Interpretacja indywidualna z dnia 22 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.282.2026.1.EKB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego z siedzibą w Polsce. Na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „Ustawa CIT”) jest on polskim rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Rok podatkowy/rachunkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce.

Zgodnie z KRS, głównym przedmiotem działalności Spółki jest (…). Spółka prowadzi (…), na które składają się (…).

(…) znajduje się na terenie X (dalej: „X”). Prowadzone przez Wnioskodawcę (…) współpracuje z X w ramach umowy współpracy w zakresie projektu (…). Skomunikowanie i współpraca tych dwóch jednostek zapewnia kompleksowość w (…).

Wnioskodawca prowadzi działalność na podstawie podpisanej z X umowy dzierżawy (…) (dalej: „Umowa dzierżawy”), w ramach której Spółka dzierżawi pomieszczenia (…) oraz grunt. Dla potrzeb prowadzonej działalności (…), na dzierżawionym gruncie Spółka wybudowała (…), a także zaadaptowała dzierżawione pomieszczenia w budynku X. Umowa dzierżawy została zawarta na czas określony – pierwotnie na (…) lat, (…).

Po zakończeniu obowiązywania Umowy dzierżawy Spółka przekaże wszelkie poniesione przez siebie nakłady na dzierżawionej nieruchomości wraz z wyposażeniem na rzecz X, bez wynagrodzenia z tego tytułu.

W celu umożliwienia Spółce prowadzenia działalności (…) na terenie X przez dłuższy czas niż pierwotny okres (…) lat wynikający z Umowy dzierżawy, Spółka podjęła rozmowy ze X w celu uzyskania przedłużenia okresu obowiązywania Umowy dzierżawy. W wyniku prowadzonych rozmów osiągnięto porozumienie określające warunki przedłużenia Umowy dzierżawy.

Na tej podstawie Zarząd (…) podjął (…) uchwałę (…) zgodnie z którą:

1)wyrażono X zgodę na posadowienie na gruncie oddanym do dyspozycji należącym do X nowej infrastruktury budowlanej (…),

2)wyrażono zgodę na wydzierżawienie Spółce powierzchni (…) przeznaczonej na prowadzenie działalności (…), a także wydzierżawienie części infrastruktury towarzyszącej (…);

3)wyrażono zgodę na przedłużenie przez X o (…) lat Umowy dzierżawy (…) z zastrzeżeniem, że wskazana zgoda uwarunkowana jest realizacją przez Spółkę wskazanej inwestycji budowlanej.

W następstwie uchwały (…) strony zawarły aneks (…) do Umowy dzierżawy, w ramach którego Spółka zobowiązała się, działając jako inwestor zastępczy X, do dobudowania na własny koszt (…) z infrastrukturą towarzyszącą oraz do uzyskania wszelkich niezbędnych pozwoleń na budowę czy użytkowanie. Spółka jako inwestor działa w imieniu i na rzecz X na podstawie udzielonych pełnomocnictw, jednak do momentu uzyskania pozwolenia na użytkowanie na niej spoczywa pełna odpowiedzialność prawna i finansowa związana z realizacją budowy. Po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie Spółka dokona protokolarnego przekazania (…) X. Działania Wnioskodawcy ponoszone na rzecz X w zakresie realizacji i przekazania inwestycji określa się „Usługą X”.

W ramach powyższych świadczeń Wnioskodawca zobowiązał się w szczególności do: (…)

Po zakończeniu budowy i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, (…) wraz z infrastrukturą towarzyszącą zostanie przekazany X na podstawie protokołu zdawczo‑odbiorczego.

Zgodnie z wolą stron, w zamian za realizację przez Spółkę powyższych działań w ustalonym przez strony terminie, X przedłuży ze Spółką Umowę dzierżawy na kolejne (…) lat, do (…). Usługę polegającą na przedłużeniu okresu Umowy dzierżawy przez X określa się jako „Usługę X”. Usługa polega zasadniczo na przedłużeniu okresu trwania Umowy dzierżawy – nie przewidziano w tym zakresie zasadniczych modyfikacji zasad warunków tej dzierżawy, w szczególności zaliczenia kwoty Usługi X na poczet przyszłych opłat za dzierżawę lub też obniżenia wysokości czynszu za dotychczas dzierżawioną powierzchnię.

W wyniku ustaleń stron, zakresem Umowy dzierżawy objęte zostaną także pomieszczenia w wybudowanym (…) wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Oddanie pomieszczeń i infrastruktury w dzierżawę nastąpi z dniem podpisania protokołu przekazania. Spółka uzyska prawo do przeprowadzenia w dzierżawionych pomieszczeniach wszelkich niezbędnych robót budowlanych, instalacyjnych i adaptacyjnych, służących dostosowaniu tych pomieszczeń dla potrzeb prowadzenia własnej działalności (…). Za dzierżawę tych pomieszczeń Wnioskodawca zobowiązany będzie do płacenia X grantu finansowego, w wysokości (…) % przychodów osiągniętych w danym miesiącu z działalności prowadzonej w pomieszczeniach.

Następnie, w ramach zawartego (…) porozumienia o współpracy przy realizacji inwestycji oraz zawartego (…) aneksu nr (…) do Umowy dzierżawy, strony wprowadziły dodatkowe ustalenia w zakresie opisanej transakcji. W szczególności, zgodnie z wydaną Spółce na gruncie podatku VAT interpretacją Dyrektora KIS z 20 czerwca 2024 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.260.2024.1.MC przyjęto, że świadczenia stron wykonane w ramach Usługi Spółki oraz Usługi X stanowią odpłatne świadczenia usług w ramach transakcji o charakterze barterowym, podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. W ramach aneksu nr (…) strony ustaliły, że:

·w ramach umowy dojdzie do wymiany wzajemnych świadczeń, tj. Usługi Spółki oraz Usługi X,

·wartość netto realizowanych świadczeń jest ekwiwalentna,

·wzajemne rozliczenia stron zostaną dokonane w ramach wymiany barterowej udokumentowanych fakturami usług. Faktury dokumentujące wzajemne usługi będą wystawione na tożsamą kwotę (brak przepływów pieniężnych) i zostaną opatrzone klauzulą ,,Rozliczenie Barterowe”.

Wartość netto Usługi Spółki będzie określona na podstawie wartości udokumentowanych nakładów finansowych poniesionych przez Spółkę w ramach realizacji inwestycji – natomiast w konsekwencji ustaleń stron, Usługa X zostanie wyceniona na tą samą kwotę. Zgodnie z ostatnimi ustaleniami, szacunkowa wartość nakładów inwestycyjnych, a tym samym wartość Usługi Spółki i Usługi X, wyniesie (…) netto, przy czym zostanie ona ostatecznie ustalona po zakończeniu inwestycji.

Obok rozliczenia barterowego wzajemnych usług, strony uzgodniły także, że Spółka przekaże X dodatkową kwotę (…) (dalej: „Kwota Refundacji”). Kwota Refundacji stanowi ryczałtową zapłatę na pokrycie kosztów ponoszonych przez X w związku z realizacją przypadających na niego zadań w ramach inwestycji (zgodnie z ustaleniami stron za realizację inwestycji na własny koszt odpowiada Wnioskodawca, natomiast zgodnie z podziałem zadań w kompetencji X mieści się realizacja niektórych czynności, których koszt zrekompensuje Spółka) oraz związanych z przedsięwzięciem obciążeń publicznoprawnych.

Obowiązek zapłaty przez Spółkę Kwoty Refundacji nastąpi po zakończeniu inwestycji i podpisaniu protokołu przekazania (…) a także wystawieniu przez Spółkę i X faktur za wzajemne usługi. W celu zabezpieczenia zapłaty X Kwoty Refundacji, w trybie art. 777 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 468 ze zm.) Spółka złożyła oświadczenie o poddaniu się egzekucji w zakresie zobowiązania Spółki wynikającego z Kwoty Refundacji. Wykonanie obowiązku będzie uzależnione od łącznego spełnienia określonych przesłanek – przede wszystkim, gdyby Spółka nie opłaciła w wymaganym terminie Kwoty Refundacji pomimo wcześniejszego wystawienia przez X i Wnioskodawcę faktur dokumentujących wzajemne świadczenia.

W dniu (…) zawarto aneks nr (…) do Umowy dzierżawy, w ramach którego Wnioskodawca zobowiązał się do wybudowania na wniosek X dodatkowej (…) której nie zawarto w pierwotnym projekcie architektoniczno-budowalnym. (…)

Natomiast realizacja inwestycji i przekazanie przez Spółkę (…) powinny nastąpić do (…)

W ramach aneksu nr (…) zmodyfikowano dokładny zakres powierzchni (…), która zostanie po zakończeniu inwestycji wydzierżawiona Spółce przez X. Z dniem podpisania protokołu przekazania X odda Spółce w dzierżawę przestrzeń zlokalizowaną na (…), a także część infrastruktury towarzyszącej niezbędnej do użytkowania ww. (…)

Spółka prowadzi księgi rachunkowe i sporządza statutowe sprawozdanie finansowe zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm.). Dla potrzeb rachunkowych, ponoszone koszty inwestycji, a także koszty Usługi X oraz Kwoty Refundacji będą zaksięgowane jako rozliczenia międzyokresowe czynne, rachunkowo rozliczane liniowo w czasie od momentu zakończenia budowy, podpisania protokołu przekazania (…) oraz wystawienia przez X faktury za przedłużenie dzierżawy, do momentu zakończenia przedłużonej Umowy dzierżawy w (…) r. Tym samym, Usługa X będzie rozliczana liniowo w kosztach rachunkowych Spółki począwszy od dnia ujęcia faktury X w księgach rachunkowych, do dnia (…) r. (zakończenie wydłużonego okresu dzierżawy). Analogiczne podejście rachunkowe będzie stosowane w zakresie Kwoty Refundacji.

Spółka jako podatnik VAT, wykonuje zarówno czynności zwolnione z podatku (…), jak i czynności podlegające opodatkowaniu VAT (…).

