Interpretacja indywidualna z dnia 23 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.410.2026.1.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2026 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Państwa wniosek z 21 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A. AB (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką posiadającą siedzibę działalności gospodarczej w Szwecji i zarejestrowaną w tym kraju dla celów podatku od wartości dodanej. Spółka jest zarejestrowana również w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE (dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych).

Przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja produktów z zakresu ochrony zdrowia oraz produktów leczniczych. W ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski Spółka dokonuje m.in. krajowych nabyć towarów od lokalnych producentów oraz wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów od producentów z innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Towary te są następnie przedmiotem dostaw do kontrahentów na terytorium Polski, w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej, jak również na terytorium państw trzecich.

Aktualnie model działalności Spółki zakłada następujący sposób prowadzenia sprzedaży: Spółka na podstawie zawartych umów dokonuje dostaw produktów na rzecz kontrahentów odpowiednio na terytorium Polski, do innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, jak również na terytorium państw trzecich. Dostawy towarów dokonywane są zarówno do innych spółek z grupy B., jak również podmiotów zewnętrznych. Kontrahenci Spółki, tj. inne spółki z grupy B., jak również podmioty zewnętrzne są odpowiedzialne za wszelkie działania sprzedażowe, marketingowe i inne działania handlowe niezbędne do odsprzedaży i dystrybucji produktów zakupionych od Spółki na swoich rynkach (dalej: „Dystrybutorzy”). W konsekwencji, dla celów VAT Spółka rozpoznaje dostawy do Dystrybutorów jako odpowiednio dostawy krajowe towarów, wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz eksport towarów z terytorium Polski. Ponadto, Spółka dokonuje przemieszczeń własnych towarów z Polski na terytorium innych państw członkowskich.

Spółka współpracuje w Polsce z zewnętrznymi operatorami logistycznymi (C., dalej: „Usługodawcy” lub „Operatorzy C.”), którzy świadczą na rzecz Spółki usługi logistyczne oraz magazynowe. Podmioty te nie świadczą usług wyłącznie na rzecz Spółki, lecz obsługują również innych klientów. W ramach tej współpracy Operatorzy C. zapewniają m.in. przyjmowanie, magazynowanie i wydawanie towarów oraz ich fizyczną dystrybucję do odbiorców zgodnie z instrukcjami Spółki, jednak przy wykorzystaniu własnej infrastruktury technicznej i własnych pracowników.

Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych pracowników ani nie deleguje do Polski stałego personelu. Ewentualne wizyty pracowników Spółki w Polsce mają charakter okazjonalnych podróży służbowych (np. spotkania biznesowe, wizyty u kontrahentów), przy czym podczas pobytu w Polsce pracownicy Spółki nie są uprawnieni do samodzielnego negocjowania ani zawierania umów w imieniu Spółki na terytorium Polski.

Wnioskodawca nie utworzył w Polsce oddziału, przedstawicielstwa ani innej wyodrębnionej organizacyjnie jednostki. Spółka nie posiada w Polsce własnej infrastruktury technicznej - nie jest właścicielem ani najemcą nieruchomości na terytorium Polski, w szczególności powierzchni biurowych czy magazynowych. Infrastruktura wykorzystywana do przechowywania i dystrybucji towarów należy do zewnętrznych Operatorów C.

W zakresie usług magazynowych i składowania towarów świadczonych przez Operatorów C. Spółka korzysta z wyodrębnionej powierzchni magazynowej w Polsce, przy czym:

1. Spółka nie ma swobodnego, nieograniczonego dostępu do magazynu - dostęp wymaga wcześniejszego umówienia wizyty i jest kontrolowany przez operatora magazynu,

2. pracownicy Spółki, jeśli są obecni w magazynie, muszą pozostawać pod stałym nadzorem personelu operatora,

3. odpowiedzialność za ewentualne uszkodzenia towarów w magazynie ponosi operator logistyczny,

4. obszar magazynowy przeznaczony na towary Spółki jest wyraźnie określony w ramach powierzchni magazynowej operatora.

Miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Szwecji. Wszystkie kluczowe decyzje biznesowe, w szczególności dotyczące strategii działalności, kształtowania polityki cenowej, udzielania rabatów, negocjacji z klientami oraz warunków handlowych, są podejmowane przez kierownictwo Spółki w Szwecji. Na terytorium Polski nie ma osób uprawnionych do podejmowania w imieniu Spółki wiążących decyzji w tym zakresie.

Spółka korzysta z usług polskich operatorów logistycznych (Usługodawców) na zasadach typowej współpracy usługowej. Podmioty te działają we własnym imieniu i na własne ryzyko, wykorzystując własne zasoby ludzkie i techniczne. Spółka nie sprawuje bezpośredniego nadzoru właścicielskiego nad personelem Operatorów C., ani nie wydaje im wiążących instrukcji co do sposobu wykonywania pracy na poziomie operacyjnym - celem Spółki jest uzyskanie określonego rezultatu usług (logistyka, magazynowanie, dystrybucja), a nie dysponowanie zasobami technicznymi i osobowymi tych podmiotów tak jak własnymi. Analogicznie, Spółka nie sprawuje bezpośredniego nadzoru właścicielskiego nad personelem Dystrybutorów.

