Interpretacja indywidualna z dnia 23 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.254.2026.2.MAP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 12 czerwca 2026 r.).

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1) Zainteresowany będący stroną postępowania:…

2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:…

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Dochody z działalności gospodarczej Zainteresowanych są opodatkowane na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według stawki podatku liniowego 19%. Na potrzeby działalności gospodarczej prowadzona jest podatkowa księga przychodów i rozchodów. Firma Zainteresowanych jest płatnikiem VAT.

Zainteresowani (… i …) są właścicielami nieruchomości gruntowej położonej w … (działka nr …, obręb …), wykorzystywanej w prowadzonej działalności gospodarczej w formie Spółki cywilnej. Na nieruchomości znajduje się nieużytkowana wieża telekomunikacyjna o wysokości około 63 metrów. Zainteresowani nabyli działkę w 2010 r. wraz z budynkami i istniejącą już wieżą telekomunikacyjną. Wieża nie stanowi własności Zainteresowanych – według posiadanych informacji jej właścicielem jest podmiot trzeci (… S.A. lub jego następca prawny). Obiekt od około siedmiu lat nie jest konserwowany, ani utrzymywany w należytym stanie technicznym. Konstrukcja wykazuje oznaki postępującej korozji i degradacji elementów nośnych, co może stwarzać realne zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia, w tym dla zakładu prowadzonego przez Zainteresowanych oraz dla pobliskich zabudowań mieszkalnych.

12 maja 2022 r. Zainteresowani zawiadomili Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego o zagrożeniu związanym ze stanem technicznym obiektu. Właściciel wieży nie reaguje na kierowane wezwania do uregulowania stanu prawnego i technicznego obiektu. Zainteresowani rozważają poniesienie kosztów rozbiórki przedmiotowej wieży w celu usunięcia zagrożenia i zapewnienia bezpieczeństwa prowadzonej działalności gospodarczej. Rozbiórka nastąpi na podstawie decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego. Z informacji uzyskanych z Urzędu nakaz rozbiórki zostanie prawdopodobnie nałożony na właściciela terenu, gdyż niemożliwe jest ustalenie właściciela obiektu.

Uzupełnienie

a)Koszty uzyskania przychodów w Spółce cywilnej rozliczane są metodą memoriałową.

b)W związku z faktem „użyczenia” gruntu pod wieżę telekomunikacyjną Spółka nie zawarła żadnej umowy z właścicielem wieży. Spółka cywilna kupując nieruchomość miała zawarty zapis w akcie notarialnym, że do końca 2019 r. prawo do pobierania czynszu za wieżę telekomunikacyjną ma podmiot, od którego Spółka nabyła nieruchomość.

c)Spółka nie otrzymała wynagrodzenia w związku z udostepnieniem gruntu pod wieżę.

d)Wieża telekomunikacyjna, której właścicielem jest podmiot trzeci nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Zainteresowanych działalności gospodarczej.

e)Spółka cywilna nie ponosiła żadnych nakładów na utrzymanie wieży.

f)Wieża zagraża budynkom produkcyjnym, w których prowadzona jest działalność przez Spółkę cywilną. Zagraża również pracownikom, ponieważ jest w bliskiej odległości budynków.

g)Koszty związane z rozbiórką nie są znane w momencie składania uzupełnienia wniosku. Ustalone zostaną dopiero po podpisaniu umowy na rozbiórkę z wyspecjalizowaną firmą. Po wstępnej rozmowie z takimi firmami bez oględzin wieży, Zainteresowania szacują powyższe koszty na 70 000 zł.

h)Od 2019 r. Zainteresowani próbują rozwiązać sprawę wieży. Urząd nadzoru budowlanego nie ustalił siedziby właściciela wieży. Zainteresowani obawiają się, że jeżeli dojdzie do katastrofy budowlanej, uszkodzeniu ulegnie majątek firmy, a jeśli będą poszkodowani, to odpowiedzialnością obarczeni zostaną współwłaściciele Spółki, jako właściciele gruntu.

i)Uszkodzenie budynków firmy Zainteresowanych i ewentualne uszkodzenie maszyn pracujących w budynku spowoduje wstrzymanie produkcji i narazi firmę na utracenie przychodów.

j)Wieża znajduje w bezpośrednim kontakcie z budynkami firmy Zainteresowanych.

k)Rozbiórka wieży telekomunikacyjnej ograniczy ryzyko odpowiedzialności Zainteresowanych jako właścicieli gruntu.

l)Spółka cywilna nie ma na celu usunięcia wieży w celu prowadzenia inwestycji w miejscu posadowienia wieży. Celem jest jedynie usunięcia ryzyka zniszczenia źródła przychodów.

m)Rozbiórka wieży telekomunikacyjnej nie nastąpi w związku ze zmianą rodzaju działalności prowadzonej przez Zainteresowanych. Spółka nie zamierza zmieniać rodzaju działalności.

