Interpretacja indywidualna z dnia 24 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-1.4012.242.2026.2.ICZ

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 23 kwietnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest organizowanie i prowadzenie procesu pozyskiwania klientów zainteresowanych zawarciem umów ubezpieczenia oraz uczestniczenie w procesie ich zawierania, jak również pośrednictwo kredytowe (PKD: 66.19.Z, 64.99.Z, 66.22.Z, 66.29.Z). W tym celu Wnioskodawca zawiera umowy współpracy w zakresie pośrednictwa w sprzedaży produktów ubezpieczeniowych z agentami ubezpieczeniowymi, którzy mają zawarte umowy z zakładami ubezpieczeń. Od …. 2018 r. podstawą świadczonych przez Wnioskodawcę usług pośrednictwa ubezpieczeniowego jest ustawa z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń.

W zakresie dystrybucji ubezpieczeń Wnioskodawca współpracuje z agentami ubezpieczeniowymi wpisanymi do rejestru pośredników ubezpieczeniowych prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego, którzy posiadają zawarte umowy agencyjne z zakładami ubezpieczeń. Podstawą współpracy jest umowa zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a agentem ubezpieczeniowym. W ramach tej współpracy Wnioskodawca organizuje oraz koordynuje proces sprzedaży produktów ubezpieczeniowych, a także uczestniczy w czynnościach zmierzających do zawarcia umów ubezpieczenia pomiędzy klientami a zakładami ubezpieczeń.

Wnioskodawca w szczególności:

- pozyskuje klientów zainteresowanych zawarciem umów ubezpieczenia;

- organizuje proces analizy potrzeb klienta oraz przygotowania ofert ubezpieczeniowych;

- zapewnia zaplecze organizacyjne niezbędne do realizacji procesu sprzedaży, w tym obsługę obiegu dokumentów, kontakt z klientem oraz wsparcie w zakresie kompletowania wymaganej dokumentacji;

- uczestniczy w przygotowaniu i realizacji ofert ubezpieczeniowych zgodnie z wytycznymi agenta ubezpieczeniowego oraz zakładów ubezpieczeń;

- koordynuje czynności prowadzące do zawarcia umowy ubezpieczenia, w tym monitoruje proces wystawienia polisy oraz opłacenia składki.

Czynności agencyjne w rozumieniu przepisów regulujących dystrybucję ubezpieczeń wykonywane są przez osoby fizyczne wykonujące czynności agencyjne (OFWCA), zgłoszone do właściwego rejestru i działające formalnie w imieniu agenta ubezpieczeniowego.

Zakres tych czynności obejmuje w szczególności: przeprowadzanie analizy potrzeb klienta (APK), przedstawianie oferty ubezpieczeniowej, udzielanie klientowi informacji wymaganych przepisami prawa, doręczanie dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy ubezpieczenia (w tym Ogólnych Warunków Ubezpieczenia), wystawianie polis ubezpieczeniowych w systemach zakładów ubezpieczeń, a także wykonywanie innych czynności formalnie związanych z zawarciem umowy ubezpieczenia. Czynności te realizowane są w ramach struktury organizacyjnej Wnioskodawcy oraz z wykorzystaniem jego zaplecza organizacyjnego i technicznego.

Wnioskodawca nie jest stroną umów ubezpieczenia zawieranych pomiędzy klientem a towarzystwem ubezpieczeniowym ani nie posiada interesu w zakresie ich treści. Jego rola ogranicza się do działań zmierzających do zawarcia tych umów.

Celem prowadzonej działalności jest doprowadzenie do zawarcia umów pomiędzy klientami a towarzystwami ubezpieczeniowymi współpracującymi z agentem. W tym zakresie Wnioskodawca nadzoruje analizę potrzeb klienta, przygotowanie i realizację ofert oraz zapewnia zaplecze organizacyjne umożliwiające wykonywanie czynności agencyjnych przez OFWCA działających w imieniu agenta ubezpieczeniowego. Tym samym jego aktywność koncentruje się na kojarzeniu stron i skutecznym przeprowadzeniu procesu zawarcia umowy, bez uzyskiwania statusu jej strony.

