Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2026 r. NTH Haustechnik GmbH przeciwko EM., sygn. C-484/24

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) w związku z art. 8 ust. 2 i art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiejnależy interpretować w ten sposób, że:nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych dokonywanego w ramach badania stanu faktycznego i przeprowadzania dowodów przez sąd jedynie przewidują, że do stron należy przedstawienie szczegółowych i zgodnych z prawdą okoliczności faktycznych, i nakładają na ten sąd obowiązek pełnego ich uwzględnienia przed ewentualnym dokonaniem ich oceny, natomiast nie zawierają wskazówek dotyczących okoliczności i warunków, w jakich przedstawione przez strony okoliczności faktyczne i dowody zawierające dane osobowe mogą zostać wykorzystane przez wspomniany sąd, pod warunkiem że istnieje jasne, precyzyjne i stosowane w sposób przewidywalny orzecznictwo, które samo określa okoliczności i warunki, w jakich przedstawione przez strony okoliczności faktyczne i dowody zawierające dane osobowe mogą zostać wykorzystane przez sąd oraz pod warunkiem że orzecznictwo to służy celowi leżącemu w interesie publicznym i że jest do niego proporcjonalne.Artykuł 17 ust. 3 lit. e) rozporządzenia 2016/679należy interpretować w ten sposób, że:przepis ten nie ustanawia alternatywnego warunku zgodności przetwarzania z prawem, który przetwarzanie może spełnić, aby było zgodne z art. 5 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia i który jest odrębny od warunków wymienionych w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia.Artykuł 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679 w związku z art. 52 ust. 1 zdanie drugie Kartynależy interpretować w ten sposób, że:zasada „minimalizacji danych” nie wymaga zapewnienia przez sąd przestrzegania – w odniesieniu do każdego dokonywanego przez niego przetwarzania danych osobowych – zasady proporcjonalności poprzez upewnienie się, że dane przetwarzane przy tej okazji mogą pozwolić na realizację celu, któremu służy to przetwarzanie, i że są do tej realizacji niezbędne oraz że waga ingerencji w prawa podstawowe, jaka wiąże się z uwzględnieniem takich danych w celu realizacji wspomnianego przetwarzania, pozostaje w związku z interesem, jaki ma dla tego sądu korzystanie z owych danych w celu dokonania wspomnianego przetwarzania, pod warunkiem że zostaną spełnione warunki przewidziane w art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679.Artykuły 7 i 8 Karty, art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) tego rozporządzenia w związku z art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia i z zasadą „minimalizacji danych”należy interpretować w ten sposób, że:nie stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wykorzystywał dowody zawierające dane osobowe uzyskane z naruszeniem prawa do ochrony życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych przez stronę, która przekazała mu te dane, jeżeli owa strona nie ma uzasadnionego interesu w takim przetwarzaniu wykraczającego poza zwykły interes w ustaleniu okoliczności faktycznych, na które się ona powołuje. Natomiast przed ujawnieniem tych danych pozostałym stronom lub osobom trzecim sąd ten powinien sprawdzić, czy takie dane są ograniczone do tego, co jest niezbędne do celów, w których zostało dokonane takie ujawnienie, oraz, w stosownym wypadku, podjąć pewne środki w celu zminimalizowania przeszkody w korzystaniu z prawa do ochrony danych osobowych, którą takie ujawnienie może spowodować.Artykuł 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679należy interpretować w ten sposób, że:nie stoi on na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wykorzystywał w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości dane zebrane przez stronę lub osobę trzecią, które nie dopełniły obowiązków informacyjnych ciążących na nich na mocy tego przepisu.Rozporządzenie 2016/679należy interpretować w ten sposób, że:sąd jest zobowiązany, w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości, zapewnić przestrzeganie tego rozporządzenia, gdy przetwarza dane osobowe dotyczące osób trzecich względem postępowania. Prawo Unii nie wymaga, aby jedna ze stron tego postępowania mogła powoływać się na to, że owe dane były zgromadzone lub przechowywane przez drugą stronę w sposób niezgodny z prawem w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia z naruszeniem praw, które te osoby trzecie wywodzą z tego rozporządzenia.