4. Postępowanie w sprawie świadczeń z pomocy społecznej

Jak już wielokrotnie wspominano, ustawa o pomocy społecznej jest ustawą o charakterze administracyjnym, co potwierdza art. 14 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że w sprawach nieregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio (tzn. w sposób przystający do rodzaju problemu, ale niedosłownie) przepisy k.p.a. Z przepisu tego wynika więc jasno, że ustawa o pomocy społecznej w niektórych sprawach ustanawia własne zasady postępowania w sprawie o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, które mają priorytetowe znaczenie.

4.1. Zasada ochrony interesu klienta

W postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochrony ich dóbr osobistych. W szczególności nie należy podawać do wiadomości publicznej nazwisk osób korzystających z pomocy społecznej oraz rodzaju i zakresu przyznanego świadczenia (zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Z przepisu tego wynika kilka wskazówek, jak należy postępować w tym charakterystycznym tylko dla pomocy społecznej postępowaniu administracyjnym, które przedstawiono w ramce.

Kierowanie się dobrem osób korzystających z pomocy społecznej oznacza:

● pozytywne nastawienie pracownika socjalnego do rozwiązania problemu klienta,

● stosowanie w razie wątpliwości co do rozumienia przepisu przez pracownika zasady, że o interpretacji powinno decydować dobro klienta, tzn. że podjęte działania są prowadzone w jego interesie,

● nieutożsamianie dobra klienta ze spełnieniem jego żądań - wyjaśnienie osobie ubiegającej się o świadczenie, że ma prawo do innej formy pomocy zamiast oczekiwanej (np. zamiast zasiłku celowego może ubiegać się o zasiłek stały, który równocześnie daje prawo do ubezpieczenia zdrowotnego),

● ochronę danych osobowych klienta.

Kolejną zasadą, idącą dalej niż zasada ochrony danych osobowych, jest zastrzeżenie, że nie należy podawać do publicznej wiadomości nazwisk klientów oraz rodzaju i zakresu świadczeń. Zasada ta utrudnia jednak pracownikowi zebranie dowodów w sprawie.