Z tytułu realizacji opisanych powyżej czynności Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie o charakterze wyłącznie prowizyjnym. Wynagrodzenie to uzależnione jest od skutecznego zawarcia umowy ubezpieczenia oraz opłacenia składki przez klienta i przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy agent ubezpieczeniowy otrzyma prowizję od towarzystwa ubezpieczeniowego. Wnioskodawca nie otrzymuje wynagrodzenia stałego, ryczałtowego ani wynagrodzenia za samo zapewnienie zaplecza organizacyjnego lub infrastruktury. W przypadku braku zawarcia umowy ubezpieczenia lub braku opłacenia składki wynagrodzenie Wnioskodawcy nie przysługuje.

W celu realizacji opisanej działalności Wnioskodawca współpracuje z osobami fizycznymi prowadzącymi jednoosobową działalność gospodarczą oraz z osobami wykonującymi czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Osoby te, na podstawie zawartych z Wnioskodawcą umów, wykonują czynności związane z procesem sprzedaży produktów ubezpieczeniowych. Wśród osób fizycznych współpracujących z Wnioskodawcą w formie jednoosobowej działalności gospodarczej znajdują się zarówno podmioty będące czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, jak i podmioty korzystające ze zwolnienia podmiotowego w tym podatku.

W zakresie czynności agencyjnych w rozumieniu przepisów regulujących dystrybucję ubezpieczeń osoby te, po zgłoszeniu ich przez agenta ubezpieczeniowego do rejestru pośredników ubezpieczeniowych prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego jako OFWCA, wykonują czynności agencyjne formalnie w imieniu i na rzecz agenta ubezpieczeniowego, zgodnie z zawartą pomiędzy agentem a Wnioskodawcą umową współpracy.

Usługi świadczone przez Wnioskodawcę, objęte niniejszym wnioskiem, nie obejmują czynności wymienionych w art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności ściągania długów, w tym factoringu, usług doradztwa ani usług w zakresie leasingu.

Pismem z 23 kwietnia 2026 r. uzupełnili Państwo opis sprawy w następujący sposób:

1. Tak, działalność Wnioskodawcy ma na celu doprowadzenie do zawarcia umowy ubezpieczenia pomiędzy klientami a zakładami ubezpieczeń.

2. Celem działalności Wnioskodawcy jest doprowadzenie do zawarcia umów ubezpieczenia pomiędzy klientami a zakładami ubezpieczeń, działającymi za pośrednictwem agenta ubezpieczeniowego. Wnioskodawca podejmuje wszelkie czynności faktyczne i organizacyjne niezbędne do skojarzenia stron oraz skutecznego przeprowadzenia procesu zawarcia umowy.

Wnioskodawca nie jest stroną zawieranych umów ubezpieczenia ani nie posiada żadnego interesu w zakresie ich treści, w szczególności nie kształtuje warunków umowy, zakresu ochrony ani wysokości składki. Jego rola ogranicza się do działań zmierzających do doprowadzenia do zawarcia umowy pomiędzy klientem a zakładem ubezpieczeń.

Powyższe znajduje odzwierciedlenie w sposobie wykonywania działalności, który obejmuje w szczególności:

- aktywne pozyskiwanie klientów zainteresowanych zawarciem umów ubezpieczenia,

- organizowanie i koordynowanie procesu analizy potrzeb klienta oraz przygotowania ofert,

- zapewnienie zaplecza organizacyjnego i technicznego umożliwiającego przeprowadzenie procesu sprzedaży,

- koordynowanie czynności wykonywanych przez osoby fizyczne wpisane do rejestru KNF jako OFWCA, które formalnie dokonują czynności agencyjnych w imieniu agenta ubezpieczeniowego, monitorowanie procesu zawarcia umowy, w tym wystawienia polisy oraz opłacenia składki.

Kluczowe znaczenie ma również sposób wynagradzania Wnioskodawcy - ma ono charakter wyłącznie prowizyjny i jest uzależnione od skutecznego zawarcia umowy ubezpieczenia oraz opłacenia składki przez klienta. W przypadku braku zawarcia umowy lub braku opłacenia składki Wnioskodawca nie otrzymuje wynagrodzenia.