Usługa X (przedłużenie Umowy dzierżawy) będzie wykorzystywana przez Spółkę jedynie do wykonywania czynności zwolnionych od VAT, czyli sprzedaży usług w ramach działalności (…) realizowanej na terenie dzierżawionej nieruchomości. Wystawiona przez X faktura udokumentuje zakup dla potrzeb świadczenia usług zwolnionych od podatku VAT. Tym samym, w stosunku do kwoty podatku VAT naliczonego wykazanego na fakturze dokumentującej Usługę X, Spółce nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku na podstawie art. 86 Ustawy VAT.

Wobec planowanego rozliczenia barterowego Usługi X, Spółka powzięła wątpliwości w zakresie możliwości uznania Usługi X udokumentowanej fakturą za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT, a także prawidłowego sposobu rozliczenia kosztu na gruncie przepisów podatkowych.

Pomiędzy Wnioskodawcą i X nie występują powiązania w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy CIT [winno być: art. 11a ust. 4 i 5 ustawy CIT – przyp. organu]. Oprócz wskazanej we wniosku Umowy dzierżawy zmienianej aneksami, pomiędzy stronami nie zostały zawarte inne umowy o podobnym charakterze.

Pytania

1.Czy Usługa X rozliczona w ramach transakcji barterowej ze X i udokumentowana fakturą wystawioną na rzecz Spółki, stanowi koszt uzyskania przychodów Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT?

2.Czy Usługa X stanowi dla Spółki koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami (tzw. koszt pośredni), potrącalny na gruncie art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy CIT jednorazowo w dacie poniesienia, czyli w dniu, w którym ujęto w księgach rachunkowych Wnioskodawcy fakturę dokumentującą Usługę X?

3.W przypadku negatywnego stanowiska w zakresie pytania nr 2, czy Usługa X jest kosztem pośrednim dotyczącym okresu przekraczającego rok podatkowy, potrącalnym zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy CIT proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy – tj. w okresie od dnia ujęcia w księgach rachunkowych faktury za Usługę X do dnia zakończenia wydłużonego okresu dzierżawy (2 sierpnia 2041 r.)?

4.Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że kwota podatku VAT naliczonego z faktury dokumentującej Usługę X, w stosunku do której Spółce nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia na podstawie ustawy VAT, stanowi koszt uzyskania przychodów Wnioskodawcy zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 46 Ustawy CIT, potrącalny w dacie jego poniesienia?

Państwa stanowisko w sprawie

1. Zdaniem Wnioskodawcy, Usługa X rozliczona w ramach transakcji barterowej z X może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT. Spółka ma prawo do ujęcia faktury dokumentującej Usługę X w kosztach podatkowych.

2. Zdaniem Wnioskodawcy, Usługa X stanowi dla Spółki koszt inny niż bezpośrednio związanym z przychodami (jest tzw. kosztem pośrednim), potrącalny na gruncie art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy CIT jednorazowo w dacie poniesienia, czyli w dniu w którym ujęto w księgach rachunkowych Wnioskodawcy fakturę dokumentującą Usługę X.

4. Zdaniem Wnioskodawcy, kwota podatku VAT naliczonego z faktury dokumentującej Usługę X, w stosunku do której Spółce nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia na podstawie ustawy VAT, może stanowić koszt uzyskania przychodów Wnioskodawcy zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy CIT, potrącalny w dacie jego poniesienia, czyli zaksięgowania faktury dokumentującej Usługę X.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT.

Konstrukcja tego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ww. ustawy CIT), pod warunkiem, że wykaże istnienie związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Dotyczy to zarówno takich wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i tych, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione, jako zmierzające do ich osiągnięcia.

Zgodnie z obowiązującą wykładnią ww. przepisu, aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu podatnika na gruncie ustawy CIT, musi on łącznie spełniać następujące warunki:

1)zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

2)musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

3)musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

4)musi być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

5)musi być właściwie udokumentowany,

6)nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma zatem prawo zaliczyć zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami (lub ukierunkowane na zachowanie albo zabezpieczeniem źródła przychodów), o ile zostały prawidłowo udokumentowane, z wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, powinien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Mając na uwadze powyższe, Spółka pragnie wskazać na wyraźny związek Usługi X z przychodami z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Na podstawie umowy z X Spółka dzierżawi pomieszczenia (…) i grunt, na którym posadowiono (…) wykorzystywany do świadczenia usług (…). Podkreślić należy, że pierwotna Umowa dzierżawy z X wygasłaby z dniem (…) r. Po tym terminie, gdyby Spółka nie poniosła kosztu Usługi X, nie miałaby ona tytułu prawnego do kontunuowania działalności na terenie X, w tym do korzystania z położonych tam nieruchomości i infrastruktury, obejmującej także dotychczasowe nakłady inwestycyjne poniesione dla potrzeb prowadzonej działalności ((…) czy wydatki adaptacyjne dla dzierżawionych pomieszczeń). Kontynuacja działalności Spółki w dotychczasowej lokalizacji po (…) r. byłaby niemożliwa, a poniesione nakłady nie zostałyby w pełni wykorzystane. Tym samym, w przypadku nieponiesienia kosztu Usługi X, w latach (…) Spółka nie mogłaby kontynuować uzyskiwania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie X.

