Interpretacja indywidualna z dnia 22 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.274.2026.2.JKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe, w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe, w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, posiada siedzibę i nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce oraz jest podatnikiem VAT czynnym. Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług prawnych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabywa towary i usługi od kontrahentów, zarejestrowanych na potrzeby podatku VAT w Polsce, jako podatnicy VAT czynni. Jednym z takich podmiotów był Kontrahent (dalej jako: „Kontrahent”) z siedzibą w Polsce, który świadczył na rzecz Wnioskodawcy usługi prawne - transakcje te były opodatkowane przez Kontrahenta i były dokumentowane fakturami. Wartość pojedynczych transakcji objętych niniejszym wnioskiem, realizowanych przez Wnioskodawcę z Kontrahentem przekraczała kwotę 15.000 zł.

W latach 2024-2026 r. Wnioskodawca dokonał przelewem płatności na rzecz Kontrahenta za ww. usługi w wartości powyżej 15 000 zł. Płatności zostały dokonane na rachunek bankowy, który nie znajdywał się w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 Ustawy o VAT czyli na tzw. „białej liście podatników VAT”. Wnioskodawca, nie dokonał zawiadomienia ani nie dokonał płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ust. 1 Ustawy o VAT.

Aktualnie rachunek bankowy Kontrahenta, na który dokonywane były płatności za Faktury w latach 2024-2026, znajduje się już w Wykazie podatników VAT czynnych.

Po zidentyfikowaniu nieprawidłowości Wnioskodawca wdrożył rozwiązanie mające na celu ich naprawienie i podjął następujące działania:

1) Kontrahent dokonał zwrotu płatności na rachunek bankowy Wnioskodawcy tytułem zapłaty za Faktury - tj. płatności, które pierwotnie zostały przez Wnioskodawcę zapłacone na rachunek bankowy Kontrahenta spoza Wykazu podatników VAT

2) po zwróceniu środków pieniężnych przez Kontrahenta Wnioskodawca dokonał w 2026 r. ponownej zapłaty za Faktury na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący na dzień przelewu – płatności w Wykazie podatników VAT (za faktury wystawione w latach 2024-2026).

Wskazane powyżej wydatki - nabywanie usług prawnych od Kontrahenta, miały związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.

Pytania

1.Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przypadku dokonania przez Kontrahenta zwrotu środków pieniężnych, a następnie ponownego uregulowania przez Wnioskodawcę w 2026 r. należności wynikających z Faktur za lata 2024-2026 na rachunek bankowy Kontrahenta ujawniony w wykazie podatników VAT, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę tytułem zapłaty za Faktury nie będą podlegały wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT?

2.Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatki za Faktury z lat 2024-2026 i pozostawienia ujęcia tych kosztów w tych latach (tj. nie jest on zobowiązany do dokonania korekty tych kosztów), jeżeli ponowna zapłata zobowiązań została dokonana w 2026 r. na rachunek bankowy Kontrahenta ujawniony w wykazie podatników VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, ponowna zapłata na rzecz Kontrahenta w 2026 roku za zobowiązania z lat 2024-2026 (po uprzednim zwrocie środków pieniężnych) spowoduje walidację błędu w tym sensie, że wydatek na rzecz Kontrahenta może zostać ujęty w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Wydatek ma bowiem związek z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Przywołany powyżej przepis określa warunki jakie należy spełnić łącznie, aby dany wydatek został zaliczony do kosztów uzyskania przychodu. Warto wskazać, iż w orzecznictwie i w piśmiennictwie wskazuje się, że dany wydatek, aby mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, musi spełniać następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie może być wymieniony w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, tj. wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, musi być należycie udokumentowany, powinien zostać poniesiony przez podatnika, powinien być definitywny (rzeczywisty), powinien pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W związku z powyższym należy zauważyć, iż kosztami uzyskania przychodów dla prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej będą racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, ich zabezpieczenie lub zachowanie źródła tych przychodów, pod warunkiem, że nie podlegają wyłączeniu z katalogu wskazanego w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT. Natomiast związek przyczynowy poniesionego wydatku z osiągnięciem, zabezpieczeniem lub zachowaniem źródła przychodu należy każdorazowo rozstrzygać indywidualnie dla każdego wydatku. W analizowanym tu przypadku, nie ma, zdaniem Wnioskodawcy, wątpliwości, że wydatki poniesione z tytułu przedmiotowych faktur na rzecz Kontrahenta, miały związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością a ponadto nie podlegały wyłączeniu z negatywnego katalogu art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zatem jako takie (mające związek z uzyskaniem przychodu) mogą być zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów u Wnioskodawcy.

