Interpretacja indywidualna z dnia 29 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.129.2026.3.BJ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 marca 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia (PURDE) wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy wynagrodzenie, które jest/będzie wypłacane przez Spółkę na rzecz Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania mieści się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy zapłata wynagrodzenia powoduje powstanie obowiązku poboru podatku u źródła od wypłacanych należności.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 15 kwietnia 2026 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.129.2026.1.BJ oraz pismem z 29 kwietnia 2026 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.129.2026.2.BJ, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 21 kwietnia i 6 maja 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”), podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Spółka jest członkiem grupy (dalej: „Grupa”), w której pełni rolę Centrum (…). W ramach prowadzonej działalności, Spółka świadczy usługi z zakresu (…).

W celu świadczenia usług, Spółka w ramach swojej działalności wykorzystuje i będzie wykorzystywała oprogramowanie, aplikacje i systemy informatyczne niezbędne do prowadzenia bieżącej działalności, m.in.: oprogramowanie do zarządzania przedsiębiorstwem, które integruje różne procesy biznesowe (SAP/R3) oraz system do zarządzania danymi i analizy informacji w przedsiębiorstwie – (…) (dalej jako: „Oprogramowanie”).

Spółka nabywa i będzie nabywała Oprogramowanie od podmiotu powiązanego - (…) GmbH (dalej: „Dostawca”), w oparciu o zawartą umowę o świadczenie usług IT (dalej: „Umowa”).

Dostawca jest podmiotem zagranicznym, który posiada siedzibę i prowadzi działalność na terytorium Niemiec.

Na podstawie zawartej Umowy – w zależności od bieżących potrzeb - Spółka może nabywać od Dostawcy następujące świadczenia:

a. przekazanie i udostępnienie Oprogramowania, w tym – nadanie odpowiednich dostępów użytkownikom Oprogramowania (dalej jako: „Nabycie Oprogramowania”);

b. usługi wsparcia w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania, w szczególności: bieżąca konsultacja z użytkownikami Oprogramowania (hotline), koordynacja, monitorowanie i konserwacja Oprogramowania, zakładanie kont użytkowników Oprogramowania, wsparcie we wdrożeniach nowych procesów (np. aktualizacja wersji SAP lub projektów spoza podstawowego zakresu takich jak (…)), usługi udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny, usługi archiwizacji danych, usługi aktualizacji Oprogramowania (dalej łącznie jako: „Nabycie usług dotyczących Oprogramowania”).

Zgodnie z postanowieniami Umowy zawartej pomiędzy stronami, Spółka ma prawo do ograniczenia/rozszerzenia zakresu nabywanych świadczeń (w ramach wskazanego powyżej katalogu usług), w zależności od bieżących potrzeb. W ramach współpracy z Dostawcą, Spółka regularnie ponosi koszt związany z Nabyciem Oprogramowania (np. Microsoft czy SAP), z kolei zmienna część wynagrodzenia Dostawcy związana jest ze świadczeniem usług, których zakres ustalany jest na bieżąco (np. w związku z wprowadzanymi zmianami w Oprogramowaniu), w zależności od potrzeb Spółki. Wynagrodzenie Dostawcy jest obliczane na podstawie przyjętej w Umowie kalkulacji ceny świadczenia, w zależności od zakresu wykorzystywanych świadczeń.

Zgodnie z postanowieniami Umowy, w razie zgłoszenia zapotrzebowania po stronie Spółki, Dostawca może również przeprowadzać szkolenia dla użytkowników Oprogramowania w zakresie stosowanego w Spółce Oprogramowania oraz świadczyć usługi doradcze w zakresie rozbudowy istniejącego Oprogramowania. Niemniej, wynagrodzenie za takie świadczenia kalkulowane jest odrębnie, na podstawie ustalonych przez strony stawek godzinowych (tym samym – traktowane jest jako odrębne świadczenie Dostawcy na rzecz Spółki).

Wnioskodawca wskazuje, że niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy wyłącznie Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania i nie dotyczy dodatkowych usług doradczych świadczonych przez Dostawcę na rzecz Spółki (tj. przeprowadzanych szkoleń oraz konsultacji w zakresie rozbudowy istniejącego Oprogramowania).

W związku z przekazywanym i udostępnionym Oprogramowaniem, Spółka:

-nie ma i nie będzie miała prawa do dalszego udostępniania, odsprzedaży, cedowania, przenoszenia oraz dystrybucji Oprogramowania na rzecz podmiotów trzecich, z wyjątkiem przypadków wyraźnie dopuszczonych w umowie z Dostawcą (tj. udostępniania Oprogramowania innym podmiotom należącym do Grupy). W ramach prowadzonej działalności, Wnioskodawca nie udziela ani nie będzie udzielać swoim kontrahentom (podmiotom trzecim) sublicencji na Oprogramowanie;

- nie jest i nie będzie uprawniona do wprowadzania zmian lub modyfikacji w Oprogramowaniu, z wyjątkiem uprawnienia do wprowadzenia niezbędnych zmian umożliwiających dostosowanie Oprogramowania do działalności Spółki (np. określonych funkcjonalności w SAP) oraz zmian umożliwiających korzystanie z Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem;

- może powielać i przechowywać program jedynie w stopniu niezbędnym do jego użytkowania.

Na podstawie zawartej Umowy, Spółka nie nabywa autorskich praw majątkowych do Oprogramowania, ani praw do infrastruktury Dostawcy, na której udostępnione jest Oprogramowanie. Wyłącznym właścicielem Oprogramowania i związanej z nim własności intelektualnej pozostaje producent Oprogramowania. Wnioskodawca otrzymuje wyłącznie ograniczone prawo do korzystania z funkcjonalności Oprogramowania jako użytkownik końcowy. Spółka uprawniona jest do korzystania z egzemplarza Oprogramowania/funkcjonalności Oprogramowania wyłącznie w ograniczonym zakresie, wyłącznie do własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla wewnętrznych celów biznesowych (np. na potrzeby działalności prowadzonej przez inne podmioty należące do Grupy).

Inne usługi nabywane w ramach powyższej umowy:

Archiwizacja danych

Usługa polega na technicznym przechowywaniu kopii zapasowych danych generowanych w ramach korzystania z Oprogramowania.

Dostawca wykonuje ją we własnym zakresie, na własnej infrastrukturze.

Spółka nie ma dostępu do systemów archiwizacyjnych ani możliwości zarządzania procesem archiwizacji.

Spółka nie otrzymuje żadnych praw do infrastruktury ani oprogramowania archiwizacyjnego – jest to typowa usługa pomocnicza mająca zapewnić bezpieczeństwo danych.

Udostępnienie przestrzeni serwerowej

Polega wyłącznie na hostowaniu Oprogramowania na serwerach Dostawcy, aby Spółka mogła korzystać z funkcjonalności Oprogramowania online.

Nie polega na udzieleniu Spółce prawa do infrastruktury – jest to element techniczny świadczenia SaaS.

Spółka nie ma dostępu administracyjnego do serwerów, nie zarządza nimi, nie decyduje o lokalizacji danych ani parametrach infrastruktury.

Spółka może jedynie korzystać z funkcjonalności Oprogramowania dostępnego na serwerach Dostawcy. Jednocześnie, wynajmuje przestrzeń serwerową od Dostawcy, ale całą infrastrukturą zarządza Dostawca. Co istotne, w umowie i na fakturach wynagrodzenie za wynajem przestrzeni serwerowej nie jest wprost wskazane jako oddzielna pozycja i wynagrodzenie z tego tytułu jest już uwzględnione w opłacie licencyjnej za oprogramowanie. Jest to tzw. usługa pomocnicza w stosunku do świadczenia głównego.

Zgodnie z postanowieniami Umowy zawartej pomiędzy stronami, Spółka ma prawo do ograniczenia/rozszerzenia zakresu nabywanych świadczeń (w ramach wskazanego powyżej katalogu usług), w zależności od bieżących potrzeb.