Tym samym działalność Wnioskodawcy jest ukierunkowana wyłącznie na doprowadzenie do zawarcia umowy pomiędzy stronami, bez posiadania interesu w zakresie jej treści, co przejawia się zarówno w zakresie podejmowanych czynności, jak i w modelu wynagradzania opartym na efekcie w postaci zawartej umowy.

3. Wynagrodzenie ma charakter prowizyjny, uzależnione jest od skutecznego zawarcia umowy ubezpieczenia oraz opłacenia składki przez klienta i przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy agent ubezpieczeniowy otrzyma prowizję od towarzystwa ubezpieczeniowego.

Wnioskodawca nie otrzymuje wynagrodzenia stałego, ryczałtowego ani wynagrodzenia za samo zapewnienie zaplecza organizacyjnego lub infrastruktury. W przypadku braku zawarcia umowy ubezpieczenia lub braku opłacenia składki wynagrodzenie Wnioskodawcy nie przysługuje.

4. Wnioskodawca wykonuje swoje usługi we własnym imieniu i na własny rachunek na rzecz agenta ubezpieczeniowego, na podstawie zawartej umowy współpracy.

Jednocześnie czynności agencyjne sensu stricto, w rozumieniu przepisów o dystrybucji ubezpieczeń, wykonywane są przez osoby fizyczne współpracujące z Wnioskodawcą, które - po wpisie do rejestru KNF jako OFWCA - działają formalnie w imieniu i na rzecz agenta ubezpieczeniowego, a nie Wnioskodawcy.

Wnioskodawca nie wykonuje czynności agencyjnych w sensie prawnym (nie działa jako agent ani OFWCA), lecz świadczy na rzecz agenta usługi polegające na organizacji, koordynacji oraz wsparciu procesu sprzedaży produktów ubezpieczeniowych, wykorzystując własne zaplecze organizacyjne i współpracowników.

Pytanie

Czy opisane czynności wykonywane przez Wnioskodawcę, za pomocą osób fizycznych będącymi OFWCA Agenta, współpracujących z Wnioskodawcą, polegające na pozyskiwaniu klientów oraz uczestniczeniu w procesie doprowadzania do zawarcia umów ubezpieczenia pomiędzy klientami a towarzystwami ubezpieczeniowymi za pośrednictwem agenta ubezpieczeniowego, wynagradzane wyłącznie prowizyjnie i uzależnione od skutecznego zawarcia umowy, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko

Zdaniem Wnioskodawcy opisane w zdarzeniu przyszłym czynności polegające na pozyskiwaniu klientów oraz uczestniczeniu w procesie doprowadzania do zawarcia umów ubezpieczenia pomiędzy klientami a towarzystwami ubezpieczeniowymi, realizowane w ramach współpracy z agentem ubezpieczeniowym i wynagradzane wyłącznie w formie prowizji uzależnionej od skutecznego zawarcia umowy, stanowią usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji usługi te korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.

Przepis ten stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym zwolnieniu podlegają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów i agentów ubezpieczeniowych.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji legalnej pojęcia „pośrednictwa ubezpieczeniowego”, w związku z czym przy jego wykładni należy uwzględnić zarówno wykładnię językową, jak i dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W orzecznictwie TSUE podkreśla się, że pośrednictwo polega na podejmowaniu czynności zmierzających do skojarzenia stron i doprowadzenia do zawarcia umowy, przy czym pośrednik nie jest stroną tej umowy i nie ma interesu w jej treści. Istotą tej działalności jest wykonanie wszelkich czynności niezbędnych do zawarcia umowy przez dwie strony.

Jak wskazał TSUE m.in. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig, pośrednictwo może obejmować wskazywanie stronie okazji do zawarcia umowy oraz podejmowanie czynności niezbędnych do jej zawarcia, nawet jeżeli pośrednik nie kontaktuje się bezpośrednio z obiema stronami w zakresie wszystkich elementów umowy, o ile jego działalność nie ogranicza się wyłącznie do wykonywania czynności czysto technicznych.

