Interpretacja indywidualna z dnia 24 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.370.2026.2.OS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku uznania Pani za podatnika w związku ze sprzedażą udziału w nieruchomości oraz niepodlegania opodatkowaniu dostawy ww. nieruchomości.

Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 25 maja 2026 r. (wpływ).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Nabycie (2016 r.):

Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyła do majątku wspólnego nieruchomość (grunt rolny z budynkiem rolnym) za kwotę 160 000 zł.

Inwestycje (2019–2022 r.):

Mąż Wnioskodawczyni, w ramach swojej odrębnej działalności gospodarczej, poniósł nakłady na rozbudowę budynku (ok. 300 000 zł) i odliczył od nich podatek VAT. Wnioskodawczyni nie dokonywała żadnych odliczeń, a nieruchomość nie była związana z jej aktywnością zawodową.

Zawieszenie działalności (11.12.2022 r.):

Wnioskodawczyni zawiesiła własną działalność gospodarczą. Pod adresem nieruchomości nigdy nie znajdowała się siedziba ani miejsce wykonywania jej firmy.

Najem prywatny (luty 2024 r.):

Wnioskodawczyni rozpoczęła wynajem części nieruchomości. Dochód ten był rozliczany wyłącznie jako najem prywatny w ramach podatku dochodowego (PIT), bez rejestracji i rozliczania podatku VAT.

Rozdzielność majątkowa (03.10.2024 r.):

Małżonkowie ustanowili ustrój rozdzielności majątkowej.

Współwłasność łączna nieruchomości przekształciła się we współwłasność w częściach ułamkowych (po 1/2 udziału dla każdego z małżonków). Od tego momentu udział Wnioskodawczyni stanowił jej odrębny majątek.

Zamknięcie działalności (05.06.2025 r.):

Wnioskodawczyni definitywnie wyrejestrowała swoją działalność gospodarczą z CEIDG, całkowicie tracąc status przedsiębiorcy.

Sprzedaż egzekucyjna (grudzień 2025 r.):

Doszło do licytacji komorniczej całej nieruchomości. W dacie licytacji Wnioskodawczyni posiadała status osoby fizycznej nieprowadzącej działalności.

Działanie Płatnika (Grudzień 2025 r.):

Komornik sądowy, działając jako płatnik na podstawie art. 18 ustawy o VAT, wystawił fakturę VAT obejmującą 23% podatku od całej wartości sprzedaży (100%). Komornik całkowicie pominął fakt istnienia rozdzielności majątkowej oraz prywatny charakter udziału Wnioskodawczyni, który nie podlegał opodatkowaniu VAT. Powyższy stan faktyczny znajduje potwierdzenie w posiadanej przez Wnioskodawczynię dokumentacji, m.in. akcie notarialnym o rozdzielności majątkowej, historii wpisów w CEIDG oraz dokumentacji komorniczej.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani:

1.Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą w latach 2013–2025. Działalność była prowadzona w wynajmowanym lokalu. Od dnia 30 listopada 2020 r. adresem działalności był adres zamieszkania Wnioskodawczyni. Działalność została zawieszona w dniu 11 grudnia 2020 r., a następnie zakończona w dniu 5 czerwca 2025 r. Wnioskodawczyni została wykreślona z rejestru podatników VAT z dniem 2 lipca 2021 r. Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży egzekucyjnej nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych Wnioskodawczyni ani wykorzystywana przez Wnioskodawczynię w prowadzonej działalności gospodarczej.

2.Nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego małżonków w 2016 r. w celu prywatnym, bez zamiaru prowadzenia działalności handlowej lub obrotu nieruchomościami. Między małżonkami ustanowiono ustrój rozdzielności majątkowej aktem notarialnym z dnia 3 października 2024 r., bez dokonania podziału majątku wspólnego.