Usługa główna:

Umożliwienie korzystania z Oprogramowania (dostęp/korzystanie z funkcjonalności).

Usługi pomocnicze:

-archiwizacja danych,

-hosting/udostępnienie środowiska, hotline,

-monitorowanie systemu, aktualizacje, utrzymanie infrastruktury technicznej.

Z uwagi na ramowy charakter umowy usługi pomocnicze mają charakter ogólny i obejmują zarówno dodatkowe usługi ad-hoc uzgadniane między stronami, jak również komponent stały (dostęp do systemu, ale również archiwizacja danych czy udostępniania przestrzeni serwerowej). Co istotne, usługi archiwizacji danych czy udostępniania przestrzeni serwerowej są przede wszystkim:

a. konieczne, aby Oprogramowanie działało,

b. Spółka nie może ich nabyć osobno z uwagi na dedykowany podmiot w Grupie odpowiedzialny za świadczenie pełnego wsparcia IT dla wszystkich podmiotów z Grupy,

c. ich wartość i znaczenie gospodarcze jest podporządkowane możliwości korzystania z Oprogramowania (czyli bazowej opłacie za licencję per użytkownik),

d. Dodatkowo, Usługi nie mają samodzielnego sensu dla Spółki – są tylko instrumentem zapewniającym dostępność usługi głównej.

Umowa nie obejmuje udzielenia licencji na Oprogramowanie w rozumieniu prawa autorskiego.

Spółka otrzymuje wyłącznie ograniczone prawo użytkownika końcowego (end‑user) do korzystania z funkcjonalności Oprogramowania – bez praw do kopiowania, modyfikowania, udostępniania ani dystrybuowania.

Spółka otrzymuje faktury dokumentujące jedną usługę kompleksową – dostęp do Oprogramowania wraz z usługami utrzymania i wsparcia. Faktury zawierają szczegółowe wyliczenie kwoty należnej z tytułu dostępu do Oprogramowania – w oparciu o liczbę użytkowników, natomiast wszelkie usługi dodatkowe opisane są jedną bądź kilkoma pozycjami jako usługi dodatkowe bez szczegółowego rozbicia. Przykładowo, na fakturze nie jest wyodrębniona informacja jaka kwota łącznej sumy z faktury dotyczy np. archiwizacji czy hostingu.

Faktury otrzymywane od kontrahenta zawierają wyszczególnienie licencji per użytkownik oraz ewentualne dodatkowe pozycje za inne koszty związane z powyższymi licencjami czy inne dodatkowe prace, jednak bez szczegółowego sposobu kalkulacji wynagrodzenia. Wynagrodzenie za inne elementy niż licencje są podawane tylko z ogólnym opisem, bez szczegółowej specyfikacji. Na bazie szczegółowych kalkulacji Spółka prawdopodobnie byłaby w stanie ustalić tylko częściowo pojedyncze elementy składowe wynagrodzenia, w szczególności ze względu na fakt, że np. usługi archiwizacji danych fakturowane są w przeliczeniu na liczbę użytkowników. W przypadku wielu pozostałych usług dodatkowych, które mogą być świadczone na podstawie przedmiotowej Umowy wynagrodzenie może być wskazane jedynie jako łączna kwota dodatkowa z tytułu takiego wsparcia.

Na podstawie zawartej Umowy – w zależności od bieżących potrzeb - Spółka może nabywać od Dostawcy następujące świadczenia:

a. przekazanie i udostępnienie Oprogramowania, w tym – nadanie odpowiednich dostępów użytkownikom Oprogramowania (dalej jako: „Nabycie Oprogramowania”);

b. usługi wsparcia w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania, w szczególności: bieżąca konsultacja z użytkownikami Oprogramowania (hotline), koordynacja, monitorowanie i konserwacja Oprogramowania, zakładanie kont użytkowników Oprogramowania, wsparcie we wdrożeniach nowych procesów (np. aktualizacja wersji SAP lub projektów spoza podstawowego zakresu takich jak (…)), usługi udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny, usługi archiwizacji danych, usługi aktualizacji Oprogramowania (dalej łącznie jako: „Nabycie usług dotyczących Oprogramowania”).

Zgodnie z wiedzą Spółki, Dostawca nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu podatkowego w rozumieniu przepisów ustawy o CIT ani umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Tym samym, wypłacane wynagrodzenie z tytułu nabycia Oprogramowania i usług z nim związanych nie jest związane z działalnością podmiotu zagranicznego prowadzoną poprzez zakład w Polsce. Niemniej jednak, Wnioskodawca nie może jednoznacznie wykluczyć, że w przyszłości Dostawca nie rozpocznie prowadzenia działalności w Polsce poprzez taki zakład. Jednocześnie Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w przyszłości nie wyklucza zawierania analogicznych transakcji do opisanych w niniejszym stanie faktycznym również z innymi podmiotami nieposiadającymi siedziby oraz miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym, z uwagi na charakter przedstawionej transakcji, Wnioskodawca powziął wątpliwość w zakresie konieczności opodatkowania wynagrodzenia wypłacanego przez Spółkę na rzecz Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania na gruncie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Spółka wskazuje, że Dostawcą, którego dotyczy wniosek jest podmiot powiązany – (…).

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 21 kwietnia 2026 r. wskazali Państwo, że:

na podstawie zawartej umowy o świadczenie usług IT – w zależności od bieżących potrzeb operacyjnych – Spółka nabywa od Dostawcy usługi wsparcia w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania, obejmujące m.in. usługi udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny). Świadczenia te stanowią element jednego, kompleksowego modelu udostępniania Oprogramowania w formie zdalnej, opartego na rozwiązaniu typu Software as a Service (SaaS). Udostępnienie przestrzeni serwerowej, o którym mowa we wniosku, polega wyłącznie na hostowaniu Oprogramowania na infrastrukturze należącej do Dostawcy. Celem tego hostingu jest umożliwienie Spółce:

-dostępu do Oprogramowania,

-korzystania z jego funkcjonalności,

-realizacji procesów biznesowych przy wykorzystaniu Oprogramowania.

Z perspektywy Spółki udostępnienie przestrzeni serwerowej nie ma charakteru autonomicznego świadczenia, lecz stanowi technicznie konieczny element realizacji modelu SaaS, bez którego korzystanie z Oprogramowania w sposób zgodny z jego przeznaczeniem nie byłoby możliwe.

Spółka podkreśla, że udostępnienie przestrzeni serwerowej nie polega na udzieleniu prawa do infrastruktury IT, nie skutkuje oddaniem Spółce infrastruktury serwerowej do korzystania w sposób samodzielny, jak również nie prowadzi do przeniesienia jakichkolwiek uprawnień właścicielskich, quasi-właścicielskich ani rzeczowych względem infrastruktury technicznej. W szczególności, Spółka:

-nie posiada dostępu administracyjnego do serwerów,

-nie zarządza serwerami ani środowiskiem IT,

-Spółka nie decyduje o lokalizacji danych,

-Spółka nie określa parametrów technicznych infrastruktury,

-Spółka nie posiada swobody alokowania ani rezerwowania przestrzeni serwerowej według własnego uznania.

Choć w ujęciu technicznym dane przetwarzane w ramach Oprogramowania są przechowywane na serwerach Dostawcy, Spółka nie dysponuje wydzieloną przestrzenią serwerową, którą mogłaby traktować jako odrębny, niezależny zasób.

Spółka:

-nie ma możliwości dowolnego wykorzystania przestrzeni serwerowej,

-nie może wykorzystywać tej przestrzeni do innych celów niż korzystanie z funkcjonalności Oprogramowania,

-nie ma wpływu na sposób technicznego przetwarzania danych w warstwie infrastrukturalnej.

W konsekwencji, korzystanie z przestrzeni serwerowej przez Spółkę ogranicza się wyłącznie do roli użytkownika Oprogramowania, a nie użytkownika infrastruktury IT.

