Interpretacja indywidualna z dnia 23 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-2.4011.464.2026.1.AA

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni zamierza zamieszkać wraz ze swoim partnerem życiowym w lokalu mieszkalnym stanowiącym wyłączną własność partnera. Partner Wnioskodawczyni będzie stale zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu wraz z Wnioskodawczynią. W celu uregulowania podstaw korzystania przez Wnioskodawczynię z lokalu strony planują zawrzeć umowę użyczenia lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 710 Kodeksu cywilnego. Lokal będzie służył zaspokajaniu wspólnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni i jej partnera. Partner Wnioskodawczyni jako właściciel lokalu nadal będzie ponosił koszty czynszu administracyjnego związane z lokalem. W okresie obowiązywania umowy użyczenia strony będą partycypować po połowie w kosztach bieżącego zużycia mediów związanych z korzystaniem z lokalu, tj. w szczególności opłat za energię elektryczną, wodę oraz internet. Ponoszenie przez Wnioskodawczynię części tych kosztów nie będzie stanowiło wynagrodzenia za korzystanie z lokalu, lecz wyłącznie udział w bieżących kosztach jego eksploatacji. Partner Wnioskodawczyni nie będzie otrzymywał żadnego wynagrodzenia ani innego ekwiwalentu za użyczenie lokalu.

Wnioskodawczyni będzie korzystać z lokalu oraz jego wyposażenia wspólnie z partnerem. Korzystanie to będzie miało charakter nieodpłatny i wspólny. W szczególności Wnioskodawczyni nie otrzyma do wyłącznego korzystania żadnej wydzielonej części lokalu ani określonych składników jego wyposażenia. Będzie natomiast uprawniona do korzystania ze wszystkich pomieszczeń oraz elementów wyposażenia lokalu (w tym sprzętów i przedmiotów gospodarstwa domowego) jednocześnie i na równi z partnerem, który jako właściciel również stale zamieszkuje w lokalu. Tym samym korzystanie z lokalu będzie miało charakter wspólnego użytkowania w ramach prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, a nie oddania lokalu lub jego części do samodzielnego używania przez Wnioskodawczynię. Wnioskodawczyni zamierza również prowadzić w lokalu działalność nierejestrowaną polegającą na tworzeniu i sprzedaży kartek okolicznościowych wykonywanych na indywidualne zamówienie klientów za pośrednictwem platformy (…).

Działalność ta nie będzie polegała na przyjmowaniu klientów w lokalu, nie będzie wiązała się z magazynowaniem dużych ilości towarów, będzie miała charakter uboczny względem funkcji mieszkalnej lokalu. W lokalu nie będzie wydzielona żadna powierzchnia przeznaczona wyłącznie na potrzeby działalności nierejestrowanej. Wnioskodawczyni oraz jej partner pozostają w związku nieformalnym i nie należą wobec siebie do I ani II grupy podatkowej w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Pytania

1.Czy zawarcie opisanej umowy użyczenia lokalu mieszkalnego pomiędzy Wnioskodawczynią a jej partnerem spowoduje po stronie Wnioskodawczyni powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2.Czy zawarcie opisanej umowy użyczenia lokalu mieszkalnego spowoduje po stronie partnera Wnioskodawczyni – jako użyczającego – powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, w odniesieniu do pytania nr 1, zawarcie opisanej umowy użyczenia nie będzie skutkować powstaniem po jej stronie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Choć co do zasady użyczenie rzeczy może stanowić nieodpłatne świadczenie, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie dochodzi do uzyskania przez Wnioskodawczynię samodzielnego, wymiernego przysporzenia majątkowego. Wnioskodawczyni będzie bowiem wspólnie zamieszkiwać z właścicielem lokalu, a lokal będzie służył zaspokajaniu wspólnych potrzeb mieszkaniowych stron pozostających w związku partnerskim. Ponadto Wnioskodawczyni będzie partycypować w kosztach bieżącego korzystania z lokalu poprzez ponoszenie połowy kosztów mediów, co potwierdza, że korzystanie z lokalu ma charakter wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego, a nie jednostronnego nieodpłatnego przysporzenia. Dodatkowo Wnioskodawczyni nie uzyskuje prawa do wyłącznego korzystania z lokalu ani jego części. Korzystanie z lokalu oraz jego wyposażenia odbywać się będzie wspólnie z właścicielem, na równych zasadach. W konsekwencji nie dochodzi do przekazania Wnioskodawczyni skonkretyzowanego świadczenia, którego wartość mogłaby zostać określona w sposób wymierny, co jest warunkiem uznania danego świadczenia za przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prowadzona działalność nierejestrowana ma charakter uboczny, nie zmienia mieszkalnego przeznaczenia lokalu oraz nie wiąże się z wydzieleniem części lokalu na cele działalności. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że po stronie Wnioskodawczyni powstanie przychód podatkowy.

