Interpretacja indywidualna z dnia 13 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.577.2026.1.BM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Przeniósł Pan (urodzony 16 listopada 1999 r.) swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych do Polski w styczniu 2022 r. w celu stałego osiedlenia się.

Przed przeprowadzką, do 21 stycznia 2022 r., mieszkał Pan na Białorusi, gdzie znajdowało się Pana centrum interesów życiowych i gdzie podlegał Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających dzień przyjazdu do Polski (tj. 2019, 2020 oraz 2021 r.) w żadnym roku nie przebywał Pan na terytorium RP dłużej niż 183 dni.

Nie posiada Pan certyfikatu rezydencji podatkowej z Białorusi, jednak posiada Pan inne dokumenty potwierdzające Pana zamieszkiwanie i aktywność w tym kraju przed przyjazdem do Polski: dyplom ukończenia studiów wyższych na Białorusi (za lata 2017-2021) oraz białoruską książeczkę pracy dokumentującą Pana zatrudnienie w okresie od 1 listopada 2019 r. do 21 stycznia 2022 r.

Dnia 22 stycznia 2022 r. przyjechał Pan do Polski, zawarł Pan umowę o dzieło i od tego dnia Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się wyłącznie w Polsce.

27 stycznia 2022 r. uzyskał Pan numer PESEL, a 28 stycznia 2022 r. otworzył Pan polskie konto bankowe.

Do Polski przyjechał Pan sam (nie ma Pan żony, partnerki ani dzieci), jednak Pana rodzice przebywali już wtedy w Polsce.

Od momentu wyjazdu z Białorusią nie łączą Pana już żadne stosunki gospodarcze ani osobiste i nie planuje Pan tam powrotu.

Od stycznia 2022 r. ma Pan w Polsce stałe miejsce zamieszkania i podlega Pan w RP nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Nie posiada Pan obywatelstwa polskiego.

W momencie przeprowadzki posiadał Pan ważną Kartę Polaka (wydaną 2 marca 2018 r.). Zgodnie z polskimi przepisami, Kartę Polaka zdał Pan w momencie uzyskania przez Pana karty stałego pobytu (wydanej 25 sierpnia 2023 r. właśnie na podstawie posiadanej przez Pana Karty Polaka).

Od 1 marca 2023 r. prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą. Wybraną przez Pana formą opodatkowania tej działalności jest ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

W 2022-2023 r. korzystał Pan wyłącznie z "ulgi dla młodych" w związku z Pana zatrudnieniem na podstawie umowy o pracę (w okresie od 22 marca 2022 r. do 22 marca 2023 r.). Suma Pana przychodów zwolnionych od podatku nie przekroczyła w 2023 r. kwoty limitu 85.528 zł.

Nigdy wcześniej nie korzystał Pan z "ulgi na powrót" (ani w całości, ani w części). Całkowita suma Pana przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w poszczególnych latach (2024, 2025 oraz 2026 r.) przekracza lub przekroczy kwotę 85.528 zł. Oświadcza Pan jednak, że z "ulgi na powrót" w każdym z tych lat zamierza Pan korzystać wyłącznie w ramach przysługującego Panu ustawowego limitu 85.528 zł, a wszelka nadwyżka ponad tę kwotę podlegała i będzie podlegać opodatkowaniu ryczałtem na zasadach ogólnych.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, w związku z przeprowadzką do Polski w styczniu 2022 r. i posiadaniem w tamtym czasie ważnej Karty Polaka, ma Pan prawo do korzystania z ulgi na powrót (określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT) w latach 2023, 2024, 2025 i 2026 w odniesieniu do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, w ramach przysługującego Panu rocznego limitu 85.528 PLN?

Pana stanowisko w sprawie

Uważa Pan, że spełnia Pan wszystkie ustawowe warunki i ma Pan prawo do korzystania z tzw. ulgi na powrót (zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT) w latach 2023, 2024, 2025 i 2026 w stosunku do przychodów z Pana działalności gospodarczej (do kwoty limitu 85.528 zł w każdym roku podatkowym).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85.528 zł, osiągnięte:

a)ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3)podatnik:

a)posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)miał miejsce zamieszkania:

• nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
• na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85.528 zł.

Ponadto, z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.

