Interpretacja indywidualna z dnia 3 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.385.2026.3.ISL

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 4 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEIDG, sklasyfikowaną pod kodem PKD 96.99.Z oraz posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Działalność polega na organizowaniu szkoleń, treningów oraz wydarzeń dla psów, w szczególności w zakresie pracy węchowej (nose work), szkolenia z posłuszeństwa oraz konsultacji behawioralnych, w tym pracy z psami wykazującymi problemy behawioralne (m.in. agresję lękową). Przychody osiągane są poprzez sprzedaż usług szkoleniowych, karnetów na zajęcia, organizację warsztatów oraz zawodów treningowych. Działalność prowadzona jest zarówno stacjonarnie w lokalu użytkowym, jak i mobilnie - w miejscu zamieszkania klientów oraz w przestrzeni plenerowej. Wnioskodawczyni wykorzystuje psa w sposób bezpośredni w prowadzonej działalności gospodarczej. Pies uczestniczy w pracy z psami problemowymi, w szczególności z agresją lękową wobec innych psów, służy do weryfikacji poprawności przygotowania torów (ringów) na zawodach oraz treningach, bierze udział w szkoleniach, warsztatach oraz seminariach branżowych, uczestniczy w zawodach, zdobywając osiągnięcia wpływające na wiarygodność działalności, występuje w materiałach marketingowych, w tym w mediach społecznościowych. Pies pełni funkcję narzędzia pracy, wsparcia terapeutycznego oraz elementu marketingowego budującego markę przedsiębiorstwa. Brak psa uniemożliwiłby wykonywanie części usług (w szczególności terapii behawioralnej) oraz znacząco utrudniłby prowadzenie działalności.

Charakter wykorzystania psa: pies przebywa na co dzień z Wnioskodawczynią w miejscu zamieszkania i ma dostęp do całej nieruchomości. Jednocześnie jego aktywność treningowa oraz udział w zawodach ukierunkowane są na rozwój działalności gospodarczej i budowanie jej pozycji rynkowej. Wnioskodawczyni wskazuje, że pies był wcześniej wykorzystywany prywatnie, jednak obecnie jego szkolenie, udział w zawodach oraz aktywność medialna pozostają w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą.

Wnioskodawczyni ponosi następujące wydatki: karma, gryzaki, smaczki treningowe oraz pasty wykorzystywane w treningach, szkolenia i warsztaty, usługi weterynaryjne, opłaty za udział w zawodach. Wnioskodawczyni zamierza zaliczać powyższe wydatki do kosztów uzyskania przychodów.

Uzupełnienie

Działalność prowadzona jest od 1 grudnia 2025 r. Forma opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej to zasady ogólne, a rodzaj prowadzonej ewidencji to podatkowa księga przychodów i rozchodów.

Pies, o którym mowa „pracuje” tylko w ramach prowadzonej działalności. Jego jedynym sportem, który trenuje jest nosework – czyli główna forma działalności firmy. Suczka mieszka w domu, nie przebywa na stałe w wynajmowanym lokalu użytkowym.

Główne wydatki związane z działalnością:

·z rodzaju nagrody dla psa: smaczki, pasty, szarpaki, pasztety czy kiełbaski treningowe, które służą do nagradzania psa w treningu;

·opłaty za start w zawodach;

·udział w seminariach i szkoleniach (jeśli udział jest z własnym psem);

·sporadycznie wymiana sprzętu: smyczy, obroży;

·koszty karmy, którą je pies na co dzień.

Nie jestem w stanie określić w jakim zakresie pies jest wykorzystywany do celów działalności gospodarczej, a w jakich do celów prywatnych. Wszystko zależy od danego miesiąca i przypadków, które akurat Wnioskodawczyni ma pod opieką w ramach kursów posłuszeństwa. Niektórzy klienci potrzebują więcej spotkań z psem Wnioskodawczyni, inni mniej, a jeszcze inni żadnego. Natomiast jak wyżej Wnioskodawczyni wspomniała, jedynym „zawodowo”, co trenuje suczka jest sport, którym zajmuje się firma. Pies to Kundelek, mix owczarka belgijskiego malinois.