Niezależnie od powyższego, w myśl art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców: została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny.

Zgodnie z art. 15d ust. 2 ustawy o CIT w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części:

1) zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo

2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody - w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Jak stanowi art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy:

1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15.000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Jak stanowi art. 96b ust. 1 ustawy o VAT, Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz podmiotów:

1) w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT;

2) zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona – tzw. „biała lista podatników vat”.

W myśl art. 15d ust. 4 ustawy o CIT przepisów ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy płatności dokonanej z naruszeniem ust. 1 pkt 2, nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez podatnika:

1) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a podatnik złożył przy pierwszej zapłacie należności przelewem na ten rachunek zawiadomienie, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika, który dokonał zapłaty należności, w terminie 7 dni od dnia zlecenia przelewu lub

2) została dokonana przelewem na rachunek banku lub rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo- kredytowej:

a) służący do dokonywania rozliczeń z tytułu nabywanych przez ten bank lub tę kasę wierzytelności pieniężnych lub

b) wykorzystywany przez ten bank lub tę kasę do pobrania należności od nabywcy towarów lub usługobiorcy za dostawę towarów lub świadczenie usług, potwierdzone fakturą, i przekazania jej w całości albo części dostawcy towarów lub usługodawcy, lub

c) prowadzony przez ten bank lub tę kasę w ramach gospodarki własnej, niebędący rachunkiem rozliczeniowym - jeżeli odpowiednio bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub podmiot będący wystawcą faktury, wraz z informacją o numerze rachunku do zapłaty, przekazali podatnikowi informację, że rachunek wskazany do zapłaty jest rachunkiem, o którym mowa w lit. a, b lub c, lub

3) została dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ustawy o podatku od towarów i usług, lub

4) wynika z faktury dokumentującej czynności z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów, importu usług lub dostawy towarów rozliczanej przez nabywcę.

Stosownie do przywołanych powyżej regulacji, w przypadku dokonania zapłaty należności na rzecz przedsiębiorcy z pominięciem rachunku wykazanego w Wykazie podatników VAT, gdy jednorazowa wartość transakcji przekracza 15.000 zł - podatnik jest obowiązany do wyłączenia wydatków odpowiadających tej płatności z kosztów uzyskania przychodów, o ile nie są spełnione wyjątki przewidziane w przepisach ustawy o CIT. Należy przy tym wskazać, iż negatywne konsekwencje w zakresie braku możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów dotyczą wydatków związanych z dostawą towarów lub świadczeniem usług potwierdzonych fakturą i jednocześnie dokonanych przez podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji, w celu naprawienia zidentyfikowanych nieprawidłowości Kontrahent dokonał zwrotu płatności na rzecz Wnioskodawcy, które pierwotnie zostały przez Wnioskodawcę zapłacone na rachunek bankowy Kontrahenta spoza Wykazu podatników VAT. Po zwróceniu środków pieniężnych przez Kontrahenta, Wnioskodawca dokonał w 2026 r. ponownej zapłaty za faktury na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący na dzień przelewu w Wykazie podatników VAT a dotyczący faktur z lat 2024-2026.

W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, we wskazanych sytuacjach zachowane są zasady określone w przywołanych powyżej regulacjach, umożliwiające uniknięcie negatywnych konsekwencji związanych z brakiem możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu faktur wystawionych przez Kontrahenta – gdyż ponowna płatność na jego rachunek bankowy, który na moment ponownej płatności był już ujęty na tzw. białej liście podatników vat, spowodowała walidację dotychczasowego błędu i tym samym Wnioskodawca ma prawo do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatki z Faktur wystawionych przez Kontrahenta.

