Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 lipca 2026 r. Anne Frank Fonds przeciwko Anne Frank Stichting i in., sygn. C-788/24

1)Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnymnależy interpretować w ten sposób, że:utwór, który stał się własnością publiczną w niektórych państwach członkowskich, lecz jest nadal chroniony prawem autorskim w innym państwie członkowskim i został opublikowany nieodpłatnie w witrynie internetowej zawierającej środek w postaci blokowania geograficznego mający na celu zablokowanie internautom, którzy przeglądają go z tego państwa członkowskiego, dostępu do tej strony internetowej, nie jest przedmiotem „publicznego udostępniania” w tymże państwie w rozumieniu tego przepisu, jeżeli ten środek w postaci blokowania jest „skuteczny” w rozumieniu art. 6 ust. 3 tej dyrektywy, poprzez to, że stanowi on „najnowocześniejszą technologię”, i to nawet jeśli wspomniani internauci mogą go obchodzić, korzystając z wirtualnej sieci prywatnej [virtual private network (VPN)] lub podobnej usługi.2)Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29należy interpretować w ten sposób, że:w sytuacji gdy publikacja w witrynie internetowej utworu, który stał się własnością publiczną w niektórych państwach członkowskich, lecz jest nadal chroniony prawem autorskim w innym państwie członkowskim, stanowi „publiczne udostępnianie” w tym państwie, ponieważ wprowadzony w tej witrynie środek w postaci blokowania geograficznego nie jest „skuteczny” w rozumieniu art. 6 ust. 3 tej dyrektywy, takie udostępnienie można przypisać osobie, która opublikowała utwór w tej witrynie internetowej, a nie dostawcy wirtualnej sieci prywatnej [virtual private network (VPN)] lub podobnej usługi, który umożliwił swojemu użytkownikowi obchodzenie tego nieskutecznego środka.