W niniejszej sprawie działalność Wnioskodawcy nie ma charakteru wyłącznie technicznego ani administracyjnego. Wnioskodawca:

- pozyskuje klientów zainteresowanych zawarciem umów ubezpieczenia,

- organizuje proces sprzedaży,

- uczestniczy w przygotowaniu ofert oraz analizie potrzeb klienta,

- koordynuje czynności zmierzające do zawarcia umowy,

- otrzymuje wynagrodzenie wyłącznie w przypadku skutecznego zawarcia i opłacenia umowy ubezpieczenia.

Wnioskodawca nie otrzymuje wynagrodzenia stałego ani wynagrodzenia za samo zapewnienie infrastruktury. Jego wynagrodzenie jest w całości uzależnione od zawarcia umowy ubezpieczenia oraz otrzymania prowizji przez agenta od towarzystwa ubezpieczeniowego, co świadczy o ponoszeniu przez Wnioskodawcę ryzyka ekonomicznego typowego dla działalności pośrednika.

Okoliczność, że czynności formalnie związane z zawarciem umowy ubezpieczenia wykonywane są przez osoby fizyczne zgłoszone jako OFWCA, działające w imieniu agenta ubezpieczeniowego, nie zmienia charakteru ekonomicznego świadczenia Wnioskodawcy.

Z perspektywy podatku od towarów i usług kluczowe znaczenie ma rzeczywisty zakres czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę oraz cel jego działalności, polegający na doprowadzeniu do zawarcia umowy ubezpieczenia, a nie formalny status regulacyjny wynikający z przepisów o dystrybucji ubezpieczeń.

W konsekwencji czynności wykonywane przez Wnioskodawcę stanowią usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem korzystają ze zwolnienia od podatku VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ustawy.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:

Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

- w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

- świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Zatem odpłatne świadczenie usług może zostać opodatkowane wtedy, gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej beneficjentem istnieje stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy:

W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:

Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347 poz. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”.

Art. 135 ust. 1 lit. a i d Dyrektywy:

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE zwolnienia, o których mowa w art. 135 ust. 1 Dyrektywy, stanowią autonomiczne pojęcia prawa unijnego, które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich. Ponadto, pojęcia użyte do opisania zwolnień od podatku powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika.

Z opisu sprawy wynika, że celem Państwa działalności jest doprowadzenie do zawarcia umów ubezpieczenia pomiędzy klientami a zakładami ubezpieczeń, działającymi za pośrednictwem agenta ubezpieczeniowego. Podejmują Państwo wszelkie czynności faktyczne i organizacyjne niezbędne do skojarzenia stron oraz skutecznego przeprowadzenia procesu zawarcia umowy. Państwo nie są stroną zawieranych umów ubezpieczenia ani nie posiadają żadnego interesu w zakresie ich treści, w szczególności nie kształtują warunków umowy, zakresu ochrony ani wysokości składki. Państwa rola ogranicza się do działań zmierzających do doprowadzenia do zawarcia umowy pomiędzy klientem a zakładem ubezpieczeń.

Powyższe znajduje odzwierciedlenie w sposobie wykonywania działalności, który obejmuje w szczególności:

- aktywne pozyskiwanie klientów zainteresowanych zawarciem umów ubezpieczenia,

- organizowanie i koordynowanie procesu analizy potrzeb klienta oraz przygotowania ofert,

- zapewnienie zaplecza organizacyjnego i technicznego umożliwiającego przeprowadzenie procesu sprzedaży,

- koordynowanie czynności wykonywanych przez osoby fizyczne wpisane do rejestru KNF jako OFWCA, które formalnie dokonują czynności agencyjnych w imieniu agenta ubezpieczeniowego, monitorowanie procesu zawarcia umowy, w tym wystawienia polisy oraz opłacenia składki.

