Sprzedaż wierzytelności własnych

Jednym ze sposobów zmiany strony w stosunku zobowiązaniowym jest umowne przeniesienie wierzytelności. Zgodnie z treścią art. 509 i dalszych ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 z późn.zm.) wierzyciel jest uprawniony do przeniesienia wierzytelności na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Skuteczność przelewu nie jest wprawdzie uzależniona od zgody dłużnika, jednak ze względów praktycznych zbywca powinien zawiadomić dłużnika o dokonanej czynności. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Przelew (zwany też cesją) może mieć postać czynności pod tytułem darmym (darowizna) lub odpłatnym (sprzedaż, zamiana). W praktyce obrotu gospodarczego odpłatne przeniesienie wierzytelności stosowane jest najczęściej wtedy, gdy zachodzi obawa, że dłużnik będzie zwlekał z zapłatą, lub gdy zwłoka ta stała się już faktem.

Wierzytelność - definiowana jako przysługujące wierzycielowi uprawnienie do domagania się od dłużnika spełnienia należnego świadczenia pieniężnego - jest rodzajem prawa majątkowego. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. odrębnym źródłem przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż: