2. Świadczenia chorobowe

Pracownicy, za których pracodawcy odprowadzają składki do ZUS, jeżeli ze względu na stan własnego zdrowia lub członka rodziny w okresie czasowej niezdolności do pracy nie mogą podjąć pracy, otrzymają świadczenia chorobowe. Są to:

● wynagrodzenie za okres niezdolności do pracy - przewidziane w art. 92 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (dalej: k.p.) oraz
● zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek wyrównawczy, macierzyński i opiekuńczy - wymienione w art. 2 ustawy zasiłkowej.

2.1. Wynagrodzenie chorobowe

W przypadku pracowniczego ubezpieczenia chorobowego, zgodnie z art. 92 k.p., pracownik ma prawo do wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną wypłacanego przez pracodawcę. Oprócz pracowników prawo do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy z powodu choroby mają także osoby wykonujące pracę nakładczą oraz osoby odbywające zastępczą służbę wojskową.

Wynagrodzenie to przysługuje przez okres 33 dni w ciągu roku kalendarzowego. Natomiast pracownicy w wieku powyżej 50. roku życia zachowują prawo do wynagrodzenia chorobowego przez 14 dni w ciągu roku. Z tym, że niezdolność do pracy z powodu choroby musi przypadać w następnych latach po roku kalendarzowym, w którym pracownik ukończył 50. rok życia.

PRZYKŁAD

Pracownica OPS, urodzona 3 lipca 1961 r., przedłożyła zwolnienie lekarskie od 3 do 27 stycznia 2012 r. W związku z tym, że 50 lat ukończyła w 2011 r., to w 2012 r. ma prawo do 14 dni wynagrodzenia za czas choroby, tj. od 3 do 16 stycznia, a następnie do zasiłku chorobowego - od 17 do 27 stycznia 2012 r.

Okres 33 lub 14 dni ustala się, sumując poszczególne okresy niezdolności do pracy w roku kalendarzowym, bez względu na to, jak długo trwały przerwy występujące między tymi okresami.

ZAPAMIĘTAJ!

Okresy niezdolności do pracy, za które pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, zlicza się także, gdy pracownik był zatrudniony u jednego, dwóch czy u kilku pracodawców.