Dodatkowo, Spółka zwraca uwagę, że:

-w Umowie oraz na fakturach wynagrodzenie za udostępnienie przestrzeni serwerowej nie jest wyodrębnione jako osobna pozycja,

-koszt ten jest uwzględniony w opłacie licencyjnej za Oprogramowanie,

-brak jest podstaw do traktowania udostępnienia przestrzeni serwerowej jako niezależnego świadczenia.

Z ekonomicznego punktu widzenia, świadczeniem zasadniczym pozostaje udostępnienie Oprogramowania, natomiast udostępnienie przestrzeni serwerowej pełni rolę świadczenia pomocniczego, które nie ma samodzielnej wartości użytkowej dla Spółki oraz nie stanowi celu samego w sobie.

Nabywane świadczenia nie wykazują cech właściwych dla usług polegających na oddaniu do korzystania infrastruktury technicznej, w szczególności:

-brak wyłącznego dostępu do infrastruktury,

-brak możliwości samodzielnego zarządzania zasobami,

-brak ryzyka infrastrukturalnego po stronie Spółki,

-brak odpowiedzialności za utrzymanie, bezpieczeństwo i dostępność systemów.

Powyższe potwierdza, że przedmiotem nabycia nie jest infrastruktura ani przestrzeń serwerowa jako taka, lecz dostęp do Oprogramowania funkcjonującego w środowisku Dostawcy.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, Spółka wskazuje, że sposób korzystania z infrastruktury Dostawcy w ramach nabywanego Oprogramowania nie odpowiada cechom usługi udostępnienia i utrzymania powierzchni dyskowej ani prawa do wykorzystywania przestrzeni dyskowej jako samodzielnego zasobu.

W szczególności:

-Spółka nie nabywa oraz nie będzie nabywać usługi udostępniania i utrzymania powierzchni dyskowej jako odrębnego świadczenia;

-Spółka nie nabywa oraz nie będzie nabywać prawa do wykorzystywania przestrzeni dyskowej (serwera lub infrastruktury Dostawcy) w celu przechowywania danych jako niezależnego celu gospodarczego;

-Korzystanie z przestrzeni serwerowej ma charakter wtórny, techniczny i pomocniczy. Jest nierozerwalnie związane z korzystaniem z funkcjonalności Oprogramowania w modelu SaaS oraz nie występuje samodzielnie, poza kontekstem dostępu do Oprogramowania.

Jednocześnie Spółka potwierdza, że:

-nie posiada oraz nie będzie posiadać wydzielonej przestrzeni dyskowej przeznaczonej do bezpośredniego używania,

-nie przysługuje jej oraz nie będzie przysługiwać swoboda w wykorzystaniu przestrzeni dyskowej,

-Spółka nie ma możliwości decydowania o sposobie alokacji, konfiguracji ani wykorzystania zasobów serwerowych,

-wszelkie czynności związane z utrzymaniem, zarządzaniem, konfiguracją oraz bezpieczeństwem infrastruktury IT pozostają wyłącznie po stronie Dostawcy, a Spółka występuje jedynie w roli użytkownika końcowego Oprogramowania.

Pytanie

Czy wynagrodzenie, które jest/będzie wypłacane przez Spółkę na rzecz Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania mieści się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy zapłata wynagrodzenia powoduje powstanie obowiązku poboru podatku u źródła od wypłacanych należności?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, wynagrodzenie, które jest/będzie wypłacane przez Spółkę na rzecz Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania nie mieści się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Tym samym, zapłata wynagrodzenia nie powoduje powstania obowiązku poboru podatku u źródła od wypłacanych należności.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższego przepisu wynika zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, zgodnie z którą dane państwo ma prawo opodatkować podmiot niebędący jego rezydentem jeżeli na jego terytorium znajduje się źródło uzyskiwania przychodów przez ww. podmiot zagraniczny.

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

- ustala się w wysokości 20% przychodów;

3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,

4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera

- ustala się w wysokości 10% tych przychodów.

Na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT ww. regulacje stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Mając na uwadze wskazane regulacje, w przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy wynagrodzenie z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania mieści się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie Nabycia Oprogramowania

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie z tytułu Nabycia Oprogramowania w oczywisty sposób nie stanowi przychodów: z odsetek, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) – wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Wynagrodzenie z tytułu Nabycia Oprogramowania w oczywisty sposób nie stanowi również żadnego z przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o CIT. W ocenie Wnioskodawcy, rozważenia wymaga natomiast, czy wynagrodzenie z tytułu Nabycia Oprogramowania stanowi przychód z praw autorskich lub praw pokrewnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że Ustawa o CIT ani żadne inne ustawy podatkowe nie zawierają definicji praw autorskich. Z uwagi na powyższe, pojęcie to należy definiować zgodnie z treścią ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 z późn. zm., dalej jako: „Ustawa o prawie autorskim”).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 Ustawy o prawie autorskim, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Natomiast stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 1 ww. Ustawy, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory: wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

Zgodnie z art. 74 ust. 4 Ustawy o prawie autorskim, autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:

1. trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

2. tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;

3. rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

Jednocześnie, w art. 75 ust. 2 Ustawy o prawie autorskim wprost wskazano, że nie wymaga zgody uprawnionego:

1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z programem komputerowym;

2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;

3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:

a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,

b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,

c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 52 Ustawy o prawie autorskim:

1) Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.

2) Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie powoduje przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.

3) Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału może jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za korzystanie.

Zdaniem Wnioskodawcy, sam fakt objęcia programów komputerowych ochroną w ramach Ustawy o prawie autorskim, nie przesądza automatycznie, że w każdym przypadku, wynagrodzenie za prawo do korzystania z oprogramowania, powinno być uznane za przychód z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. W ocenie Wnioskodawcy, dla uznania danego przychodu za przychód z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, istotne jest bowiem stwierdzenie, czy dana transakcja powoduje przeniesienie autorskich praw majątkowych na użytkownika oprogramowania.

Jak wynika z art. 52 ust. 1 Ustawy o prawie autorskim, samo przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do tego utworu. Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku gdy Spółka nabywa jedynie prawo do korzystania z egzemplarza Oprogramowania (bez udzielenia przez producenta Oprogramowania prawa do rozporządzania Oprogramowaniem), wynagrodzenie za korzystanie z egzemplarza Oprogramowania przez Spółkę nie powinno być uznane za przychód z praw autorskich, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, zauważyć należy, że w ramach zawartej przez Spółkę Umowy nie następuje przeniesienie praw czy też udzielenie prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych w zakresie określonym w art. 50 oraz art. 74 ust. 4 Ustawy o prawie autorskim. W szczególności, na podstawie zawartej Umowy, Wnioskodawca nie jest uprawiony do trwałego lub czasowego zwielokrotnienia Oprogramowania, w całości lub w części, tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian, rozpowszechniania, udostępniania, odsprzedaży, cedowania, przenoszenia i dystrybucji Oprogramowania. Zawarta Umowa dotyczy jedynie udostępnienia prawa do korzystania przez Spółkę z określonych egzemplarzy Oprogramowania dla własnych potrzeb Spółki oraz innych podmiotów z Grupy w zakresie praw przysługujących użytkownikowi końcowemu.

Jednocześnie, jak wskazano w stanie faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca nie udziela ani nie będzie udzielać swoim klientom sublicencji na Oprogramowanie. Poprzez Nabycie Oprogramowania, Wnioskodawca nabywa (będzie nabywał) jedynie wąski zakres uprawnień, który łącznie ogranicza się do umożliwienia użytkowania nabytego egzemplarza Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem, na własny użytek i potrzeby korzystającego (tu: Spółki), w granicach Umowy pomiędzy Spółką i Dostawcą. Innymi słowy, na podstawie zawartej Umowy, Wnioskodawca nabywa/będzie nabywał prawo do korzystania z egzemplarzy Oprogramowania jedynie dla własnych potrzeb (jako użytkownik końcowy), bez możliwości udostępniania Oprogramowania podmiotom trzecim (z wyraźnie wskazanym w umowie wyjątkiem, jakim są inne podmioty należące do Grupy).