Pytania

1.Czy wydatki, poniesione po decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego, przez Zainteresowanych na rozbiórkę wieży telekomunikacyjnej stanowiącej własność podmiotu trzeciego, posadowionej na działce wykorzystywanej w działalności gospodarczej, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.Jaki jest moment ujęcia w kosztach uzyskania przychodu wydatków na rozbiórkę wieży telekomunikacyjnej?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Zainteresowanych, wydatki, gdy likwidacja następuje z przyczyn niezależnych od podatnika i są poniesione w celu zapewnienia bezpieczeństwa i zabezpieczenia źródła przychodów, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 oraz niewymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 poz. 163)

Ad 2.

W opinii Zainteresowanych, koszty wyburzenia wieży telekomunikacyjnej stanowią koszt uzyskania przychodu w momencie ich poniesienia, zgodnie z art. 22 ust. 5c-5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 poz. 163).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Konstrukcja art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 23 ust. 1 tej ustawy), pod warunkiem że wykaże ich bezpośredni lub pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, bądź zachowanie źródła przychodów.

Zgodnie z orzecznictwem - nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go miało lub mogło mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie danych przychodów (wyrok NSA z 29 listopada 1993 r. sygn. akt SA/Wr 1242/94). Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Wskazuje się, że istnieją sytuacje, w których związek przyczynowo-skutkowy nie jest wyraźny. Należy je rozwiązywać w oparciu o zasadę zdrowego rozsądku, a każda sytuacja wymaga odrębnego potraktowania (wyrok NSA z 16 grudnia 1999 r. sygn. akt SA/Bk 1619/98, LEX nr 39745).

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości.

Podkreślam, że koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodów z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodów z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.

W art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawarto katalog wydatków, które nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym pamiętać, że to na podatniku, jako podmiocie odnoszącym korzyść z faktu zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów wynika obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego poniesionego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak również obowiązek właściwego jego udokumentowania.

Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że dochody z działalności gospodarczej Zainteresowanych są opodatkowane na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prowadzona jest podatkowa księga przychodów i rozchodów. Zainteresowani są właścicielami nieruchomości gruntowej położonej w …, wykorzystywanej w prowadzonej działalności gospodarczej w formie Spółki cywilnej. Na nieruchomości znajduje się nieużytkowana wieża telekomunikacyjna o wysokości około 63 metrów. Zainteresowani nabyli działkę w 2010 r. wraz z budynkami i istniejącą już wieżą telekomunikacyjną. Wieża nie stanowi własności Zainteresowanych. Obiekt od około siedmiu lat nie jest konserwowany, ani utrzymywany w należytym stanie technicznym. Konstrukcja wykazuje oznaki postępującej korozji i degradacji elementów nośnych, co może stwarzać realne zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia, w tym dla zakładu prowadzonego przez Zainteresowanych oraz dla pobliskich zabudowań mieszkalnych. 12 maja 2022 r. Zainteresowani zawiadomili Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego o zagrożeniu związanym ze stanem technicznym obiektu. Właściciel wieży nie reaguje na kierowane wezwania do uregulowania stanu prawnego i technicznego obiektu. Zainteresowani rozważają poniesienie kosztów rozbiórki przedmiotowej wieży w celu usunięcia zagrożenia i zapewnienia bezpieczeństwa prowadzonej działalności gospodarczej. Rozbiórka nastąpi na podstawie decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego. Z informacji uzyskanych z Urzędu nakaz rozbiórki zostanie prawdopodobnie nałożony na właściciela terenu, gdyż niemożliwe jest ustalenie właściciela obiektu. W związku z faktem „użyczenia” gruntu pod wieżę telekomunikacyjną Spółka nie zawarła żadnej umowy z właścicielem wieży. Spółka nie otrzymała również wynagrodzenia w związku z udostepnieniem gruntu pod wieżę. Wieża telekomunikacyjna, której właścicielem jest podmiot trzeci nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Zainteresowanych działalności gospodarczej. Spółka cywilna nie ponosiła żadnych nakładów na utrzymanie wieży. Wieża zagraża budynkom produkcyjnym, w których prowadzona jest działalność przez Spółkę cywilną. Zagraża również pracownikom, ponieważ jest w bliskiej odległości budynków. Koszty związane z rozbiórką nie są znane w momencie składania uzupełnienia wniosku. Ustalone zostaną dopiero po podpisaniu umowy na rozbiórkę z wyspecjalizowaną firmą. Od 2019 r. Zainteresowani próbują rozwiązać sprawę wieży. Urząd nadzoru budowlanego nie ustalił siedziby właściciela wieży. Zainteresowani obawiają się, że jeżeli dojdzie do katastrofy budowlanej uszkodzeniu ulegnie majątek firmy, a jeśli będą poszkodowani, to odpowiedzialnością zostaną obarczeni współwłaściciele Spółki, jako właściciele gruntu. Uszkodzenie budynków firmy Zainteresowanych i ewentualne uszkodzenie maszyn pracujących w budynku spowoduje wstrzymanie produkcji i narazi firmę na utracenie przychodów. Wieża znajduje się w bezpośrednim kontakcie z budynkami firmy Zainteresowanych. Rozbiórka wieży telekomunikacyjnej ograniczy ryzyko odpowiedzialności Zainteresowanych jako właścicieli gruntu. Spółka cywilna nie ma na celu usunięcia wieży w celu prowadzenia inwestycji w miejscu posadowienia wieży. Celem jest jedynie usunięcie ryzyka zniszczenia źródła przychodów. Rozbiórka wieży telekomunikacyjnej nie nastąpi w związku ze zmianą rodzaju działalności prowadzonej przez Zainteresowanych. Spółka nie zamierza zmieniać rodzaju działalności.