Wynagradzanie Państwa ma charakter wyłącznie prowizyjny i jest uzależnione od skutecznego zawarcia umowy ubezpieczenia oraz opłacenia składki przez klienta. W przypadku braku zawarcia umowy lub braku opłacenia składki Państwo nie otrzymują wynagrodzenia. Wskazują Państwo, że działalność jest ukierunkowana wyłącznie na doprowadzenie do zawarcia umowy pomiędzy stronami, bez posiadania interesu w zakresie jej treści, co przejawia się zarówno w zakresie podejmowanych czynności, jak i w modelu wynagradzania opartym na efekcie w postaci zawartej umowy. Wynagrodzenie ma charakter prowizyjny, uzależnione jest od skutecznego zawarcia umowy ubezpieczenia oraz opłacenia składki przez klienta i przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy agent ubezpieczeniowy otrzyma prowizję od towarzystwa ubezpieczeniowego. Państwo nie otrzymują wynagrodzenia stałego, ryczałtowego ani wynagrodzenia za samo zapewnienie zaplecza organizacyjnego lub infrastruktury. W przypadku braku zawarcia umowy ubezpieczenia lub braku opłacenia składki wynagrodzenie Państwu nie przysługuje. Państwo wykonują swoje usługi we własnym imieniu i na własny rachunek na rzecz agenta ubezpieczeniowego, na podstawie zawartej umowy współpracy. Jednocześnie czynności agencyjne sensu stricto, w rozumieniu przepisów o dystrybucji ubezpieczeń, wykonywane są przez osoby fizyczne współpracujące z Państwem, które - po wpisie do rejestru KNF jako OFWCA - działają formalnie w imieniu i na rzecz agenta ubezpieczeniowego. Państwo nie wykonują czynności agencyjnych w sensie prawnym (nie działają jako agent ani OFWCA), lecz świadczą na rzecz agenta usługi polegające na organizacji, koordynacji oraz wsparciu procesu sprzedaży produktów ubezpieczeniowych, wykorzystując własne zaplecze organizacyjne i współpracowników.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy opisane czynności wykonywane przez Wnioskodawcę, za pomocą osób fizycznych będącymi OFWCA Agenta, współpracujących z Wnioskodawcą, polegające na pozyskiwaniu klientów oraz uczestniczeniu w procesie doprowadzania do zawarcia umów ubezpieczenia pomiędzy klientami a towarzystwami ubezpieczeniowymi za pośrednictwem agenta ubezpieczeniowego, wynagradzane wyłącznie prowizyjnie i uzależnione od skutecznego zawarcia umowy, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze cytowany stan prawny należy wyjaśnić, że użyte w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy pojęcie „usługi ubezpieczeniowej” nie zostało zdefiniowane w dyrektywie 112, zatem należy w tym względzie odwołać się do orzeczeń TSUE.

Trybunał orzekł, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, iż ubezpieczyciel zobowiązuje się w przypadku gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (wyroki TS w sprawie Card Protection Plan C-349/96, EU:C:1999:93, pkt 17; Skandia C-240/99, EU:C:2001:140, pkt 37; Taksatororringen C-8/01, EU:C:2003:621, pkt 39). Trybunał wyraził stanowisko, że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczenia i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym. Biorąc pod uwagę opis sprawy stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie wykonuje czynności ubezpieczeniowych. Spółka nie występuje w roli ubezpieczyciela, który w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia będzie zobowiązany do świadczenia na rzecz ubezpieczonego klienta. W rozpatrywanym przypadku między Spółką a klientami nie istnieje żaden stosunek prawny ubezpieczenia. Wnioskodawca nie świadczy również usług reasekuracyjnych, polegających na wykonywaniu czynności związanych z przyjmowaniem ryzyka cedowanego przez zakład ubezpieczeń lub przez zakład reasekuracji oraz dalsze cedowanie przyjętego ryzyka.

Z kolei, w celu rozstrzygnięcia, co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku w sprawie C-124/07 pomiędzy J.C.M. Beheer B.V. a Staatssecretaris van Financien. W wyroku tym TSUE zwrócił uwagę, że przepisy wspólnotowe nie zawierają żadnych wskazówek odnoszących się do stosunku pomiędzy brokerem lub pośrednikiem ubezpieczeniowym a stronami umowy ubezpieczeniowej, do której się przyczynił. Stwierdzenie posiadania statusu brokera lub pośrednika ubezpieczeniowego zależy zatem od cech badanej działalności. Działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie zajmuje miejsca jakiejkolwiek ze stron umowy, dotyczącej produktu ubezpieczeniowego. Powinna to być usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia.

