Interpretacja indywidualna z dnia 2 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.417.2026.2.MR

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Odpowiadając na wezwanie uzupełnił go Pan 28 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Według wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) przeważającym przedmiotem jego działalności jest (...). Wnioskodawca zawarł z osobą fizyczną umowę tzw. spółki cichej. Na jej podstawie ta osoba – jako wspólnik cichy – wniosła do przedsiębiorstwa Wnioskodawcy wkład pieniężny, przeznaczony na sfinansowanie przedsięwzięcia gospodarczego prowadzonego przez Wnioskodawcę. Umowa spółki cichej została zawarta na podstawie art. 353¹ Kodeksu cywilnego jako umowa nienazwana.

Zawarcie umowy spółki cichej wiąże się z tym, że wszystkie dochody osiągane przez jednoosobową działalność gospodarczą Wnioskodawcy są jednocześnie dochodami spółki cichej – Wnioskodawca w ramach swojej działalności nie wykonuje bowiem żadnych innych czynności poza tymi, które objęte są umową spółki cichej.

Osoba fizyczna, z którą Wnioskodawca zawarł umowę spółki cichej, nie jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W zamian za wniesiony wkład pieniężny wspólnik cichy uzyskał prawo do udziału w zyskach przedsiębiorstwa Wnioskodawcy osiąganych w dłuższej perspektywie z realizowanego wspólnie przedsięwzięcia – w wysokości procentowego udziału w zysku określonego w umowie. Umowa spółki cichej precyzyjnie określa zasady podziału zysku między Wnioskodawcę a wspólnikiem cichym. Dodatkowo umowa zawiera wyraźne postanowienie, że wspólnik cichy nie ponosi odpowiedzialności wobec wierzycieli przedsiębiorstwa Wnioskodawcy za jakiekolwiek jego zobowiązania. Wspólnik cichy nie posiada żadnego formalnego udziału w majątku przedsiębiorstwa Wnioskodawcy ani nie jest uprawniony do prowadzenia jego spraw.

Należy podkreślić, że wspólnik cichy prowadzi własną jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiot znacznie różni się od działalności objętej spółką cichą – obejmuje ona bowiem (...). Wkład pieniężny wniesiony przez niego do przedsiębiorstwa Wnioskodawcy nie ma żadnego związku z przedmiotem jego własnej działalności gospodarczej i zostanie wniesiony poza tą działalnością. Dla wspólnika cichego jest to forma długoterminowej inwestycji, z której zamierza uzyskiwać przychody. Z perspektywy Wnioskodawcy stanowi natomiast sposób pozyskania finansowania na prowadzenie własnej działalności gospodarczej.

Po zakończeniu każdego miesiąca Wnioskodawca otrzymuje informację o osiągniętym w danym miesiącu wyniku finansowym. Na tej podstawie dokonuje wypłaty wspólnikowi cichemu przypadającego mu udziału w zysku – zgodnie z postanowieniami umowy spółki cichej.

Zgodnie z linią interpretacyjną prezentowaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (m.in. interpretacja indywidualna z 8 kwietnia 2025 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.75.2025.2.MC oraz interpretacja z 1 października 2025 r. nr 0115-KDIT1.4011.622.2025.1.MR) przychód osoby fizycznej uzyskany z tytułu uczestnictwa w spółce cichej należy zakwalifikować do przychodów z kapitałów pieniężnych, a konkretnie do kategorii określonej w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (odsetki od pożyczek) w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy.

Pytania

1.Czy Wnioskodawca, licząc podatek dochodowy od swojej jednoosobowej działalności gospodarczej, opodatkowuje tylko tę część dochodu, która przypada na niego samego zgodnie z umową spółki cichej, zaś część zysku, która zgodnie z umową spółki cichej przypada wspólnikowi cichemu jest opodatkowana jak przychód z kapitałów pieniężnych, tj. odsetek od pożyczek, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1 jest nieprawidłowe, to czy Wnioskodawca wypłacając wspólnikowi cichemu przysługującą mu część zysku może o tą wypłatę pomniejszyć swój przychód lub dochód w miesiącu, w którym dokonał takiej wypłaty?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli do rozliczenia umowy spółki cichej ma zastosowanie art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej również: updof), to rozliczenie powinno wyglądać w ten sposób, że wspólnikowi cichemu oraz Wnioskodawcy przychód określa się proporcjonalnie do ich prawa udziału w zysku uzyskiwanego w ramach spółki cichej. Powyższą zasadę stosuje się odpowiednio do rozliczenia kosztów uzyskania przychodu. Dochód spółki cichej (równy dochodowi jednoosobowej działalności gospodarczej) należy rozliczyć uwzględniając między stronami podział dochodów poprzez opodatkowanie u każdej ze stron rzeczywistego, faktycznego udziału w tych dochodach, proporcjonalnie do jej prawa do udziału w zysku.