Działalność gospodarcza Spółki wykazuje silny związek z dzierżawioną nieruchomością, stanowiącą (…) Lokalizacja na terenie X, w bezpośrednim powiązaniu z jego (…), stanowi istotę działalności (…) Spółki w jej obecnym kształcie – zapewniając kompleksowość (…) w ramach współpracy podmiotów działających w ramach jednego kompleksu (…). Nieuzyskanie w ramach Usługi X przedłużenia dzierżawy wiązałoby się z koniecznością poczynienia nowych ustaleń i poniesienia szeregu innych działań umożliwiających dalsze prowadzenie działalności gospodarczej po (…) r. i zabezpieczenie pozycji Spółki na rynku usług (…). Alternatywne rozwiązania wiązałyby się potencjalnie z istotnie wyższymi kosztami, ryzykiem utraty części kontraktów oraz przerwami w ciągłości realizowanych (…).

Rozliczenie w ramach Usługi X nie ma charakteru dobrowolnego świadczenia na rzecz X, oderwanego od działalności Spółki. Jest to element wynegocjowanego pomiędzy niezależnymi kontrahentami porozumienia (…), stanowiący wynagrodzenie dla X za przedłużenie Umowy dzierżawy i utrzymanie modelu współpracy, bez którego działalność Spółki byłaby istotnie zagrożona. Z tego względu mieści się on w sferze wydatków racjonalnie działającego przedsiębiorcy i pozostaje w ścisłym związku z ogółem działalności (…) prowadzonej na terenie X.

Dlatego też, w ocenie Spółki, koszt Usługi X będzie spełniać wszystkie wymagane warunki, w związku z czym nie ma przeciwwskazań, aby faktura dokumentująca tą usługę była ujęta w podatkowych kosztach uzyskania przychodów. Wnioskodawca pragnie wskazać, że koszt Usługi X:

1)zostanie poniesiony przez Spółkę – wszelkie wydatki w związku z realizacją przekazywanej inwestycji oraz jej przekazaniem X były i będą ekonomicznie obciążały rachunek Wnioskodawcy;

2)będzie miał charakter definitywny – nie zostanie on w jakiejkolwiek formie zwrócony Spółce przez X albo inny podmiot;

3)zostanie poniesiony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów – tj. w celu zapewnienia Spółce możliwości kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej na terenie X przez okres kolejnych (…) lat, a więc w celu uzyskiwania, zachowania i zabezpieczenia przychodów z tej działalności;

4)będzie poprawnie udokumentowany – Spółka będzie w posiadaniu wystawionej przez X faktury dokumentującej Usługę X, a także dokumentacji i dowodów wykonania zobowiązania wynikającego z tej faktury (…);

5)nie stanowi kosztu wyłączonego na gruncie art. 16 ustawy CIT z kosztów uzyskania przychodów – wydatki na przedłużenie umowy dzierżawy nie są objęte dyspozycją ww. przepisu.

Wnioskodawca pragnie również podkreślić, że na możliwość uznania Usługi X za koszt podatkowy nie wpływa jego zdaniem fakt, że rozliczenie otrzymanej od X faktury następuje w ramach rozliczeń barterowych.

W aspekcie ekonomicznym Spółka sfinansuje koszt Usługi X poprzez przekazanie na rzecz X opisanej inwestycji. Oznacza to, że wartość Usługi X jest realnie pokrywana ze środków Spółki – niezależnie od tego, że rozliczenie faktury następuje bez przepływu gotówkowego (w drodze rozliczenia barterowego). Fakt, że wynagrodzenie za usługę jest regulowane w formie niepieniężnej (wymiana barterowa świadczeń w naturze), nie wyłącza możliwości uznania go za koszt uzyskania przychodów, jeżeli spełnione są pozostałe przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Możliwość uznania za koszty uzyskania przychodów świadczeń rozliczonych w ramach barteru znajduje potwierdzenie w interpretacjach Dyrektora KIS, przykładowo w interpretacji z 24 kwietnia 2024 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.16.2024.3.MF:

„Z opisu sprawy wynika, iż wymiana barterowa będzie polegać na rozliczeniu, gdzie w zamian za wybudowanie budynków przeznaczonych dla Zainteresowanych do zamieszkania Spółka otrzyma grunt, w tej części która dotyczyć będzie budynków wybudowanych przez Spółkę i przeznaczonych przez nią do sprzedaży. Koszt wybudowania przez Spółkę budynków mieszkalnych przeznaczonych dla Zainteresowanych stanowi dla Spółki cenę (wynagrodzenie) z tytułu wybudowania tych budynków.

(…) w przypadku rozliczenia transakcji na zasadzie barteru, kosztem podatkowym będzie cena zakupu nieruchomości [analogicznie wartość Usługi X w postaci wyrażenia zgody na przedłużenie Umowy dzierżawy – przyp. Wnioskodawcy], zaś przychodem podatkowym zgodnie z art. 12 ust. 3 tej ustawy będzie wynagrodzenie należne z tytułu wybudowania budynków mieszkalnych [analogicznie wartość Usługi Spółki w postaci wybudowania i przekazania (…) – przyp. Wnioskodawcy], które to wartości będą przedmiotem wzajemnych rozliczeń, należy uznać za prawidłowe”.

