Interpretacja indywidualna z dnia 25 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.442.2026.2.KP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 kwietnia 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 29 maja 2026 r. (wpływ 29 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

A

(…);

2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B

(…).

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy pozostają w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej i są wspólnie stroną umowy kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem waluty obcej (CHF), zawartej w dniu (…) 2007 r. z poprzednikiem prawnym obecnego Banku – (…) z siedzibą w (...) (dalej: „Bank”). Kredyt został udzielony na okres (…) miesięcy, a termin jego ostatecznej spłaty przypada na dzień (…) 2037 r. Na podstawie umowy Bank wypłacił Wnioskodawcom kwotę (...) PLN, stanowiącą równowartość (...) CHF. Kredyt nie został zaciągnięty na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców. W ramach jednej umowy kredytowej Wnioskodawcy nabyli dwa lokale pensjonatowe z przeznaczeniem na cele inwestycyjne (lokata kapitału oraz zabezpieczenie finansowej przyszłości dzieci) oraz częściowo na użytek własny.

Lokale są obecnie wynajmowane w formie najmu krótkoterminowego. Najmem zarządza wyspecjalizowana firma zewnętrzna. Zakup lokali nie miał związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a Wnioskodawcy nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami ani usług hotelarskich. Kredyt został udzielony osobom fizycznym – konsumentom. Najem krótkoterminowy prowadzony jest w ramach zarządu majątkiem prywatnym i nie ma charakteru zorganizowanego i ciągłego w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Przychody z tego tytułu kwalifikowane są jako przychody z najmu prywatnego (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT).

Kredyt nie został spłacony w całości. Do dnia sporządzenia niniejszego wniosku Wnioskodawcy uiścili na rzecz Banku łącznie (...) PLN. Z uwagi na walutowy charakter kredytu oraz zmienność kursu CHF dokładne ustalenie aktualnego salda zadłużenia wymagałoby przedstawienia przez Bank aktualnego rozliczenia. Szacunkowo można przyjąć, że do spłaty pozostaje równowartość około (…) CHF, co przy kursie około (…) PLN/CHF odpowiada kwocie rzędu ok. (…) PLN. Do końca obowiązywania umowy pozostaje około 11 lat.

Wnioskodawcy wytoczyli przeciwko Bankowi powództwo o ustalenie nieważności (trwałej bezskuteczności) umowy kredytu. Postępowanie toczy się przed Sądem Okręgowym (…), sygn. akt (…). Bank wniósł powództwo wzajemne. Postanowieniem z dnia (…) 2024 r. Sąd udzielił zabezpieczenia polegającego na wstrzymaniu obowiązku dokonywania spłat rat kapitałowych.

Wnioskodawcy zamierzają zawrzeć z Bankiem ugodę pozasądową w celu ostatecznego rozliczenia wzajemnych roszczeń. Projekt ugody w § 1 przewiduje wprost następujące rozliczenie (cyt.): „Strony potwierdzają, że Klient spełnił następujące świadczenia w wykonaniu Umowy:

• (...) PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;

• (...) PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia;

• (...) PLN tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem;

tym samym suma świadczeń Klienta wynosi (...) PLN (dalej jako „Świadczenia Klienta”).

Strony potwierdzają, iż w związku z wykonaniem Umowy Bank wypłacił kapitał kredytu w kwocie (...) PLN (dalej jako „Świadczenie Banku”).

Strony niniejszym oświadczają, że różnica pomiędzy Świadczeniem Klienta w wysokości (...) PLN a Świadczeniem Banku w wysokości (...) PLN wynosi (...) PLN.

W związku z tym Bank zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Klienta kwoty (...) PLN. Bank dodatkowo zobowiązuje się do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie (...) PLN (100% stawki minimalnej), przy czym wskazana kwota stanowi górną granicę odpowiedzialności Banku i wyczerpuje w całości roszczenia Klienta z tego tytułu.