Ponadto w wyroku z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, TSUE stwierdził, że „pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem, że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową.

Z kolei w uzasadnieniu wyroku w sprawie CSC Financial Services Ltd. (wyrok TSUE z dnia 13 grudnia 2001 r., C-235/00), która to spółka świadczyła usługi typu call center na rzecz instytucji finansowych, Trybunał podjął się próby konstruowania definicji samego pośrednictwa. Pośrednikiem jest więc podmiot niebędący żadną ze stron umowy, ale świadczący usługę na rzecz strony w zamian za wynagrodzenie. W skład usługi wchodzić może zwłaszcza prowadzenie negocjacji. Celem pośrednictwa jest natomiast uczynienie wszystkiego co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę. Z kolei nie może być mowy o pośrednictwie wówczas, gdy jedna ze stron umowy zleca tylko podwykonawcy część czynności faktycznych.

W kwestii znaczenia słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 cześć B lit. d pkt 5 Dyrektywy TSUE w ww. wyroku wskazał, że odnosi się ono do działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy. Z drugiej strony, nie stanowi negocjacji sytuacja, w której jedna ze stron powierza podwykonawcy część formalności administracyjnych związanych z umową, takich jak udzielanie informacji drugiej stronie oraz przyjmowanie i przetwarzanie wniosków, zapisów na papiery wartościowe, będące przedmiotem umowy. W takim przypadku, podwykonawca zajmuje tę samą pozycję, jak strona sprzedająca produkt finansowy i nie jest zatem pośrednictwem”.

Powyższe tezy znalazły potwierdzenie w wyroku w sprawie C-40/15, gdzie Trybunał wskazał (w kontekście uznania danej działalności za usługi „świadczone przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT), że w pierwszej kolejności usługodawca powinien pozostawać w stosunku z ubezpieczycielem i ubezpieczonym. Stosunek ten może być wyłącznie pośredni, jeżeli usługodawca jest podwykonawcą brokera lub agenta. W drugiej kolejności jego działalność powinna obejmować istotne aspekty pośrednictwa ubezpieczeniowego, takie jak wyszukiwanie klientów ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem.

Jak wynika z powołanych przepisów krajowych, wskazanego przepisu Dyrektywy oraz orzecznictwa TSUE, zwolnieniu od podatku podlegają usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego, w tym wykonywane przez brokerów i agentów ubezpieczeniowych. W orzecznictwie TSUE dotyczącym tej tematyki wyraźnie jednak zostało podkreślone, że pośrednictwo ubezpieczeniowe, to czynności, których celem jest uczynienie wszystkiego co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę ubezpieczenia. Zgodnie z tym orzecznictwem, istotnymi aspektami pośrednictwa ubezpieczeniowego jest wyszukiwanie klientów ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem w celu zawarcia umowy.

W związku z tym, mając na uwadze treść powołanych przepisów prawnych oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że skoro Państwa czynności wykonywane w ramach umowy współpracy zmierzają do:

- pozyskania klientów zainteresowanych zawarciem umów ubezpieczenia;

- organizacji procesu analizy potrzeb klienta oraz przygotowania ofert ubezpieczeniowych;

- zapewnienia zaplecza organizacyjnego niezbędnego do realizacji procesu sprzedaży, w tym obsługę obiegu dokumentów, kontaktu z klientem oraz wsparcia w zakresie kompletowania wymaganej dokumentacji;

- uczestniczenia w przygotowaniu i realizacji ofert ubezpieczeniowych zgodnie z wytycznymi agenta ubezpieczeniowego oraz zakładów ubezpieczeń;

- koordynowania czynności prowadzących do zawarcia umowy ubezpieczenia, w tym monitoring procesu wystawienia polisy oraz opłacenia składki,

to w konsekwencji należy uznać, że czynności te stanowią usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego, gdyż polegają one na wyszukiwaniu klientów i kontaktowaniu ich z agentem ubezpieczeniowym w celu zawarcia umów ubezpieczenia, które korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia;

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.