3.Od momentu nabycia nieruchomość stanowiła składnik majątku wspólnego małżonków. Wnioskodawczyni wykorzystywała nieruchomość jako majątek prywatny. Część nieruchomości była od dnia 9 lutego 2024 r. wykorzystywana przez Wnioskodawczynię do najmu prywatnego rozliczanego w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-28). Pozostała część nieruchomości pozostawała niewykorzystywana przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej i nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych Wnioskodawczyni. Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Nakłady inwestycyjne oraz czynności związane z działalnością gospodarczą dotyczącą nieruchomości były realizowane wyłącznie przez męża Wnioskodawczyni.

4.Nieruchomość była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię na cele prywatne przez cały okres posiadania, jako składnik majątku prywatnego oraz źródło przychodów z najmu prywatnego rozliczanego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

5.Nabycie nieruchomości nastąpiło na podstawie aktu notarialnego bez podatku VAT. Nie wystawiono faktury VAT dokumentującej sprzedaż z wykazaną kwotą podatku.

6. a) Część nieruchomości była wynajmowana przez Wnioskodawczynię od dnia 9 lutego 2024 r. do momentu sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji komorniczej.

b) Najem miał charakter najmu prywatnego i nie był wykonywany w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawczyni.

c) Wnioskodawczyni wystawiała rachunki we własnym imieniu i na swoją rzecz oraz rozliczała przychody z najmu prywatnego w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (PIT-28) za lata 2024 i 2025. Najem prywatny był realizowany na rzecz spółki, której wspólnikami byli Wnioskodawczyni oraz jej mąż. Wnioskodawczyni pełniła również funkcję członka zarządu i prokurenta tej spółki. Przychody z najmu były jednak rozliczane przez Wnioskodawczynię jako najem prywatny poza działalnością gospodarczą. Najem prywatny był wykonywany w okresie zawieszenia działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Sprzedaż egzekucyjna nieruchomości nastąpiła po zakończeniu działalności gospodarczej Wnioskodawczyni.

d) Mąż Wnioskodawczyni wyrażał zgodę na najem nieruchomości.

e) Pozostała część nieruchomości nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię do prowadzenia działalności gospodarczej.

7.Poza wskazanym najmem Wnioskodawczyni nie udostępniała nieruchomości osobom trzecim.

Pytania

1.Czy w opisanym stanie faktycznym sprzedaż w drodze licytacji komorniczej udziału wynoszącego 1/2 w nieruchomości, należącego do Wnioskodawczyni, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), skoro udział ten stanowił jej majątek prywatny, nie był związany z jej dawną działalnością gospodarczą (wyrejestrowaną 05.06.2025 r.), a pod adresem nieruchomości nigdy nie znajdowała się siedziba jej firmy?

2.Czy w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż egzekucyjna całej nieruchomości stanowiącej wcześniej majątek wspólny małżonków mogła zostać uznana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w całości po stronie Wnioskodawczyni, pomimo że Wnioskodawczyni nie była czynnym podatnikiem VAT w dacie sprzedaży, nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych Wnioskodawczyni, a przychody z najmu części nieruchomości były przez nią rozliczane jako najem prywatny w podatku dochodowym od osób fizycznych? (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

3.Czy w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, samo pozostawanie we współwłasności ułamkowej z podatnikiem VAT (mężem) oraz fakt odliczania przez niego nakładów na nieruchomość w ramach jego odrębnej działalności, kreuje po stronie Wnioskodawczyni status podatnika VAT przy sprzedaży jej udziału w tej nieruchomości?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni, odpowiedź na wszystkie sformułowane pytania powinna być przecząca w zakresie opodatkowania jej udziału, co oznacza, że komornik błędnie naliczył VAT od 100% wartości sprzedaży. Uzasadnienie: 1.

Brak statusu podatnika VAT (dotyczy pytania nr 1 i 3):

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, podatnikami są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Sprzedaż majątku osobistego, który nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej, nie stanowi dostawy dokonywanej przez podatnika.