W rezultacie, poprzez Nabycie Oprogramowania, Spółka nabywa prawa, które mają charakter licencji użytkownika końcowego (tzw. end user), które są ograniczone do instalacji, uruchamiania, przechowywania i korzystania z Oprogramowania oraz jego konfiguracji w ramach infrastruktury techniczno-systemowej na określonej liczbie urządzeń. W szczególności, Spółka nie nabywa praw do rozpowszechniania, w tym użyczania lub najmu oprogramowania ani jego kopii, ani praw do wprowadzania jakichkolwiek zmian w kodzie programu.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, nabywane przez Spółkę prawo do Oprogramowania nie mieści się w zakresie praw autorskich wymienionych w art. 74 ust. 4 Ustawy o prawie autorskim. W wyniku Nabycia Oprogramowania nie dochodzi bowiem do przeniesienia autorskich praw majątkowych, ani do uprawnienia do korzystania z tego Oprogramowania na którymkolwiek z pól eksploatacji określonych w Ustawie o prawie autorskim. Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przychody Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania stanowią w istocie wynagrodzenia za licencję użytkownika końcowego i jako takie nie stanowią przychodu z praw autorskich, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wnioskodawca pragnie również zauważyć, że stanowisko, zgodnie z którym przychody z tytułu sprzedaży licencji użytkownika końcowego nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła, było również wielokrotnie potwierdzane przez organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego, np. w:

-interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 września 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.398.2025.1.KW,

-interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 kwietnia 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.97.2025.2.AW,

-interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 kwietnia 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.105.2025.1.AND,

-interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 kwietnia 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.88.2025.1.AJ,

-interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 listopada 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.409.2024.3.BJ.

Stanowisko to zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2024 r. (sygn. akt II FSK 561/21), zgodnie z którym „przedmiotem licencji użytkownika końcowego nie są prawa autorskie. Jest to umowa uprawniająca do używania egzemplarza utworu. (…) Użytkownik końcowy nie korzysta z praw do utworu, a zatem nie przysługują mu uprawnienia przynależne właścicielowi praw autorskich (…).”

Wnioskodawca podkreśla również, że okoliczność wskazana w stanie faktycznym i opisie zdarzenia przyszłego, tj. możliwość wykorzystania przez Spółkę Oprogramowania również dla wewnętrznych celów biznesowych (np. na potrzeby działalności prowadzonej przez inne podmioty należące do Grupy), nie zaprzecza temu, że udostępniane Spółce Oprogramowanie ma charakter licencji użytkownika końcowego. Stanowisko takie potwierdzono np. w:

-interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 września 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.367.2025.2.MW,

-interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 marca 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.616.2023.2.BJ.

Z uwagi na powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie, które jest/będzie wypłacane przez Spółkę na rzecz Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania nie mieści się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie Nabycia usług dotyczących Oprogramowania Wnioskodawca pragnie podkreślić, że usługi dotyczące Oprogramowania, które nabywa Spółka, a które przedstawione zostały w stanie faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego, nie zostały wprost wskazane jako podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła.

Co istotne, przedmiotowe usługi dotyczące nabycia Oprogramowania stanowią głównie usługi wsparcia technicznego i/lub usługi niezbędne do prawidłowego uruchomienia i utrzymania nabywanego Oprogramowania, którego nabycie – jak wskazano powyżej - nie mieści się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Zdaniem Wnioskodawcy, poszczególne świadczenia nabywane w ramach usług wsparcia powinny być rozpatrywane jako element kompleksowej usługi w zakresie nabycia i obsługi Oprogramowania - usługi te nie powinny zatem być wydzielane w sztuczny sposób jako odrębne świadczenia.

Wnioskodawca pragnie również podkreślić, że – z uwagi na charakter nabywanych usług wsparcia technicznego - nie nabywałby wskazanych świadczeń od Dostawcy, gdyby głównym celem Spółki nie było nabycie Oprogramowania od Dostawcy.

Z uwagi na powyższe, usługi dotyczące Oprogramowania nabywane przez Wnioskodawcę mają charakter kompleksowy (tj. nie należy traktować przedmiotowych usług jako odrębne świadczenia nabywane od Dostawcy). Wnioskodawca pragnie podkreślić, że pomimo wyszczególnienia świadczonych przez Dostawcę usług w Umowie, Spółka dokonuje jednej płatności z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania, bez rozróżnienia poszczególnych świadczeń, jako, że są one jedynie elementem wykonania całości nabywanego świadczenia.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, wszystkie czynności podejmowane w ramach usług wsparcia technicznego i/lub usługi niezbędne do prawidłowego uruchomienia i utrzymania nabywanego Oprogramowania powinny być traktowane jako elementy usługi kompleksowej, tj. jako jedno świadczenie, polegające na uruchomieniu i utrzymaniu Oprogramowania, którego nabycie – jak wskazano powyżej - nie mieści się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Niezależnie od powyższego, w przypadku gdyby nabywane świadczenie polegające na Nabyciu Oprogramowania oraz Nabyciu usług dotyczących Oprogramowania nie zostało uznane za usługę kompleksową, Wnioskodawca pragnie przedstawić również dodatkowo argumentację w zakresie braku konieczności opodatkowania wynagrodzenia Dostawcy z tytułu Nabycia usług dotyczących Oprogramowania, z uwagi na fakt, że nie stanowi ono przychodów z tytułu świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT.

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie z tytułu Nabycia usług dotyczących Oprogramowania w oczywisty sposób nie stanowi żadnego z przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1, 2, 3 oraz 4 ustawy o CIT. Wynagrodzenie z tytułu Nabycia usług dotyczących Oprogramowania nie stanowi również przychodów z tytułu świadczeń: księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie z tytułu Nabycia usług dotyczących Oprogramowania nie powinno zostać uznane również za przychody z tytułu świadczeń: doradczych, usług zarządzania i kontroli, usług przetwarzania danych lub usług o podobnym charakterze, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Należy wskazać, że wprawdzie katalog usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT jest katalogiem otwartym, jednak w ramach tego katalogu za „świadczenia o podobnym charakterze” należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym do wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla stron. O tym, czy dane świadczenie można zakwalifikować do usług opodatkowanych podatkiem zryczałtowanym decydujące znaczenie ma przy tym treść uregulowania samej umowy oraz zakres faktycznie wykonanych czynności, a nie tylko jej nazwa (np. Dyrektor KIS w indywidualnej interpretacji z 9 maja 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.175.2019.1.MS).

Wskazuje się również, że w aktualnym brzmieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT, świadczenia w nim wymienione można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w ww. przepisie, ale posiadające również elementy charakterystyczne dla innych świadczeń. Dla uznania, że świadczenie nie wymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych (tak np. wyrok NSA z 5 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2369/15).

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, usługi dotyczące Oprogramowania, które nabywa Spółka, stanowią przede wszystkim usługi wsparcia technicznego w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania i obejmują: bieżącą konsultację Dostawcy z użytkownikami Oprogramowania (hotline), koordynację, monitorowanie i konserwację Oprogramowania, archiwizację danych oraz aktualizację Oprogramowania. Z powyższego wynika, że usługi świadczone na rzecz Wnioskodawcy polegają na zapewnieniu Spółce możliwości bezproblemowego i bezpiecznego korzystania z Oprogramowania, niezbędnego w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności. Zakres nabywanych przez Spółkę świadczeń różni się zatem znacznie od przedmiotu usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT, a równocześnie – zdaniem Wnioskodawcy - nie stanowi „świadczeń o podobnym charakterze” do tych usług.

W szczególności, w ocenie Wnioskodawcy, nabywane usługi dotyczące Oprogramowania, świadczone w ramach opisywanej transakcji, nie posiadają elementów charakterystycznych dla czynności „przetwarzania danych”. Powołując się na definicję słownikową (Słownik Języka Polskiego PWN, www.sjp.pwn.pl) należy wskazać, że pojęcie „przetwarzać” oznacza: „przekształcić coś twórczo”, „zmienić coś, nadając inny kształt, wygląd”, „opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując technikę komputerową”. Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i postaci danych wyjściowych.

Wnioskodawca wskazuje, że usługi dotyczące Oprogramowania świadczone przez Dostawcę nie posiadają takich cech, bowiem ich przedmiotem jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Oprogramowania dostarczanego Wnioskodawcy, a nie przetwarzanie/przekształcanie danych. Wnioskodawca wskazuje również, że nabywane usługi dotyczące Oprogramowania nie stanowią także świadczeń podobnych do usług doradczych. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) pojęcie „doradztwo” oznacza „udzielanie fachowych porad”, z kolei zwrot „doradzać” oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”.

W ocenie Wnioskodawcy, usługi dotyczące Oprogramowania nie powinny być utożsamiane z usługami doradczymi bądź usługami o podobnym charakterze, ponieważ celem świadczonych usług nie jest udzielanie porad, a zapewnienie działania Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem (tj. wykonanie technicznych czynności mających na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Oprogramowania). Zatem, celem usług świadczonych przez Dostawcę Oprogramowania nie jest wyrażanie opinii w danej sprawie ani udzielenie porady, a jedynie zapewnienie wdrożenia nabywanego Oprogramowania, jego utrzymanie i rozwój.

Wnioskodawca pragnie również podkreślić, że Umowa zawarta przez strony transakcji przewiduje odrębnie możliwość nabycia przez Spółkę usług doradztwa w zakresie nabywanego Oprogramowania, natomiast usługi te nie są przedmiotem niniejszego wniosku.

Wnioskodawca wskazuje również, że nabywane usługi dotyczące Oprogramowania nie stanowią także świadczeń podobnych do usług zarządzania i kontroli. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pojęcie „zarządzać” oznacza „wydać polecenie”, „sprawować nad czymś zarząd”. W tym kontekście, za zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub działalności gospodarczej. Z kolei, zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „kierować” oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”. Natomiast przez pojęcie „kontroli” rozumieć należy: porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami; oraz nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś, wpływ na rozwój wydarzeń.

W ocenie Wnioskodawcy, usługi dotyczące nabycia Oprogramowania obejmują czynności o charakterze wykonawczym, a ich zasadniczym celem jest zapewnienie prawidłowego wdrożenia i działania Oprogramowania w Spółce. Świadczenia te mają charakter techniczny, związany z obsługą Oprogramowania i mający na celu utrzymanie Oprogramowania i jego prawidłowe działanie. Z tego powodu – zdaniem Wnioskodawcy - nie można uznać, że usługi dotyczące nabycia Oprogramowania są usługami zarządzania i kontroli bądź świadczeniami o podobnym charakterze, bowiem ich cel oraz charakter są odmienne. Celem świadczonych przez Dostawcę usług nie jest zarządzanie ani wydawanie poleceń, a jedynie bieżąca obsługa i utrzymanie Oprogramowania.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie Dostawcy z tytułu Nabycia usług dotyczących Oprogramowania, tj. usług wsparcia technicznego i/lub usług niezbędnych do prawidłowego uruchomienia i utrzymania nabywanego Oprogramowania, nie stanowi przychodów z tytułu świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT.

Wnioskodawca podkreśla, że powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w wydawanych interpretacjach indywidualnych w zakresie braku konieczności opodatkowania podatkiem u źródła usług wsparcia technicznego, przykładowo w:

-interpretacji indywidualnej z 13 stycznia 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.602.2024.2.MW,

-interpretacji indywidualnej z 16 lutego 2023 r., Znak: 0114-KDIP3-2.4011.1157.2022.4.JK2,

-interpretacji indywidualnej z 21 lutego 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.606.2021.1.BJ.

Podsumowując, mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wynagrodzenie, które jest/będzie wypłacane przez Spółkę na rzecz Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania nie mieści się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Tym samym, zapłata wynagrodzenia nie powoduje powstania obowiązku poboru podatku u źródła od wypłacanych należności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W świetle art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.

W myśl art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.

W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT:

Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

- ustala się w wysokości 20% przychodów.

W myśl natomiast art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.

Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W odniesieniu do treści art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT zauważyć należy, że katalog usług w nim wskazanych jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie „oraz świadczeń o podobnym charakterze”. W ramach tego katalogu za świadczenia o podobnym charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do wymienionych w ustawie o CIT. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, winno ono spełnić takie same przesłanki, albo winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane. Niemniej jednak sama nazwa umowy o świadczenie usługi nie może być wyłącznym czynnikiem, który kwalifikuje daną usługę jako należącą do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.

Należy pamiętać, że podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania dokonywanych czynności. Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności. W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności.

W przedmiotowej sprawie istotne będzie odkodowanie znaczenia pojęć: „usług doradczych”, „usług zarządzania i kontroli” oraz „usług przetwarzania danych”. Przepisy ustawy o CIT nie definiują ww. pojęć. Wobec braku w ustawie definicji należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej tych pojęć.

„Doradztwo” zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN oznacza udzielanie fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o CIT termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.

Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 168/13). Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten co udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.

Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze. Według przedstawicieli nauki doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną osobę/instytucję na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:

-przejęcie zadań,

-pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,

-pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,

-pomoc w rozwiązywaniu problemów,

-pomoc w podejmowaniu decyzji,

-przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,

-przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych problemów,

-przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,

-identyfikacja i rozwiązywanie problemów,

-przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich wdrożeniu,

-dawanie wskazówek dotyczących postępowania.

Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu problemów, usprawnieniu działania itp.

Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować czymś” (E. Sobol, Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „kierować” oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.

Z kolei kontrola, to:

1) porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,

2) nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś, wpływ na rozwój wydarzeń.

Istotą usług przetwarzania danych jest pozyskanie przez zlecającego określonych informacji mających zastosowanie w procesie zarządzania przedsiębiorstwem. Przetwarzanie danych stanowi przekształcanie treści i postaci danych wejściowych metodą wykonywania systematycznych operacji w celu uzyskania wyników w postaci z góry określonej. Przez przetwarzanie danych zwyczajowo rozumie się bieżącą działalność informatyczną związaną z poddawaniem danych procesom przekształcenia w celu np. zasilania bazy danych, tworzenia raportów, tabel, formularzy np. umów itp. (por.: Greg Wilson „Przetwarzanie danych dla programistów”, Wydawnictwo Helion 2006 r.). Przetwarzanie danych dotyczy zarówno operacji w systemach informatycznych jak i papierowych kartotekach.

Zauważyć należy, że o tym, czy dane świadczenie ma charakter usług doradczych, usług zarządzania i kontroli czy usług przetwarzania danych nie decyduje sposób, w jaki strony nazwały to świadczenie w umowie, lecz jego rzeczywisty charakter. Innymi słowy, nie nazwa, lecz treść świadczenia decyduje o tym jaki ma ono charakter, gdyż ocena prawnego charakteru danego świadczenia powinna nastąpić na podstawie obiektywnej analizy całokształtu okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji.

Jak wynika z opisu sprawy nabywacie Państwo od Dostawcy następujące świadczenia:

a. przekazanie i udostępnienie Oprogramowania, w tym – nadanie odpowiednich dostępów użytkownikom Oprogramowania („Nabycie Oprogramowania”);

Zgodnie z postanowieniami Umowy zawartej pomiędzy stronami, Spółka ma prawo do ograniczenia/rozszerzenia zakresu nabywanych świadczeń (w ramach wskazanego powyżej katalogu usług), w zależności od bieżących potrzeb. W ramach współpracy z Dostawcą, Spółka regularnie ponosi koszt związany z Nabyciem Oprogramowania (np. Microsoft czy SAP), z kolei zmienna część wynagrodzenia Dostawcy związana jest ze świadczeniem usług, których zakres ustalany jest na bieżąco (np. w związku z wprowadzanymi zmianami w Oprogramowaniu), w zależności od potrzeb Spółki.

b. usługi wsparcia w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania, w szczególności: bieżąca konsultacja z użytkownikami Oprogramowania (hotline), koordynacja, monitorowanie i konserwacja Oprogramowania, zakładanie kont użytkowników Oprogramowania, wsparcie we wdrożeniach nowych procesów (np. aktualizacja wersji SAP lub projektów spoza podstawowego zakresu takich jak API czy KSEF), usługi udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny, usługi archiwizacji danych, usługi aktualizacji Oprogramowania) („Nabycie usług dotyczących Oprogramowania”).

W związku z przekazywanym i udostępnionym Oprogramowaniem, Spółka:

-nie ma i nie będzie miała prawa do dalszego udostępniania, odsprzedaży, cedowania, przenoszenia oraz dystrybucji Oprogramowania na rzecz podmiotów trzecich, z wyjątkiem przypadków wyraźnie dopuszczonych w umowie z Dostawcą (tj. udostępniania Oprogramowania innym podmiotom należącym do Grupy). W ramach prowadzonej działalności, Wnioskodawca nie udziela ani nie będzie udzielać swoim kontrahentom (podmiotom trzecim) sublicencji na Oprogramowanie;

-nie jest i nie będzie uprawniona do wprowadzania zmian lub modyfikacji w Oprogramowaniu, z wyjątkiem uprawnienia do wprowadzenia niezbędnych zmian umożliwiających dostosowanie Oprogramowania do działalności Spółki (np. określonych funkcjonalności w SAP) oraz zmian umożliwiających korzystanie z Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem;

-może powielać i przechowywać program jedynie w stopniu niezbędnym do jego użytkowania.

Na podstawie zawartej Umowy, nie nabywacie Państwo autorskich praw majątkowych do Oprogramowania, ani praw do infrastruktury Dostawcy, na której udostępnione jest Oprogramowanie. Wyłącznym właścicielem Oprogramowania i związanej z nim własności intelektualnej pozostaje producent Oprogramowania. Otrzymujecie Państwo wyłącznie ograniczone prawo do korzystania z funkcjonalności Oprogramowania jako użytkownik końcowy. Uprawnieni jesteście Państwo do korzystania z egzemplarza Oprogramowania/funkcjonalności Oprogramowania wyłącznie w ograniczonym zakresie, wyłącznie do własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla wewnętrznych celów biznesowych (np. na potrzeby działalności prowadzonej przez inne podmioty należące do Grupy).

Na podstawie zawartej umowy o świadczenie usług IT – w zależności od bieżących potrzeb operacyjnych – nabywacie Państwo od Dostawcy usługi wsparcia w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania, obejmujące m.in. usługi udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny). Świadczenia te stanowią element jednego, kompleksowego modelu udostępniania Oprogramowania w formie zdalnej, opartego na rozwiązaniu typu Software as a Service (SaaS). Udostępnienie przestrzeni serwerowej, polega wyłącznie na hostowaniu Oprogramowania na infrastrukturze należącej do Dostawcy. Celem tego hostingu jest umożliwienie Państwu:

-dostępu do Oprogramowania,

-korzystania z jego funkcjonalności,

-realizacji procesów biznesowych przy wykorzystaniu Oprogramowania.

Udostępnienie przestrzeni serwerowej nie ma charakteru autonomicznego świadczenia, lecz stanowi technicznie konieczny element realizacji modelu SaaS, bez którego korzystanie z Oprogramowania w sposób zgodny z jego przeznaczeniem nie byłoby możliwe.

Udostępnienie przestrzeni serwerowej nie polega na udzieleniu prawa do infrastruktury IT, nie skutkuje oddaniem Państwu infrastruktury serwerowej do korzystania w sposób samodzielny, jak również nie prowadzi do przeniesienia jakichkolwiek uprawnień właścicielskich, quasi-właścicielskich ani rzeczowych względem infrastruktury technicznej. W szczególności, Spółka:

-nie posiada dostępu administracyjnego do serwerów,

-nie zarządza serwerami ani środowiskiem IT,

-Spółka nie decyduje o lokalizacji danych,

-Spółka nie określa parametrów technicznych infrastruktury,

-Spółka nie posiada swobody alokowania ani rezerwowania przestrzeni serwerowej według własnego uznania.

Choć w ujęciu technicznym dane przetwarzane w ramach Oprogramowania są przechowywane na serwerach Dostawcy, Spółka nie dysponuje wydzieloną przestrzenią serwerową, którą mogłaby traktować jako odrębny, niezależny zasób.

Spółka:

-nie ma możliwości dowolnego wykorzystania przestrzeni serwerowej,

-nie może wykorzystywać tej przestrzeni do innych celów niż korzystanie z funkcjonalności Oprogramowania,

-nie ma wpływu na sposób technicznego przetwarzania danych w warstwie infrastrukturalnej.

W konsekwencji, korzystanie z przestrzeni serwerowej przez Spółkę ogranicza się wyłącznie do roli użytkownika Oprogramowania, a nie użytkownika infrastruktury IT.

Z opisu sprawy wynika, że:

-w Umowie oraz na fakturach wynagrodzenie za udostępnienie przestrzeni serwerowej nie jest wyodrębnione jako osobna pozycja,

-koszt ten jest uwzględniony w opłacie licencyjnej za Oprogramowanie,

-brak jest podstaw do traktowania udostępnienia przestrzeni serwerowej jako niezależnego świadczenia.

Z ekonomicznego punktu widzenia, świadczeniem zasadniczym pozostaje udostępnienie Oprogramowania, natomiast udostępnienie przestrzeni serwerowej pełni rolę świadczenia pomocniczego, które nie ma samodzielnej wartości użytkowej dla Spółki oraz nie stanowi celu samego w sobie.

Nabywane świadczenia nie wykazują cech właściwych dla usług polegających na oddaniu do korzystania infrastruktury technicznej, w szczególności:

-brak wyłącznego dostępu do infrastruktury,

-brak możliwości samodzielnego zarządzania zasobami,

-brak ryzyka infrastrukturalnego po stronie Spółki,

-brak odpowiedzialności za utrzymanie, bezpieczeństwo i dostępność systemów.

Przedmiotem nabycia nie jest infrastruktura ani przestrzeń serwerowa jako taka, lecz dostęp do Oprogramowania funkcjonującego w środowisku Dostawcy.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy wynagrodzenie, które jest/będzie wypłacane przez Spółkę na rzecz Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania mieści się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy zapłata wynagrodzenia powoduje powstanie obowiązku poboru podatku u źródła od wypłacanych należności.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących Nabycia Oprogramowania wskazać należy, że zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT objęte są m.in. prawa autorskie lub prawa pokrewne w tym również sprzedaż tych praw.

Analizując obowiązek pobrania podatku u źródła w odniesieniu do wypłacanych należności za prawo do korzystania z Oprogramowania w ramach licencji End-User, należy odnieść się do przepisów określających zakres praw autorskich.

W celu określenia zakresu praw autorskich według polskich przepisów, należy odnieść się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.; dalej: „ustawa o prawie autorskim”), który stwierdza, że:

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim stwierdza się, że:

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

W świetle art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim:

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub licencja obejmują pola eksploatacji wyraźnie w nich wymienione.

Zgodnie z art. 50 ustawy o prawie autorskim:

Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:

1) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną techniką egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową;

2) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono - wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;

3) w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 - publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

Jak stanowi art. 67 ust. 1 i ust. 2 ustawy o prawie autorskim:

1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.

2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna).

W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tego artykułu ma charakter pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako katalog otwarty.

Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.

W świetle art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:

Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim:

Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd. Podlega on ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.

W myśl art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim:

Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:

1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;

3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie. Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa autorskiego.

