Podnoszenie kwalifikacji zawodowych na podstawie Kodeksu pracy

Podnoszenie kwalifikacji zawodowych, o którym mowa w ustawie z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (dalej: k.p.), oznacza zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą (art. 103¹ § 1 k.p.). Takie rozumienie podnoszenia kwalifikacji zawodowych współgra z innymi przepisami k.p., z których wynika, że kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku są ustalane w przepisach wewnątrzzakładowych (np. w układzie zbiorowym pracy) lub w przepisach szczególnych. Przepisy te wskazują, jakich kwalifikacji pracodawca może oczekiwać od pracowników przy wykonywaniu pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku (art. 102 k.p.). Pracodawca nie ma możliwości samodzielnego ustalania kwalifikacji zawodowych pracowników zatrudnionych na konkretnym stanowisku, jeżeli wymagane kwalifikacje zawodowe są wskazane w przepisach szczególnych.

Podnoszenie kwalifikacji zawodowych na podstawie zasad przewidzianych w art. 103¹-103⁵ k.p. jest najkorzystniejszą dla pracowników formą dokształcania ze względu na przysługujące im uprawnienia.

Zgoda pracodawcy

Decyzja pracodawcy ma najważniejsze znaczenie dla rozpoczęcia procesu podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez pracownika. Dokształcanie odbywa się wtedy z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą, jeśli z propozycją podnoszenia kwalifikacji zawodowych wystąpił pracownik. Przepisy k.p. nie definiują pojęcia "zgoda pracodawcy". W związku z tym, na podstawie art. 300 k.p., stosuje się przepisy prawa cywilnego. Zgodnie z art. 60 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: k.c.), wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny.