:

-nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wydatków na ubezpieczenie samochodu osobowego (kampera),

-prawidłowe w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

-został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-został właściwie udokumentowany,

-nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

W związku z tym stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Z tego wynika, że podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. weszły w życie przepisy zmieniające m.in. art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO₂ równej lub wyższej niż 50 g na kilometr.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy amortyzacyjne. Przy czym ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części ustalonej od wartości samochodu osobowego z silnikiem spalinowym ponad kwotę 150 000 zł lub 100 000 zł.

Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy stanowiący środek trwały z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych.

Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wykorzystywany w działalności pojazd jest samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych zamierza Pan kupić na podstawie umowy kupna-sprzedaży za kwotę powyżej 100 000 zł samochód typu kamper, który będzie pełnił funkcję mobilnego laboratorium serwisowego oraz biura. Pojazd ten posiadać będzie dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony. Pojazd ten będzie wprowadzony do ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Pojazd zostanie wyposażony w system zasilania (inwerter, akumulatory), co umożliwi zasilanie aparatury pomiarowo-serwisowej. Zaznaczył Pan, że pojazd ten będzie wykorzystywany przez Pana nie tylko na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, ale również do celów prywatnych.

W świetle przedstawionego opisu zdarzenia oraz analizy przepisów wskazuję, że pojazd, o którym mowa we wniosku, jest samochodem osobowym, zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest to bowiem pojazd o przeznaczeniu wymienionym w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest też pojazdem wymienionym w art. 5a pkt 19a lit. a i b ww. ustawy.

W opisanej sprawie wskazał Pan, że emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego (kampera) będzie równa lub wyższa niż 50 g na kilometr. Jednocześnie wskazał Pan, że wartość samochodu będzie przewyższać kwotę 100 000 zł.

Stąd stwierdzam, że skoro wskazany w Pana wniosku samochód osobowy będzie wykorzystywany przez Pana zarówno dla celów działalności gospodarczej oraz do celów prywatnych, to będzie miał Pan prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne wydatków poniesionych na jego zakup z zastosowaniem limitu wynoszącego 100 000 zł, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu sprawy wynika również, że zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków eksploatacyjnych, tj. wydatków na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy, serwis, części zamienne.

W odniesieniu do powyższego wskazuję, że może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% ponoszonych wydatków eksploatacyjnych obejmujących koszty paliwa, przeglądów, serwisu i części zamiennych, zgodnie art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast w odniesieniu do kosztów ubezpieczenia zauważam, że wydatki obejmujące składki na ubezpieczenie samochodu osobowego są limitowane na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie na podstawieart. 23 ust. 1 pkt 46a tej ustawy.

Jak wynika bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przewidziane w ww. przepisie ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, dotyczy wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (np. AC). Nie dotyczy natomiast składek OC.

W związku z tym w Pana sprawie nie mogę podzielić Pana poglądu, że może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków dotyczących ubezpieczenia AC/OC zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ograniczenie wynikające z tego przepisu nie ma zastosowania do wydatków obejmujących składki na ubezpieczenie samochodu osobowego, który zamierza Pan kupić.

Do składek z tytułu ubezpieczenia samochodu osobowego, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu, zastosowanie znajduje art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że jeżeli wartość samochodu przyjęta dla celów ubezpieczenia nie będzie przekraczać 150 000 zł, wówczas składki na ubezpieczenie wskazanego samochodu będzie mógł Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów bez ograniczeń. Jeżeli natomiast wartość ta przekroczy 150 000 zł, to składki na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia, będą wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

Podsumowanie: może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki w wysokości 75% kwoty wydatków na eksploatację kampera, obejmujących wydatki na paliwo, przeglądy, serwis i części zamienne, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a ww. ustawy nie znajdzie zastosowania do wydatków na ubezpieczenie kampera.

Ponadto może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z zastosowaniem limitu wynoszącego 100 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie zaznaczam, że zaliczając określony wydatek do kosztów uzyskania przychodów, podatnik stosuje przepis prawa podatkowego o charakterze materialnoprawnym, tj. uznaje, że zaistniałe po jego stronie okoliczności wypełniają hipotezę określonej normy prawnej (mieszczą się w zakresie zastosowania danej normy prawnej/danego przepisu). Podejmując decyzję o zastosowaniu danego przepisu prawa podatkowego, podatnik musi liczyć się jednak z koniecznością przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość tej czynności, jaka może się pojawić na etapie ewentualnych postępowań podatkowych lub kontrolnych. Udowodnienie prawidłowości zaliczenia opisanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów może zatem wymagać w szczególności udowodnienia: poniesienia wydatków, ich charakteru, w szczególności ich celowości, racjonalności działań podatnika, a w konsekwencji braku okoliczności uniemożliwiających uznanie tych kosztów za koszty uzyskania przychodów. W ramach postępowania dowodowego może również zostać dokonana szczegółowa analiza związku ponoszonych wydatków z przychodami podatnika.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.