Kiedy nieodliczony VAT jest kosztem?

Zasady zaliczania nieodliczonego VAT do kosztów uzyskania przychodów są takie same w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych.

W myśl art. 16 ust. l pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (także art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów naliczonego podatku od towarów i usług, z wyjątkiem dwóch sytuacji. VAT naliczony stanowi koszt uzyskania przychodów, gdy:

1) podatnik jest zwolniony z podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku VAT,

2) podatnikowi, zgodnie z przepisami o VAT, nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług (jeśli naliczony VAT nie powiększa wartości środka trwałego).

Jeśli chodzi o sytuację wymienioną w pierwszym punkcie, to nie budzi ona wątpliwości. Podatnik zwolniony podmiotowo od VAT (np. z uwagi na niewielkie obroty), jak również ten, który będąc płatnikiem VAT dokonał zakupów na potrzeby swojej działalności przedmiotowo zwolnionej z VAT lub zwolnionej w części, nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu. Tym samym brak możliwości obniżenia VAT uzasadnia możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu naliczonego VAT.