Tym samym, Wnioskodawca ma prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z dokonaniem płatności na rzecz Kontrahenta za Faktury z lat 2024-2026, przy ponownej zapłacie za te Faktury w 2026 roku.

Powyższa kwestia była przedmiotem interpelacji poselskiej nr 2109 Pana posła Tomasza Rzymkowskiego „w sprawie ujmowania wydatków w kosztach podatkowych”. W odpowiedzi z 6 marca 2020 r. (sygn. DD6.054.2.2020) udzielonej przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów - Pana Jana Sarnowskiego:

1) na pytanie:

„Czy jeśli po dokonaniu wpłaty bez dochowania zasad zawartych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik otrzyma zwrot wpłaconych kwot, a następnie ponowi wpłatę z dochowaniem wymogów określonych wyżej przywoływanymi przepisami, to czy zachowa prawo do ujęcia wydatków odpowiadających komentowanym wpłatom w kosztach podatkowych?”

udzielono następującej odpowiedzi:

„W świetle przedstawionego pytania pierwotne transakcje zapłaty zostały anulowane zarówno po stronie kupującego jak i sprzedającego. Następnie ponownie uregulowano należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz 3 ustawy o CIT, co powinno skutkować zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu”. Analogiczne, pozytywne stanowisko zajmuje Dyrektor KIS w wydanych interpretacjach prawa podatkowego:

• z 22 grudnia 2020 r. znak: 0111-KDIB2-1.4010.400.2020.1.PB,

• z 4 grudnia 2020 r. znak: 0114-KDIP2-2.4010.307.2020.1.JG,

• z 10 lutego 2021 r. znak: 0114-KDIP3-1.4011.694.2020.2.EC,

• z 6 grudnia 2021 r. znak: 0115-KDIT1.4011.692.1.2021.MT,

• z 22 czerwca 2022 r. znak: 0111-KDIB1-1.4010.198.2022.1.SG,

• z dnia 27 grudnia 2023 r. znak: 0115-KDIT3.4011.679.2023.2.DP,

• z dnia 26 marca 2024 r. znak: 0113-KDIPT2-1.4011.71.2024.1.MAP.

Dodatkowo, w chwili obecnej procedowana jest nowelizacja ustawy (projekt ustawy z dnia 31 marca 2026 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy – Kodeks karny skarbowy) znosząca sankcje w postaci braku prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatku spoza białej listy. Przepisy deregulujące, o których mowa w ww. projekcie ustawy będą obowiązywały od 1 stycznia 2027 r. Deregulacja ta, wskazuje zatem na intencję ustawodawcy zmierzającą w kierunku korzystnym dla podatników i zachowania prawa do zaliczenia takiego wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, przedstawione przez niego stanowisko jest prawidłowe i w rezultacie zachowuje on prawo do zaliczenia tych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

AD. 2 moment ujęcia w kosztach uzyskania przychodów

W ocenie Wnioskodawcy, jest on uprawniony do „pozostawienia” ujęcia tych wydatków w kosztach uzyskania przychodów w latach 2024-2026 związanych z wynagrodzeniem wypłacanym na rzecz Kontrahenta tytułem zapłaty za Faktury, w sytuacji gdy pierwotna płatność miała miejsce w latach 2024-2026, zaś zwrot środków pieniężnych i ponowna zapłata na rzecz Kontrahenta - w 2026 r., tj. Wnioskodawca nie zobowiązany do korygowania kosztów uzyskania przychodów za lata 2024-2026. Innymi słowy, zdaniem Wnioskodawcy ma on prawo do zaliczenia tych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów w pierwotnym okresie, bez dokonania korekty tych kosztów w czasie.

Powyższe potwierdza interpretacja indywidualna z 24 października 2024 r. sygn. 0112-KDIL2-2.4011.674.2024.2.WS wydana dla analogicznego stanu faktycznego.

Ustawa o CIT nie zawiera szczególnych regulacji dotyczących zasad rozpoznawania w czasie kosztów podatkowych, które związane są z opisanymi powyżej transakcjami (rozliczeniami) realizowanymi przez Wnioskodawcę z Kontrahentem.

W odniesieniu do zasad związanych z ich rozliczaniem w danym czasie zastosowanie znajdują ogólne zasady w zakresie rozpoznawania kosztów określone w ustawie o CIT, które uzależniają moment ich rozpoznania od tego, czy są one powiązane z osiąganymi przez podatnika przychodami w sposób bezpośredni czy też pośredni.

W przepisie art. 15 ust. 4 ustawy o CIT określono, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Zasada potrącalności kosztów uzyskania przychodów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami zawarta została w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, który stanowi, że: Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, w myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W praktyce, za koszty bezpośrednie uważa się wydatki, które są ściśle/bezpośrednio związane z konkretnymi przychodami, jakie osiąga podmiot gospodarczy w związku z charakterem prowadzonej działalności, tj. są to konkretne koszty, do których można przypisać konkretne przychody.

Z kolei, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie można przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Takie koszty, chociaż niewątpliwie związane są z przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami, a tym samym nie można ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji, wydatki dotyczące wynagrodzeń Kontrahenta z tytułu zapłaty za Faktury stanowią dla Wnioskodawcy koszty bezpośrednie.

Zgodnie z regulacjami ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami zasadniczo są potrącane w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Moment zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów nie jest zatem w żaden sposób uzależniony od momentu zapłaty wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów dotyczących wynagrodzeń Kontrahenta zapłaconych na podstawie Faktur i zaklasyfikowanych do kosztów podatkowych w latach 2024-2026, brak jest konieczności dokonywania korekty rozliczeń oraz wykazywania tych kosztów w innym okresie.

Wnioskodawca w szczególności powołuje się na interpretację indywidualną z 13 grudnia 2023 r., znak: 0114-KDIP3-1.4011.899.2023.4.EC oraz w interpretacji z 24 października 2024 r. znak: 0112-KDIL2-2.4011.674.2024.2.WS, w której dokładnie w takim samym stanie faktycznym organ interpretacyjny uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Dyrektor KIS zgodził się z podatnikiem, że jeżeli pierwotna zapłata została dokonana w terminie uprawniającym do zachowania kosztów, to jej zwrot oraz ponowna zapłata na rachunek widniejący w wykazie nie wiąże się z obowiązkiem korekty deklaracji CIT-8 za lata ubiegłe.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, przedstawione przez niego stanowisko jest prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”)

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

W myśl art. 15d ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT:

Dodatkowo, art. 15d ust. 4 ustawy o CIT stanowi, że:

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.):

Zgodnie z art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm., dalej „ustawa o VAT”):

Na podstawie art. 96b ust. 2 ustawy o VAT:

Stosownie do wyżej powołanych przepisów stwierdzić należy, że przy transakcjach, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15.000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej wskazanej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego jeżeli podatnik chce uniknąć konsekwencji w postaci utraty możliwości zaliczenia w podatku dochodowym od osób prawnych wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast, przepisy art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, dotyczą sankcji w postaci utraty możliwości zaliczenia do kosztów wydatków przez podatników, którzy dokonają zapłaty (powyżej 15.000 zł) na rachunek spoza wykazu w sytuacji, gdy dostawa towarów lub świadczenie usług są potwierdzone fakturą i zostały dokonane przez podatników VAT czynnych.

Wskazać zatem należy, że sytuacja wymieniona w art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, stanowi odrębną kategorię niż te wymienione w pkt 2 tych przepisów. Jak wskazano powyżej sytuacja wymieniona w pkt 2 skierowana jest do płatności dokonywanych na rzecz dostawcy lub usługodawcy będącym podatnikiem VAT czynnym. W takim przypadku płatność powinna być zawsze dokonana na rachunek zawarty w wykazie. Dokonanie płatności w tej sytuacji na rachunek płatniczy, który nie jest zawarty w wykazie będzie traktowane jako działanie niezgodne z wprowadzonymi przepisami i oznaczać będzie zastosowanie przewidzianych sankcji. Podsumowując powyższe, stwierdzić należy, że przepis art. 15d ustawy o CIT od 1 stycznia 2020 r. został rozszerzony i zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie każda płatność przekraczająca kwotę 15.000 zł dokonana przelewem na rachunek bankowy będzie stanowić koszt uzyskania przychodów.