Biorąc pod uwagę powyższe należy rozumieć, że kwota (...) zł stanowi różnicę pomiędzy łączną kwotą świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców (kredytobiorców) na rzecz Banku, a kwotą kapitału kredytu wypłaconego przez Bank. Jest to więc kwota odpowiadająca nadwyżce świadczeń Wnioskodawców (kredytobiorców) ponad wypłacony kapitał, wynikająca z rozliczenia stron według warunków przyjętych w projekcie ugody, którą Bank zobowiązał się zwrócić Wnioskodawcom (kredytobiorcom). Kwota (...) PLN stanowiąca zwrot kosztów procesu, które wypłaci Bank jest równa kwocie poniesionych przez Wnioskodawców opłat i nie przewyższa poniesionych przez Wnioskodawców kosztów. Ugoda nie przewiduje wypłaty odsetek ani innych świadczeń ubocznych.

Bank nie wskazuje jednoznacznie, czy przyjmuje nieważność umowy ani na jakiej podstawie prawnej dochodzi do zakończenia jej skutków. W ugodzie brak jednoznacznego wskazania, czy wypłacana kwota stanowi zwrot świadczenia nienależnego (art. 410 k.c.), odszkodowanie, czy inne świadczenie. W treści ugody wskazano jedynie, że ugoda wyczerpuje wszelkie roszczenia stron, w tym roszczenie Banku o zapłatę kapitału, jednak bez jednoznacznego określenia podstawy prawnej takiego skutku. Nie wynika z niej wprost, czy wygaśnięcie zobowiązania następuje wskutek uznania nieważności (trwałej bezskuteczności) umowy, potrącenia wzajemnych roszczeń, zwolnienia z długu w rozumieniu art. 508 k.c., czy też innej konstrukcji prawnej. Projekt ugody nie zawiera jednoznacznego postanowienia określającego mechanizm prawny prowadzący do ustania obowiązku dalszej spłaty kredytu. Rozliczenie przedstawione w ugodzie odnosi się wyłącznie do nominalnej kwoty kapitału wypłaconego przez Bank oraz do sumy świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców i nie wskazuje wprost, w jaki sposób prawnie zostaje unicestwione zobowiązanie w zakresie części kredytu, która zgodnie z harmonogramem – pozostawałaby jeszcze do spłaty przez kolejne ok. 11 lat obowiązywania umowy. Zawarcie ugody skutkuje definitywnym wygaśnięciem zobowiązania kredytowego Wnioskodawców oraz zakończeniem stosunku prawnego, co wynika wprost z postanowień Ugody. Konsekwencją zawarcia ugody będzie cofnięcie pozwów i zakończenie postępowania sądowego.

W uzupełnieniu wniosku wskazano co następuje.

Kwota (...) zł stanowi różnicę pomiędzy sumą świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu a kwotą kapitału kredytu wypłaconego przez Bank.

Zgodnie z § 1 ust. 1 Ugody Wnioskodawcy spełnili na rzecz Banku świadczenia w łącznej wysokości (...) zł. obejmujące:

·(...) zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych.

·(...) zł tytułem składek na poczet ubezpieczenia.

·(...) zł tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem.

Jednocześnie Bank wypłacił kapitał kredytu w wysokości (...) zł.

W § 1 ust. 3 Ugody Strony zgodnie potwierdzają, że różnica pomiędzy ww. świadczeniami wynosi (...) zł. natomiast zgodnie z § 1 ust. 4 Ugody Bank zobowiązał się do zapłaty tej kwoty na rzecz Wnioskodawców.

W konsekwencji kwota (...) zł stanowi zwrot części środków uprzednio wpłaconych przez Wnioskodawców do Banku tytułem wykonywania umowy kredytu, tj. rat kapitałowo-odsetkowych. składek ubezpieczeniowych oraz opłat i prowizji związanych z kredytem, w wysokości różnicy pomiędzy ww. świadczeniami.

Ugoda nie wskazuje wprost podstawy prawnej wygaśnięcia zobowiązania kredytowego ani nie zawiera postanowienia, zgodnie z którym Bank uznaje nieważność (trwałą bezskuteczność) umowy kredytu. Ugoda nie przewiduje również umorzenia wierzytelności przez Bank, zwolnienia Wnioskodawców z długu ani potrącenia wzajemnych wierzytelności. Zgodnie z treścią Ugody wygaśnięcie wzajemnych roszczeń Stron następuje na podstawie samej Ugody i przewidzianego w niej wzajemnego rozliczenia świadczeń oraz zrzeczenia się roszczeń przez Strony (o czym więcej poniżej).

Z treści Ugody wynika natomiast, że strony dokonają wzajemnego rozliczenia świadczeń spełnionych w wykonaniu umowy kredytu (Umowy). W § 1 ust. 1 Ugody wskazano łączną wartość świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców na rzecz Banku w wykonaniu Umowy, obejmujących raty kapitałowo-odsetkowe, składki ubezpieczeniowe oraz opłaty i prowizje, w łącznej wysokości (...) zł. Następnie w § 1 ust. 2 Ugody wskazano wysokość kapitału wypłaconego przez Bank. tj. (...) zł. Natomiast § 1 ust. 3 stanowi, że różnica pomiędzy świadczeniami Wnioskodawców a świadczeniem Banku wynosi (...) zł. W § 1 ust. 4 Ugody Bank zobowiązał się do zapłaty tej kwoty na rzecz Wnioskodawców;

Jednocześnie Ugoda nie zawiera postanowienia wskazującego. że opisane rozliczenie następuje w związku z uznaniem nieważności umowy kredytu (Umowy). Bank nie przyznał w Ugodzie, że Umowa jest nieważna lub trwale bezskuteczna, mimo że pełnomocnik Wnioskodawców zgłaszał postulat wprowadzenia takiego postanowienia do treści Ugody. Bank nie wyraził jednak zgody na zamieszczenie takiego postanowienia.

Na charakter definitywnego rozliczenia wskazują natomiast pośrednio postanowienia Ugody odnoszące się do wzajemnych roszczeń Stron związanych z wykonywaniem Umowy. W pkt (…) lit. (…) części wstępnej Ugody wskazano, że celem Ugody jest: „uchylić niepewność co do roszczeń Stron, związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy przez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie wzajemnych rozliczeń”. Ponadto w § 1 ust. 9 Ugody Strony oświadczyły, że po zawarciu i wykonaniu Ugody nie będą występować wobec siebie z roszczeniami związanymi z zawarciem lub wykonywaniem Umowy, a Ugoda w całości wyczerpuje wszelkie roszczenia dochodzone zarówno przez Wnioskodawców jak i przez Bank.

Dodatkowo w § 1 ust. 11 Ugody Bank zobowiązuje się cofnąć pozew o zwrot wypłaconego kapitału wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. Natomiast, zgodnie z § 1 ust. 12 Ugody, Wnioskodawcy zobowiązują się cofnąć pozew dotyczący nieważności Umowy oraz zrzec się roszczeń wobec Banku.

W konsekwencji, zgodnie z treścią Ugody wygaśnięcie wzajemnych roszczeń Stron następuje na podstawie samej Ugody i przewidzianego w niej wzajemnego rozliczenia świadczeń oraz zrzeczenia się roszczeń przez Strony. Ugoda nie określa jednak jednoznacznie podstawy prawnej tego rozliczenia ani nie przesądza wprost, że rozliczenie następuje wskutek nieważności (trwałej bezskuteczności) umowy kredytu.

Pytanie

1.Czy kwota (...) PLN, która będzie wypłacona przez Bank na podstawie ugody, stanowiąca w sensie ekonomicznym i prawnym rozliczenie wzajemnych świadczeń stron wynikających z umowy kredytu hipotecznego (mieszcząca się w granicach uprzednio spełnionych przez Wnioskodawców świadczeń pieniężnych), stanowi dla Wnioskodawców przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.Czy w przypadku zawarcia ugody i definitywnego zakończenia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu hipotecznego, ewentualne wygaśnięcie zobowiązania Wnioskodawców w zakresie pozostałej do spłaty kwoty kredytu (szacunkowo ok. (…) PLN), pomimo braku jednoznacznego wskazania w treści ugody, że Bank uznaje nieważność umowy kredytu oraz pomimo niewskazania wprost, iż dochodzi do zwrotu świadczenia nienależnego lub do zwolnienia z długu w rozumieniu art. 508 k.c., będzie stanowiło dla Wnioskodawców przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT?