Suczka zajmuje się w firmie trzema rzeczami:

·jest niezbędna w terapii psów lękowych (agresja lękowa do innych psów, agresja smyczowa, brak zaufania do psów w ogóle lub po np. pogryzieniu);

·jej wyszkolenie oraz obecne umiejętności sprawiają, że jest w stanie zweryfikować poprawność i trudność ułożenia ringów (miejsc do przeszukania) na zawodach noseworkowych, które Wnioskodawczyni organizuje.

Każdorazowo jedzie z Wnioskodawczynią, żeby sprawdzić ułożenie przed zawodami.

Marketingowo – wygrywa medale i/lub zawody, dzięki czemu szkoła zyskuje na prestiżu i przyciąga więcej kursantów. Szkoleniowo – część warsztatów lub/i seminariów jest organizowana tylko dla zawodników z psami. Dzięki braniu w nich udziału Wnioskodawczyni podnosi swoje kompetencje.

Wnioskodawczyni wykorzystuje psa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, przy włączeniu w to treningów, kilka godzin w tygodniu, ale w tej chwili sama działalność to jest kilkanaście godzin w tygodniu. Codzienną opiekę nad psem sprawuje Wnioskodawczyni wraz z narzeczonym. Pies mieszka z Wnioskodawczynią w domu, jest pod stałą opieką.

Związek przyczynowy pomiędzy wydatkami, które są związane z utrzymaniem psa, a osiągnięciem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów z działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, to używanie suczki w terapii psów. Tutaj Wnioskodawczyni musiałaby szukać stabilnego, spokojnego psa wśród znajomych i „wynajmować” go wraz z przewodnikiem, żeby móc przeprowadzić spacer w odpowiedniej atmosferze. Nie każdy pies reaguje neutralnie na inne psy. Suczka mogła zacząć pracować z innymi psami dopiero po prawie 2 latach szkolenia pod okiem Wnioskodawczyni, tak żeby miała Ona pewność, że jest to bezpieczne dla obu stron. Wynajmowanie do tego obcego, nawet znajomego psa, którego Wnioskodawczyni nie zna tak dobrze jak własnego, mogłoby stwarzać potencjalne ryzykowne sytuacje. Socjalizacje i zapoznanie z innymi psami jest dla dużej części psów, które korzystają z kursów posłuszeństwa, integralną częścią szkolenia, bo dużo zwierząt obecnie ma z tym duży problem. Weryfikacja poprawności i trudność ułożenia ringów – ze względu na to, że przebiegi treningowe dla psów ćwiczących nosework są podzielone na poziomy trudności, nie można ułożyć zbyt trudnych ćwiczeń dla początkujących psów. Suczka poprzez swoją pracę na ringu pokazuje sposób rozchodzenia się zapachu, możliwości odnalezienia lub nie próbki zapachowej przez psa, czasami pokazuje, że dane przeszukanie jest możliwe, ale nie w podanym na zawodach czasie. Bez jej pomocy Wnioskodawczyni byłoby dużo trudniej weryfikować to wszystko. A czasami to co człowiek myśli, że powinno się stać z fizyką zapachu, a to co realnie się dzieje, to dwie różne rzeczy. Gdyby nie jej praca Wnioskodawczyni musiałaby płacić innemu psu za sprawdzenie tego lub dodawać dodatkowe zajęcia do karnetów treningowych.

Marketingowo pokazywanie się z własnym psem na zawodach jest w branży bardzo mile widziane, bo po pierwsze udowadnia, że instruktor:

·jest w temacie (a szkoła Wnioskodawczyni specjalizuje się w przygotowaniu zawodników);

·potrafi wyszkolić swojego psa do jakiegoś poziomu, a więc klientom łatwiej jest uwierzyć, że ich psa również wyszkoli;

·odnosi sukcesy mierząc się z innymi dobrymi zawodnikami na podobnym poziomie;

·ma realne doświadczenie również z emocjami na zawodach i potrafi pomóc w tej kwestii.