Osoby podlegające w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W opisie sprawy wskazał Pan, że 22 stycznia 2022 r. przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski z zamiarem stałego pobytu i przeniesienia ośrodka interesów życiowych. Do Polski przyjechał Pan sam. Zaznaczył Pan dodatkowo, że Pana rodzice przebywali już wtedy w Polsce. Do momentu przeprowadzki posiadał Pan wyłącznie miejsce zamieszkania na terytorium Białorusi. W okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających dzień przyjazdu do Polski (tj. 2019, 2020 i 2021 r.) w żadnym roku nie przebywał Pan na terytorium RP dłużej niż 183 dni. Od momentu wyjazdu z Białorusi nie łączą Pana z Białorusią żadne stosunki gospodarcze ani osobiste i nie planuje Pan tam powrotu. Do momentu przeprowadzki, tj. do 21 stycznia 2022 r., mieszkał Pan na Białorusi, gdzie znajdywało się Pana centrum interesów życiowych i gdzie podlegał Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Po przeprowadzce do Polski tj. 22 stycznia 2022 r. przyjechał Pan do Polski, gdzie zawarł Pan umowę o dzieło i od tego dnia Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się wyłącznie w Polsce. Od 1 marca 2023 r. prowadzi Pan na terytorium Polski pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem.

W związku z powyższym, od momentu przyjazdu do Polski 22 stycznia 2022 r. Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) znajduje się w Polsce. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W świetle przedstawionych okoliczności uznać zatem należy, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.

Ponadto wyjaśnił Pan, że do momentu przeprowadzki posiadał Pan stałe miejsce zamieszkania wyłącznie na terytorium Białorusi. W okresie trzech lat poprzedzających dzień 22 stycznia 2022 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce oraz nie podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przed przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a Pan w nie przebywał na terytorium RP dłużej niż 183 dni w żadnym roku.

W konsekwencji, zarówno w okresie 3 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce.

Zatem uznać należy, że spełnia Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ustawy.

We wniosku poinformował Pan również, że 2 marca 2018 r. otrzymał Pan Kartę Polaka. W dniu przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski Karta Polaka była ważna i pozostawała w Pana posiadaniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 ustawy z 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 192):

1.Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje przynależność do Narodu Polskiego i spełni łącznie następujące warunki:

1)wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową znajomość języka polskiego, który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i kultywowanie polskich tradycji i zwyczajów;

2)w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „konsulem”, lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewody, albo wyznaczonego przez niego pracownika, złoży pisemną deklarację przynależności do Narodu Polskiego;

3)wykaże, że jest narodowości polskiej lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, albo przedstawi zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające aktywne zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat;

4)złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali repatriowani z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, do jednego z państw będących stroną tych umów.

2.Karta Polaka może być przyznana osobie:

1)nieposiadającej w dniu złożenia wniosku o wydanie Karty Polaka oraz w dniu przyznania Karty Polaka obywatelstwa polskiego lub

2)nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)posiadającej status bezpaństwowca.

3.Karta Polaka może być także przyznana osobie, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1105), pod warunkiem wykazania się znajomością języka polskiego w stopniu co najmniej podstawowym. Przepisy art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

Natomiast w art. 3 ww. ustawy wskazano, że:

1.Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego.

2.Karta Polaka poświadcza uprawnienia wynikające z niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 20 ust. 1a ww. ustawy:

Jeżeli posiadacz Karty Polaka nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadana przez niego Karta Polaka traci ważność z mocy prawa z dniem wydania dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały.

Stosownie do art. 20 ust. 3 ww. ustawy:

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, posiadacz Karty Polaka zwraca Kartę Polaka wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce pobytu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym:

1)doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo

2)decyzja o uzyskaniu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna.

Wobec powyższego uznać należy, że spełnił Pan również warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem przeniesienie miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło w związku z posiadaniem przez Pana Karty Polaka. Kartę Polaka zdał Pan w momencie uzyskania przez Pana karty stałego pobytu (wydanej 25 sierpnia 2023 r. właśnie na podstawie posiadanej przez Pana Karty Polaka).

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy:

Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Z treści ww. regulacji wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, nie mniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, że nie posiada Pan certyfikatu rezydencji podatkowej z Białorusi, jednak posiada Pan inne dokumenty potwierdzające Pana zamieszkiwanie i aktywność w tym kraju przed przyjazdem do Polski: dyplom ukończenia studiów wyższych na Białorusi (za lata 2017-2021) oraz białoruską książeczkę pracy dokumentującą Pana zatrudnienie w okresie od 1 listopada 2019 r. do 21 stycznia 2022 r.