W ramach transakcji, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15 000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej tej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego. Od dnia 1 stycznia 2020 r. przy transakcjach powyżej 15 000 zł podatnicy chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji podatkowych przewidzianych w art. 15d ustawy o CIT w przypadku, gdy dokonują płatności przelewem dostawcy towarów lub usługodawcy, będącemu podatnikiem VAT czynnym, za zakupy potwierdzone fakturą powinni dokonywać tej płatności na ich rachunki rozliczeniowe prowadzone przez banki lub imienne rachunki w SKOK zamieszczone w Wykazie podatników VAT. Powyższe nie wyłącza możliwości, aby przedsiębiorca dokonywał zapłaty przelewem na rachunek zamieszczony w tym Wykazie również w sytuacji dokonywania płatności przelewem poniżej limitu transakcji dla płatności gotówkowych określonego w ustawie.

Dokonanie płatności należności wynikającej z otrzymanej faktury wystawionej przez podatnika VAT czynnego dotyczącej transakcji na kwotę powyżej 15 000 zł na inny rachunek niż zamieszczony w Wykazie podatników VAT naraża podatnika na negatywne konsekwencje podatkowe w postaci:

·braku możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu lub konieczność zwiększenia przychodów w podatkach PIT i CIT,

·odpowiedzialności solidarnej w podatku VAT.

Możliwość uniknięcia negatywnych konsekwencji podatkowych w przypadku dokonania zapłaty na rachunek spoza Wykazu podatników VAT przewiduje przepis art. art. 117ba § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Aby uniknąć negatywnych skutków podatkach wystarczy, że podatnik w ustawowym terminie zawiadomi o zapłacie należności na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w Wykazie podatników VAT właściwego naczelnika urzędu skarbowego w formie określonego przepisami ustawy Ordynacja podatkowa zawiadomienia (ZAW-NR).

Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że w latach 2024-2026 Wnioskodawca dokonał przelewem płatności na rzecz Kontrahenta za usługi w wartości powyżej 15 000 zł. Płatności zostały dokonane na rachunek bankowy, który nie znajdywał się w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 Ustawy o VAT czyli na tzw. „białej liście podatników VAT”. Wnioskodawca, nie dokonał zawiadomienia ani nie dokonał płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ust. 1 Ustawy o VAT.

Aktualnie rachunek bankowy Kontrahenta, na który dokonywane były płatności za Faktury w latach 2024-2026, znajduje się już w wykazie podatników VAT czynnych.

Po zidentyfikowaniu nieprawidłowości Wnioskodawca wdrożył rozwiązanie mające na celu ich naprawienie i podjął następujące działania:

1) Kontrahent dokonał zwrotu płatności na rachunek bankowy Wnioskodawcy tytułem zapłaty za Faktury - tj. płatności, które pierwotnie zostały przez Wnioskodawcę zapłacone na rachunek bankowy Kontrahenta spoza Wykazu podatników VAT

2) po zwróceniu środków pieniężnych przez Kontrahenta Wnioskodawca dokonał w 2026 r. ponownej zapłaty za Faktury na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący na dzień przelewu – płatności w Wykazie podatników VAT (za faktury wystawione w latach 2024-2026).

Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 dotyczą ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przypadku dokonania przez Kontrahenta zwrotu środków pieniężnych, a następnie ponownego uregulowania przez Wnioskodawcę w 2026 r. należności wynikających z Faktur za lata 2024-2026 na rachunek bankowy Kontrahenta ujawniony w wykazie podatników VAT, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę tytułem zapłaty za Faktury nie będą podlegały wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić należy, że nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wydatków na rzecz Kontrahenta, które pierwotnie zostały opłacone przelewem na rachunek bankowy niezamieszczony w Wykazie podatników VAT, a następnie doszło do zwrotu płatności przez Kontrahenta i ponownego uregulowania przez Państwa należności, która została dokonywana na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący w Wykazie podatników VAT.