3.Czy kwota (...) PLN, która będzie wypłacona przez Bank tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez Wnioskodawców w związku z postępowaniem sądowym dotyczącym umowy kredytu, stanowi dla Wnioskodawców przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie, kwota (...) PLN, która zostanie wypłacona przez Bank na podstawie planowanej ugody, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Kwota ta stanowi ekonomicznie różnicę pomiędzy łączną wartością świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców w toku wykonywania umowy kredytu a nominalną kwotą kapitału faktycznie udostępnionego przez Bank. W konsekwencji jest to element ostatecznego rozliczenia stron wynikającego ze stosunku obligacyjnego łączącego strony, a nie nowe świadczenie powodujące wzrost majątku Wnioskodawców.

Wypłacona kwota nie stanowi odsetek za opóźnienie, wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, odszkodowania, zadośćuczynienia ani jakiejkolwiek dodatkowej gratyfikacji finansowej, lecz jest rezultatem wzajemnego rozliczenia stron w związku z zawarciem ugody kończącej spór dotyczący ważności i wykonywania umowy kredytu.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT) opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody. Dochód jest kategorią wtórną wobec przychodu, dlatego kluczowe znaczenie ma definicja przychodu zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Z przepisu tego wynika, że przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednak jednolicie, że aby dane świadczenie mogło zostać uznane za przychód podatkowy, musi ono powodować definitywne i trwałe przysporzenie majątkowe, tj. rzeczywisty wzrost aktywów albo zmniejszenie zobowiązań podatnika.

W analizowanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi.

Wnioskodawcy w trakcie wykonywania umowy kredytu przekazali na rzecz Banku łącznie (...) PLN, podczas gdy kapitał kredytu udostępniony przez Bank wynosił (...) PLN. Kwota objęta ugodą stanowi różnicę pomiędzy tymi wartościami. Wypłacona kwota mieści się w granicach uprzednio spełnionych przez Wnioskodawców świadczeń pieniężnych i nie przekracza ich wysokości, a zatem nie powoduje powiększenia majątku ponad poziom sprzed spełnienia świadczeń na rzecz Banku.

Kwota objęta ugodą nie przekracza sumy świadczeń uprzednio spełnionych przez Wnioskodawców. Dodatkowo Wnioskodawcy nie zaliczali spłacanych rat kredytu do kosztów uzyskania przychodów ani nie dokonywali jakichkolwiek odliczeń podatkowych z tego tytułu.

W konsekwencji wypłata ta ma charakter restytucyjny i rozliczeniowy – prowadzi do przywrócenia równowagi ekonomicznej pomiędzy stronami, lecz nie skutkuje powstaniem nowego dochodu ani zmniejszeniem istniejących pasywów.

Brak związku z działalnością gospodarczą lub najmem.

Okoliczność, że kredyt dotyczył nieruchomości nabytych w celach inwestycyjnych, nie wpływa na ocenę podatkową analizowanego świadczenia. Źródłem wypłaty nie jest najem nieruchomości ani jakakolwiek forma działalności gospodarczej, lecz wyłącznie rozliczenie stosunku obligacyjnego wynikającego z umowy kredytu hipotecznego.

Kwota ta nie pozostaje w związku przyczynowym z uzyskiwaniem przychodów z najmu prywatnego i nie stanowi przychodu z tego źródła. Nie jest również konsekwencją prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym brak jest podstaw do kwalifikowania jej do któregokolwiek ze źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT.

Utrwalona linia interpretacyjna.

Stanowisko Wnioskodawców znajduje potwierdzenie w dotychczasowej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in. w interpretacjach:

1.1.0114-KDIP3-2.4011.804.2024.2.MN z dnia 11 grudnia 2024 r.,

2.2.0115-KDIT1.4011.679.2024.1 .MST z dnia 11 grudnia 2024 r.,

3.0112-KDIL2-1.4011.756.2025.3.MKA z dnia 20 listopada 2025 r.

W interpretacjach tych organ wskazał, że zwrot przez bank kwot uprzednio wpłaconych przez kredytobiorców – w zakresie, w jakim mieści się on w granicach dokonanych świadczeń – nie powoduje powstania przychodu podatkowego, gdyż nie prowadzi do definitywnego przysporzenia majątkowego.