Od początku (…) 2026 r. planowane jest rozszerzenie modelu działalności Spółki w Polsce. Zgodnie z przyjętą strategią, Spółka zamierza rozpocząć bezpośrednią sprzedaż z Polski na rzecz odbiorców, przy czym operacyjne funkcje logistyczne i magazynowe nadal będą realizowane przez zewnętrzne podmioty, a decyzje handlowe pozostaną po stronie zarządu Spółki w Szwecji.

Dodatkowo, Spółka powołała polską spółkę zależną - D. Sp. z o.o. - która od (…) 2026 r. ma zatrudniać około (…) pracowników. Zadaniem tej spółki będzie świadczenie na rzecz Wnioskodawcy usług wsparcia sprzedaży i marketingu na rynku polskim. Polski podmiot, pomimo powiązań kapitałowych, będzie funkcjonował jako odrębny, niezależny prawnie podatnik, a nadzór Spółki nad tą jednostką będzie miał charakter standardowego nadzoru właścicielskiego sprawowanego przez spółkę matkę.

Usługi świadczone przez polską spółkę zależną będą obejmować przede wszystkim wsparcie działań sprzedażowych i marketingowych na rzecz Spółki na rynku polskim (w tym potencjalnie kontakty z klientami, działania promocyjne, wsparcie bieżącej obsługi). Spółka zależna będzie dysponować własnym personelem i infrastrukturą niezbędną do świadczenia tych usług i będzie ponosić odpowiedzialność za ich realizację. Jednocześnie pracownicy polskiej spółki nie będą uprawnieni do zawierania w imieniu Spółki umów z klientami ani podejmowania wiążących decyzji strategicznych dotyczących działalności Spółki - takie decyzje będą podejmowane nadal w Szwecji.

Mając na uwadze planowane zmiany modelu działalności, od (…) 2026 r. Spółka ma stać się podmiotem odpowiedzialnym za zarządzanie reklamacjami klientów jako bezpośredni kontrahent/dostawca. Obsługa reklamacji będzie jednak organizowana w taki sposób, że główne procesy decyzyjne i odpowiedzialność biznesowa pozostaną po stronie struktur Spółki w Szwecji, natomiast działania operacyjne na rynku polskim będą wspierane przez polską spółkę zależną i zewnętrznych usługodawców.

Podsumowując, Spółka prowadzi i będzie prowadzić działalność na terytorium Polski w oparciu o:

1. rejestrację dla celów VAT w Polsce,

2. nabywanie towarów i usług (w tym usług logistycznych, magazynowych oraz wsparcia sprzedaży i marketingu) od podmiotów trzecich oraz od polskiej spółki zależnej,

3. sprzedaż towarów na rzecz odbiorców na rynku polskim, w innych krajach UE oraz poza UE, z wykorzystaniem zewnętrznych operatorów logistycznych i dystrybutorów,

4. brak własnych zasobów personalnych i technicznych w Polsce oraz brak osób w Polsce uprawnionych do podejmowania w imieniu Spółki kluczowych decyzji biznesowych.

W związku z powyższym Wnioskodawca składa niniejszy wniosek o interpretację indywidualną w celu potwierdzenia prawidłowości swojego stanowiska w zakresie braku posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności na terenie Polski na gruncie VAT i tym samym, zadając następujące pytania i poniżej przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.

Pytania

1.Mając na uwadze opisany we wniosku model biznesowy, czy Spółka prawidłowo przyjmuje, że nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT?

2.W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT, czy Spółka prawidłowo przyjmuje, że nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie

1.Mając na uwadze opisany we wniosku model biznesowy, Spółka stoi na stanowisku, że nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT

2.W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT, Spółka stoi na stanowisku, że nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad. 1

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach polskiej ustawy o VAT ani w przepisach wykonawczych do ustawy. Jego definicja znajduje się w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L. 77 z dnia 23 marca 2011 r, dalej: „Rozporządzenie”). Wspomniane Rozporządzenie nie wymaga implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. pasywne stałe miejsce prowadzenia działalności - dopisek Wnioskodawcy).

Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje (tzw. aktywne stałe miejsce prowadzenia działalności - dopisek Wnioskodawcy).

Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.

Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzeczeń w sprawach odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.

W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności „(...) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturę charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...)”.

Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:

• C-73/06, Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
• C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadt,
• C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
• C-390/96, Lease Plan Luxembourg SA.

Ponadto, w rozstrzygnięciu TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie spółki ARO Lease BV (sygn. C-190/95), Trybunał wskazał wprost, iż podatnik, który nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności w tym państwie.

Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż 14 listopada 2019 r. wydana została opinia Rzecznika Generalnego w sprawie o sygn. C-547/18 Dong Yang, dotycząca istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa zagranicznego w Polsce. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na główne tezy płynące z przedmiotowej opinii:

• „przeciwko przyjęciu, że infrastruktura jednego podatnika (tj. jego siedziba) może jednocześnie stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej innego podatnika, przemawia również brzmienie art. 44 dyrektywy VAT w związku z art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego” (pkt 38);
• „(...) odrębna osoba prawna nie może być jednocześnie stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej innej osoby prawnej" (pkt 43);
• „Do innego wniosku można by jednak dojść, gdyby określone stosunki umowne (tutaj stosunki między LG Korea i Dong Yang) stanowiły nadużycie” (pkt 47).
• Niemniej jednak, „(...) w przypadku usług, które służą do wytworzenia materialnych produktów, nie istnieje żadne szczególne ryzyko nadużyć w zakresie przepisów dotyczących VAT. Tym samym zbędna staje się również odpowiedź na pytanie, czy Dong Yang powinna była w jakikolwiek sposób rozpoznać strukturę stanowiąc nadużycie ze strony LG Korea” (pkt 56).

Wobec powyższego, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że z przywołanej opinii wynika, iż (ze wskazanymi w opinii wyjątkami) jeden podmiot prawny, mający siedzibę na terytorium Polski, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podmiotu prawnego (mającego siedzibę w innym kraju).

Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 7 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. C-333/20 (Berlin Chemie). Sprawa dotyczyła spółki mającej siedzibę w Niemczech, która sprzedawała produkty farmaceutyczne do Rumunii i w związku z tym zawarła umowę na świadczenie usług ze spółką z Rumunii. W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:

• „Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”.
• „W niniejszej sprawie z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że usługi reklamowe i marketingowe świadczone przez spółkę rumuńską na rzecz spółki niemieckiej miały przede wszystkim na celu lepsze informowanie w Rumunii przedsiębiorców z sektora ochrony zdrowia i konsumentów o produktach farmaceutycznych sprzedawanych przez ową spółkę niemiecką. Pracownicy spółki rumuńskiej ograniczali się do przyjmowania zamówień pochodzących od dziewięciu dystrybutorów hurtowych produktów leczniczych w Rumunii i przekazywania ich spółce niemieckiej, a także do przekazywania wystawianych przez nią faktur klientom w tym państwie członkowskim. Spółka ta nie uczestniczyła bezpośrednio w sprzedaży i w dostawie produktów leczniczych spółki niemieckiej ani nie zaciągała zobowiązań wobec podmiotów trzecich w imieniu tej ostatniej spółki”.
• „Tymczasem należy przede wszystkim odróżnić usługi świadczone przez spółkę rumuńską na rzecz spółki niemieckiej od towarów, które ta ostatnia sprzedaje i dostarcza w Rumunii. Chodzi o odrębne świadczenie usług i odrębną dostawę towarów, które podlegają różnym systemom VAT (zob. analogicznie wyrok z dnia 16 października 2014 r., Welmory, C 605/12)”.
• „Następnie, jak wynika z orzecznictwa (...), stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji”.
• „Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.
• „Jeżeli rzeczone okoliczności faktyczne zostaną wykazane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, spółka niemiecka nie posiada w Rumunii stałego miejsca prowadzenia działalności, ponieważ nie ma w tym państwie członkowskim struktury pozwalającej jej na odbiór w tym państwie przez spółkę rumuńską usług i wykorzystywanie ich do celów prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży i dostawie produktów farmaceutycznych”.
• „Z powyższych rozważań wynika zatem, że usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji świadczone przez spółkę rumuńską są otrzymywane przez spółkę niemiecką, która wykorzystuje zaplecze personalne i techniczne znajdujące się w Niemczech w celu zawierania i wykonywania umów sprzedaży z dystrybutorami jej produktów farmaceutycznych w Rumunii”. „W świetle całości powyższych rozważań na trzy pytania prejudycjalne należy odpowiedzieć, iż art. 44 dyrektywy VAT i art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

Kolejne wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastic Belgium, sygn. C-232/22. Sprawa dotyczyła spółki belgijskiej, która zawarła umowę o produkcję z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z powiązanym podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii (zarejestrowanym dla celów VAT na terytorium Belgii). W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:

• „Kwalifikacja jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (FE) nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego. Należy jej dokonać w świetle realiów gospodarczych i handlowych. Sam fakt, że firma ma filię w innym kraju, nie oznacza, że ma tam FE”.
• „Nie jest konieczne posiadanie własnych zasobów ludzkich i technicznych. Konieczne jest, aby podatnik mógł rozporządzać tymi środkami w taki sam sposób, jak gdyby były one jego własnymi - np. na podstawie umowy o pracę lub leasingu”.
• „Nawet jeśli podatnik świadczy usługi tylko na rzecz jednego klienta, należy uznać, że podatnik rozporządza swoimi zasobami na własne potrzeby. Inaczej jest w przypadku stwierdzenia, że na podstawie obowiązujących postanowień umownych usługobiorca rozporządza zasobami usługodawcy jak swoimi własnymi. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy usługobiorca ma stały i natychmiastowy dostęp do obiektów, tak jakby były jego własnymi. Istotne mogą tu być następujące czynniki: podmiot belgijski jest zobowiązany do używania sprzętu wyłącznie do wytwarzania produktów dla firmy szwajcarskiej oraz że stanowi to prawie cały obrót podmiotu belgijskiego”. „Jednak nawet w takich okolicznościach nie można stwierdzić, że obiekty podmiotu belgijskiego stają się obiektami firmy szwajcarskiej - spółka belgijska pozostaje odpowiedzialna za własne obiekty i świadczy te usługi na własne ryzyko”.
• „Należy odróżnić świadczenie usług produkcyjnych przez podmiot belgijski podmiotowi szwajcarskiemu od sprzedaży przez podmiot szwajcarski towarów pochodzących z tej produkcji”.
• „Jeśli chodzi o usługi produkcyjne: te same obiekty nie mogą być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbierania tych samych usług. W przedmiotowej sprawie trudno jest dokonać rozróżnienia między podmiotami belgijskimi świadczącymi usługi a obiektami otrzymującymi usługi”.
• „Dzięki dodatkowym usługom belgijska firma wspiera szwajcarski podmiot w prowadzeniu działalności polegającej na sprzedaży towarów na terenie Belgii”.
• „Należy jednak rozróżnić FE wynikające z zakupu usług od faktu prowadzenia działalności sprzedażowej”.

Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również z wniosków z przytoczonego orzecznictwa TSUE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć jako miejsce, w odniesieniu do którego:

1) występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz

2) istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również

3) działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:

„(...) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-190/95 Aro Lease, C -168/84 Berkholz, C - 260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg Sari, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”, użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:

1)wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności, niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,

2)pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stale miejsce, ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,

3)orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad pracownikami wykonującymi usługę,

4)okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11 Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą”.

Jak zatem wynika z powyższego, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów, nie można uznać, że działalność podmiotu na terytorium danego państwa członkowskiego powinna być rozpoznana jako posiadanie przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

Powyższe rozumienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności zostało potwierdzone również w innych orzeczeniach polskich sądów administracyjnych.

Przykładowo, NSA w wyroku z 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19, wskazał, że:

• „Ustalenie miejsca świadczenia usług w stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej (innym niż siedziba podatnika) ma charakter wyjątkowy, zatem wymogi dotyczące zaplecza personalnego i technicznego nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.
• Choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską.
• Nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” skarżącej na terenie Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione skarżącej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności skarżącej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz skarżącej. Jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na stosowne postanowienia umowne skarżąca dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki krajowej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że dysponuje strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce”.

Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie spełnia przesłanek niezbędnych do potwierdzenia posiadania przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Poniżej Wnioskodawca przedstawia argumenty odnoszące się do kryteriów oceny istnienia stałego miejsca prowadzania działalności:

1.Kryterium stałości prowadzonej działalności

Odnosząc się do kryterium stałości prowadzonej działalności, w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji, pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje konieczność zaangażowania określonego zaplecza personalnego, jak i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest tymczasowa.

Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest to, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. Struktura ta musi być wyposażona zatem w zdolność do samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.

Co prawda obecny model biznesowy, w którym działa Spółka funkcjonuje już od pewnego czasu, zatem potencjalnie można twierdzić, iż cechuje się on pewną dozą „stałości”, to jednak w opinii Wnioskodawcy, działalność Spółki na terytorium Polski nie spełnia tego kryterium. „Obecność” Spółki w Polsce związana jest bowiem przede wszystkim z nabyciem od Usługodawców świadczeń o charakterze wyłącznie pomocniczym względem podstawowej działalności. Wnioskodawca prowadzi i będzie prowadzić działalność w Polsce w sposób ciągły, obejmujący m.in. nabycia krajowe i wewnątrzwspólnotowe towarów oraz ich sprzedaż na terytorium Polski, do innych państw członkowskich Unii Europejskiej i poza UE, przy wykorzystaniu zewnętrznych operatorów logistycznych, Dystrybutorów i - w przyszłości - polskiej spółki zależnej.

Jednak - jak wynika z przywołanych przepisów i orzecznictwa - kryterium stałości dotyczy przede wszystkim trwałości struktury zasobów podatnika w danym państwie, a nie samego faktu długotrwałego prowadzenia sprzedaży na tym rynku. W przypadku Wnioskodawcy brak jest w Polsce trwałej struktury organizacyjnej wyposażonej w zasoby ludzkie i techniczne pozostające do dyspozycji Spółki jak własne: działalność na rynku polskim jest w całości organizowana i nadzorowana z poziomu siedziby w Szwecji, z wykorzystaniem usług niezależnych podmiotów.

Tym samym, nie można powiedzieć, że na terytorium Polski istnieje miejsce, z którego Spółka prowadziłaby działalność w sposób permanentny, w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie utrzymuje ani nie planuje utrzymania na terytorium kraju żadnych struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Miejsce efektywnego zarządu Wnioskodawcy znajduje się w Szwecji, gdzie podejmowane są wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki, w szczególności w zakresie strategii, polityki cenowej, udzielania rabatów, wyboru i warunków współpracy z klientami oraz ogólnych zasad prowadzenia działalności na rynku polskim. Na terytorium Polski brak jest osób uprawnionych do podejmowania w imieniu Wnioskodawcy wiążących decyzji biznesowych; operatorzy logistyczni (Usługodawcy), Dystrybutorzy oraz - w przyszłości - polska spółka zależna wykonują czynności na rzecz Wnioskodawcy jako odrębni podatnicy, działający we własnym imieniu i na własne ryzyko, bez generalnych pełnomocnictw do reprezentowania Wnioskodawcy. Polska spółka zależna, D. Sp. z o.o., która ma od (…) 2026 r. zatrudniać ok. (…) pracowników, będzie świadczyć na rzecz Wnioskodawcy usługi wsparcia sprzedaży i marketingu, przy czym pozostanie odrębnym podatnikiem, a nadzór Wnioskodawcy nad tą spółką będzie miał charakter standardowego nadzoru właścicielskiego, bez przeniesienia na Wnioskodawcę kompetencji do bezpośredniego zarządzania personelem i zasobami spółki zależnej jak własnymi.

W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy warunek stałości prowadzonej działalności gospodarczej, który należy rozpatrywać w kontekście zasobów technicznych i osobowych, nie jest spełniony.

2.Kryterium niezależności prowadzonej działalności

W opinii Wnioskodawcy nie można uznać, że realizowana przez niego działalność w Polsce ma charakter niezależny. Na terytorium Polski nie ma osób ani organów, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, negocjowania lub zawierania umów w imieniu Spółki, czy samodzielnego uzgadniania cen lub udzielania nabywcom upustów czy rabatów w imieniu Spółki.

Miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Szwecji. W szczególności wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe są podejmowane w Szwecji, a proces sprzedaży produktów realizowany jest przez Spółkę bezpośrednio ze Szwecji. W Szwecji Spółka zatrudnia również osoby odpowiedzialne za bieżącą działalność.

W związku z prowadzoną działalnością Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani nie deleguje na terytorium Polski swoich pracowników. Ewentualne wizyty pracowników Spółki w Polsce mają charakter okazjonalnych podróży służbowych (np. spotkania biznesowe, wizyty u kontrahentów), przy czym podczas pobytu w Polsce pracownicy Spółki nie są uprawnieni do samodzielnego negocjowania ani zawierania umów w imieniu Spółki na terytorium Polski. Usługi wsparcia logistycznego są świadczone wyłącznie przez Usługodawcę i jego pracowników. Usługodawca i jego pracownicy nie posiadają również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w kwestiach umownych i finansowych oraz działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich, nie mogę także faktycznie zawierać kontraktów w imieniu Spółki, ani pozyskiwać zamówień w jej imieniu lub na jej rzecz.

Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski własnej infrastruktury ani zasobów technicznych i ludzkich, które pozwalałyby jej na zawieranie umów lub podejmowanie decyzji zarządczych z Polski.

Do kwestii wpływu samodzielności decyzyjnej na powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r. o sygn. III SA/Wa 2074/20. Sąd zaznaczył, że „Trafnie również wskazuje Spółka, że kryterium co do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest też możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, co oznacza, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym. Tymczasem DKIS twierdzi w uzasadnieniu skarżonej interpretacji, że bez znaczenia pozostaje okoliczność podejmowania decyzji o charakterze zarządczym z terytorium Belgii, skoro stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań. Zdaniem organu istotny jest fakt, że decyzje, które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości działalności prowadzonej w Polsce w zakresie przetwarzania towarów i ich dystrybucji. Sąd nie podziela również w tym zakresie oceny organu, gdyż decyzje podejmowane w Belgii z oczywistych względów nie mogą kreować zdolności decyzyjnej po stronie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce”.

Jak już Wnioskodawca wykazał powyżej, w omawianych okolicznościach nie ma podstaw do stwierdzenia, że tego rodzaju zdolność decyzyjna po jego stronie istnieje na terytorium Polski. Wobec powyższego, w ocenie Spółki, warunek niezależności prowadzonej działalności gospodarczej również nie jest spełniony.

3.Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych

W opinii Wnioskodawcy nie można również stwierdzić na podstawie przedstawionego opisu, że posiada on na terytorium Polski zaplecze techniczne i personalne niezbędne do prowadzenia działalności w Polsce.

W tym kontekście, w pierwszej kolejności trzeba jeszcze raz podkreślić, że Spółka nie dysponuje w Polsce jakimikolwiek własnymi zasobami technicznymi (przykładowo sprzętem), a także własnymi zasobami personalnymi (pracownikami) niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie ma także praw do żadnej nieruchomości zlokalizowanej w Polsce.

Ponadto, Wnioskodawca nie sprawuje również żadnej kontroli nad żadnym zapleczem technicznym lub personalnym (pracownikami) znajdującymi się na terytorium Polski - w szczególności zapleczem Usługodawców, Dystrybutorów czy polskiej spółki zależnej. Należy bowiem podkreślić, że powyższe podmioty dla potrzeb realizacji opisywanych w niniejszym wniosku usług (m.in. logistycznych) angażują swoich pracowników realizujących obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem odpowiednio Usługodawców czy polskiej spółki zależnej. Przedstawiciele Spółki nie mogą wydawać żadnych instrukcji pracownikom powyższych podmiotów co do sposobu wykonywania przez nich czynności, nie sprawują również nad nimi żadnej kontroli. Wszelkie czynności wykonywane są ponadto na terenie/w pomieszczeniach operatorów logistycznych, do których Wnioskodawca nie ma dostępu.

Mając na uwadze powyższe wnioski należy podkreślić, że nabywane w Polsce przez Spółkę usługi nie mogą stanowić samodzielnej działalności i stanowią działania wspierające zasadniczą działalność gospodarczą Spółki prowadzoną w Szwecji. Ponadto, czynności te wykonywane są wyłącznie przy wykorzystaniu infrastruktury i pracowników polskiej spółki zależnej, Usługodawców bądź Dystrybutorów, a nie Spółki.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, nie dochodzi do spełnienia żadnej z przesłanek koniecznych do powstania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż:

• nie sposób uznać, że Spółka posiada stałe zaplecze personalne i techniczne w Polsce;
• nie jest spełniony warunek braku niezależności prowadzonej działalności gospodarczej;
• nabywanie usług od polskiej spółki zależnej bądź Usługodawców, wobec braku zaplecza technicznego i osobowego nie spełnia warunku do uznania wystarczającej „stałości” obecności Spółki na terytorium kraju, ponieważ działalność gospodarcza Spółki prowadzona jest ze Szwecji.

Zdaniem Wnioskodawcy nie można zatem uznać, że Wnioskodawca posiada/będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia.

Ad. 2

W ocenie Wnioskodawcy, wobec braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF), zgodnie z regulacjami, które weszły w życie z dniem 1 lutego 2026 r.

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu

e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Stosownie do uregulowań art. 106ga ustawy o VAT, które weszły w życie od 1 lutego 2026 r., podatnicy będą obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu

e-Faktur.

Jednocześnie jednak obowiązek ten nie będzie dotyczył wystawiania faktur m.in. przez:

1)podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Dalej, regulacje precyzują, że w powyższych przypadkach, dla których obowiązek używania KSeF nie będzie obowiązywał, podatnik będzie wystawiał faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, ale nadal będzie mógł wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto, zgodnie z art. 106gb ust. 4 ustawy o VAT, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r., faktura ustrukturyzowana ma być udostępniana przez sprzedawcę nabywcy w sposób z nim uzgodniony (tj. niekoniecznie za pośrednictwem KSeF) m.in. w tych przypadkach, gdy nabywcą jest:

1)podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

2)podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę.

Jak zatem wynika wprost z powyższych regulacji, podmioty nieposiadające siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce:

• nie będą zobowiązane do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF,
• nie będą zobowiązane do odbierania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF (podmiot wystawiający tę fakturę przy wykorzystaniu KSeF będzie ją udostępniał nabywcy w sposób z nim uzgodniony),
• jednocześnie będą mogły korzystać z KSeF do wystawiania i odbioru faktur dobrowolnie.

Jak Wnioskodawca wykazał w uzasadnieniu do własnego stanowiska do pytania numer 1, należy uznać, że nie ma on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce na potrzeby podatku VAT.

W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi również na stanowisku, że nie będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, który wszedł w życie z dniem 1 lutego 2026 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 5 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. AB jest spółką posiadającą siedzibę działalności gospodarczej w Szwecji i zarejestrowaną w tym kraju dla celów podatku od wartości dodanej. Spółka jest zarejestrowana również w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE. Przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja produktów z zakresu ochrony zdrowia oraz produktów leczniczych. W ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski Spółka dokonuje m.in. krajowych nabyć towarów od lokalnych producentów oraz wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów od producentów z innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Aktualnie model działalności Spółki zakłada następujący sposób prowadzenia sprzedaży: Spółka na podstawie zawartych umów dokonuje dostaw produktów na rzecz kontrahentów odpowiednio na terytorium Polski, do innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, jak również na terytorium państw trzecich. Dostawy towarów dokonywane są zarówno do innych spółek z grupy B., jak również podmiotów zewnętrznych. Kontrahenci Spółki, tj. inne spółki z grupy B., jak również podmioty zewnętrzne są odpowiedzialne za wszelkie działania sprzedażowe, marketingowe i inne działania handlowe niezbędne do odsprzedaży i dystrybucji produktów zakupionych od Spółki na swoich rynkach (Dystrybutorzy). Dla celów VAT Spółka rozpoznaje dostawy do Dystrybutorów jako odpowiednio dostawy krajowe towarów, wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz eksport towarów z terytorium Polski. Ponadto, Spółka dokonuje przemieszczeń własnych towarów z Polski na terytorium innych państw członkowskich. Spółka współpracuje w Polsce z zewnętrznymi operatorami logistycznymi (C., Usługodawcy lub Operatorzy C.), którzy świadczą na rzecz Spółki usługi logistyczne oraz magazynowe. Podmioty te nie świadczą usług wyłącznie na rzecz Spółki, lecz obsługują również innych klientów. W ramach tej współpracy Operatorzy C. zapewniają m.in. przyjmowanie, magazynowanie i wydawanie towarów oraz ich fizyczną dystrybucję do odbiorców zgodnie z instrukcjami Spółki, jednak przy wykorzystaniu własnej infrastruktury technicznej i własnych pracowników. Od (…) r. planowane jest rozszerzenie modelu działalności Spółki w Polsce. Zgodnie z przyjętą strategią, Spółka zamierza rozpocząć bezpośrednią sprzedaż z Polski na rzecz odbiorców, przy czym operacyjne funkcje logistyczne i magazynowe nadal będą realizowane przez zewnętrzne podmioty, a decyzje handlowe pozostaną po stronie zarządu Spółki w Szwecji. Dodatkowo, Spółka powołała polską spółkę zależną - D. Sp. z o.o. - która od (…) 2026 r. ma zatrudniać około (…) pracowników. Zadaniem tej spółki będzie świadczenie na rzecz Wnioskodawcy usług wsparcia sprzedaży i marketingu na rynku polskim. Usługi świadczone przez polską spółkę zależną będą obejmować przede wszystkim wsparcie działań sprzedażowych i marketingowych na rzecz Spółki na rynku polskim (w tym potencjalnie kontakty z klientami, działania promocyjne, wsparcie bieżącej obsługi). Od (…) 2026 r. Spółka ma stać się podmiotem odpowiedzialnym za zarządzanie reklamacjami klientów jako bezpośredni kontrahent/dostawca.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada/będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT na terytorium Polski (pytanie nr 1 wniosku) oraz czy Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) (pytanie nr 2 wniosku).