Szkoleniowo – Wnioskodawczyni może uczestniczyć w różnych warsztatach i seminariach, które podnoszą Jej kompetencje i pomagają zdobywać nowe umiejętności oraz doświadczenie.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, wydatki ponoszone na utrzymanie psa wykorzystywanego w działalności gospodarczej mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, wydatki ponoszone na utrzymanie psa wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wskazanych w art. 23 tej ustawy.

Wydatki związane z utrzymaniem psa pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ pies jest wykorzystywany jako narzędzie pracy w procesie szkoleniowym i terapeutycznym, jego udział w zawodach oraz szkoleniach przyczynia się do budowania wiarygodności i rozpoznawalności działalności, umożliwia świadczenie określonych usług, których wykonanie bez jego udziału byłoby niemożliwe lub znacznie utrudnione. Ponadto, wydatki te mają charakter racjonalny i gospodarczo uzasadniony oraz służą zabezpieczeniu źródła przychodów. Wydatki te nie zostały wymienione w katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów określonym w art. 23 ustawy.

Dodatkowe okoliczności:

Wnioskodawczyni wskazuje, że pies stanowi istotny element działalności gospodarczej, wpływający na jej funkcjonowanie, jakość świadczonych usług oraz pozyskiwanie klientów. Jego wykorzystanie nie ma charakteru wyłącznie prywatnego, lecz jest integralną częścią modelu biznesowego Wnioskodawczyni.

Praktyka interpretacyjna:

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej o sygn. IBPBI/1/415-170/10/KB, w której Organ podatkowy dopuścił możliwość zaliczenia wydatków związanych z utrzymaniem psa do kosztów uzyskania przychodów, wskazując na jego funkcjonalne wykorzystanie w działalności gospodarczej.

Konkluzja:

W związku z powyższym, Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie, że wydatki ponoszone na utrzymanie psa, obejmujące w szczególności karmę, gryzaki, smaczki treningowe, szkolenia leczenie weterynaryjne oraz udział w zawodach, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Przyjmuje się zatem, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte w cytowanym wcześniej art. 22 ust. 1 ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Należy zauważyć, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód).

W związku z powyższym, kosztem uzyskania przychodu są wszelkie wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu i nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle powyższego uznać więc należy, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy również podkreślić, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący tę działalność, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.

Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodu z danego źródła pomniejszają zatem przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są wobec tego ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.

Co warte podkreślenia w kontekście niniejszej sprawy, jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, sklasyfikowaną pod kodem PKD 96.99.Z. Działalność ta polega na organizowaniu szkoleń, treningów oraz wydarzeń dla psów, w szczególności w zakresie pracy węchowej (nose work), szkolenia z posłuszeństwa oraz konsultacji behawioralnych, w tym pracy z psami wykazującymi problemy behawioralne (m.in. agresję lękową). Pani przychody osiągane są poprzez sprzedaż usług szkoleniowych, karnetów na zajęcia, organizację warsztatów oraz zawodów treningowych. Działalność prowadzona jest zarówno stacjonarnie w lokalu użytkowym, jak i mobilnie – w miejscu zamieszkania klientów oraz w przestrzeni plenerowej. Wykorzystuje Pani psa w sposób bezpośredni w prowadzonej działalności gospodarczej. Pies uczestniczy w pracy z psami problemowymi, w szczególności z agresją lękową wobec innych psów, służy do weryfikacji poprawności przygotowania torów (ringów) na zawodach oraz treningach, bierze udział w szkoleniach, warsztatach oraz seminariach branżowych, uczestniczy w zawodach, zdobywając osiągnięcia wpływające na wiarygodność działalności, występuje w materiałach marketingowych, w tym w mediach społecznościowych. Pies pełni funkcję narzędzia pracy, wsparcia terapeutycznego oraz elementu marketingowego budującego markę przedsiębiorstwa. Brak psa uniemożliwiłby wykonywanie części usług (w szczególności terapii behawioralnej) oraz znacząco utrudniłby prowadzenie działalności. Ponosi następujące wydatki: karma, gryzaki, smaczki treningowe oraz pasty wykorzystywane w treningach, szkolenia i warsztaty, usługi weterynaryjne, opłaty za udział w zawodach.

