Interpretacja indywidualna z dnia 23 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.507.2026.1.MKA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Polski i polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę, w związku z czym jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -Kodeks pracy.

W związku z zatrudnianiem pracowników, Wnioskodawca jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej ustawy o PIT), na którym ciąży obowiązek obliczania i pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Z okazji urodzin pracownika Wnioskodawca wręcza pracownikowi okazjonalny upominek urodzinowy w postaci karty przedpłaconej (karty podarunkowej), uprawniającej do nabycia towarów i usług w określonych placówkach handlowych.

Upominki urodzinowe są finansowane ze środków obrotowych Wnioskodawcy.

Decyzja o przekazaniu upominku jest podejmowana wyłącznie przez Wnioskodawcę i ma ona charakter dobrowolny (uznaniowy). Pracownik nie ma gwarancji, że upominek otrzyma, tym samym pracownik nie ma też roszczenia o wydanie mu upominku. Przekazywanie upominków nie wynika z podpisanych z pracownikami umów o pracę, nie wynika z obowiązującego u Wnioskodawcy regulaminu wynagradzania, ani nie wynika z innych dokumentów regulujących zasady wynagradzania.

Wręczany upominek urodzinowy nie jest zatem świadczeniem należnym za pracę. Pracodawca przekazuje upominki dla pracowników, niezależnie od zaangażowania pracownika w pracy i efektów jego pracy.

Z uwagi na liczbę pracowników i szacowany koszt upominków na dany rok podatkowy możliwe jest jednak funkcjonowanie u Wnioskodawcy dokumentów stanowiących wewnętrzną procedurę zawierającą informację, np. o wartościach upominków przyznawanych z okazji urodzin pracownika na dany rok kalendarzowy. Wartość upominków przyznawanych w danym roku poszczególnym pracownikom z okazji ich urodzin jest taka sama, jednakże może ona być różna w poszczególnych latach w zależności od budżetu Wnioskodawcy.

W 2026 r. Wnioskodawca przekazuje pracownikom upominki urodzinowe o wartości 300 zł. W kolejnych latach Wnioskodawca planuje przekazywać upominki urodzinowe o wyższej wartości, niewykluczone, że miałyby one wartość 500 zł lub wyższą. Wnioskodawca zakłada, jednak, że wartość upominków urodzinowych przekazywanych pracownikom nie będzie wyższa niż 1 000 zł.

Każdorazowo celem przekazywanych upominków jest wzmocnienie i budowanie pozytywnych relacji między Pracodawcą a pracownikami oraz sprawienie pracownikom przyjemności z okazji ważnego wydarzenia, jakim są urodziny.

Pytanie

Czy wręczane pracownikom upominki urodzinowe w postaci kart przedpłaconych/kart podarunkowych stanowią dla pracowników przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i czy w związku z ich przekazaniem na Wnioskodawcy ciąży obowiązek pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wręczane pracownikom upominki urodzinowe w postaci kart przedpłaconych/kart podarunkowych, w okolicznościach opisanych we wniosku, nie stanowią dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, w związku z przekazaniem tych upominków, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2026.592) - dalej ustawa o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Mając na uwadze obowiązujące uregulowania wskazać należy, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy o PIT ma szeroki zakres, jednak nie oznacza to, że każde świadczenie przekazane pracownikowi przez pracodawcę automatycznie stanowi przychód ze stosunku pracy. Dla takiej kwalifikacji konieczne jest ustalenie, że dane świadczenie ma rzeczywiste źródło w stosunku pracy, tj. stanowi element wynagrodzenia, gratyfikację za wykonywaną pracę, nagrodę za jej efekty albo świadczenie należne pracownikowi z tytułu pozostawania w stosunku pracy.

W analizowanym stanie faktycznym warunek ten nie jest spełniony. Upominki urodzinowe nie są świadczeniem należnym pracownikom na podstawie umowy o pracę, regulaminu wynagradzania, regulaminu pracy ani żadnego innego aktu wewnętrznego kształtującego zasady wynagradzania. Pracownik nie ma roszczenia o otrzymanie upominku. Decyzja o przekazaniu upominku jest każdorazowo podejmowana przez Wnioskodawcę i ma charakter dobrowolny (uznaniowy).

Upominek nie jest również uzależniony od wyników pracy, oceny pracownika, jego zaangażowania, absencji, stażu pracy ani innych kryteriów związanych z wykonywaniem obowiązków pracowniczych.