Wnioskodawczyni w dacie licytacji (grudzień 2025 r.) nie była przedsiębiorcą (wyrejestrowanie firmy 05.06.2025 r.), a jej udział w nieruchomości nigdy nie był składnikiem majątku firmowego (brak siedziby, brak wpisu do ewidencji środków trwałych, brak nakładów i odliczeń VAT). Sam fakt bycia małżonkiem podatnika (męża) nie nadaje Wnioskodawczyni statusu podatnika.

2. Skutki rozdzielności majątkowej (dotyczy pytania nr 2): Ustanowienie rozdzielności majątkowej z dniem 03.10.2024 r. spowodowało przekształcenie współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych. Od tego momentu każdy z małżonków dysponował odrębnym udziałem (po 1/2). Zgodnie z orzecznictwem (np. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1121/15), w przypadku sprzedaży nieruchomości przez małżonków posiadających udziały, VAT należy naliczać wyłącznie od dostawy dokonanej przez tego małżonka, który występuje w charakterze podatnika.

3. Błąd płatnika (komornika): Komornik sądowy, działając jako płatnik na podstawie art. 18 ustawy o VAT, ma obowiązek rzetelnego ustalenia, czy dana czynność podlega opodatkowaniu. Naliczenie 23% VAT od całości kwoty sprzedaży (100%), w sytuacji gdy połowa tej kwoty przypadała osobie fizycznej zbywającej majątek prywatny, stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT. Nakłady poczynione przez męża i odliczony przez niego podatek nie mogą wywoływać negatywnych skutków podatkowych dla Wnioskodawczyni, która nie była beneficjentem tych odliczeń. Podsumowując, sprzedaż udziału 1/2 należącego do Wnioskodawczyni powinna być traktowana jako czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT

W uzupełnieniu wniosku do przeformułowanego pytania nr 2 wskazała Pani:

W ocenie Wnioskodawczyni sprzedaż egzekucyjna całej nieruchomości nie powinna zostać uznana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w całości po stronie Wnioskodawczyni. Pomimo prowadzenia działalności gospodarczej w latach 2013–2025 nieruchomość nie została wprowadzona do działalności gospodarczej Wnioskodawczyni ani do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawczyni nie była czynnym podatnikiem VAT w dacie sprzedaży egzekucyjnej, a sama sprzedaż nastąpiła już po zakończeniu działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Najem części nieruchomości od dnia 9 lutego 2024 r. miał charakter najmu prywatnego, był dokumentowany rachunkami wystawianymi przez Wnioskodawczynię i rozliczany w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-28). W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że cała sprzedaż nieruchomości podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT po stronie Wnioskodawczyni.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, jak również nieruchomości stanowiącej współwłasność, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.

Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Należy wskazać, że żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.

W kontekście powyższego, uwzględniając definicję działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który będzie działał w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w roku 2016 nabyła Pani wraz z mężem do majątku wspólnego nieruchomość (grunt rolny z budynkiem rolnym) za kwotę 160 000 zł. W latach 2019 – 2022, Pani mąż, w ramach swojej odrębnej działalności gospodarczej, poniósł nakłady na rozbudowę budynku i odliczył od nich podatek VAT. Pani w latach 2013–2025 prowadziła działalność gospodarczą. Pani działalność została zawieszona w dniu 11 grudnia 2020 r., a następnie zakończona w dniu 5 czerwca 2025 r. Została Pani wykreślona z rejestru podatników VAT z dniem 2 lipca 2021 r. Między małżonkami ustanowiono ustrój rozdzielności majątkowej aktem notarialnym z dnia 3 października 2024 r., bez dokonania podziału majątku wspólnego. Nieruchomość od momentu nabycia stanowiła składnik majątku wspólnego małżonków. Część nieruchomości była od dnia 9 lutego 2024 r. do momentu sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji komorniczej (grudzień 2025 r.), wykorzystywana przez Panią do najmu prywatnego rozliczanego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tytułu najmu wystawiała Pani rachunki we własnym imieniu i na swoją rzecz oraz rozliczała przychody z najmu prywatnego w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (PIT-28) za lata 2024 i 2025. Najem prywatny był realizowany na rzecz spółki, której wspólnikami była Pani oraz Pani mąż. Pełniła Pani również funkcję członka zarządu i prokurenta tej spółki.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii braku uznania Pani za podatnika w związku ze sprzedażą udziału w nieruchomości oraz niepodlegania opodatkowaniu dostawy ww. nieruchomości.

Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy.

W opisie sprawy wskazała Pani, że Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży egzekucyjnej nie została wprowadzona do Pani ewidencji środków trwałych ani wykorzystywana przez Panią w prowadzonej działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę, że część nieruchomości była od dnia 9 lutego 2024 r. do momentu sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji komorniczej (grudzień 2025 r.), wykorzystywana przez Panią do najmu prywatnego rozliczanego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z treścią art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Tak więc najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

W kontekście tej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mowa o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Najem wypełnia zatem określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy jest prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tym przypadku istotny jest też ww. wyrok TSUE C-291/92. Z orzeczenia tego wynika bowiem, że aby uznać daną nieruchomość za majątek osobisty muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie jej posiadania. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. W analizowanej sprawie, jednakże część budynku była wynajmowana przez Panią w sposób ciągły od 2024 r. do momentu sprzedaży przez komornika w grudniu 2025 r.

Czynność ta mieści się w pojęciu wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Najem ww. nieruchomości polega bowiem na wykorzystywaniu przedmiotu umowy w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, wynajęcie przez Panią części budynku spowodowało, że nieruchomość utraciła charakter majątku prywatnego.

Innymi słowy, wynajmowanie przez Panią części budynku w sposób ciągły dla celów zarobkowych, spowodowało, że wykorzystywała Pani tą nieruchomość w prowadzonej działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.

Ze względu na wykazany ścisły związek wykorzystywania ww. budynku w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, biorąc także pod uwagę przywołane orzeczenie TSUE C-291/92, należy stwierdzić, że nie wykazała Pani w tym konkretnym przypadku zamiaru wykorzystywania nieruchomości wyłącznie do celów osobistych przez cały okres posiadania ww. budynku. Budynek ten nie służył wyłącznie do zaspokajania Pani potrzeb prywatnych. Sprzedaż budynku nie stanowiła więc dla Pani czynności rozporządzania majątkiem prywatnym (osobistym).

Wskazała Pani, że między małżonkami ustanowiono ustrój rozdzielności majątkowej aktem notarialnym z dnia 3 października 2024 r., bez dokonania podziału majątku wspólnego, a sprzedaż nieruchomości nastąpiła po ustanowieniu przez Państwa rozdzielności majątkowej, to wskazać należy, że dla Pani sprzedaż nieruchomości powinna być uznana za czynność podlegającą opodatkowaniu w części odpowiadającej Pani własności, a nie w całości. Ponadto wskazać należy, że fakt pozostawania Pani męża jako podatnika podatku VAT i dokonywania przez niego odliczania nakładów na nieruchomość w ramach jego odrębnej działalności, nie kreuje po Pani stronie statusu podatnika VAT przy sprzedaży Pani udziału w tej nieruchomości. W Pani sytuacji fakt wynajmowania części nieruchomości, powoduje że nieruchomość była wykorzystywana przez Panią w ramach wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy i w konsekwencji kreuje po Pani stronie status podatnika podatku od towarów i usług. Sprzedaż budynku nie stanowiła więc dla Pani czynności rozporządzania majątkiem prywatnym (osobistym).

Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzam, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Pani w związku ze sprzedażą udziału w nieruchomości za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, z tytułu dostawy nieruchomości w części należącej do Pani, tj. w zakresie sprzedaży udziałów przypadających na Panią jako współwłaściciela jest Pani podatnikiem podatku VAT, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącym działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym, sprzedaż należącego do Pani udziału w nieruchomości stanowi dla Pani czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Zatem oceniając całościowo Pani stanowisko, uznałem je za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jednocześnie przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek od towarów i usług względem Pani, a nie wywiera skutku prawnego dla Pani męża.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.