Interpretacja indywidualna z dnia 28 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-2.4014.80.2026.1.DR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przelewów środków pieniężnych od ojca. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani obywatelką polską, podlegającą opodatkowaniu w sposób nieograniczony - polskim rezydentem podatkowym.

Ma Pani obecnie 19 lat, pozostaje Pani w pełni na utrzymaniu rodziców. Zamieszkuje Pani wraz z tatą i mamą (są oni we wspólnocie ustawowej małżeńskiej) we wspólnym domu. Jest Pani studentką 2 roku (...). Osiąga Pani niewielkie dochody z dorywczych prac „studenckich” wyłącznie na Pani drobne potrzeby.

10 lutego 2025 roku otworzyła Pani przy asyście taty konto bankowe poprzez procedurę elektroniczną metodą „selfie” - czyli bez wizyty w banku. O otwarcie konta poprosił Panią tata, który uzasadnił to chęcią lokowania na Pani nowym koncie posiadanych przez niego środków finansowych, celem nie przekroczenia na swoim koncie limitu 100 tys. EURO powyżej którego nie obowiązują gwarancje Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego UFG. Inaczej mówiąc, Pani tata posiadał już swój rachunek w tym banku na którym miał ulokowane już środki w PLN o równowartości 100 tys. EURO i takie samo (drugie) konto chciał aby Pani założyła, a on na nie przeleje pieniądze celem posiadania w rodzinie dwóch ubezpieczonych kont. Nie potrzebowała Pani tego konta i nie wykorzystywała w żaden sposób środków zgromadzonych na tym koncie. Wszelkie dyspozycje na tym koncie wykonywała Pani wyłącznie na prośbę taty i w asyście taty.

Wie Pani, że tata w tym banku posiadał już konto od dłuższego czasu, lokował na tym koncie swoje środki i wspominał Pani wielokrotnie o konieczności takiego lokowania kapitału aby osiągnąć maksymalny poziom bezpieczeństwa. Tata wspominał Pani już wcześniej o limicie 100 tys. EURO przy UFB i jego prośba o założenie konta na Pani nazwisko na którym będą jego środki była dla Pani w pełni zrozumiała i nie budziła w Pani żadnych wątpliwości. Ma Pani pełne zaufanie do taty.

Otrzymywane wpływy na Pani konto z rachunku taty, lokowała Pani przy asyście taty w Pani bankowości elektronicznej na kilkumiesięczne lokaty, które albo przedłużała Pani w asyście taty po ich zakończeniu, albo przelewała Pani w asyście taty zwrotnie na konto taty. Nie czerpała Pani żadnej korzyści z tego konta.

Na początku grudnia 2025 roku tata poinformował Panią o jego wątpliwości w zakresie interpretacji podatkowej tej sytuacji. Poinformował Panią, iż działał i nadal działa w wierze, że wszystko jest poprawnie, ale ponieważ nie ma absolutnej pewności, powiedział, że wystąpi on z zapytaniem do US o interpretację, a celem uniknięcia pozostawania w błędzie – zamkną Państwo konto. Zgodnie z radą taty i przy jego asyście zakończyła Pani wszystkie lokaty, wszystkie środki przelała Pani na konto taty i zamknęła Pani rachunek w banku.

Wie Pani, że w grudniu 2025 roku tata wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej - jednak 20 marca 2026 roku otrzymał odmowę wszczęcia postępowania, uzasadnioną „brakiem legitymacji strony (zainteresowanego)” Znak pisma: (...). Wobec powyższej sytuacji, po konsultacji z tatą, występuje Pani osobiście z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jako strona (zainteresowana).