Również w zakresie sposobu rozliczenia na gruncie ustawy CIT faktury dokumentującej Usługę X (co jest przedmiotem pytań nr 2 i 3 we wniosku), kluczowe znaczenie ma charakter ekonomiczny nabytej usługi, a nie przyjęty przez strony sposób rozliczenia transakcji. Fakt, że wynagrodzenie za Usługę X jest rozliczane w ramach transakcji barterowej nie może zdaniem Wnioskodawcy samodzielnie zmieniać kwalifikacji podatkowej tego wydatku. O możliwości ujęcia faktury dokumentującej Usługę X w kosztach uzyskania przychodów oraz o sposobie i momencie rozpoznania tego kosztu decyduje istota usługi jako świadczenia polegającego na przedłużeniu okresu trwania Umowy dzierżawy, a nie forma rozliczenia faktury (barter zamiast zapłaty pieniężnej).

Wnioskodawca uważa więc, że Usługa X, udokumentowana fakturą wystawioną przez X i rozliczona w ramach transakcji barterowej, powinna być traktowana jako koszt uzyskania przychodów Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT. Spółce przysługuje zatem prawo do ujęcia faktury dokumentującej Usługę X w kosztach podatkowych.

Ad 2.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody przy uwzględnieniu art. 15 ust. 4b i 4c ustawy CIT.

Natomiast w myśl art. 15 ust. 4d ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Jak z kolei stanowi art. 15 ust. 4e ustawy CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4a i 4f-4h ustawy CIT, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Należy wskazać, że za koszty bezpośrednio związane z przychodami uznaje się takie koszty, które bezpośrednio wpływają na powstanie konkretnego przychodu, tj. przychodu z ściśle określonego źródła (ponoszone w celu osiągnięcia konkretnego przychodu).

Z kolei za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami należy uznać wydatki związane z ogólnym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, których nie da się przypisać do konkretnego źródła przychodów (ponoszone w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

W świetle powyższego, zdaniem Spółki nie ulega wątpliwości, że Usługa X powinna być uznana za koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami (koszt pośredni). Usługa X ma związek z ogółem działalności (…) Spółki, która będzie w wydłużonym okresie dzierżawy wykonywana na terenie X, przez co nie można przyporządkować jej do uzyskania konkretnego przychodu.

Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, Usłudze X nie należy przypisywać charakteru kosztu dotyczącego okresu przekraczającego rok podatkowy, podlegającego na gruncie art. 15 ust. 4d (zdanie drugie) ustawy CIT proporcjonalnemu rozliczeniu w czasie. Jakkolwiek Usługa X jest świadczeniem w pewien sposób powiązane z przyszłymi okresami trwania Umowy dzierżawy, to nie należy uznawać poniesionego z tego tytułu kosztu za dotyczącego właśnie tego okresu. Zdaniem Wnioskodawcy, wartość Usługi X stanowi na gruncie ustawy CIT jednorazowy koszt związany z realizacją usługi (czynności polegającej na zmianie warunków Umowy dzierżawy i przedłużeniu okresu jej trwania), niepodlegający zaliczeniu na poczet opłat za przyszłe okresy dzierżawy.

Tym samym faktura dokumentująca Usługę X powinna być ujęta w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo, w dacie poniesienia. Na gruncie art. 15 ust. 4e ustawy CIT, za datę poniesienia kosztu należy uznać dzień, na który koszt zostanie ujęty w księgach rachunkowych Spółki (zaksięgowany) na podstawie otrzymanej od X faktury.

Uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych należy stwierdzić, że art. 15 ust. 4e ustawy CIT odnosi się do pojęcia kosztu zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy CIT, a więc kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej. Według jednolitego i utrwalonego w orzecznictwie poglądu, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego.

Z tego względu, dniem poniesienia kosztu Usługi X będzie dzień, na który wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury, bez względu na sposób rozliczenia tego kosztu dla celów rachunkowych, tj. bez względu na to, czy wydatek zostanie ujęty (zaksięgowany) na koncie kosztowym, czy też nie. Zgodnie z zasadą autonomii prawa podatkowego, w zakresie rozliczeń na gruncie ustawy CIT bez znaczenia pozostaje fakt, że faktura dokumentująca Usługę X zostanie zaksięgowana w rozliczeniach międzyokresowych czynnych, rozliczanych w czasie dla potrzeb rachunkowych do dnia zakończenia przedłużonej Umowy dzierżawy.