Według art. 75 ust. 1 ww. ustawy :

jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2 nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z programu komputerowego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do poprawiania błędów przez osobę, która legalnie weszła w jego posiadanie.

Zgodnie z art. 75 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

nie wymaga zezwolenia uprawnionego:

1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z programem komputerowym;

2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;

3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:

a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,

b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,

c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.

Powyższe przepisy statuują uprawnienia posiadacza danego utworu. Chodzi tutaj przede wszystkim o sytuację, gdy dany podmiot stał się właścicielem danego przedmiotu, który posiada w sobie prawa autorskie.

Według art. 52 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.

Zaliczenie należności, wypłacanych przez Państwa, do odpowiedniej kategorii przychodów na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od istoty praw, jakie Spółka nabywa w ramach umowy oraz w jaki sposób zamierza nabyte oprogramowanie wykorzystać. Jeżeli zakupiona została licencja na oprogramowanie, czyli produkt, który będzie wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem użytkownika końcowego (będzie użytkowany wyłącznie na własne potrzeby bez prawa do odsprzedaży oraz przekazania do używania podmiotom trzecim praw do korzystania z zakupionego zasobu), podatek u źródła nie będzie naliczany ani pobierany. W takiej sytuacji nie będą wówczas spełnione przesłanki uznania należności za taki zakup za podlegającą opodatkowaniu podatkiem u źródła. Nie stanowią ich bowiem takie opłaty, w zamian za które nie nabywa się praw autorskich bądź praw do dysponowania nimi w stosunku do przedmiotu licencji, nabywca nie będzie dokonywał dalszej odsprzedaży przedmiotu licencji bądź nie będzie udzielał sublicencji i może wykorzystywać przedmiot licencji jedynie do własnych potrzeb.

W przedmiotowej sprawie istotny jest fakt, że nabywane przez Spółkę licencje mają charakter licencji użytkownika końcowego (licencja typu end-user). Skoro zatem na ich podstawie Spółka otrzymuje prawo do korzystania z oprogramowania na własny użytek, bez prawa do jego modyfikacji lub dalszego rozpowszechniania, licencjodawca nie przenosi na Spółkę autorskich praw majątkowych ani innych praw do oprogramowania a Spółka nie jest uprawniona do wprowadzania żadnych zmian w oprogramowaniu – w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

W świetle powyższego Państwa stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.

Natomiast odnosząc się do Nabycia usług wsparcia w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania obejmujące:

-bieżącą konsultację z użytkownikami Oprogramowania (hotline),

-koordynację,

-monitorowanie i konserwację Oprogramowania,

-zakładanie kont użytkowników Oprogramowania,

-wsparcie we wdrożeniach nowych procesów (np. aktualizacja wersji SAP lub projektów spoza podstawowego zakresu takich jak (…)),

-usługi udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny,

-usługi archiwizacji danych,

-usługi aktualizacji Oprogramowania

należy przeanalizować dodatkowo zakres art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w którym mieszczą się m.in. przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest rozumienie zwrotu „użytkowanie lub prawo użytkowania urządzenia przemysłowego”.

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Według Słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo „urządzenie” oznacza „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności”. Podobnie według Słownika języka polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe, transportowe.

Zgodnie z internetowym Słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pojęcie „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegającą na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług (Słownik języka polskiego www.sjp.pwn.pl). W zakresie pojęcia „przemysł” mieści się także przemysł paliwowo-energetyczny rozumiany jako „dział gospodarki zajmujący się wydobywaniem surowców energetycznych takich jak: węgiel, ropa naftowa i gaz ziemny oraz przetwarzaniem ich w elektrowniach i rafineriach” (por. serwis internetowy wikipedia.org).

Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio – związany z przemysłem, handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.

Zatem, pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.

Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 6 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1773/16 oraz z 5 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1540/16):

Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. W wersji anglojęzycznej Modelowej Konwencji w sprawie dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych, a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej.

Na powyższe wskazuje także NSA w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 1308/17:

„(…) Pojęciem „urządzenie przemysłowe” posługuje się zarówno umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w art. 12 ust. 3, jak i ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 21 ust. 1 pkt 1. (…) Poszukując znaczenia tego określenia trzeba mieć na względzie, że wykładnia językowa, korzystając ze znaczeń przypisywanych poszczególnym słowom i zwrotom, musi uwzględniać tę cechę języka, że określone znaczenie przypisywać można zarówno poszczególnym wyrazom, jak i zwrotom, zdaniom i zespołem zadań. Każdy wyraz tekstu prawnego może mieć jedno lub więcej znaczeń, a znaczenie zwrotu zbudowanego z kilku wyrazów nie zawsze jest sumą tych znaczeń tych wyrazów. Znaczenie określonego zwrotu użytego w treści przepisu może być ponadto zdeterminowane sposobem ulokowania go w treści zdania, w który został użyty (por. B. Brzeziński „Wykładnia prawa podatkowego”, Gdańsk 2013 r., s. 28). Przy wykładni określenia „urządzenie przemysłowe” trzeba mieć na uwadze cały zwrot odnoszący się do tego pojęcia i sposób jego ulokowania w treści zdania. Część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT odnosząca się do urządzeń przemysłowych dotyczy wyodrębnionego zbioru rzeczy (urządzeń), których użytkowanie lub prawo użytkowania rodzi określone w tym przepisie konsekwencje podatkowe. Umieszczony między przecinkami zwrot normatywny „w tym również środka transportu”, mający charakter zwrotu wtrąconego, informuje adresata, że w zbiorze urządzeń przemysłowych zawarte są także środki transportu (por. NSA z 3 kwietnia 2012 r., II FSK 1933/10). W tej sytuacji, wyjaśniając sens określenia „urządzenie przemysłowe” nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia słownikowego słów „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od znaczenia zawartego w tekście ustawy o CIT, bowiem prowadzić to będzie do błędnych wniosków. Normatywne zaliczenie do urządzeń przemysłowych także środków transportu, i to bez żadnych ograniczeń, wskazuje, że określenie „urządzenia przemysłowe” należy rozumieć możliwe szeroko, jako wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być wykorzystywane w przemyśle. Zaliczenie urządzenia do „urządzeń przemysłowych” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od obiektywnych cech konstrukcyjnych i użytkowych tego urządzenia, a nie od okoliczności, czy tego w jaki sposób urządzenie to jest w danym okresie wykorzystywane”.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2416/14:

„(…) Wyjaśniając sens tego pojęcia nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia słownikowego pojęć: „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od znaczenia zawartego w tekście Umowy i ustawy podatkowej. Zdaniem składu orzekającego odkodowanie znaczenia słownikowego tych wyrazów i to odrębnie każdego z nich, bez uwzględnienia całego fragmentu treści przepisu, prowadzi do błędnych wniosków. Skoro urządzeniami przemysłowymi są środki transportu, urządzenie handlowe czy też urządzenie naukowe, za chybione trzeba również uznać odwoływanie się przy poszukiwaniu pojęcia urządzenia przemysłowego do KŚT (Klasyfikacji Środków Trwałych). Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. Autor skargi kasacyjnej odwołując się do wersji anglojęzycznej Modelowej konwencji w sprawie dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zwrócił uwagę, że pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej. Odpowiada temu definicja w polskiej ustawie podatkowej, w której do urządzeń przemysłowych zalicza się środki transportu oraz urządzenia naukowe i handlowe (…)”.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2024 r. sygn. akt II FSK 1087/21:

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1394/16 i II FSK 1395/16, na gruncie Modelowej Konwencji OECD, sięga się do definicji „urządzenia” zawartej w Oxford Dictionaries. Pojęcie to rozumiane jest jako „przedmioty niezbędne do osiągnięcia konkretnego celu” (E/C.18/2015/CRP.7.page3). Jak wynika z interpretacji Komitetu Ekspertów ds. Współpracy Międzynarodowej w sprawach podatkowych (E/C.18/2016/CRP.8), pojęcie „urządzenie” może być używane na różne sposoby (pkt 32). Z logicznego punktu widzenia użytkowanie urządzenia powinno być zgodne z jego możliwościami i funkcjami (pkt 32 i pkt 35). W ten sposób zwraca się uwagę na funkcjonalny aspekt użytkowanego przedmiotu, ale z uwzględnieniem jego zdolności/specyfikacji. Należy także zwrócić uwagę, że oprócz występowania pojęcia „urządzenie przemysłowe” w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest ono wprost używane w krajowych ustawach o podatkach dochodowych, tak jak w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.