W uzupełnieniu wniosku, wskazała Pani, że pies, o którym mowa „pracuje” tylko w ramach prowadzonej działalności. Jego jedynym sportem, który trenuje jest nose work – czyli główna forma działalności firmy. Pies jest niezbędny w terapii psów lękowych (agresja lękowa do innych psów, agresja smyczowa, brak zaufania do psów w ogóle lub po np. pogryzieniu); wyszkolenie psa oraz obecne umiejętności sprawiają, że jest w stanie zweryfikować poprawność i trudność ułożenia ringów (miejsc do przeszukania) na zawodach noseworkowych, które Pani organizuje. Związek przyczynowy pomiędzy wydatkami, które są związane z utrzymaniem psa, a osiągnięciem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów z działalności gospodarczej Wnioskodawczyni to używanie psa w terapii psów. Marketingowo pokazywanie się z własnym psem na zawodach jest w branży bardzo mile widziane, bo po pierwsze udowadnia, że instruktor posiada wiedzę i doświadczenie w swojej branży (a Pani szkoła specjalizuje się w przygotowaniu zawodników); potrafi Pani wyszkolić swojego psa do jakiegoś poziomu, a więc klientom łatwiej jest uwierzyć, że ich psa również wyszkoli; odnosi sukcesy mierząc się z innymi dobrymi zawodnikami na podobnym poziomie; ma realne doświadczenie również z emocjami na zawodach i potrafi pomóc w tej kwestii. Szkoleniowo –może Pani uczestniczyć w różnych warsztatach i seminariach, które podnoszą Pani kompetencje i pomagają zdobywać nowe umiejętności oraz doświadczenie. Doprecyzowała Pani, że główne wydatki związane z działalnością to:

·z rodzaju nagrody dla psa: smaczki, pasty, szarpaki, pasztety czy kiełbaski treningowe, które służą do nagradzania psa w treningu;

·opłaty za start w zawodach;

·udział w seminariach i szkoleniach (jeśli udział jest z własnym psem);

·sporadycznie wymiana sprzętu: smyczy, obroży;

·koszty karmy, którą je pies na co dzień.

Wskazała Pani, że nie jest w stanie określić w jakim zakresie pies jest wykorzystywany do celów działalności gospodarczej, a w jakim do celów prywatnych. Wszystko zależy od danego miesiąca i przypadków, które akurat ma Pani pod opieką w ramach kursów posłuszeństwa. Niektórzy klienci potrzebują więcej spotkań z Pani psem, inni mniej, a jeszcze inni żadnego. Natomiast jedynym „zawodowo”, co trenuje suczka jest sport, którym zajmuje się firma.

Wskazane więc przez Panią ww. wydatki, nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 tej ustawy, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z wyrokiem NSA z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3526/16 ‒ „Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.”

W konsekwencji, kwestia kwalifikacji poniesionych wydatków do kosztów uzależniona jest od wykazania przez podatnika związku przyczynowo-skutkowego, czyli udowodnienia, że wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła tego przychodu.

Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego NSA odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15 gdzie stwierdził, że: „Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy”.

W doktrynie wskazuje się, że zwrot „w celu uzyskania przychodu” nie powinien być interpretowany zbyt szeroko. Możliwość uzyskania przychodu przez dokonanie danego wydatku powinna być oceniana z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i praktyki obrotu gospodarczego. Nie jest bowiem wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto teoretyczna.

Skoro zatem jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia źródła przychodów bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.

