Wypadek pracownika na hulajnodze elektrycznej lub rowerze a obowiązki pracodawcy

Dynamiczny rozwój mikromobilności w Polsce coraz wyraźniej wpływa na stosowanie przepisów prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Hulajnogi elektryczne, rowery i rowery elektryczne są dziś powszechnym środkiem dojazdu do pracy, a nierzadko również narzędziem wykorzystywanym w jej trakcie. Tymczasem ustawodawca nie przewidział w pełni ryzyk, jakie się z tym wiążą. Szczególnego znaczenia nabiera kwestia kwalifikacji zdarzeń jako wypadków w drodze do pracy lub z pracy oraz konsekwencje naruszeń przepisów ruchu drogowego przez pracowników. Równolegle pojawiają się pytania o zakres obowiązków pracodawcy oraz prawidłowe dokumentowanie takich zdarzeń. Niniejsze opracowanie ma na celu kompleksową analizę tych zagadnień w świetle obowiązujących przepisów oraz aktualnej praktyki.

Ostatnie lata przyniosły gwałtowny rozwój mikromobilności w Polsce. Coraz więcej osób rezygnuje z samochodów lub komunikacji publicznej i dojeżdża do pracy przy użyciu hulajnóg elektrycznych, rowerów miejskich, rowerów elektrycznych (tzw. e-bików) czy urządzeń transportu osobistego (UTO), a więc np. deskorolek elektrycznych, segwayów itp. Zjawisko to ma wyraźny wpływ na statystyki wypadków – zarówno policyjne, jak i ubezpieczeniowe.

Wynika to z tego, że mikromobilność różni się od transportu samochodowego m.in.:

• brakiem ochrony fizycznej użytkownika,
• dużą podatnością na urazy przy niewielkich prędkościach,
• częstym współdzieleniem przestrzeni z pieszymi i samochodami,
• niską kulturą użytkowania (szczególnie hulajnóg współdzielonych).

Szczególnie niebezpieczne są wypadki z udziałem elektrycznych rowerów i hulajnóg, co często związane jest z utratą równowagi lub kolizją z przeszkodą, do których dochodzi przy znacznej prędkości, nieosiągalnej przy korzystaniu z tradycyjnych pojazdów, napędzanych siłą własnych mięśni.