W powyższym zakresie Wnioskodawca pragnie wskazać na rozstrzygnięcia Dyrektora KIS w zakresie rozliczenia wydatków stanowiących wynagrodzenie z tytułu zawarcia/przedłużenia umowy najmu lub dzierżawy. Tego typu wydatki uznaje się za koszty pośrednie na gruncie art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy CIT, potrącalne jednorazowo w dacie poniesienia. Chociaż w praktyce gospodarczej zazwyczaj spotykana jest sytuacja, gdzie to wynajmujący/wydzierżawiający wypłaca wynagrodzenie najemcy/dzierżawcy – wnioski w zakresie klasyfikacji podatkowej kosztu uzyskania przychodu (jako wydatku na przedłużenie okresu najmu/dzierżawy) powinny być tożsame także dla sytuacji Spółki.

W tym miejscu można wskazać chociażby na interpretację Dyrektora KIS z 2 października 2025 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.430.2025.2.SG, w której wskazano, że:

„Zatem wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę w związku z zawarciem/przedłużeniem umowy najmu (premia) stanowi koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, gdyż dotyczy jednorazowego zdarzenia – podpisania umowy – i nie pozostaje w bezpośrednim związku z konkretnymi przychodami z poszczególnych okresów. Zgodnie z art. 15 ust. 4d w związku z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT koszt ten podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jego poniesienia, tj. ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie faktury. (…)

Wynagrodzenie najemcy za zawarcie/przedłużenie umowy nie jest takim kosztem uzyskania przychodów, który dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka jego część dotyczy danego roku podatkowego. Co prawda pozytywny wpływ tego wynagrodzenia najemcy na Państwa przychody istnieć będzie tak długo, jak długo będzie trwała umowa najmu, z uwzględnieniem faktu, że potencjalnie okres ten może ulec zmianie. Tym niemniej to wynagrodzenie najemcy jest wydatkiem jednorazowym, poniesionym w danym roku podatkowym. Jego poniesienie warunkowało zawarcie lub przedłużenie umowy najmu ponad uprzednio ustalony okres najmu. Tym samym, nie można uznać, że wydatki te dotyczą okresu, na jaki zawarto umowę najmu i w oparciu o to założenie dokonywać proporcjonalnego zaliczenia wynagrodzeń w tym okresie do kosztów uzyskania przychodów.

Ww. wynagrodzenie bowiem ewidentnie dotyczy samego momentu zawarcia/przedłużenia umowy najmu, a nie okresu na jaki jest zawarta/przedłużona.

Sami Państwo wskazaliście, że w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie/przedłużenie umowy najmu oraz za przyjęcie warunków tej umowy zapłaciliście Państwo wynagrodzenie w określonej wysokości. Zatem koszt ten należy wiązać z momentem wyrażenia zgody i przyjęcia warunków umowy najmu, a nie z okresem na jaki umowa zostanie zawarta/przedłużona.

Tym samym, ww. wynagrodzenia należy uznać za koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, nie związane z okresem przekraczającym rok podatkowy i − jako takie – należy je zaliczyć do kosztów jednorazowo, w dacie poniesienia, przez którą należy rozumieć dzień, na który ww. wynagrodzenia zostaną ujęte w księgach rachunkowych”.

Przez analogię można przywołać także argumentację w zakresie klasyfikacji kosztu tzw. opłaty wstępnej uiszczanej leasingodawcy za przystąpienie do umowy leasingowej (będącej umową odpłatnego oddania na określony czas składnika majątku do użytku korzystającego). Usługa X ma zdaniem Wnioskodawcy podobny ekonomicznie charakter do opłaty wstępnej uiszczanej w leasingu, gdyż z perspektywy Spółki poniesienie kosztu tej usługi warunkuje możliwość przedłużenia Umowy dzierżawy.

I tak, zgodnie z ugruntowaną linią interpretacyjną prezentowaną w rozstrzygnięciach Dyrektora KIS, opłacie wstępnej przypisuje się charakter kosztu jednorazowego, niezwiązanego z okresem trwania umowy leasingu, potrącalnego na gruncie art. 15 ust. 4d ustawy CIT w momencie poniesienia. Przykładowo, w interpretacji z 20 stycznia 2026 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.787.2025.1.JKU organ uznał, że:

„Skoro jak wynika z opisu sprawy, wstępna opłata leasingowa będzie warunkiem zawarcia umowy leasingu, nie będzie stanowiła zapłaty za korzystanie z przedmiotu leasingu w poszczególnych okresach rozliczeniowych, lecz będzie miała charakter jednorazowy, związany z zawarciem umowy leasingu to podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów leasingobiorcy na zasadach przewidzianych dla tzw. kosztów pośrednich, tj. w dacie poniesienia. Wobec powyższego, opłata wstępna, powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w momencie poniesienia.

Zgadzam się z Państwem, że opłata wstępna (czynsz inicjalny) stanowi dla Państwa koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącalny jednorazowo w dacie jej poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT. Zatem, opłata wstępna nie powinna być rozliczana proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu, gdyż nie dotyczy ona konkretnych okresów rozliczeniowych i stanowi warunek zawarcia umowy leasingu”.

