Kiedy wystąpienie o ustalenie stosunku pracy nie jest konieczne

Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy, orzekając w sprawie o żądanie zapłaty wynagrodzenia za nadgodziny. W powołanej sprawie powód zatrudnił się u pracodawcy (pozwanego G.) jako pracownik ochrony na podstawie umowy o pracę. Po kilku miesiącach podpisał umowę-zlecenie z inną firmą - spółką (spółką S.), w której zobowiązał się do pracy przy ochronie mienia. Jego dotychczasowy pracodawca oraz spółka mieli umowę o współpracy przy ochronie mienia. U swego pracodawcy powód pracował zgodnie z grafikiem. W pracy przebywał w wyznaczonych miejscach i odpowiadał na alarmy przekazywane ze stacji monitorowania. Alarmy wiązały się z koniecznością interwencji w obiektach pracodawcy i spółki. Każdorazowo powód był informowany, kto chroni obiekt, do którego miał jechać. Powód posiadał dwa identyfikatory tych podmiotów i odpowiedni zakładał, w zależności od tego, czy interwencja dotyczyła obiektu chronionego przez jego pracodawcę czy spółkę. Z grafików pracy nie wynikało, kiedy powód miał wykonywać obowiązki na podstawie umowy o pracę, a kiedy z umowy-zlecenia. Za pracę otrzymywał wynagrodzenie według stawki godzinowej do 10. dnia miesiąca. Spółka płaciła mu do 20. dnia miesiąca.