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011 r., str. 1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”.W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. AB nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała/nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z wniosku, jesteście Państwo spółką posiadającą siedzibę działalności gospodarczej w Szwecji i zarejestrowaną w tym kraju dla celów podatku od wartości dodanej. Spółka jest zarejestrowana również w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE. Przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja produktów z zakresu ochrony zdrowia oraz produktów leczniczych. Spółka na podstawie zawartych umów dokonuje dostaw produktów na rzecz kontrahentów odpowiednio na terytorium Polski, do innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, jak również na terytorium państw trzecich. Dostawy towarów dokonywane są zarówno do innych spółek z grupy B., jak również podmiotów zewnętrznych. Kontrahenci Spółki, tj. inne spółki z grupy B., jak również podmioty zewnętrzne są odpowiedzialne za wszelkie działania sprzedażowe, marketingowe i inne działania handlowe niezbędne do odsprzedaży i dystrybucji produktów zakupionych od Spółki na swoich rynkach (Dystrybutorzy). Dla celów VAT Spółka rozpoznaje dostawy do Dystrybutorów jako odpowiednio dostawy krajowe towarów, wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz eksport towarów z terytorium Polski. Ponadto, Spółka dokonuje przemieszczeń własnych towarów z Polski na terytorium innych państw członkowskich. Spółka współpracuje w Polsce z zewnętrznymi operatorami logistycznymi (C., Usługodawcy lub Operatorzy C.), którzy świadczą na rzecz Spółki usługi logistyczne oraz magazynowe. W ramach tej współpracy Operatorzy C. zapewniają m.in. przyjmowanie, magazynowanie i wydawanie towarów oraz ich fizyczną dystrybucję do odbiorców zgodnie z instrukcjami Spółki. Od (…) 2026 r. planowane jest rozszerzenie modelu działalności Spółki w Polsce. Zgodnie z przyjętą strategią, Spółka zamierza rozpocząć bezpośrednią sprzedaż z Polski na rzecz odbiorców, przy czym operacyjne funkcje logistyczne i magazynowe nadal będą realizowane przez zewnętrzne podmioty, a decyzje handlowe pozostaną po stronie zarządu Spółki w Szwecji. Dodatkowo, Spółka powołała polską spółkę zależną - D. Sp. z o.o. - która od (…) 2026 r. ma zatrudniać około (…) pracowników. Zadaniem tej spółki będzie świadczenie na rzecz Wnioskodawcy usług wsparcia sprzedaży i marketingu na rynku polskim. Usługi świadczone przez polską spółkę zależną będą obejmować przede wszystkim wsparcie działań sprzedażowych i marketingowych na rzecz Spółki na rynku polskim (w tym potencjalnie kontakty z klientami, działania promocyjne, wsparcie bieżącej obsługi). Od (…) r. Spółka ma stać się podmiotem odpowiedzialnym za zarządzanie reklamacjami klientów jako bezpośredni kontrahent/dostawca.