Powyższe podejście zostało potwierdzone także w szeregu innych rozstrzygnięć organu – przykładowo w interpretacji Dyrektora KIS z 22 marca 2019 r., nr 0111-KDIB2-3.4010.389.2018.2.APA:

„Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że opłata wstępna w postaci czynszu inicjalnego stanowi koszt uzyskania przychodów inny niż bezpośrednio związany z uzyskiwanymi przychodami, których nie można powiązać z konkretnymi przychodami. (…)

Ponadto wstępna opłata leasingowa warunkuje zawarcie umowy, czyli należy ją powiązać nie tyle z całą umową rozumianą w wymiarze czasowym, co z momentem jej zawarcia. Dotyczy ona nie tyle samego trwania usługi leasingu, lecz w ogóle prawa do skorzystania z niego. Zatem nie jest opłatą dotyczącą całego okresu trwania umowy leasingu. Stąd opłata ta jest wydatkiem jednorazowym, związanym z zawarciem umowy leasingu. Tym samym wstępną opłatę należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jej poniesienia”.

Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy faktura dokumentująca Usługę X powinna być ujęta w kosztach uzyskania przychodu jako koszt potrącalny jednorazowo w dacie poniesienia, czyli w dniu ujęcia faktury za Usługę X w księgach Spółki, niezależnie od sposobu rozliczenia tego wydatku w kosztach rachunkowych.

Ad 4.

Wnioskodawca chciałby także uzyskać potwierdzenie stanowiska w zakresie rozliczenia w kosztach uzyskania przychodu na gruncie ustawy CIT kwoty podatku VAT z faktury dokumentującej opisaną we wniosku Usługę X (w zakresie zasad opodatkowania Usługi X podatkiem VAT wydano 28 października 2024 roku interpretację indywidualną o sygn. 0114-KDIP4-2.4012.526.2024.2.MC), w stosunku do której nie będzie przysługiwać mu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Przedmiotem zapytania nie jest w tym zakresie ocena transakcji na gruncie przepisów ustawy VAT, lecz wyłącznie skutki podatkowe na gruncie przepisów ustawy CIT.

Jak wskazano wcześniej we wniosku, kosztami uzyskania przychodów na gruncie art. 15 ust. 1 ustawy CIT mogą być wszelkie wydatki, które zostały racjonalnie poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT.

Art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy CIT, wskazuje, że za koszty uzyskania przychodów nie uważa się podatku od towarów i usług, z tym że kosztem uzyskania przychodów może być podatek naliczony:

- jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,

- w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Wskazać zatem należy, że co do zasady naliczony VAT nie stanowi kosztów uzyskania przychodu. Jednakże, podatek VAT wynikający z faktur zakupowych (które spełniają warunki z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT) może stanowić koszt uzyskania przychodu w sytuacjach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) ustawy CIT. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, m.in. w interpretacji Dyrektora KIS z 24 stycznia 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.745.2022.3.PC.

Tym samym, biorąc pod uwagę, że Usługa X zostanie nabyta w celu prowadzenia na dzierżawionej nieruchomości działalności (…) (świadczeniu usług podlegających zwolnieniu z VAT), a Spółce nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT z faktury od X, kwota podatku VAT naliczonego od Usługi X będzie mogła stanowić koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy na gruncie art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy CIT.

Dlatego zdaniem Wnioskodawcy, kwota podatku VAT naliczonego wskazanego na fakturze dokumentującej Usługę X, w stosunku do której Spółce nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT, może stanowić koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy CIT, potrącalny w dacie poniesienia, czyli zaksięgowania faktury dokumentującej Usługę X.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek wyklucza możliwość zaliczenia wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości, które nie zostały wykazane w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna więc brać pod uwagę:

·przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz

·potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

W opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność (…) w pomieszczeniach dzierżawionych od X. Możliwość dalszego prowadzenia tej działalności po upływie pierwotnego okresu obowiązywania Umowy dzierżawy została uzależniona od zawarcia aneksu przewidującego przedłużenie okresu dzierżawy o kolejne (…) lat oraz oddanie Wnioskodawcy w dzierżawę powierzchni (…).

Warunkiem uzyskania powyższego prawa było wykonanie przez Wnioskodawcę świadczeń określonych w aneksach do Umowy dzierżawy, obejmujących w szczególności inwestycję polegającą na rozbudowie (…) X. Jednocześnie X zobowiązał się do wykonania świadczenia wzajemnego polegającego na przedłużeniu okresu obowiązywania Umowy dzierżawy. Usługę polegającą na przedłużeniu okresu Umowy dzierżawy przez X określa się jako – Usługę X.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy Usługa X rozliczona w ramach transakcji barterowej z X i udokumentowana fakturą wystawioną na rzecz Spółki, stanowi koszt uzyskania przychodów Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić należy, że wynagrodzenie należne X z tytułu Usługi X pozostaje w związku z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą, gdyż zostało poniesione w celu zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatek ten warunkuje bowiem możliwość dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w dzierżawionych od X pomieszczeniach, w tym również korzystania z powierzchni znajdujących się w nowo (…). Jednocześnie wydatek ten nie został wymieniony w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Fakt, że wynagrodzenie za Usługę X jest regulowane w formie niepieniężnej (wymiana barterowa świadczeń w naturze), nie wyłącza możliwości uznania go za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy Usługa X stanowi dla Spółki koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami (tzw. koszt pośredni), potrącalny na gruncie art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy CIT jednorazowo w dacie poniesienia, czyli w dniu, w którym ujęto w księgach rachunkowych Wnioskodawcy fakturę dokumentującą Usługę X.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów:

· bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

· inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Powyższy podział ma znaczenie przy ustalaniu momentu potrącalności i zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poszczególnych wydatków.