W konsekwencji należy się z Państwem zgodzić, że we wskazanej sytuacji zachowane są zasady określone w przywołanych powyżej regulacjach, umożliwiające uniknięcie negatywnych konsekwencji związanych z brakiem możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na rzecz Kontrahenta – gdyż ponowna płatność na rzecz Kontrahenta, którego rachunek jest ujęty na tzw. białej liście podatników VAT, spowodowała walidację dotychczasowego błędu i tym samym Wnioskodawca ma prawo do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków z Faktur wystawionych przez Kontrahenta.

Zgadzam się z Państwem, że w przypadku dokonania przez Kontrahenta zwrotu środków pieniężnych, a następnie ponownego uregulowania przez Państwa w 2026 r. należności wynikających z Faktur za lata 2024-2026 na rachunek bankowy Kontrahenta ujawniony w wykazie podatników VAT, wydatki poniesione przez Państwa tytułem zapłaty za Faktury nie będą podlegały wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Kolejna Państwa wątpliwość w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 dotyczy kwestii ustalenia, czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym są Państwo uprawnieni do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków za Faktury z lat 2024-2026 i pozostawienia ujęcia tych kosztów w tych latach (tj. nie są Państwo zobowiązani do dokonania korekty tych kosztów), jeżeli ponowna zapłata zobowiązań została dokonana w 2026 r. na rachunek bankowy Kontrahenta ujawniony w wykazie podatników VAT.

Opisany przez Państwa w stanie faktycznym schemat działania wobec Kontrahenta stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej płatności zrealizowanej z pominięciem rachunku bankowego zawartego w wykazie lub braku złożenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba Ordynacji podatkowej we właściwym terminie i zakłada ponowny przelew kwoty wykazanej na otrzymanej od Kontrahenta fakturze na właściwy rachunek bankowy zawarty w wykazie.

Zatem, ponownie uregulowane należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, skutkuje zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu.

Zaliczenie do kosztów możliwe będzie natomiast w dacie dokonania prawidłowych płatności na właściwy rachunek bankowy.

Bowiem z przepisu art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wynika, że opłacenie faktur dokonane przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, uniemożliwia zaliczenie do kosztów wydatków z takich faktur.

Z kolei w przypadku ich wcześniejszego zaliczenia do kosztów, na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, koszty powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem rachunku zamieszczonego w Wykazie.

Skoro w 2024-2026 dokonali Państwo płatności na rachunek bankowy podatnika, który w momencie dokonania płatności nie znajdywał się w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 Ustawy o VAT tzw. „Białej liście podatników VAT”, a nie zawiadomili Państwo o tym fakcie naczelnika właściwego urzędu skarbowego, to uniemożliwia to ich zaliczenie do kosztów podatkowych w momencie „pierwotnych” płatności.

Mając na uwadze powyższe, Spółka ma prawo zaliczyć w 2026 r. (tj. w roku, w którym dokonała ponownej płatność za faktury na właściwy rachunek widniejący w Wykazie lub zostało złożone Zawiadomienie we właściwym terminie) wydatki do kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony.

Mając na uwadze powyższe, po dokonaniu w 2026 r. ponownej płatności przelewem bankowym na rachunek znajdujący się w wykazie, mogą Państwo zaliczyć wskazane koszty z tytułu nabycia towarów i usług do kosztów uzyskania przychodów w 2026 r.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Stwierdzić należy, że jednolitość orzecznictwa chociaż jest cechą pożądaną nie stanowi wartości samej w sobie. Organ wydający interpretację indywidualną jest nią związany tylko w skonkretyzowanej, indywidualnej sprawie, co oznacza, że jego poglądy mogą ewoluować np. pod wpływem orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Zmiana stanowiska w konkretnych sprawach została przewidziana przez ustawodawcę, co znalazło wyraz w treści art. 14e Ordynacji podatkowej, a skorzystanie z tej instytucji służy w istocie realizacji zasady jednolitości interpretacji. Przyjęcie odmiennej koncepcji powodowałoby, że jednostkowe zajęcie stanowiska przez Organ podatkowy skutkowałoby zawsze obowiązkiem powielenia tego stanowiska przez wszystkie inne organy bez względu na to czy stanowisko to byłoby słuszne, czy nie.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.