Zdaniem Wnioskodawczyni, w odniesieniu do pytania nr 2, zawarcie umowy użyczenia nie będzie skutkować powstaniem przychodu po stronie partnera Wnioskodawczyni. Partner jako użyczający nie będzie otrzymywał żadnego wynagrodzenia, czynszu ani innego ekwiwalentu za korzystanie z lokalu.

Partycypacja Wnioskodawczyni w kosztach mediów stanowić będzie wyłącznie udział w kosztach bieżącego zużycia, a nie wynagrodzenie za udostępnienie lokalu. W konsekwencji po stronie partnera nie powstanie przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w odniesieniu do pytania nr 1, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 poz. 1071 ze zm.):

Cechą charakterystyczną użyczenia jest nieodpłatność oraz motyw bezinteresowności.

Z uwagi na fakt, że z tytułu umowy użyczenia zobowiązanym do spełnienia świadczenia jest tylko użyczający, umowę tę należy uznać za jednostronnie zobowiązującą. Użyczenie nie jest też umową wzajemną.

Kwestia, którą należy rozstrzygnąć w omawianej sprawie, dotyczy stwierdzenia, czy bezpłatne użyczenie lokalu mieszkalnego będzie rodziło dla Pani skutek w postaci podlegania opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei w myśl art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)pieniądze i wartości pieniężne, które:

-zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

-zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika;

2)wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

-świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

-nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 powołanej ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Ustawodawca, tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych, miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 21 ust. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478):

Za nieodpłatne świadczenie należy uznać świadczenie nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne, czyli takie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Z powyższego wynika, że – co do zasady – z tytułu bezpłatnego użyczenia lokalu mieszkalnego po stronie osoby biorącej mieszkanie do używania powstaje przychód z tego tytułu.

Jednak ustawodawca uzależnia wykazywanie przychodów z tytułu bezpłatnego użyczenia od stopnia pokrewieństwa między osobami zawierającymi tego typu umowę.

W omawianej sprawie stronami umowy nieodpłatnego użyczenia lokalu mieszkalnego jest Pani i Pani partner.

Zatem w przypadku użyczenia na Pani rzecz mieszkania przez osobę niespokrewnioną, Pani – jako osoba bezpłatnie używająca mieszkanie – uzyskuje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń (wg cen rynkowych najmu podobnego lokalu). To Pani jako biorąca w użyczenie ma obowiązek doliczyć uzyskany w ten sposób przychód do swoich pozostałych dochodów i zapłacić z tego tytułu podatek dochodowy w rocznym rozliczeniu podatkowym.

Na podstawie powyższych uregulowań prawnych oraz przedstawionego opisu sprawy stwierdzam, że przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia, wynikający z zawartej umowy użyczenia między Panią a Pani partnerem, a więc osobami zaliczanymi do III grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn, nie podlega zwolnieniu od opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowanie: zawarcie opisanej umowy użyczenia lokalu mieszkalnego między Panią a Pani partnerem spowoduje powstanie dla Pani przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pierwsze z zadanych we wniosku pytań. Natomiast wniosek w pozostałej części podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.