Pytanie

Czy w przedmiotowej sytuacji wpływy na Pani konto z konta taty skutkowały uznaniem tych wpływów za „pożyczkę prywatną” pomiędzy tatą jako „pożyczkodawcą” a Panią jako „pożyczkobiorcą”, co następnie rodziło skutek podatkowy w postaci opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych 0,5 % PCC-3 stosownie do ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, zważywszy na fakt braku jakichkolwiek intencji pomiędzy Panią jako potencjalnym „pożyczkobiorcą”, a tatą jako potencjalnym „pożyczkodawcą” - nie istnieją przesłanki aby zdarzenie to interpretować jako udzielenie/otrzymanie pożyczki. Co więcej, nie została zawarta jakakolwiek umowa pisemna pomiędzy Panią a tatą, ani nie została zawarta czy omówiona jakakolwiek umowa ustna pomiędzy Panią a tatą w tej sprawie - nie istnieją wobec tego przesłanki aby transfery pieniężne mające na celu wyłącznie zwiększenie bezpieczeństwa lokat w rodzinie (limit 100 tys. EURO UFG) można uznać za pożyczkę. Państwa rodzina zamieszkuje razem, Pani jako córka jest na pełnym utrzymaniu rodziców. Ponadto jako osoba nadal ucząca się, stanowi Pani definicję dziecka pozostającego na utrzymaniu rodziców od którego rodzicom przysługuje ulga podatkowa „na dziecko” w PIT-O. Wie Pani, że rodzice taką ulgę na Panią odliczają i również za rok 2025 zamierzają odliczyć.

Pożyczka z definicji jest umową między stronami, które zgodnie wyrażają chęć przekazania/ otrzymania świadczenia. Takiej chęci, takiej zgodnej woli między Panią a tatą nie było, gdyż Państwa intencją nie było przekazanie/otrzymanie pożyczki, a jedynie zwiększenie bezpieczeństwa środków posiadanych przez Pani tatę, czyli rodzinę, dzięki ulokowaniu ich na koncie córki. Umowa pożyczki jest umową konsensualną, czyli staje się wiążąca na skutek zgodnego oświadczenia woli stron (solo consensu) - takiego oświadczenia nie było i nadal takiej woli nie ma. Stosownie do art. 720 Kodeksu Cywilnego „dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy lub rzeczy...” przesłanka ta nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie gdyż nie zawarła Pani z tatą jakiegokolwiek zobowiązania co do przeniesienia na Panią własności otrzymanych wpływów, a co więcej od początku była Pani świadoma, że wpłacone czasowo środki przez tatę nie należą do Pani i zwróci je Pani dobrowolnie po zakończeniu terminu lokaty.

Powyższy art. 720 wskazuje również, że „Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej” - co w przedmiotowej sprawie nie miało oczywiście miejsca i co stanowi o niezachowaniu wymaganej prawem formy, co w przypadku chęci udzielenia pożyczki pomiędzy stronami byłoby błędem, tak w moim przypadku kiedy takowej chęci udzielenia/ otrzymania pożyczki nie było (nie było mowy o pożyczce) - jest naturalną konsekwencją woli stron. Nie ma woli pożyczki - nie ma potrzeby umowy.

Brak wyrażenia przez Panią woli otrzymania pożyczki i, co ważne i podstawowe, brak ze strony Pani taty woli udzielenia pożyczki córce, w Pani ocenie stanowi, iż nie można tu mówić o udzieleniu pożyczki. Niezbędnym elementem takiego procesu jest wola dwóch stron - a tu nie miało to miejsca. Po stronie Pani taty była wola zwiększenia bezpieczeństwa lokat lub mówiąc szerzej środków pieniężnych posiadanych przez rodzinę, po Pani stronie była wola wsparcia taty w zapewnieniu bezpieczeństwa zgromadzonych oszczędności. Brak pozyskania przez Panią ostatecznej, finalnej korzyści z lokowanych przez Pani tatę na Pani koncie środków, stanowi również o fakcie, iż sytuacja ta nie nosi znamion pożyczki; niezbędnym elementem pożyczki jest otrzymywanie takich korzyści, które racjonalnie uzasadniają ponoszenie przez pożyczkobiorcę kosztów, również ryzyk, z tytułu uzyskanej pożyczki - ani korzyści, kosztów czy ryzyk po Pani stronie nie było.