Zatem, uznać zatem należy, że spełnia Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wyjaśnić jednak należy, że ostateczna weryfikacja czy posiadane przez Pana inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych” są wystarczające do zastosowania ulgi należy do kompetencji organu podatkowego w toku ewentualnych czynności sprawdzających lub postępowania podatkowego, do którego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony. Przedmiotem interpretacji indywidualnej jest sam przepis prawa.

We wniosku wskazał Pan również, że w okresie od 22 marca 2022 r. do 22 marca 2023 r. w związku z Pana zatrudnieniem na umowę o pracę korzystał Pan wyłącznie z „ulgi dla młodych”.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są przychody:

a)ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku pracy,

b)z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)z tytułu odbywania praktyki absolwenckiej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz.U. z 2018 r. poz. 1244),

d)z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe,

e)z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

- otrzymane przez podatnika do ukończenia 26. roku życia, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.

Analiza treści powyższego zwolnienia podatkowego prowadzi do wniosku, że zwolnienie to nie ma charakteru jedynie podmiotowego, ale ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Podmiotowy, bowiem jest adresowane do podatników podatku dochodowego, którzy nie ukończyli 26 roku życia. Przedmiotowy, bo nie wszystkie przychody osiągnięte przez wskazanych metrykalnie podatników mogą korzystać z tego zwolnienia - dotyczy ono bowiem jedynie przychodów enumeratywnie wymienionych w cytowanym art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Możliwość zastosowania tego zwolnienia ustawodawca uzależnił zatem od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wytyczonych analizowanym przepisem - zarówno tej podmiotowej, jak i tej przedmiotowej. Są to warunki niezbędne do zastosowania zwolnienia.

Suma przychodów zwolnionych od podatku w ramach „ulgi dla młodych” nie może przekroczyć rocznie 85.528 zł. Po przekroczeniu rocznego limitu przychodów zwolnionych w ramach tej ulgi, nadwyżka przychodów podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Do dochodów podlegających opodatkowaniu według skali podatkowej ponad limit 85.528 zł ma zastosowanie kwota wolna od podatku w wysokości 30.000 zł rocznie (czyli podstawa obliczenia podatku, od której nie powstaje obowiązek zapłaty podatku).

Jednakże należy zauważyć, że na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Zatem podatnik spełniający warunki do zastosowania ulg wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 148, 152, 153 i 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może z nich skorzystać do przychodu, nie przekraczającego w latach podatkowych kwoty 85.528 zł.

Przychodami zwolnionymi, o których mowa w cytowanym powyżej artykule, są m. in. przychody otrzymane przez podatnika do ukończenia 26. roku życia (ulga dla młodych), czy przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ulga na powrót).

Literalne brzmienie cytowanego powyżej przepisu wskazuje, że limit 85.528 zł jest jeden dla wszystkich ulg, co oznacza, że wszystkie ulgi, z których podatnik korzysta w danym roku, nie mogą łącznie przekroczyć progu 85.528 zł.

Zasady ustalania podstawy obliczenia podatku określa art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast o skali podatkowej stanowi art. 27 ust. 1 tej ustawy.

Wskazał Pan, że z ulgi dla młodych korzystał Pan od 22 marca 2022 r. do 22 marca 2023 r. w związku z Pana zatrudnieniem na umowę o pracę. Za lata 2023-2026 zamierza Pan skorzystać z ulgi na powrót w odniesieniu do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wyjaśnił Pan, że nie korzystał Pan wcześniej z ulgi na powrót. Od 1 marca 2023 r. uzyskuje Pan na terytorium Polski przychody z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej ryczałtem.

Wobec powyższego, w przedstawionym stanie faktycznym spełnia Pan warunki do zastosowania „ulgi na powrót”. Przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej ryczałtem do wysokości limitu 85.528 zł rocznie zostały objęte zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z zastrzeżenia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że ulgę na powrót można zastosować w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ulga na powrót przysługuje Panu od momentu przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, czyli w Pana przypadku od 2022 r. lub od początku roku następnego, czyli od 2023 r. w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych. Tym samym, ulga Panu przysługuje za lata 2022 - 2025 lub 2023 - 2026.

Zgodnie z Pana zapytaniem - może Pan zastosować ulgę na powrót w latach 2023-2026 do przychodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej do kwoty limitu 85.528 zł w każdym roku podatkowym. W przypadku 2023 roku ww. limit 85.528 zł dotyczy zarówno ulgi dla młodych jak i ulgi na powrót.

Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.