Należy jednak wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka A. AB nie posiada w Polsce własnej infrastruktury technicznej - nie jest właścicielem ani najemcą nieruchomości na terytorium Polski, w szczególności powierzchni biurowych czy magazynowych. Spółka nie utworzyła w Polsce oddziału, przedstawicielstwa ani innej wyodrębnionej organizacyjnie jednostki. Infrastruktura wykorzystywana do przechowywania i dystrybucji towarów należy do zewnętrznych Operatorów C. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych pracowników ani nie deleguje do Polski stałego personelu. Ewentualne wizyty pracowników Spółki w Polsce mają charakter okazjonalnych podróży służbowych (np. spotkania biznesowe, wizyty u kontrahentów), przy czym podczas pobytu w Polsce pracownicy Spółki nie są uprawnieni do samodzielnego negocjowania ani zawierania umów w imieniu Spółki na terytorium Polski. W konsekwencji należy uznać, że Spółka A. AB nie posiada żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka korzysta z usług Dystrybutorów oraz polskich operatorów logistycznych (Usługodawców, Operatorów C.) na zasadach typowej współpracy usługowej. Podmioty te nie świadczą usług wyłącznie na rzecz Spółki, lecz obsługują również innych klientów. W ramach tej współpracy Operatorzy C. zapewniają m.in. przyjmowanie, magazynowanie i wydawanie towarów oraz ich fizyczną dystrybucję do odbiorców zgodnie z instrukcjami Spółki. Działają jednak we własnym imieniu i na własne ryzyko, wykorzystując własne zasoby ludzkie. Spółka nie sprawuje bezpośredniego nadzoru właścicielskiego nad personelem Operatorów C., ani nie wydaje im wiążących instrukcji co do sposobu wykonywania pracy na poziomie operacyjnym - celem Spółki jest uzyskanie określonego rezultatu usług (logistyka, magazynowanie, dystrybucja), a nie dysponowanie zasobami tych podmiotów tak jak własnymi. Spółka nie sprawuje również bezpośredniego nadzoru właścicielskiego nad personelem Dystrybutorów. Spółka planuje także w przyszłości nabywać usługi od polskiej spółki zależnej D. Sp. z o.o. Będą one obejmować przede wszystkim wsparcie działań sprzedażowych i marketingowych na rzecz Spółki na rynku polskim (w tym potencjalnie kontakty z klientami, działania promocyjne, wsparcie bieżącej obsługi). Jednak jak wynika z wniosku, spółka zależna będzie dysponować własnym personelem i infrastrukturą niezbędną do świadczenia tych usług i będzie ponosić odpowiedzialność za ich realizację. Jednocześnie pracownicy polskiej spółki nie będą uprawnieni do zawierania w imieniu Spółki umów z klientami ani podejmowania wiążących decyzji strategicznych dotyczących działalności Spółki - takie decyzje będą podejmowane nadal w Szwecji. Ponadto wskazali Państwo, że polski podmiot, pomimo powiązań kapitałowych, będzie funkcjonował jako odrębny, niezależny prawnie podatnik, a nadzór Spółki nad tą jednostką będzie miał charakter standardowego nadzoru właścicielskiego sprawowanego przez spółkę matkę. W odniesieniu do zasobów technicznych, w zakresie usług magazynowych i składowania towarów świadczonych przez Operatorów C. Spółka korzysta z wyodrębnionej powierzchni magazynowej w Polsce, przy czym Spółka nie ma swobodnego, nieograniczonego dostępu do magazynu - dostęp wymaga wcześniejszego umówienia wizyty i jest kontrolowany przez operatora magazynu. Pracownicy Spółki, jeśli są obecni w magazynie, muszą pozostawać pod stałym nadzorem personelu operatora. Odpowiedzialność za ewentualne uszkodzenia towarów w magazynie ponosi operator logistyczny. Obszar magazynowy przeznaczony na towary Spółki jest wyraźnie określony w ramach powierzchni magazynowej operatora. Spółka zależna D. Sp. z o.o. w Polsce będzie dysponować własną infrastrukturą niezbędną do świadczenia usług i będzie ponosić odpowiedzialność za ich realizację. Usługodawcy Spółki działają we własnym imieniu i na własne ryzyko, wykorzystując własne zasoby techniczne. Tym samym należy wskazać, że Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi /rzeczowymi usługodawców wykorzystywanymi do świadczenia usług na jej rzecz. Zatem Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce własnej infrastruktury technicznej - nie jest właścicielem ani najemcą nieruchomości na terytorium Polski, w szczególności powierzchni biurowych czy magazynowych. Spółka nie utworzyła w Polsce oddziału, przedstawicielstwa ani innej wyodrębnionej organizacyjnie jednostki. Infrastruktura wykorzystywana do przechowywania i dystrybucji towarów należy do zewnętrznych Operatorów C. Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych pracowników ani nie deleguje do Polski stałego personelu. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zapleczem technicznym i osobowym usługodawców. Co istotne, miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Szwecji. Wszystkie kluczowe decyzje biznesowe, w szczególności dotyczące strategii działalności, kształtowania polityki cenowej, udzielania rabatów, negocjacji z klientami oraz warunków handlowych, są podejmowane przez kierownictwo Spółki w Szwecji. Na terytorium Polski nie ma osób uprawnionych do podejmowania w imieniu Spółki więżących decyzji w tym zakresie. Od (…) 2026 r. Spółka zamierza rozpocząć bezpośrednią sprzedaż z Polski na rzecz odbiorców, przy czym operacyjne funkcje logistyczne i magazynowe nadal będę realizowane przez zewnętrzne podmioty, a decyzje handlowe pozostaną po stronie zarządu Spółki w Szwecji. Ponadto od (…) 2026 r. Spółka ma stać się podmiotem odpowiedzialnym za zarządzanie reklamacjami klientów jako bezpośredni kontrahent/dostawca. Obsługa reklamacji będzie jednak organizowana w taki sposób, że główne procesy decyzyjne i odpowiedzialność biznesowa pozostaną po stronie struktur Spółki w Szwecji, natomiast działania operacyjne na rynku polskim będą wspierane przez polską spółkę zależną i zewnętrznych usługodawców.

Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

A zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. AB nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

W konsekwencji, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia czy Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (pytanie nr 2).

Odnosząc się do wątpliwości Spółki, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.