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na rozbiórkę wieży telekomunikacyjnej stanowiącej własność podmiotu trzeciego, posadowionej na działce wykorzystywanej w działalności gospodarczej Zainteresowanych należy oceniać zarówno przez pryzmat kryterium racjonalnego i ekonomicznego działania Zainteresowanych oraz z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc osiągania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Rozbiórka wskazanej we wniosku wieży telekomunikacyjnej zostanie przeprowadzona ze względów ekonomicznych. Z uwagi na fakt, że niemożliwe jest ustalenie właściciela obiektu rozbiórka powyższej wieży ograniczy ryzyko odpowiedzialności Zainteresowanych, jako właścicieli gruntu. Wieża zagraża budynkom produkcyjnym, w których prowadzona jest działalność przez Spółkę cywilną. Zagraża również pracownikom, ponieważ jest w bliskiej odległości budynków. Zainteresowani poniosą koszty rozbiórki przedmiotowej wieży w celu usunięcia zagrożenia i zapewnienia bezpieczeństwa prowadzonej działalności gospodarczej. Celem rozbiórki wieży jest usunięcie ryzyka zniszczenia źródła przychodów. Rozbiórka wieży podyktowana jest również względami bezpieczeństwa, gdyż powyższa wieża jest w złym stanie technicznym. W związku z powyższą rozbiórką nie nastąpi zmiana rodzaju działalności prowadzonej przez Zainteresowanych. Istotny jest również fakt, że rozbiórka nastąpi na podstawie decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz powołane regulacje podatkowe stwierdzić należy, że skoro rozbiórka wskazanej we wniosku wieży telekomunikacyjnej jest uzasadniona biznesowo, w celu usunięcia ryzyka zniszczenia źródła przychodów i nie została podyktowana zmianą rodzaju prowadzonej działalności przez Zainteresowanych, to w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Zainteresowani będą uprawnieni do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków na rozbiórkę powyższego obiektu budowlanego.

Odnosząc się do kwestii momentu ujęcia powyższych wydatków, w kosztach podatkowych wskazuję, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyróżnia koszty bezpośrednio i pośrednio związane z przychodami i ustanawia odmienne zasady rozpoznawania tych kosztów w czasie. Jednocześnie ustawodawca nie wprowadził definicji tych kosztów.

Ponieważ ustawa nie definiuje tych pojęć, należy odwołać się do znaczenia wyrażeń „bezpośredni”, „bezpośrednio związany”. Zgodnie z ugruntowanym poglądem kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest zakup towarów handlowych.

Koszty pośrednie natomiast to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej (np. koszty administracyjne). „Pośrednie koszty uzyskania przychodów” to takie wydatki, których ponoszenie jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu ich źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych, konkretnych przychodów. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.

Wszystkie koszty, których nie da się zaklasyfikować do kosztów bezpośrednich, są kosztami pośrednimi. Choć nie mają bezpośredniego odbicia w konkretnych przychodach, bez ich poniesienia nie byłoby możliwe osiąganie przychodów.

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten ustanawia ogólną regułę, w myśl której koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione.

Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 22 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Zgodnie z art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Definicja momentu poniesienia kosztu zawarta w ww. art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy wszystkich podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów, niezależnie od przyjętej metody ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych.

Jednocześnie należy pamiętać, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w odniesieniu do podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów przyjmuje się dzień wystawienia dowodu stanowiącego podstawę do ujęcia kosztu w księgach.

Jak zostało wskazane we wniosku, Spółka cywilna nie ma na celu usunięcia wieży w celu prowadzenia inwestycji w miejscu posadowienia wieży.

Z uwagi na fakt, że wydatkom związanym z rozbiórką wieży telekomunikacyjnej nie można przypisać bezpośredniego wpływu na uzyskanie określonego przychodu oraz nie zwiększają one wartości początkowej inwestycji, która ewentualnie powstałaby w miejsce rozebranego obiektu uznać je należy za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami. Jako koszty pośrednie są one więc potrącalne w dacie ich poniesienia.

Wydatki, o których mowa we wniosku, niewątpliwie będą kosztami pośrednio związanymi z przychodami z prowadzonej przez Zainteresowanych działalności gospodarczej – nie można ich bowiem powiązać bezpośrednio z konkretnym przychodem. Zatem, rozstrzygając kwestię potrącalności takich kosztów u podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów, należy stosować powołane przepisy art. 22 ust. 5c w zw. z art. 22 ust. 6 i 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dlatego też wymienione we wniosku wydatki Zainteresowani powinni zaliczyć w koszty uzyskania przychodów, stosownie do art. 22 ust. 5c w zw. z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w dacie ich poniesienia (ujęcia) kosztów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (…) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.