Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 lipca 2026 r. Štátny fond rozvoja bývania przeciwko GL i in., sygn. C-188/25

Artykuł 2 lit. c) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckichnależy interpretować w ten sposób, że:instytucja publiczna utworzona na mocy ustawy w celu wykonywania działalności o charakterze niezarobkowym w zakresie pomocy mieszkaniowej polegającej w szczególności na udzielaniu osobom fizycznym kredytów mieszkaniowych na preferencyjnych warunkach jest „przedsiębiorcą” w rozumieniu tego przepisu, ponieważ umowy kredytu, które zawiera z tymi osobami, wpisują się w ramy jej działalności gospodarczej lub zawodowej.Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na sąd krajowy, związany na mocy przepisu lub praktyki prawa krajowego oceną prawną dokonaną przez sąd krajowy wyższej instancji w sprawie, która została mu przekazana do ponownego rozpoznania, obowiązek odstąpienia od tej oceny, jeżeli uzna on, że ocena ta nie jest zgodna z wykładnią przepisu prawa Unii dokonaną przez Trybunał na podstawie art. 267 TFUE.