Zasadę swobody umów przewiduje art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm.). W myśl tego przepisu: strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Z zasady tej wynika możliwość zawierania tzw. "umów nienazwanych", tj. nieuregulowanych w ww. Kodeksie. Należy przy tym pamiętać, że treść dozwolonej umowy przez prawo wyznaczają postanowienia art. 56 i 58 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 56 Kodeksu cywilnego: czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów.

Z uwagi na brak ustawowych uregulowań umowy spółki cichej należy stwierdzić, że umowa ta jest jedną z tzw. umów nienazwanych. Należy przy tym zauważyć, że o rodzaju zawartej umowy nie decyduje nadana jej przez strony nazwa lecz treść złożonych przy jej zawieraniu oświadczeń woli. Funkcjonowanie spółki cichej opiera się na wniesieniu przez wspólnika cichego, dysponującego majątkiem rzeczowym lub finansowym, wkładu (niekiedy w postaci wkładu własnej pracy) na rzecz drugiego wspólnika, prowadzącego przedsiębiorstwo lub inną działalność zarobkową we własnym imieniu. Wspólnik cichy w zamian za swój wkład uczestniczy w zyskach tej działalności, nie ujawniając się jednak na zewnątrz, nie mając też praw do majątku tej spółki. Wspólnik cichy nie odpowiada też za zobowiązania spółki wobec wierzycieli. Spółka cicha jest po prostu odmianą umowy cywilnoprawnej dwóch stron.

Przechodząc do przepisów prawa podatkowego należy w pierwszej kolejności przytoczyć brzmienie art. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej zwana także updof). Zgodnie z ust. 1 wskazanej regulacji przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "wspólnego przedsięwzięcia", z którego przychody i koszty jego uzyskania z tytułu uczestniczenia w nim osoby fizycznej mają skutkować łącznym ich opodatkowaniem z przychodami z innych źródeł. Pojęciu temu należy nadać szeroki zakres, przy czym cel takiego wspólnego przedsięwzięcia powinien być zarobkowy. Działalność wykonywana w ramach wspólnego przedsięwzięcia też może mieć każdy charakter, np. może to być działalność handlowa. Wspólne przedsięwzięcie powinno być ujęte w pewne normy organizacyjne. Nie muszą to być jednakże ramy sztywne i zinstytucjonalizowane. Wystarczy, by pozwalały na sprawne przeprowadzenie przedsięwzięcia, osiąganie przychodów oraz rozliczenie zysków, przypadających każdemu z podmiotów w nim uczestniczących. Do "wspólnego przedsięwzięcia" należy zatem zaliczyć wskazaną w opisie zdarzenia teraźniejszego umowę spółki cichej, którą Wnioskodawca zawarł ze wspólnikiem cichym.

Łączenie przychodów według art. 8 ww. ustawy odbywa się proporcjonalnie do udziału posiadanego przez osobę fizyczną we wspólnym przedsięwzięciu. Jeżeli tej proporcji nie da się ustalić, przyjmuje się, że udziały wspólników są równe. W rezultacie uzyskane we wspólnym przedsięwzięciu przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u wspólników proporcjonalnie do ich udziałów w zyskach tego przedsięwzięcia.

Podsumowując, przychody i koszty uzyskania przychodów uzyskiwane w ramach Umowy spółki cichej stanowiącej wspólne przedsięwzięcie Wspólnika cichego i Wnioskodawcy, w zakresie działalności gospodarczej, winny zostać opodatkowane zgodnie z art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro do rozliczenia umowy spółki cichej ma zastosowanie art. 8 updof, to rozliczenie powinno wyglądać w ten sposób, że Wnioskodawcy oraz wspólnikowi cichemu określa się przychody proporcjonalnie do ich prawa do udziału w zysku uzyskiwanego z prowadzenia spółki cichej (której przychody są równe przychodom jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę). Powyższą zasadę stosuje się odpowiednio do rozliczenia kosztów uzyskania przychodu.