Oświadcza Pani, iż w sprawie, którą Pani opisuje nie toczy się postępowanie podatkowe, nie jest prowadzona kontrola podatkowa lub kontrola celno-skarbowa oraz, że sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

Konkluzja:

Zważywszy przedstawioną sytuację oraz intencje obu stron – prosi Pani o potwierdzenie tezy, iż w przedmiotowej sprawie NIE występuje pomiędzy stronami formuła pożyczki prywatnej, a co dalej nie skutkuje ona zobowiązaniem z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych 0,5 % PCC-3.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191):

W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy:

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Na podstawie art. 4 pkt 7 ww. ustawy:

Stwierdzić należy, że ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Tym samym, o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu opodatkowaniu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Zatem, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób, to dla oceny czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikację pod względem prawnym.

Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Zgodnie z art. 835 ww. ustawy:

Stosownie do art. 839 ww. ustawy:

Na podstawie art. 845 ww. ustawy:

Jak wynika z poglądów doktryny oraz orzecznictwa dla stwierdzenia, że dane zobowiązanie stanowi stosunek pożyczki niezbędne jest ustalenie dwóch okoliczności – przeniesienie własności pieniędzy na pożyczkobiorcę oraz skorelowany z tym obowiązek zwrotu tej samej ilości pieniędzy na rzecz pożyczkodawcy. Łączne spełnienie tych przesłanek pozwala na zakwalifikowanie umowy jako umowy pożyczki i objęcie jej tym samym zakresem przedmiotowym podatku od czynności cywilnoprawnych.

Depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki. Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą.

Depozyt nieprawidłowy ma miejsce wtedy, gdy z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne – sam fakt oddania na przechowanie pieniędzy nie tworzy bowiem jeszcze stosunku depozytu nieprawidłowego z prawem rozporządzania nimi.

Przechowawca „nieprawidłowy” nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.

Z treści wniosku wynika, że 10 lutego 2025 roku otworzyła Pani przy asyście taty konto bankowe poprzez procedurę elektroniczną metodą „selfie” - czyli bez wizyty w banku. O otwarcie konta poprosił Panią tata, który uzasadnił to chęcią lokowania na Pani nowym koncie posiadanych przez niego środków finansowych, celem nie przekroczenia na swoim koncie limitu 100 tys. EURO powyżej którego nie obowiązują gwarancje Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego UFG. Inaczej mówiąc, Pani tata posiadał już swój rachunek w tym banku na którym miał ulokowane już środki w PLN o równowartości 100 tys. EURO i takie samo (drugie) konto chciał aby Pani założyła, a on na nie przeleje pieniądze celem posiadania w rodzinie dwóch ubezpieczonych kont. Nie potrzebowała Pani tego konta i nie wykorzystywała w żaden sposób środków zgromadzonych na tym koncie. Wszelkie dyspozycje na tym koncie wykonywała Pani wyłącznie na prośbę taty i w asyście taty. Zgodnie z radą taty i przy jego asyście zakończyła Pani wszystkie lokaty, wszystkie środki przelała Pani na konto taty i zamknęła Pani rachunek w banku.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro – jak wynika z opisu sprawy – nie zawieraliście Państwo żadnej umowy pożyczki ani depozytu nieprawidłowego i nie doszło do przeniesienia własności pieniędzy przez Pani tatę na Pani rzecz, co jest elementem koniecznym dla zaistnienia umowy pożyczki, ani nie miała Pani możliwości dysponowania tymi środkami, co jest konieczne zarówno dla pożyczki jak i dla depozytu nieprawidłowego, to przekazanie środków pieniężnych z konta Pani taty na Pani konto nie podlega regulacjom określonym w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych i tym samym nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.