Zauważyć należy, że istnieje grupa zakupów, które nie mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą, gdyż ponoszą je osoby fizyczne niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też takiej działalności nie prowadzą. Każdy, niezależnie od tego jaki wykonuje zawód, dokonuje zakupu tego typu towarów, rzeczy, czy zwierząt.

Zgodnie z wyrokiem NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11: „Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku”.

Zatem, kosztem uzyskania przychodu mogą być wydatki w takiej części, w jakiej pies będzie wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a nie dla celów prywatnych.

W opisie sprawy wskazała Pani, że wykorzystuje Pani psa w sposób bezpośredni w prowadzonej działalności gospodarczej oraz pełni funkcję Pani narzędzia pracy, wsparcia terapeutycznego oraz elementu marketingowego budującego markę przedsiębiorstwa. Brak psa uniemożliwiłby Pani wykonywanie części usług (w szczególności terapii behawioralnej) oraz znacząco utrudniłby prowadzenie działalności. Ponadto, marketingowo pokazywanie się z własnym psem na zawodach jest w Pani branży bardzo mile widziane, ponieważ udowadnia, że instruktor posiada wiedzę i doświadczenie w swojej branży (a Pani szkoła specjalizuje się w przygotowaniu zawodników), potrafi Pani wyszkolić swojego psa do pewnego poziomu, a więc klientom łatwiej jest uwierzyć, że ich psa również Pani wyszkoli; pies odnosi sukcesy mierząc się z innymi dobrymi zawodnikami na podobnym poziomie, ma realne doświadczenie również z emocjami na zawodach i potrafi pomóc w tej kwestii. Może Pani uczestniczyć w różnych warsztatach i seminariach, które podnoszą Pani kompetencje i pomagają zdobywać nowe umiejętności oraz doświadczenie. Wskazała Pani, że nie jest w stanie określić w jakim zakresie pies jest wykorzystywany do celów działalności gospodarczej, a w jakim do celów prywatnych. Wszystko zależy od danego miesiąca i przypadków, które akurat ma Pani pod opieką w ramach kursów posłuszeństwa. Niektórzy klienci potrzebują więcej spotkań z Pani psem, inni mniej, a jeszcze inni żadnego. Natomiast, jedynym co „zawodowo” trenuje suczka jest sport, którym zajmuje się firma.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności wynikające z powołanych przepisów prawa, w świetle zaprezentowanego opisu stanu faktycznego, stwierdzam, że wydatki poniesione przez Panią na utrzymanie psa wykorzystywanego przez Panią w działalności gospodarczej na:

·usługi weterynaryjne;

·nagrody dla psa: smaczki, pasty, szarpaki, pasztety czy kiełbaski treningowe, które służą do nagradzania psa w treningu;

·opłaty za start w zawodach;

·udział w seminariach i szkoleniach (jeśli udział jest z własnym psem);

·sporadycznie wymiana sprzętu: smyczy, obroży;

·koszty karmy, którą je pies na co dzień.

-mogą w całości (w przypadku wydatków stricte zawodowych) oraz

-w części wynikającej z obiektywnego współczynnika czasu pracy psa (w przypadku wydatków o charakterze mieszanym)

stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Panią pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast wydatki związane z utrzymaniem psa, w części, w jakiej pies jest wykorzystywany na cele prywatne, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe wydatki, mimo że nie są ujęte w katalogu kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, nie mogą stanowić kosztów podatkowych, z uwagi na ich osobisty charakter.

W konsekwencji, Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy wskazać, że wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionego przez Panią oraz Pani stanowiskiem, tym samym dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Ponadto, pamiętać należy, że to na Pani, jako odnoszącemu korzyść z faktu zaliczenia wskazanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodu, ciąży obowiązek wykazania w jakiej części wydatki te mają związek z prowadzoną przez Panią pozarolniczą działalnością gospodarczą oraz obowiązek ich właściwego udokumentowania.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Odnosząc się natomiast do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej należy wskazać, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej indywidualnej sprawy podatnika, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tej sprawie jest wiążące.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.