Dochód spółki cichej (tożsamy z dochodem prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej) należy rozliczyć między stronami poprzez opodatkowanie u każdej z nich rzeczywistego udziału w tym dochodzie – proporcjonalnie do przysługującego jej prawa do udziału w zysku określonego w umowie spółki cichej. Stanowisko Wnioskodawcy w tej kwestii jest w pełni zgodne z poglądem wyrażonym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 6 kwietnia 2022 r., sygn. 0112-KDIL3-3.4011.68.2018.13.KP. Przedstawiony przez Wnioskodawcę pogląd znajduje potwierdzenie również w najnowszych interpretacjach indywidualnych, w szczególności w:

•interpretacji z 8 kwietnia 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.75.2025.2.MC,

•interpretacji z 30 czerwca 2025 r., sygn. 0112-KDWL.4011.51.2025.1.TW,

•interpretacji z 1 października 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.622.2025.1.MR.

Podobne stanowisko, jednakże na gruncie ustawy o CIT, wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 17 maja 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.757.2022.1.MF, w której stwierdził, iż: „W rezultacie uzyskane w ramach wspólnego przedsięwzięcia przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u wspólników proporcjonalnie do ich udziałów w zyskach tego przedsięwzięcia. Jednocześnie należy wskazać, że w celu ustalenia przychodów i kosztów podatkowych z tytułu udziału we wspólnym przedsięwzięciu konieczne jest przyjęcie przesłanek z art. 12-14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (w części dotyczącej przychodów) oraz art. 15-16 tejże ustawy (w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów). Podsumowując, przychody i koszty uzyskania przychodów uzyskiwane w ramach umowy stanowiącej wspólne przedsięwzięcie winny zostać opodatkowane zgodnie z art. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem opodatkowanie działalności gospodarczej prowadzonej w ramach umowy wspólnego przedsięwzięcia, na poziomie jej uczestników (tu: Wnioskodawcy) powinno odbywać się na bieżąco proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału) w trakcie roku podatkowego oraz rozliczone w zeznaniu rocznym składanym za rok podatkowy. Dodatkowo należy wskazać, że Wnioskodawca zobowiązany jest prowadzić ewidencję rachunkową na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.Podsumowując należy uznać, że wspólne przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, skutkuje koniecznością ujęcia przychodów i kosztów uzyskania przychodu Wnioskodawcy proporcjonalnie do jego udziału w zyskach. Zatem dochodem Wnioskodawcy ze spółki cichej jest tylko ta część dochodu spółki cichej, która przypada Wnioskodawcy zgodnie z ustalonym udziałem w zyskach i stratach spółki cichej. Dochodem Wnioskodawcy jest zatem procent dochodu spółki cichej, liczonego jako procent jej przychodu, pomniejszonego o 50% kosztów uzyskania przychodu”.

Powyższe oznacza, że zysk wspólnika cichego podlega jednokrotnemu opodatkowaniu jako przychód z kapitałów pieniężnych, tj. odsetek od pożyczek, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie należy wskazać, że Wnioskodawca jest płatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 19% od wypłacanego cichemu wspólnikowi wynagrodzenia, stosownie do przepisów art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Gdyby stanowisko Wnioskodawcy w ocenie organu podatkowego okazało się nieprawidłowe, powinien on móc rozpoznać koszt uzyskania przychodu w wysokości równej zyskowi wypłaconemu wspólnikowi cichemu, który to zysk jest opodatkowany jako przychód z kapitałów pieniężnych. W przeciwnym razie dojdzie do podwójnego opodatkowania dochodów wspólnika cichego, co byłoby sprzeczne z podstawową w prawie podatkowym zasadą jednokrotności opodatkowania.

W ocenie Wnioskodawcy, gdyby przyjąć, że Wnioskodawca powinien opodatkować cały dochód wynikający z prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej (tożsamy z dochodem spółki cichej), a nie jedynie część przypadającą na Wnioskodawcę zgodnie z postanowieniami umowy spółki cichej, wówczas doszłoby do następującej niekorzystnej sytuacji:

•cały dochód zostałby opodatkowany według zasad wybranej formy opodatkowania działalności gospodarczej (podatek liniowy 19% lub według skali podatkowej – zasady ogólne);

•następnie, zgodnie z umową spółki cichej, Wnioskodawca byłby zobowiązany do wypłaty wspólnikowi cichemu przypadającej mu części zysku;

•ta wypłacona kwota zostałaby u wspólnika cichego zakwalifikowana jako przychód z kapitałów pieniężnych (zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a tym samym podlegałaby opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

W efekcie ta sama część dochodu (zysku) zostałaby opodatkowana dwukrotnie: najpierw u Wnioskodawcy – według zasad opodatkowania prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, a następnie u wspólnika cichego – jako przychód z kapitałów pieniężnych. Taka konstrukcja prowadziłaby do podwójnego opodatkowania tego samego zysku podatkiem dochodowym, co – w ocenie Wnioskodawcy – byłoby sprzeczne z zasadą proporcjonalnego przypisania dochodu uczestnikom wspólnego przedsięwzięcia wynikającą z art. 8 ust. 1 updof.

Aby uniknąć opisanej nieprawidłowości, polegającej na podwójnym opodatkowaniu tej samej części zysku, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w miesiącu, w którym dokonuje wypłaty wspólnikowi cichemu jego udziału w zysku spółki cichej, powinien pomniejszyć o tę wypłaconą kwotę swój dochód (lub – w zależności od wybranej formy opodatkowania – przychód) uzyskany w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej.

Takie potraktowanie wypłaty jako kosztu uzyskania przychodu (lub kosztu pomniejszającego dochód) po stronie Wnioskodawcy pozwala uniknąć opodatkowania tej części zysku dwukrotnie: raz u Wnioskodawcy (jako części dochodu działalności gospodarczej), a drugi raz u wspólnika cichego (jako przychodu z kapitałów pieniężnych).W efekcie dochodzi do swoistego „przesunięcia” kosztu w czasie: chociaż zysk przypadający wspólnikowi cichemu został wypracowany w poprzednim miesiącu, pomniejszenie dochodu (lub przychodu) Wnioskodawcy następuje dopiero w miesiącu faktycznej wypłaty. Podejście to jest uzasadnione kasowym charakterem powstania przychodu z kapitałów pieniężnych po stronie wspólnika cichego (zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 updof w związku z zasadami opodatkowania określonymi w art. 30a ust. 1 updof), który powstaje dopiero w momencie otrzymania środków.

W ocenie Wnioskodawcy powyższe rozwiązanie zapewnia spójność podatkową i zapobiega nieuzasadnionemu podwójnemu obciążeniu podatkiem dochodowym tej samej wartości ekonomicznej (udziału w zysku spółki cichej).

Odnosząc się do kwestii kosztów uzyskania przychodów wskazać należy, iż w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z powyższym przepisem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź zabezpieczenie lub zachowanie ich źródła. Spełnienie tego warunku oznacza wykazanie przez podatnika, że wydatek był celowy i potrzebny w prowadzonej przez niego działalności, tj. że był racjonalny co do zasady i racjonalny co do wysokości. Istotny jest zamiar podatnika zmierzający do uzyskania lub powiększenia przychodów wskutek powiększenia wydatków. W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnej wątpliwości. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny. Wszystkie te sytuacje należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Wnioskodawca, opisując Umowę spółki cichej, wskazał, iż Wspólnik cichy uczestniczy w zysku proporcjonalnie do jego udziału, a wypłacane mu wynagrodzenie stanowi realizację tego udziału. Wkład wniesiony przez wspólnika cichego umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej w określonym zakresie, co przybliża umowę spółki cichej do umowy pożyczki, tak też wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 8 kwietnia 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.75.2025.2.MC, w której zakwalifikował zysk wypłacany wspólnikowi cichemu jako przychód z kapitałów pieniężnych.

Wobec powyższego w niniejszej sprawie uznać należy, że przedmiotowe wynagrodzenie stanowi koszt podatkowy poniesiony w celu uzyskania przychodu. Wskazać bowiem należy, iż wynagrodzenie to służy uzyskaniu przez Wnioskodawcę przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasadę swobody umów przewiduje art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zgodnie z którym:

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Z zasady tej wynika możliwość zawierania tzw. „umów nienazwanych”, tj. nieuregulowanych w ww. Kodeksie. Należy przy tym pamiętać, że treść dozwolonej umowy przez prawo wyznaczają postanowienia art. 56 i 58 Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 56 ww. Kodeksu:

Czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów.

Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, że na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, że bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana (art. 58 § 1-3 Kodeksu cywilnego).

Z uwagi na brak ustawowych uregulowań umowy spółki cichej umowa ta jest jedną z tzw. umów nienazwanych. Należy przy tym zauważyć, że o rodzaju zawartej umowy nie decyduje nadana jej przez strony nazwa, lecz treść złożonych przy jej zawieraniu oświadczeń woli. Funkcjonowanie spółki cichej opiera się na wniesieniu przez wspólnika cichego, dysponującego majątkiem rzeczowym lub finansowym, wkładu (niekiedy w postaci wkładu własnej pracy) na rzecz drugiego wspólnika, prowadzącego przedsiębiorstwo lub inną działalność zarobkową we własnym imieniu. Wspólnik cichy w zamian za swój wkład uczestniczy w zyskach tej działalności, nie ujawniając się jednak na zewnątrz, nie mając też praw do majątku tej spółki. Udział wspólnika cichego nie prowadzi do utworzenia jakiegokolwiek rodzaju wspólnoty ze wspólnikiem − ani rzeczowej, ani majątkowej, ani osobowej. Wspólnik cichy nie odpowiada też za zobowiązania spółki wobec wierzycieli. Spółka taka jest po prostu odmianą umowy cywilnoprawnej dwóch stron.

Do istotnych elementów stosunku spółki cichej należą:

•uczestniczenie w cudzym przedsiębiorstwie (strony dążą do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego),

•wniesienie wkładu (wkład wspólnika cichego, który może być w formie zarówno pieniężnej, jak i niepieniężnej, staje się częścią majątku przedsiębiorcy),

•wniesienie wkładu daje prawo do udziału w zysku (nie można wyłączyć wspólnika cichego od uczestnictwa w zyskach − inaczej jest w odniesieniu do strat),

•wyłączenie osobistej odpowiedzialności (wobec wierzycieli przedsiębiorcy).

Istota spółki cichej wyczerpuje się w stosunku zobowiązaniowym łączącym wspólników (spółka wewnętrzna). Wspólnik cichy nie staje się współwłaścicielem majątku, do którego wniósł wkład, ani nie występuje w stosunkach zewnętrznych. Tytułem prawnym uzyskania korzyści majątkowej przez wspólnika cichego nie jest posiadany udział w kapitale przedsiębiorcy, lecz umowa cywilnoprawna.

Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak stanowi zaś art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Z kolei według art. 8 ust. 1 ww. ustawy:

Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

W myśl art. 8 ust. 2 pkt 1 tej ustawy:

Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Jednocześnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera legalnej definicji pojęcia „wspólnego przedsięwzięcia”. Pojęciu temu należy nadać szeroki zakres, przy czym cel takiego wspólnego przedsięwzięcia powinien być zarobkowy. Działalność wykonywana w ramach przedsięwzięcia może mieć każdy charakter, np. może to być działalność handlowa. Wspólne przedsięwzięcie powinno być ujęte w pewne normy organizacyjne. Nie muszą to być jednakże ramy sztywne i zinstytucjonalizowane. Wystarczy, by pozwalały na sprawne przeprowadzenie przedsięwzięcia, osiąganie przychodów oraz rozliczenie zysków przypadających każdemu z podmiotów w nim uczestniczących. Do „wspólnego przedsięwzięcia” należy zaliczyć umowę spółki cichej.

Powyższa regulacja art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest realizacją zasady, że uzyskane we wspólnym przedsięwzięciu przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u wspólników proporcjonalnie do ich udziałów w zyskach tego przedsięwzięcia.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie oraz cytowane wyżej przepisy prawa podatkowego, przychody i koszty uzyskania przychodów uzyskiwane w ramach umowy spółki cichej stanowiącej wspólne przedsięwzięcie Pana jako przedsiębiorcy oraz wspólnika cichego powinny zostać opodatkowane przez Pana zgodnie z art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem dochodem Pana ze spółki cichej, który podlega opodatkowaniu, będzie tylko ta część dochodu tej spółki, która przypada Panu zgodnie z ustalonym udziałem w zyskach i stratach spółki cichej.

W świetle powyższego bezprzedmiotowa stała się odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku nr 2.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pytanie przedstawione przez Pana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w tej interpretacji. Przedmiotem tej interpretacji indywidualnej nie jest więc ocena Pana stanowiska w części odnoszącej się do opodatkowania wspólnika cichego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.