(…)

W związku z tym należy uznać, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisane urządzenie - serwer centralny (grupowy), w zakresie funkcjonalnym, jest urządzeniem przemysłowym, gdyż jest przeznaczony do działalności gospodarczej.

Wobec powyższego, zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa prowadzą do wniosku, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” obejmuje wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji.

Tym samym, zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia celowościowa, prowadzą do wniosku, że pojęcie urządzenia przemysłowego obejmuje wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego, detalicznego), czy nauki. Tym samym serwery należy uznać za urządzenia przemysłowe.

Wskazać należy, że serwer (chmura), podobnie jak każdy komputer, jest „urządzeniem”, niezależnie od tego, że urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego oprogramowania. Wobec tego jeżeli urządzenia te wykorzystywane są w związku z prowadzoną przez polskiego podatnika działalnością przemysłową, handlową lub naukową, to należy je zakwalifikować do „urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Stąd odpłatność z tytułu usługi zakupu dostępu do wirtualnej przestrzeni dyskowej określanej jako tzw. chmura internetowa jest odpłatnością z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego. Powyższa usługa polega na oddaniu do dyspozycji określonej objętości dysku serwera komputerowego w celu przechowywania na nim zapisanych plików.

Jak wynika z opisu sprawy na podstawie zawartej umowy o świadczenie usług IT – w zależności od bieżących potrzeb operacyjnych – Spółka nabywa od Dostawcy usługi wsparcia w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania, obejmujące m.in. usługi udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny). Świadczenia te stanowią element jednego, kompleksowego modelu udostępniania Oprogramowania w formie zdalnej, opartego na rozwiązaniu typu Software as a Service (SaaS). Udostępnienie przestrzeni serwerowej, o którym mowa we wniosku, polega wyłącznie na hostowaniu Oprogramowania na infrastrukturze należącej do Dostawcy. Celem tego hostingu jest umożliwienie Spółce:

-dostępu do Oprogramowania,

-korzystania z jego funkcjonalności,

-realizacji procesów biznesowych przy wykorzystaniu Oprogramowania.

Oprogramowanie będzie udostępniane Państwu w modelu SaaS. W ramach modelu SaaS cała podstawowa infrastruktura oprogramowania i dane aplikacji znajduje się w centrum danych Dostawcy, dzięki czemu użytkownik (tu: Spółka) może korzystać z funkcjonalności tego oprogramowania za pośrednictwem internetu (chmury), bez konieczności angażowania własnej infrastruktury i urządzeń.

Operacje za pomocą udostępnionego oprogramowania będą wykonywane w chmurze danych znajdujących się na serwerach należących do Dostawcy oprogramowania.

Należy zauważyć, że przestrzeń dyskowa to rodzaj usługi, która polega na przechowywaniu różnego rodzaju plików na internetowym dysku twardym oraz ich szybką i bezproblemową wymianę.

Infrastruktura informatyczna zarówno w wymiarze fizycznym, jak i wirtualnym stanowi mechanizm lub zespół elementów służących do wykonywania określonych czynności, tym samym należy ją traktować jako urządzenie przemysłowe. Serwery, routery, switch’e oraz firewall’e podobnie jak każdy komputer są „urządzeniami” niezależnie od tego czy urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego oprogramowania. W związku z tym jeżeli urządzenia te wykorzystywane są przez Państwa w związku z prowadzoną przez Państwa działalnością to należy je zakwalifikować do urządzeń przemysłowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Stąd odpłatność z tytułu dostępu do oprogramowania w systemie SaaS, przechowywania danych i innych zasobów komputerowych w chmurze oraz hostingu oprogramowania do kompleksowego zarządzania przedsiębiorstwem czyli korzystania przez Państwa Spółkę z oprogramowania działającego w chmurze internetowej wypłacana na rzecz Dostawcy - będzie odpłatnością z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego jakim jest w przedmiotowej sprawie serwer.

Okoliczność, że Spółka nie angażuje własnej infrastruktury i urządzeń nie ma znaczenia, bowiem i tak wykorzystuje je w działalności tylko za pośrednictwem nowoczesnych środków komunikacji. Współcześnie nie należy ograniczać przymiotnika „przemysłowy” do kategorii przedmiotów produkowanych w fabrykach. O tym czy coś w danej branży jest przemysłowe decyduje stałe wykorzystanie w prowadzonej przez dany podmiot działalności gospodarczej. W związku z tym pojęcie „urządzenie przemysłowe” należy interpretować szerzej, a jego definiowanie przez pryzmat przemysłu w jego tradycyjnym rozumieniu jest archaiczne. Zatem w dzisiejszych czasach nie znajduje uzasadnienia zawężanie urządzenia przemysłowego wyłącznie do przemysłu ciężkiego czy lekkiego.

Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazać należy, że wynagrodzenie wypłacane na rzecz Dostawcy z tytułu udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny) będzie korzystaniem przez Państwa Spółkę z oprogramowania działającego w chmurze internetowej, a więc urządzenia przemysłowego i będzie mieściło się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Tym samym, w odniesieniu do wypłat z ww. tytułów co do zasady będą na Państwu ciążyć obowiązki płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie udostępnienia przestrzeni serwerowej (serwer deweloperski, testowy oraz produkcyjny) należało uznać za nieprawidłowe.

Natomiast odnosząc się do Nabycia przez Państwa usług wsparcia w zakresie utrzymania i obsługi Oprogramowania, które obejmują:

-bieżącą konsultację z użytkownikami Oprogramowania (hotline),

-koordynację,

-monitorowanie i konserwację Oprogramowania,

-zakładanie kont użytkowników Oprogramowania,

-wsparcie we wdrożeniach nowych procesów (np. aktualizacja wersji SAP lub projektów spoza podstawowego zakresu takich jak (…)),

-usługi archiwizacji danych,

-usługi aktualizacji Oprogramowania,

wskazać należy, że nie znajdzie zastosowania przepis art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, bowiem zakres nabytych przez Państwa usług jest odmienny od charakteru usług wskazanych w tym przepisie, ani nie ma podobnego charakteru do usług doradczych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych z którymi ustawodawca wiąże obowiązek poboru podatku u źródła.

Wobec powyższego wynagrodzenie dokonywane przez Państwa na rzecz Dostawcy z tytułu Nabycia Oprogramowania oraz Nabycia usług dotyczących Oprogramowania w zakresie obejmującym bieżącą konsultację z użytkownikami Oprogramowania (hotline), koordynację, monitorowanie i konserwację Oprogramowania, zakładanie kont użytkowników Oprogramowania, wsparcie we wdrożeniach nowych procesów (np. aktualizacja wersji SAP lub projektów spoza podstawowego zakresu takich jak (…)), usługi archiwizacji danych oraz usługi aktualizacji Oprogramowania, nie stanowi należności na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego.

Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W przedstawionym opisie sprawy nie obejmuje on Państwa, gdyż wypłacane przez Państwa należności za świadczone ww. usługi na rzecz Dostawcy nie wchodzą w zakres przedmiotowy art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT. Nie są zatem Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od tych płatności na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko w powyższym zakresie jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie zauważyć należy, że niniejsza interpretacja indywidualna wydana została na gruncie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego dot. określonego we wniosku Dostawcy, który jak wskazano w opisie sprawy nie posiada w Polsce zakładu.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.