Przekazanie upominku następuje wyłącznie z okazji prywatnego wydarzenia w życiu pracownika, jakim są jego urodziny. Celem świadczenia jest sprawienie pracownikowi przyjemności, wyrażenie życzliwości oraz budowanie pozytywnych relacji między pracodawcą a pracownikami. Nie jest to natomiast świadczenie ekwiwalentne wobec pracy wykonywanej przez pracownika ani dodatkowa forma wynagrodzenia za pracę. Innymi słowy, pracownik otrzymuje upominek nie dlatego, że świadczył pracę określonej jakości, osiągnął określony wynik albo spełnił warunki premiowe, lecz dlatego, że wystąpiła określona okoliczność osobista - jego urodziny.

Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że Wnioskodawca może posiadać wewnętrzny dokument określający planowaną wartość upominków w danym roku kalendarzowym. Tego rodzaju dokument ma wyłącznie charakter organizacyjny i budżetowy. Służy oszacowaniu kosztów oraz zapewnieniu jednolitego, uporządkowanego sposobu postępowania wobec pracowników. Nie kreuje jednak po stronie pracowników prawa podmiotowego do otrzymania upominku, nie stanowi regulaminu wynagradzania ani aktu, na podstawie którego pracownik mógłby skutecznie dochodzić wydania karty podarunkowej.

W ocenie Wnioskodawcy przekazywane upominki urodzinowe mają charakter darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, tj. bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem majątku darczyńcy. Świadczenie to jest nieodpłatne, dobrowolne i nie wiąże się z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym ze strony pracownika.

W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie znajduje przepis z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, zgodnie z którym przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn.

Skutki podatkowe dotyczące upominków zostały rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy. W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także postać różnego rodzaju świadczeń, które - nawet nieujęte w umowie o pracę - w praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn. A zatem to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych, które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.

Jak już wskazywano w analizowanej sprawie przekazanie upominku urodzinowego nie ma charakteru gratyfikacji za pracę. Okolicznością uzasadniającą przekazanie karty podarunkowej są urodziny pracownika, a nie świadczenie pracy. Przekazanie upominku nie pozostaje zatem w takim związku ze stosunkiem pracy, który pozwalałby uznać jego wartość za przychód ze stosunku pracy. Sam fakt, że obdarowany jest pracownikiem Wnioskodawcy, nie jest wystarczający do zakwalifikowania świadczenia jako przychodu z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Status pracownika wyznacza jedynie krąg osób, którym Wnioskodawca może przekazywać upominki w ramach przyjętej praktyki budowania relacji, lecz nie przesądza o wynagrodzeniowym charakterze świadczenia.

Bez znaczenia dla tej kwalifikacji pozostaje również fakt, że upominki są finansowane ze środków obrotowych Wnioskodawcy.

W konsekwencji, wartość przekazywanych pracownikom upominków urodzinowych w postaci kart przedpłaconych/kart podarunkowych nie stanowi dla pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Skoro po stronie pracowników nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu PIT jako przychód ze stosunku pracy, to na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na PIT na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Powyższy przepis wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Użyty w ww. przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw.

Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w art. 2, przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród wyłączeń wskazanych w tym przepisie w ust. 1 pkt 3 wskazane zostały:

Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.

Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

Umowa darowizny zdefiniowana natomiast została w art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), w myśl którego:

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że z okazji urodzin pracownika wręczają Państwo pracownikowi okazjonalny upominek urodzinowy w postaci karty przedpłaconej (karty podarunkowej). Upominki urodzinowe finansowane są z Państwa środków obrotowych. Przekazywanie upominków nie wynika z podpisanych z pracownikami umów o pracę, regulaminu wynagradzania czy innych dokumentów regulujących zasady wynagradzania pracowników. Decyzja o przekazaniu upominku jest podejmowana wyłącznie przez Państwa. Pracownik nie ma gwarancji otrzymania upominku, nie ma również roszczenia o jego otrzymanie. Upominek urodzinowy nie jest świadczeniem należnym za pracę. Przekazują Państwo upominki niezależnie od zaangażowania pracownika w pracy i efektów jego pracy. Każdorazowo celem przekazywanych upominków jest wzmocnienie i budowanie pozytywnych relacji między Państwem a pracownikami, sprawienie pracownikom przyjemności z okazji ważnego wydarzenia, jakim są urodziny.

Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy.

„W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2016 r., poz. 205). A zatem to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych, które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku”.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, powołane przepisy prawa podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, uznać należy, że przekazywanie pracownikom upominków urodzinowych, które – jak wynika z wniosku – są dobrowolnym świadczeniem z Państwa strony, które nie wynika z żadnych zapisów umownych ani innych porozumień, nie stanowią elementu wynagrodzenia, jak również nie wiążą się z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym ze strony pracowników, co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonych pracownikom przez Państwa upominków urodzinowych w postaci karty przedpłaconej (karty podarunkowej) w okolicznościach wskazanych we wniosku, nie stanowi dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem z ww. tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.