Po drugie, ewentualne wygaśnięcie zobowiązania nie będzie skutkowało definitywnym przysporzeniem majątkowym, lecz będzie konsekwencją uznania, że stosunek prawny pomiędzy stronami ulega zakończeniu i wzajemnemu rozliczeniu. Nie dochodzi w tym przypadku do powstania „nowego” majątku po stronie Wnioskodawców, lecz do ustania obowiązku dalszego wykonywania umowy, której ważność była kwestionowana.

Po trzecie, nawet jeżeli w treści ugody nie zostanie wprost wskazane, że dochodzi do uznania nieważności umowy ani że wypłacona kwota stanowi zwrot świadczenia nienależnego w rozumieniu art. 410 § 2 k.c., to o podatkowej kwalifikacji zdarzenia decyduje jego rzeczywisty charakter ekonomiczny, a nie wyłącznie nazewnictwo przyjęte przez strony. W analizowanym przypadku mamy do czynienia z rozliczeniem spornego stosunku prawnego, a nie z nieodpłatnym przysporzeniem majątkowym.

Po czwarte, w świetle art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychodem jest wyłącznie takie świadczenie, które powoduje definitywne zwiększenie aktywów podatnika lub trwałe zmniejszenie jego pasywów. W sytuacji, gdy wygaśnięcie zobowiązania jest elementem wzajemnego rozliczenia stron w ramach sporu co do ważności umowy, brak jest podstaw do uznania, że po stronie Wnioskodawców powstaje samodzielne, odrębne przysporzenie majątkowe.

W konsekwencji również ewentualne wygaśnięcie zobowiązania w zakresie pozostałej do spłaty części kredytu nie powinno być kwalifikowane jako przychód z innych źródeł.

Zdaniem, Wnioskodawców kwota (...) PLN otrzymana od Banku tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Kwota ta ma charakter wyłącznie kompensacyjny i stanowi zwrot wydatku poniesionego przez Wnioskodawców w związku z dochodzeniem roszczeń przed sądem. Nie jest to świadczenie o charakterze zarobkowym ani dodatkowa korzyść majątkowa, lecz refundacja kosztów poniesionych w celu ochrony własnych praw.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychodem są jedynie takie świadczenia, które powodują definitywne przysporzenie majątkowe. W analizowanym przypadku wypłata odpowiada wysokości poniesionego wydatku i nie prowadzi do zwiększenia majątku Wnioskodawców ponad stan sprzed poniesienia kosztów.

Zwrot kosztów zastępstwa procesowego przywraca jedynie równowagę majątkową naruszoną koniecznością poniesienia wydatków na obsługę prawną i nie skutkuje powstaniem realnego dochodu.

W konsekwencji brak jest podstaw do zakwalifikowania tej kwoty jako przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

Podsumowanie.

Reasumując, skoro wypłacona kwota: nie przekracza wysokości uprzednio spełnionych świadczeń, nie stanowi odsetek ani dodatkowego wynagrodzenia, nie powoduje umorzenia zobowiązania, nie prowadzi do wzrostu majątku netto Wnioskodawców, to brak jest podstaw do uznania jej za przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

W konsekwencji wskazane w treści wniosku kwoty nie stanowią przychodu z innych źródeł ani z żadnego innego źródła przychodów i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W opisie sprawy wskazaliście Państwo, że w wyniku ugody Strony dokonają wzajemnego rozliczenia świadczeń. Na skutek dokonanego rozliczenia Bank zobowiązany będzie do zapłaty na Państwa rzecz pozostałej kwoty Państwa roszczenia.

Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). Zgodnie z tym przepisem:

Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.

Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).

W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez bank zwrotu na Państwa rzecz pozostałej kwoty roszczenia otrzymacie Państwo z powrotem zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki będzie obojętny podatkowo. Tym samym nie będziecie Państwo mieli obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.

W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 468):

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez Bank na Państwa rzecz, w ramach zawartej Ugody, nie spowoduje powstania u Państwa przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Środki te nie będą stanowiły przysporzenia po Państwa stronie i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Państwa wydatków – nie będzie więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego będzie obojętna podatkowo.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.