W przepisie art. 15 ust. 4 ustawy o CIT określono, że:

Jednakże w myśl art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Generalną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest ich ujęcie (potrącenie) w rachunku podatkowym w roku ich związania z odpowiadającym im przychodem, chyba że koszty bezpośrednie zostały poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego po zakończonym roku podatkowym (nie później jednak niż termin określony do złożenia zeznania podatkowego) – w takim przypadku są one potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, którego dotyczą.

Zasada potrącalności kosztów uzyskania przychodów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami zawarta została w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, który stanowi, że:

W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Z powyższych przepisów wynika, że koszty, które pozostają w innym niż bezpośrednim związku z przychodami, powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów w roku ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

Koszty pośrednie potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak dotyczą one okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je w okresie którego dotyczą (art. 15 ust. 4d zdanie drugie ustawy o CIT). O tym jednak czy w istocie dany wydatek z uwagi na swój charakter nie może zostać przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydować będą przepisy prawa podatkowego, a nie sposób jego księgowania na potrzeby prawa bilansowego.

Uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych należy stwierdzić, że art. 15 ust. 4e ustawy o CIT odnosi się do pojęcia kosztu zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 tej ustawy, a więc pojęcia kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej.

Według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (zob. wyroki NSA: z 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1237/13; z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1071/13; z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 414/10). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych są tylko te koszty, które zostały wyraźnie określone w ustawie o CIT.

Ponadto zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów. Księgi rachunkowe służą ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z 4 lutego 1994 r. sygn. akt U 2/90).

Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawodawca w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, definiując termin poniesienia kosztu, odwołał się do pewnych pojęć znanych przepisom o rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o CIT, jak rezerwy czy bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. W odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości. Nie ma natomiast podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu jako kosztu ujętego w księgach rachunkowych.

Biorąc pod uwagę wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego oraz wyjaśnienia stwierdzić należy, że faktura dokumentująca Usługę X stanowi koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z Państwa przychodami potrącalne w dacie ich poniesienia. Jak wynika z opisu sprawy, Usługa X ma związek z ogółem działalności (…) Spółki, która będzie w wydłużonym okresie dzierżawy wykonywana na terenie X. Powyższego nie zmienia fakt, że dla potrzeb rachunkowych, koszty Usługi X będą zaksięgowane jako rozliczenia międzyokresowe czynne, rachunkowo rozliczane liniowo w czasie.

Z opisu sprawy wynika bowiem, że wynagrodzenie należne X stanowi ekwiwalent za wyrażenie zgody na przedłużenie obowiązywania Umowy dzierżawy oraz zawarcie stosownych aneksów do tej umowy. Świadczenie X ma zatem charakter jednorazowy i zostaje wykonane z chwilą skutecznego dokonania czynności prawnej polegającej na przedłużeniu okresu obowiązywania Umowy dzierżawy.

Tym samym, wydatki poniesione na Usługę X powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, czyli w dniu na który ujęto koszty w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

W związku z tym, że w zakresie pytania nr 3 oczekiwali Państwo oceny stanowiska w przypadku negatywnego stanowiska w zakresie pytania nr 2, a w zakresie pytania nr 2 organ zgodził się z Państwa stanowiskiem, że wydatki poniesione na Usługę X powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, to rozpatrywanie wniosku w zakresie pytania nr 3 należało uznać za bezzasadne.

Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy kwota podatku VAT naliczonego z faktury dokumentującej Usługę X, w stosunku do której Spółce nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia na podstawie ustawy VAT, stanowi koszt uzyskania przychodów Wnioskodawcy zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT, potrącalny w dacie jego poniesienia.

Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt, dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na liście, nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.

Ustawodawca przewidział wyłączenie dotyczące możliwości zaliczenia naliczonego podatku VAT do kosztów uzyskania przychodów.

W myśl przepisu art. 16 ust. 1 pkt 46 lit a ustawy o CIT:

Zgodnie z tym przepisem podatku VAT z zasady nie uważa się za koszt podatkowy, jednak uwzględnia on też wyjątki, w których uznany zostanie za koszt uzyskania przychodów.

Z opisu sprawy wynika, że nabędą Państwo Usługę X udokumentowaną fakturą z naliczonym podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie, jak wskazano we wniosku, w odniesieniu do tej usługi nie będzie Państwu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony.

Skoro zatem Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od Usługi X, znajdzie zastosowanie wyjątek określony w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o CIT.

W świetle powyższego, kwota podatku VAT naliczonego wskazanego na fakturze dokumentującej Usługę X, w stosunku do której nie będzie Państwu przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT, może stanowić koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy CIT, potrącalny w dacie poniesienia tj. w dniu, na który został ujęty w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.